/Poprzednio w Bates Motel...
Norman?
Tutaj nikt nie znajdzie samochodu.
Możesz spać w motelu. Nie mamy żadnych goci.
Jeste kapusiem. Wrobiłe nas.
Zabiłe go?
Prawie go zabiłem. Chciałem to zrobić.
Zatrzymam się na tej bocznej drodze, która biegnie wzdłuż brzegu.
Proszę wzišć i im dać.
Oddam ci pendrive'a.
Ale musisz mi obiecać, że nie wcišgniesz w to Normana.
Nie będziesz więcej dyktować warunków, Normo.
Gdzie to cholerne ustrojstwo, które rujnuje mi życie?
Oddałem go DEA.
Co zrobiłe?
Mam doć starania się, żeby to całe bagno jako działało.
Mam przesrane!
Mam naprawdę przesrane. Jak mogłe mi to zrobić?
Postanowiłam, że jutro wyjadę.
Chcesz jechać ze mnš?
Norman?
/Co masz zamiar zrobić /z tamtš dziewczynš?
Wiem, co chciałby zrobić.
To nie tak, matko. Ona ma problemy.
- Chodmy do domu. - Oczywicie, matko.
- Skšd to się wzięło? - Caleb zostawił dla ciebie.
Nie powiedział dlaczego?
Nie, powiedział tylko: "Daj to Dylanowi",
a ja nie prosiłam o wyjanienia.
Po całym tym syfie.
Ludzie zazwyczaj rozczarowujš, skarbie.
Nic na to nie poradzisz. I nie zadręczaj się tym.
Jasne.
Jadę dzisiaj obejrzeć to Pineview.
Co to jest?
Miejsce, w którym pomagajš ludziom z problemami psychicznymi.
To kawałek drogi stšd, więc idę się ubrać i ruszam.
/Dobra, proszę o ciszę.
/Przed nami wielki dzień, ludzie.
Każdy rozumie swoje zadanie?
/Dobrze.
/Uderzymy w Boba Parisa dokładnie o 21:30.
Russell, twój zespół wemie Północny Decatur,
tu do rezydencji Parisa.
To jest kulminacja całej operacji.
/Poszło na to wiele czasu i pieniędzy, /więc nie spieprzmy tego.
{Y:b}>>> Rebel SubTeam <<< .:: GrupaHatak.pl ::.
{Y:b}Tłumaczenie: moniuska korekta: k-rol
{Y:b}Bates Motel S03E10 Niewiadomoć
- Em? Emma? - Jestem tutaj, tato.
Dzwonili ze szpitala Wszystkich więtych w Portland.
Wyglšda na to, że znaleli dla ciebie płuca.
Muszš tylko potwierdzić, że rodzina zgadza się
na ich podarowanie, ale wszystko na to wskazuje.
W cišgu kilku godzin będziemy mieć pewnoć.
Emmo. Udało się.
Jak tak szybko dotarłam na szczyt listy?
Pewnie jeste najlepszym dopasowaniem.
Musisz się przygotować, na wypadek gdyby to doszło do skutku.
Nie martw się.
Będzie dobrze.
Trzeba się cieszyć.
Pójdę po swoje rzeczy.
Bradley?
Dzień dobry.
- W czym mogę pomóc? - Witam.
Chciałabym się dowiedzieć czego o tej placówce.
Oczywicie. Nie ma problemu.
Chwilę cierpliwoci, kochana.
Jaka jest diagnoza pacjenta, dla którego zasięga pani informacji?
Jego sytuacja jest trochę niejasna.
Interesuję się tym miejscem między innymi dlatego,
żeby uzyskać pełnš diagnozę.
Problemy psychiczne sš złożone.
Oczywicie pani o tym wie.
Tak. Zawsze.
Który lekarz paniš tu skierował?
Czytałam o waszej placówce i przyjechałam tu sama.
- A pacjent to pani...? - To mój syn.
- Mogę zadać kilka pytań? - Oczywicie.
Na razie o tym mylę, nie podjęłam jeszcze decyzji.
Bardzo ciężko jest rozważać zrobienie czego takiego...
Jak często sš tu odwiedziny?
Mamy bardzo liberalnš politykę odwiedzin.
Jak pani widzi, większoć naszych podopiecznych
ma swobodny dostęp do swoich rodzin.
To dobrze, on i ja... pacjent... jestemy bardzo blisko.
Jak mówiłam, w większoci przypadków nie ma z tym problemu.
Dobrze.
Jakie sš koszty?
Omówimy to bezporednio z pani towarzystwem ubezpieczeniowym.
Mamy urzędników, którzy wszystko załatwiš.
Ubezpieczenie, oczywicie, ale tak z ciekawoci pytam,
jaki jest koszt jednego dnia pobytu tutaj?
To zależy od stanu chorego, który będzie leczony.
Tak, oczywicie, ale tak w przybliżeniu.
Nie ma stałej liczby.
Nie ma żadnych widełek?
Jest pani ubrana bardzo ładnie, żeby przekonać mnie do tego miejsca,
ale nie chce mi pani powiedzieć, ile mnie to będzie kosztowało?
Minimalna opłata wynosi 529 dolarów za noc.
To obejmuje pokój i wyżywienie.
Koszty leczenia sš liczone osobno.
Za lekarzy, badania, leczenie.
Dla większoci pacjentów sięgajš 20-40 tysięcy miesięcznie.
Jak mówiłam, kluczem jest ubezpieczenie.
Większoci podopiecznych udaje się wynegocjować dużš zniżkę.
Ale ostatecznš odpowied uzyska pani po spotkaniu z lekarzem
i ustaleniu planu leczenia.
/Dodzwoniłe się do Caleba. /Zostaw wiadomoć.
Co się z tobš dzieje, Caleb?
Pomylałe, że wyjazd bez pożegnania będzie dobrym pomysłem?
Może mylałe, że nie zauważę?
Ale wiesz co? Zauważyłem.
Więc id do diabła.
/Jestemy gotowi. /Możemy być w cišgu 90 minut.
/Jak tylko podejmiecie decyzję.
/Tak, ale jest szansa. /Tylko tego zawsze pragnęlimy.
/Rozumiem.
/Tak, dopilnuję, /żeby ona też to zrobiła.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję, do widzenia.
Słucham?
- Mówi Will Decody. /- Co się stało, Will?
Rozmawiałe może z Emmš?
Nie, a co? O co chodzi?
Włanie dostalimy dobre wieci. Znalazły się dla niej płuca.
/Musimy jak najszybciej /jechać do Portland.
/Powiedziałem o tym Emmie, /ale ona gdzie wyszła.
/Mylę, że jest /zmartwiona i wystraszona.
/Wiesz, gdzie może być?
- Sprawdzałe w motelu? - Tak, nie ma jej tam.
- Spróbuję jš znaleć. /- Zrób to.
/Martwię się, że jeli przegapimy tę szansę, /kolejnej może nie mieć.
Odezwę się.
Pewnie się zastanawiasz, co tutaj robię.
Nie za bardzo. Twój tata mi powiedział.
Musicie jechać do Portland.
Mówił, że zniknęła. Martwi się.
Wiem, że jest w trudnej sytuacji, musi mi powiedzieć, że trzeba to zrobić,
bo nie ma sensownego powodu, żeby tego nie robić, tylko...
Ja nie chcę umrzeć. To takie proste.
Owszem, ale czy nie po to robi się tę operację?
Nie, transplantacje nie sš takie oczywiste.
Każdego dnia kto odrzuca narzšd. Płuca sš wyjštkowo podstępne.
Mózg jakiej osoby podtrzymuje maszyna, a my zachowujemy się w stylu:
"wietnie, dajmy te płuca Emmie". To tak nie działa.
A jeli nie jestem dobrym dopasowaniem? Może tak być.
Wtedy zmarnuję płuca tej biednej zmarłej osoby
i resztkę życia, jakie mi pozostało na tej planecie.
No tak, ale ludzie poddajš się operacjom.
Przeżywajš i przedłużajš swoje życie.
To prawda, ale...
Nie chcę spędzić reszty życia, będšc poddawanš testom,
badanš, analizowanš i ocenianš.
Nie chcę żyć z cišgłš obawš, że którego dnia
moje ciało może odwrócić się ode mnie i zaczšć odrzucać płuca.
Teraz przynajmniej mogę żyć w zaprzeczeniu.
Nie ma bezporedniego zagrożenia.
To nie tak, że staję w obliczu takich pytań każdego dnia.
Czy dzi moje ciało mnie zawiedzie?
Chcę mieć pewnš kontrolę nad swoim życiem.
Daj spokój, Emmo.
Zostaw mnie... Niepoważnie wyglšdam, kiedy płaczę.
Jeste najmniej niepoważnš osobš, jakš dotychczas poznałem.
Jeste mšdrzejsza, niż ludzie dwukrotnie od ciebie starsi,
i jeste najdzielniejsza osobš, jakš znam.
Jeste niespotykanš wojowniczkš.
O czym to mówilimy?
Nie mam pojęcia.
Zawsze możesz myleć o mnie jak o kolesiu, który do ciebie zarywał
- tuż przed przeszczepem płuc. - Zarywasz do mnie?
Widać kiepsko mi idzie, skoro nie zauważyła.
Chyba zgodzę się na ten głupi przeszczep, co?
- Musisz. - Nie naciskaj mnie ani nic.
Ale musisz to zrobić.
Wiem.
Jeste.
Liczę.
Jeli sprzedam biżuterię, dostanę jakie 13 tysięcy.
15 tysięcy mam w gotówce.
- Włamałam się do domu mamy. - To tam była?
Wszystko jest kupione za kasę taty z narkotyków,
więc mylę, że to uczciwa gra.
Niedługo wyjedziemy.
Kupiłam zapasy na drogę. Trochę ubrań, pastę do zębów.
Będziesz wieczorem gotowy do drogi?
Wymkniesz się, kiedy twoja mama zanie?
Proszę, Norman.
Sam mówiłe, że boisz się mamy, że chcesz wyjechać.
Prawnie jeste dorosły. Możesz robić, co chcesz.
Proszę, pojed ze mnš.
Nie wiem, jak mam jš zostawić.
Norman. Możemy to zrobić.
Teraz mamy pienišdze. Uda nam się.
To moja mama.
Muszę ić.
Wyjeżdżam po zmroku.
Wiesz, gdzie mnie znaleć, gdyby zmienił zdanie.
Czeć, mamo.
- Gdzie była? - Załatwiałam kilka spraw.
- Gdzie ty byłe? - Na dole w biurze.
Wbiegłem na górę po schodach, bo naszła mnie na to ochota.
Możemy chwilkę porozmawiać?
To chod.
- Martwię się o ciebie. - Wiem.
- Zaniki wiadomoci sš coraz gorsze. - Ale je kontrolujemy.
Nie chodzę już do szkoły, nie prowadzę samochodu, jestem głównie tutaj.
Wiem, ale uważam, że potrzebujesz pomocy.
Takiej, której ja ci nie dam.
Jakiej pomocy? Chyba nie takiej jak od Jamesa?
Nie. Skarbie, to było głupie. To było...
chwytanie się brzytwy.
Mylę o prawdziwych lekarzach.
Nie będę żyła wiecznie, Normanie.
Przeżyjesz mnie. Chcę, żeby był bezpieczny.
Jest co, co możemy zrobić. Jest terapia, sš leki.
Nigdy się tym nie interesowalimy.
Jest to co, co bardzo boję się zrobić,
ale bardziej boję się tego nie zrobić.
Sš placówki, w których mogš nam pomóc.
- Placówki? - To nie tak, Norman.
To nie to, co mylisz.
Te miejsca nie sš okropne, sš całkiem fajne.
Bardzo miłe.
- Była w takim? - Pojechałam tam dzisiaj.
Cieszę się z tej rozmowy. Wiem, na czym stoję.
Odpuciła sobie mnie.
To nieprawda.
Jest wprost przeciwnie, Normanie. Próbuję ci pomóc.
Norman?
Nie przyjechałem przepraszać.
Zrobiłem, co uznałem za słuszne, było to słuszne i tego się trzymam.
Dzięki, że wpadłe mi to powiedzieć.
Przykro mi, że nie zdołałem cię ochronić.
Gdybym mógł to zmienić, zrobiłbym to, ale nie mogę.
Już za póno, sprawa nabrała tempa.
A chciałbym, żeby było inaczej.
To nie twoja wina, Alex. Nie mamy na to wpływu.
To była moja wina. Próbowałam to ukryć.
Ale teraz wychodzi to na jaw i jest zbyt poważne, żeby to odepchnšć.
Nie będę kłamać, bardzo się boję.
Jest moim synem i jest zepsuty.
Ale jest najdroższym chłopcem, jaki kiedykolwiek żył i...
Nie zniosę tego, że mi go odbiorš,
jeli Bob Paris zacznie węszyć w tej sprawie.
Jeli wsadzš go do więzienia, bo mnie bronił.
To mnie zabije.
Ale w pewnym sensie, już mnie to nie obchodzi.
Może przeznaczenie tutaj zwycięży.
W końcu wszyscy jestemy potępieni, prawda?
Tak, może.
Pewnie tak.
Idę do domu.
Bardzo dziękuję, że wpadłe.
/Wszystkie jednostki, cisza. /Jestemy 10 minut od domu Parisa.
/Zrozumiano.
- Słucham? /- Mówi Alex.
/Spakuj jakie klamoty /i spadaj stamtšd.
/DEA jest w drodze do twojego domu, /żeby cię aresztować.
Zakładam, że wcišż tam jeste.
- Jestem. /- Masz niecałe 10 minut.
Dlaczego mi to mówisz?
/Bo aresztowanie ciebie, Bob, /nie jest mi zbytnio na rękę.
Agenci federalni! Mamy nakaz!
Dom wydaje się czysty.
Piętro czyste.
Agentko Babbitt, wszędzie czysto.
Co to znaczy, że wszędzie czysto? Sprawdzilicie teren?
- Tak jest. - Nikogo nie ma?
Nikogo, na górze ani na dole.
Niech to szlag.
Witaj, Bob.
Alex?
Cholernie mnie wystraszyłe.
Nie, nie rób tego.
Wpakuję w ciebie trzy kulki, zanim w ogóle wemiesz pistolet do ręki.
Sięgnij po niego tylko kciukiem i palcem wskazujšcym.
Tylko dwa palce, wycišgnij go z kieszeni.
Jeli zobaczę inne palce niezwinięte, zastrzelę cię.
No już, dwa palce.
Co tam masz? Kasę na ucieczkę i fałszywe paszporty?
Co w tym stylu.
Skšd wiedziałe o tym miejscu?
Jakie trzy lata temu wpadłem w knajpie na Ricka Hogsheada.
Poplotkowalimy sobie i powiedział mi, że sprzedał swojš łód rybackš.
To była jedna z tych chwil, kiedy zastanawiasz się nad swoim życiem,
bo wiesz, zawsze lubiłem łowić, ale nigdy nie stać mnie było na takš łód.
Nie z pensji szeryfa.
Zaczšłem się zastanawiać,
dlaczego byłem jedynym gociem, który nie korzysta
z całej tej kasy, kršżšcej po tym miecie?
Płyniesz ze mnš?
Nie, to nie pójdzie w tym kierunku.
Mylałem, że pozwolisz mi opucić miasto.
Kiedy tylko opuszczę te doki, będę innš osobš z nowym nazwiskiem
i nigdy nie będę miał powodu,
żeby komukolwiek opowiadać o moim przeszłym życiu,
zwłaszcza o tej wariatce Normie Bates i jej synalku.
Prawda jest taka, że nie jeste godny zaufania.
Możesz zmienić nazwisko, ale nie zmienisz tego, kim jeste.
Chyba nikt z nas tego nie potrafi.
Możemy udawać, że jestemy kim innym,
kto robi pewne rzeczy ze słusznych powodów.
Cokolwiek by powiedział, Bob, i tak zabiłe te dwie dziewczyny.
Wmawiaj sobie, co chcesz, Alex.
Obaj wiemy, dlaczego to robisz i nie chodzi o te dziewczyny.
Nigdy bardziej nie przypominałe ojca.
Chodzi o ciebie i twoje pragnienia.
Jakie to uczucie?
Całe życie próbować uciec od kogo, kogo nienawidzisz,
tylko po to, żeby stać się taki jak on.
Norman? Co się dzieje?
Nic.
Co robisz?
Wyjeżdżam.
Wyjeżdżasz?
Dokšd się wybierasz całkiem sam?
Dlaczego zakładasz, że będę całkiem sam?
Dokšd i z kim jedziesz?
Przestań ze mnš rozmawiać, jakbym był obłškany.
Uspokój się.
Może zadzwonisz do wariatkowa i przyjadš szybciej.
Może trudno ci w to uwierzyć, matko, ale nie potrzebuję cię.
Mylę, że na wiele sposobów bylimy dla siebie okropni.
Owszem, kocham cię i zawszę będę kochał,
ale jeli zaczynam być dla ciebie zbyt dużym ciężarem,
nie sšdzę, że powinnimy być razem. Że to jest zdrowe.
Uważam, że najlepiej będzie, jeli będziemy żyć osobno.
Dobrze, żyjmy osobno, ale nie musisz wyjeżdżać.
Rany, przestań rozmawiać ze mnš w ten sposób.
Jest kto... cielesna ludzka istota,
która na mnie czeka i razem wyjeżdżamy.
Przestań mnie lekceważyć! Jeste okropna!
- Wyjeżdżam z Bradley. - Kim jest Bradley?
O czym ty mówisz?
Z tobš naprawdę jest co nie tak, matko.
Rozmawialimy o tym.
Bradley Martin, pamiętasz przed motelem?
Czy próbujesz mnie doprowadzić do większego obłędu?
Bradley Martin nie żyje, Norman. Popełniła samobójstwo.
To dlaczego jest w motelu? Nie może być martwa.
Wiesz, że tam była. Nie zaprzeczaj.
Nie pozwolę ci opucić tego domu!
Norman? Proszę, Norman, przestań.
Przepraszam...
Dylan, przyjed jak najszybciej do domu.
Normanowi całkiem odwaliło.
Boję się o niego. Musisz mi pomóc.
On oszalał.
Wspomniałam o szpitalu, wkurzył się i powiedział, że wyjeżdża.
Musiałam go powstrzymać. Walnęłam go i zamknęłam w piwnicy.
Nie ma go tutaj.
O Boże, uciekł.
- Mówił, dokšd się wybiera? - To niedorzeczne, Dylan.
Powiedział, że wyjeżdża z Bradley Martin.
Przecież ona nie żyje.
Jest kompletnie oderwany od rzeczywistoci.
Co zrobimy?
- Bradley Martin żyje. - O czym ty mówisz?
- Tak naprawdę tego nie zrobiła. - Czego nie zrobiła?
Miała kłopoty, więc upozorowała samobójstwo,
żeby mogła zniknšć.
Odwiozłem jš na dworzec, kiedy wyjeżdżała.
Czyli Norman naprawdę mógłby z niš uciekać?
To możliwe, ale...
ale prawdš jest też to, że on widzi rzeczy, które nie istniejš.
Musimy go znaleć.
- Dzięki, że po mnie wróciła. - Jasne.
Naprawdę się cieszę, że ze mnš jedziesz.
Dokšd jedziemy?
Zobaczymy, ile samochód wytrzyma. Gdzie wylšdujemy.
To jest słuszna decyzja, Norman. Mam naprawdę dobre przeczucia.
Jestem dumna z ciebie, że chcesz się stšd wyrwać.
Zostawić swojš mamę.
Muszę porozmawiać z Bradley.
Nie. Musisz odejć.
Co?
Nie odejdę, póki nie porozmawiam z Bradley.
- Potem odejdziesz? - Jasne.
- Matka chce z tobš porozmawiać. - O czym ty mówisz?
Zjed na bok.
Co? Norman!
Naprawdę mylała, że uda ci się wycišgnšć Normana
z dala ode mnie tym swoim starym numerem na seksownš kokietkę?
O czym ty gadasz?
Nie traktuj mnie jak idiotkę, Bradley.
To ja praktycznie wymyliłam ten numer.
Norman!
Przestań!
Zamknij się, głupia dziwko!
Zamknij się!
Co ty sobie w ogóle mylała?
Nikt nigdy nie stanie między mnš a moim synem.
Co ty zrobiła, matko?
Matko?
Co zrobiła?
Przykro mi, Bradley.
Przykro mi, że ci to zrobiła.
To była niedojda, Norman.
Zrobiłam jej przysługę. Biedaczka prosiła się o mierć.
A co ważniejsze, chciała mi ciebie odebrać, prawda?
Taki był plan?
Nie mogłam do tego dopucić.
Zginšłby tam w wiecie. Ja bym umarła.
Należymy do siebie.
Nasze serca łšczy sznur.
Pamiętasz?
Chod do mnie, skarbie.
Już dobrze.
Wszystkim się zajmę. Nikt się nigdy nie dowie.
To będzie nasz sekret.
Ale nie możesz nigdy nikomu powiedzieć.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Więc zawsze będziemy razem.
Czyż nie będzie miło?
Tak, matko.
Będzie.
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.