Hij liet me achter bij de poorten van het Vaticaan.
En bewoog hemel en aarde om in het bed van de Paus te geraken.
Waarom zou hij samenzweren met die duivel?
Jij moest het zijn. Jij werkt met hun samen.
Ik heb u nodig om de hel naar de Turken te brengen.
Clarice Orsini is vermoord, haar lichaam gevonden, gekruisigd in het Pauselijk bad.
Je wordt opgejaagd door de meest ingenieuze geest van Italië.
Je hebt de toekomst van het Labyrint in gevaar gebracht.
Als Da Vinci te dichtbij komt, help hem dan één te worden.
We zijn de schaduw in het midden van het Labyrint.
Je zal je met ons verenigen. We zijn één.
Andrea.
Wat zei ik je over te ver van huis spelen? - Ja, ik weet het.
Waarom doe je het dan? - Vader zei dat het mocht.
Is dat zo? Waar is je vader? - In zijn werkplaats.
Hij is altijd in zijn werkplaats. - Blijf dichter bij het huis.
Andrea?
Ja, moeder.
Goedemorgen. - Signora.
Je ziet er verrukkelijk uit.
Waarom ben ik zo achterdochtig over je bedoelingen?
Omdat je briljant bent.
Wat probeer je te voorkomen? - Een uitbrander van de vrouw.
Ik weet dat je me gaat berispen over Andreas modellen.
En ik wed... Even wachten.
Wacht totdat je deze ziet.
Wat doet die dan? - Het snijdt door de lucht.
Het is net een kurkentrekker. Het zweeft...
Drijft. In feite, nee, dat doet me herinneren, ik heb een...
Ik moet een adem apparaat perfectioneren,
dan kan ik de duikboot van de bodem van de vijver halen.
Leo? - Ik weet het. Ik...
Ik laat hem weer in het veld spelen.
We moeten over Rome praten.
Nadat we gekeken hebben of ze vliegt. Andrea, kijk hier eens.
Kunnen we hem hoger laten gaan, sneller? - Probeer het.
Hij is er weg van. - Ik ben verrast dat het ding werkt.
Het startgewicht kan nog wat afstelling gebruiken.
Je kunt Andrea niet meenemen naar Rome.
Lucrezia, we kunnen hem niet voor eeuwig verbergen voor de wereld.
Hij leert genoeg van de wereld op school.
Teveel, als je het mij vraagt.
Ik word geëerd in Rome door de Architect zelf.
Als niemand van mijn gezin met me meegaat... - Ik zal nooit naar Rome teruggaan.
Daarom, als ik onze zoon niet meeneem, zal het opvallen.
Laat ze weten dat jij jouw deel tien jaar geleden deed.
Waarom laten ze ons niet met rust? - Dat hebben ze.
Als we willen dat ze dat blijven doen...
We mogen niet opvallen.
Andrea?
- Andrea.
Het Labyrint, we zijn één.
We zijn het Labyrint, we zijn één.
Stop.
Stop, ik zei je daar weg te blijven.
Hoor je de stemmen dan niet?
Kom op.
We zijn de horens van het Wezen.
We zijn het Labyrint, we zijn één.
Da Vincis Demons S03E04 The Labrys
Vertaling en synch: Petrulla en King Arthur Correcties en resynch: Sniper8421
Dank u.
Broeder Girolamo.
U wilde me zien.
Dat is zo.
Loop met me mee.
Je kent de legende...
Van de enorme Minotaur,
van de architect Daedalus,
van het Labyrint dat hij ontwierp en bouwde voor de koning van Kreta?
Die ken ik.
Het was zo goed gemaakt,
zo ingewikkeld, zo complex...
Dat Daedalus zelf de uitgang niet kon vinden.
Je vertelde me...
dat ik mijn situatie aan mezelf te danken heb.
Je kreeg Da Vinci te pakken.
Broeder Carlo maakt hem één van ons.
Geen eenvoudige taak.
Da Vinci verzet zich, zoals jij deed.
Ik heb nooit... - Geen zorgen, mijn jongen.
Verzet kent vele vormen.
Welke allen worden overwonnen.
Sommigen overleven het niet, anderen worden gek.
De overgang neemt veel onkruid weg om de weinigen te vinden.
We kunnen alleen maar hopen dat Da Vinci daarbij hoort.
Is het wijs om broeder Carlo de hergeboorte van zo'n waardevol man te laten uitvoeren?
Vertrouw je Carlo niet?
Hij was eens een agent van de zonen van Mithras.
Da Vinci ook.
Jij ook toen je hem vergezelde op zijn zoektocht.
Dat was een misleiding.
Zelfs de grote held Theseus kon zijn uitweg uit het Labyrint niet vinden,
niet zonder de hulp van de koningsdochter Ariadne.
Die gaf hem een draad, een aanwijzing,
een reddingslijn.
Wie is jouw reddingslijn, broeder?
Ik hoop en bid dat u dat bent.
Verrocchio.
Clarice.
Je zal hangen voor hun moorden. - Jouw mentor was een noodzakelijk offer.
Maar ik heb Clarice niet vermoord.
Ik aanbad haar.
Ze droeg jouw kind.
Dat wist ik niet. - En als je dat wel deed?
Zou dat een verschil gemaakt hebben? Zou je haar dan gespaard hebben?
Ik heb haar niet gedood.
Je wordt één, Da Vinci.
En helpt me om haar moordenaar te vinden.
Open je ogen en zie.
Open je ogen. - Nee.
En zie. - Nee.
Open je ogen... - Nee, nee...
en zie.
Wat denk je dat je aan het doen bent? - Sorry. Maak ik je wakker?
Ik vroeg je iets.
Ik kleed me aan. - Niet doen.
Wat zou je me laten doen?
Je zou om te beginnen die handdoek kunnen laten zakken.
Het is waar wat ze over je zeggen, je bent decadent en pervers.
Er is niets decadent aan om de schoonheid van een lichaam te bewonderen.
Is dat wat je wil doen, mijn lichaam bewonderen?
Ja. In veel perverse posities, natuurlijk.
Kom terug in bed. - Ik kan niet. Het is laat en zondag.
Het is mijn rustdag. Kom en rust met mij.
Het is je dag om wat tijd door te brengen met je zoon.
Klopt.
Vanessa?
Kunst gaat om kijken.
Het echt zien van de wereld om je heen.
De dingen die er zijn, mensen, plaatsen.
De natuurlijke wereld.
Neem deze oude eikenboom.
Het ziet eruit als een eikenboom, maar...
Maar als je...
In zijn hart kijkt, in zijn bestaan...
Dan zien we een wonder.
Het is het hoogtepunt van de creatie van de natuur.
Maar het begint allemaal met kijken.
Wat zien je?
Je luistert niet naar me, toch? - Wat?
Al deze zondagen, en je hebt niks gehoord.
Kunst gaat om het zien, het begint allemaal met zien.
De natuur is om ons heen, het hoogtepunt van creatie.
Dat vind ik niet erg grappig.
Dat is ook niet de bedoeling.
Dat is van mij, geef het terug. Het is van mij.
Waarom zou je zoiets doen? - Geef me mijn werk terug.
Hoe kon je dit doen? - Geef het nu terug.
Nee, dit doen we altijd op school.
Ik geef niets om school, ik geef om jou.
Het spijt me.
Ik ben niet boos op je.
Je haat het Labyrint, nietwaar? - Nee.
Nee, ik... Soms ben ik het niet met ze eens.
Als je wat ouder bent en een man wordt...
Een gezin hebt...
Dan zul je leren...
dat je over sommige dingen zelf goed moet nadenken.
Je moet dan je eigen pad volgen. Keuzes maken...
Die moeilijk zijn.
Om te doen wat goed is, moet je soms vertrouwen op diegene die fout lijken.
Hier.
Heb je het boek daarom verbrandt?
Ik heb het boek vernietigd...
Omdat de kennis die het bevatte...
Alles zou kunnen vernietigen.
Dit alles.
Jou, mij, je moeder ook.
Je verbrandde het boek niet voor het Labyrint?
Ondanks dat we de doelen deelden, lagen onze motieven uiteen.
Maar mijn leraren zeggen dat het een zonde is om het niet eens te zijn.
Zoals ik al zei, het is moeilijk.
Goed, kom hier.
Ik ben het maar.
Het is Lucrezia.
Ik zag je vanuit mijn slaapkamer raam.
Ik heb medische benodigdheden en eten bij me.
Waarom duurde het zo lang?
We zijn hier al uren. - Ja.
Ik beloofde jullie dat ik altijd een veilige plek voor jullie heb.
Maar ik kan niet deelnemen aan jullie verzetsstrijd.
Leo mag niet weten dat ik hier ben.
Nog steeds blind voor de heilige hel die hij maakte voor zijn oude vrienden.
Als hij mijn leven niet had gered, had ik dat van jullie niet kunnen redden.
Vanessa, ga zitten. Laat me je wonden zien.
Alsjeblieft.
Vertel me wat er gebeurt is.
Doe een gok. - Het Labyrint?
Ze vielen voor het donker aan, net buiten Montecatini.
We verloren goede mensen.
God. Nicco?
Vanessa. Het spijt me zo.
Je echtgenoot hield erg veel van je. - Spijt? Het zou je zeker moeten spijten.
Je zou woedend moeten zijn. Nicco's bloed kleeft aan zijn handen.
Jouw geliefde echtgenoot... - Hoe kom je daarbij?
Ik wil dat je gaat, Zoroaster.
Neem zoveel voedsel mee als je kunt dragen,
en ga dan van mijn land af.
Dat kan ik niet doen. - Dat ga je wel doen.
Of ik geef je aan bij het Labyrint,
als de patrouille, die je duidelijk op de hielen zit,
je hier zal vinden. - Leo.
Zou je me laten kruisigen?
Vastgespijkerd aan een gehoornd kruis,
net als die duizenden ongelovigen in rij op de weg naar Rome.
Ik heb een gezin. - Dat had ik ook.
Ik had een echtgenoot...
En ons kind.
Maar ze waren niet één met jouw Labyrint.
Het is niet mijn Labyrint. - Zij waren niet de horens van dat wezen.
Vanessa... - Dus verbranden ze mijn baby,
mijn huis, mijn leven,
probeerden mij en mijn man te vernietigen.
Nu hebben ze mijn Nicco vermoord
en ongetwijfeld zijn lijk aan de dichtstbijzijnde boom genageld.
Vanessa, het spijt me, jij moet ook gaan.
Het spijt me. - Nee, Leo.
Niet voordat we je dit hebben laten zien.
Het is de missende bladzijde...
Van het Boek der Bladeren.
Over drie dagen komen de leiders van het Labyrint samen in Rome,
voor de tienjarige herdenking.
Tien jaar sinds jij dat boek verbrandde. - Jij wil dat ik dat lees.
Het wapen gebruiken dat ik wilde vernietigen...
Om het nog meer doden te laten regenen...
Meer vernietiging? - Zoiets.
Vader, kom snel. - Andrea.
Andrea, ik zei dat je bij de boom moest wachten. - Maar er komen mensen aan.
Andrea.
Leo, je ogen.
Toen ik één werd, bloedde mijn ogen toen?
Verzet neemt vele vormen aan.
Dat heb ik gehoord.
Ik ben bang dat je ijverige inspanningen deze patiënt zullen doden.
Als de dood Da Vinci's weg is, dan gaat hij.
We kunnen hem een reddingslijn aangeven, een licht in de duisternis.
Maar de laatste keus is aan hem, net als voor ons allemaal.
Da Vinci's dood is niet goed voor het Labyrint.
Of onze kruistocht. - Zijn offer zal niet tevergeefs zijn.
De zonen van Mithras zouden hem in ieder geval niet meer tegen ons kunnen gebruiken.
De zonen gebruiken zijn ontwerpen al voor de Turkse oorlogsmachines.
Wat hebben ze nog meer van hem nodig?
Hij is iemand die het Boek kan lezen.
Het Boek der Bladeren?
Iedereen kan dat toch lezen? - Alleen zij die voorbereid zijn op de taak
vanaf het moment van hun geboorte.
Da Vinci lijdt aan de vloek van het lot.
Jij niet, mijn jongen.
Is het verstandig om jezelf voor hem te openbaren?
Hij kan ons niet horen, zijn geest is ver van hier.
Breng hem dieper, broeder Carlo. Laat hem weten wie we zijn.
Wij zijn de horens van het Wezen, wij zijn de schaduw in het midden van het Labyrint.
Wij zijn de eenheid in het Beest.
Wij zijn één. Wij zijn de horens van het Wezen.
Wij zijn de schaduw in het midden van het Labyrint,
wij zijn de eenheid in het Beest.
Wij zijn één. Wij zijn de horens van het Wezen.
Wij zijn de eenheid in het Beest.
Wij zijn...
één. - Wij zijn één met de Architect,
die één is met ons allen. Het spijt me, meneer, ik...
Hoeft niet. Soms kan ik al die woorden ook niet onthouden.
Vader vergeet altijd zijn gebeden te zeggen. - Jouw vader heeft veel aan zijn hoofd.
Maar als ik hem eraan herinner, zegt hij dat dat niet hoeft.
Andrea, je mag de majoor niet storen.
Hij is niet lastig.
Hij is een geweldige jongen, slim, net als zijn vader.
Dus wat wordt het? De kerk of de kruistocht?
Hij is een beetje jong om zulke besluiten te nemen.
Onzin. Toen ik zo oud was, wist ik precies waar ik thuishoorde,
wie ik wilde worden.
Misschien wil je dingen maken, net als je vader,
ontwerpen van beroemde wapens van dood en verwoesting?
Dat doe ik niet meer. - Jammer.
Andrea, eet.
Je vader, Andrea. Wat weet je van zijn prestaties?
Hij verbrandde het Boek der Bladeren, redde ons allemaal van de zonen van Mithras.
In sommige opzichten, was de verbranding niet je vaders grootste prestatie.
U vleit me, majoor.
Uw verrichtingen vertellen toch zeker een beter verhaal?
Je vaders grootste overwinning,
hij overwon zijn ergste vijand.
Bedoelt u de bastaardzoon van Florence? - Leo.
Hij overwon zijn eigen ziel.
Er was een tijd dat je vader het Labyrint en zijn leer verachtte.
Hij zweerde samen tegen ons...
Weigerde om één te worden.
Verachtte mij ook, wilde mijn hoofd op een schotel.
Maar wees niet boos op hem. Zoals ik zei, hij overwon zijn innerlijk duisternis.
En op die noodlottige dag,
stond je vader in het midden van een stervende stad...
Zijn geliefde Florence in brand.
Hij opende het Boek der Bladeren
en las de woorden waarvan hij wist dat het dat vervloekte werk zou vernietigen...
Voor altijd.
Vader beloofde mij mee te nemen naar de tienjarige herdenking.
Ik zal Rome zien. - En je zult aan mijn zijde zitten...
Als jouw vader wordt gehuldigd door de Architect zelf.
Andrea, je vader en ik hebben die beslissing nog niet genomen.
Ja, dat hebben we wel.
Jij gaat niet naar Rome.
Maar je hebt het beloofd. - Weet ik.
Je zei dat ik de Architect kon ontmoeten, misschien door het Labyrint lopen.
Je moeder en ik hebben het besproken.
Ze haat Rome. Ik mag nooit gaan.
Vader, u hoeft niet naar haar te luisteren. - Andrea.
Ik wil zulke taal niet aan mijn tafel horen.
Ga naar je kamer. - Ik ga niet.
Je hebt je moeder gehoord, ga.
Dit is het beste zo.
Het was dom van me om voor de jongen te spreken.
Maar ik kwam niet dit hele eind om gewoon een maaltijd met een oude vriend te nuttigen.
Dat namen we al aan.
De weg naar Rome is erg gevaarlijk geworden.
Moordlustige bendes van ongelovigen struinen over het platteland.
Ik heb er één gedood.
Een jonge man. Uit jouw stad Florence, geloof ik.
We sneden zijn tong uit, zodat hij niet langer ketterse praat uitslaat.
Toen zijn ogen. Dus hij zal sterven in duisternis.
Toen spijkerden we hem aan de rottende takken van een dode boom.
Hij huilde zichzelf in slaap.
Hij wil niet eens met me praten.
God.
Het spijt me voor alles.
Niet doen. Het is de rest van de wereld dat een probleem heeft.
Het ligt niet aan jou.
Ga niet naar Rome.
Verlaat ons alsjeblieft niet.
Zelfs als ik bleef...
weet je dat ze moeten gaan.
Ik weet het.
Ik ga naar Rome met Carlo en zijn mannen.
Ze zullen me niets doen.
Ik ben hun held.
Als je de bladzijde zou nemen, zou je...
Als je eruit leest...
Kun je hen dan vernietigen?
Je vergat het te ondertekenen.
Ik ben geen genie, maar ik weet wanneer ik lokaas moet gebruiken.
Ik zie dat je nieuwsgierigheid het nog steeds van je wint.
Dat is een probleem geweest, toch?
Als ik het me goed herinner, heeft die eigenschap van jou ons heel wat problemen bezorgt.
De wereld was ooit een veel eenvoudiger plek.
Daar is niets tegen in te brengen.
Alhoewel ik die tijd toen haatte...
Ik zou er heel wat voor over hebben weer gewoon een ritselaar te zijn.
Wel, waarde ritselaar...
dat hielp me een duikende machine te maken...
Het doodde ons bijna. - Maar het werkte. Het werkte.
Je wilt het zien, toch? - Erg graag.
Vanessa.
Tijd om hem het echte werk te laten zien.
Zeg...
Geen woord...
Of het zal je laatste zijn.
Leg de bladzijde op de tafel. En doe een stap naar achteren.
Nu.
Neem deze twee ketters mee en geef ze de kans om één te worden.
Nee.
Nee, ze zijn mijn vrienden.
Als hen iets overkomt, zal de Architect het horen.
We zijn ver weg van Rome, Da Vinci. Neem ze mee.
Je kunt dit rechtzetten.
Het is niet te laat, maar je moet wakker worden.
Nee, nee.
Nee. Nee.
Mag ik vragen... - Daarom ben je hier.
Da Vinci's verzet, heb je...
Heb je ooit zoiets eerder gezien?
Een keer. Bij mezelf.
Toen de vorige Architect me door het Labyrint probeerde te leiden verzette ik me.
Welke vorm nam je verzet aan?
Ik zag mezelf in een doolhof welke ik zelf had gemaakt.
Een wereld op zichzelf.
Een verleden, heden, toekomst...
Op een podium spelend, gevangen.
Ik was losgeslagen. Een verdwaalde ziel.
Verloren in mijzelf.
Hoe heb je die gekheid overwonnen? - Geen gekheid. Een innerlijk leven.
Schaduwen op de muur van een grot.
Wie durft te zeggen dat een leven niet in een flits voorbij is?
Van wieg tot graf, is het maar een druppel in het water.
Hoe kreeg de Architect je eruit?
Na uren en uren van begeleiding,
reikte hij me een levenslijn aan. Een wanhopige, gevaarlijke.
Hij vergiftigde me.
Met dit. - Vergif?
Kiezen voor het leven stelt niets voor, tenzij de dood ook een keuze is.
Ben je bezorgt om Leonardo?
Hij heeft...
Hij heeft een unieke geest. - Wat hem een gevaar voor ons allen maakt.
Je denkt dat we beter af zijn zonder hem?
Totdat elk kind leeft naar zijn goddelijke leer,
blijft Gods verbondenheid met deze wereld broos.
Da Vinci en de zijnen bedreigen Hem in zijn bestaan.
Er is iets gebeurt.
Er wordt gefluisterd tussen de bladeren.
Dat de zonen van Mitrhas een verloren bladzijde van het Boek der Bladeren zoeken.
Als ze het gebruiken om hun verlichting te bereiken
zal het ten koste gaan van alles wat we liefhebben.
Het zal de dood zijn van het geloof.
Da Vinci zal hier vertrekken als één van ons...
of hij vertrekt helemaal niet.
Wees niet bang, dit drankje hielp mij om de juiste keuze te maken.
Ik vertrouw erop dat het voor hem ook werkt.
Ik ben bijna blij voor haar...
De verliezen die ze leed.
De pijn waarmee ze elke dag wakker werd.
Misschien vind ze nu vrede.
Misschien vinden ze nu allemaal vrede. Als je in dat soort dingen gelooft.
Ik weet niet wat ik geloof.
Ik ben nergens meer zeker van.
Je lijkt helemaal niet meer op de man waarmee ik de oceanen bevoer,
waarheen dat verdomme ook was.
De Da Vinci die ik kende daagde het lot uit voor zijn doel.
Hij wist wat hij wilde van de wereld en zorgde dat het gebeurde.
Ik zou alles gedaan hebben voor die man.
We kunnen niets anders doen, dan wachten tot zonsopkomst.
Als hij het overleefd, zal hij bij ons zijn.
En als hij dat niet doet?
Dan zal hij niet tegen ons zijn. Hoe dan ook, we zegevieren.
Wij zijn de horens van de...
Wij...
Dit is voor mijn vriend Nicco. Die je onderweg vermoordde.
En dit is voor Vanessa. Degene die je afgelopen nacht vermoordde.
En dit omdat ik er zin in heb. Bastaard. - Zo.
We hebben hem levend nodig.
Ik zal hem niet doden.
Alleen...
Laten bloeden.
Er komt iemand aan.
Het is de luitenant. - Stop daar.
We hebben je majoor. Hij leeft en is onze gevangene.
Bewijs me dat hij leeft.
Zeg iets.
Ik leef, luitenant. - Brave jongen.
Ik kom de voorwaarden bespreken. - Begrepen.
Ik zal met je meegaan naar Rome.
Voor de ceremonie, van de tienjarige herdenking.
Maar ik zal majoor de Medici achterlaten...
Onder onze bewaking.
Ik wil de persoonlijke garantie van de Architect krijgen.
Dat onze afspraak nog staat, dat mijn gezin veilig is.
Als ik terugkeer met die garantie...
dan zal uw majoor worden vrijgelaten. - En die ketter?
Hij zal worden vrijgelaten om zijn eigen leven te leiden.
Als ik hoor dat er ook maar iets met hem of mijn gezin is gebeurt...
dan zal jouw majoor sterven.
Je bent een plichtsgetrouwe zoon, is het niet?
Je ouders zijn misleidt door deze ongelovigen.
Ze willen je moeder en vader kwaad doen, en ze tegen het Labyrint laten keren.
Begrijp je dat? - Ja.
Je bent een goede zoon van het Labyrint.
Pak een mes. Snij me los. - Andrea?
Zodat ik je ouders kan bevrijden en één laten worden.
Spreek nooit meer tegen hem. Kijk zelfs niet naar hem.
Hij zal je vergiftigen met zijn verachtelijke manieren en duivels geloof. Hoor je me?
Andrea, hij is een moordenaar.
Hij en zijn soort hebben niets dan pijn en lijden in deze wereld gebracht.
Zij onderwijzen haat en leugens.
Ik zal sterven voordat jij een goede zoon van het Labyrint wordt. Hoor je me?
Andrea, luister je naar me?
Ja, moeder.
Goed.
Waarom ga je niet naar je kamer, rust wat?
Ze komen eraan.
Ga.
Andrea...
Wij zijn één.
Wij zijn de eenheid in het Beest. Wij zijn één.
- Wij zijn één.
Wij zijn de eenheid in het Beest. Wij zijn één.
- Nee.
Wakker worden.
Leo, wakker worden.
Wakker worden, Leo.
Vader.
Andrea.
Het spijt me.
Ik hou van je, maar...
Maar je bent niet echt. Je bent niet echt. Niets van dit is echt.
Ik moet wakker worden.
Wakker worden. Ik moet wakker worden.
Wat gebeurt er hier verdomme?
Je mannen vroegen om een kaart, voedsel en water voor een lange reis.
Verdomme.
Wat is er gebeurt?
We achtervolgden Carlo de Medici toen we in de val liepen. Da Vinci is gevangen.
Ik werd voor dood achtergelaten. - Waar is Carlo nu?
Weg. Alsof hij wist dat we kwamen.
Je moet hem naar Florence terugbrengen. Daar zal hij veilig zijn.
Help me even.
Ja.
Wat hebben ze met je gedaan?
Als hij wakker word, zal hij alleen jou zien.
Kom je niet met ons mee? - Ik zal jullie weer zien.
Maar niet voordat ik mijn waarde bewees voor Leo...
En mijzelf.
Je ziet er niet uit.
Ik was bang dat het Labyrint je had bekeerd, maar, nee...
Je bent nog steeds een klootzak.
Riario...
Hij redde me.
Ik kon het ook niet geloven.
Het zou makkelijker geweest zijn als ze gewoon...
Als ze me gewoon één van hen hadden gemaakt.
Niet zelf had moeten denken.
Waar heb je het verdomme over?
Ik had dromen over...
Over hoe het had kunnen zijn. Over hoe...
Over hoe het nog steeds had kunnen zijn.
Ik was getrouwd. Ik had een gezin.
Maar de prijs...
Weet je zeker dat het goed met je gaat?
Wat is dit?
Een aandenken. Ik pakte het van een dode Turk.
Zou een paar florijnen waard kunnen zijn.
Waar zijn we? - We...
Zullen tegen de ochtend in Florence zijn.
Dat denk ik tenminste.
Er zit geen kaart in dat dagboek van jou, misschien?
Niet dat ik twijfel aan mijn eigen superieure navigatiekennis.
Onverharde wegen hebben de neiging er hetzelfde uit te zien als je niet hebt geslapen.
Vertaling en synch: Petrulla en King Arthur Correcties en resynch: Sniper8421 Nabewerking: PhilDunphy