Ik heb het genoegen te spreken met graaf Bezukhov?
Bent u een Vrijmetselaar? - Sic transit gloria mundi.
Ik hou van je, meer dan van wie ik ooit kende. - Dat is genoeg voor mij.
Ik ben niet in de positie je iets te beloven. Vader, ik vrees dat ik meer geld nodig heb.
Hoeveel? - 43.000.
Wat? - Natasha, prins Andrei Bolkonsky.
Mag ik u verzoeken om een dans met uw dochter Natalia?
Ga naar haar, laat haar niet weggaan. Doe haar een aanzoek.
Doe ik.
Waarom komt hij niet? Het is al drie weken. - Zei hij dat?
Nee.
Maar hij houdt van me, ik weet het zeker. - Zei hij dat?
Niet met zoveel woorden. Maar hoe kon hij zo naar me kijken als hij het niet meende?
En jij?
Houd jij van hem?
Ja.
Sinds ik hem voor het eerst zag in Otradnoe.
Het is niet zoals met Boris, of wie dan ook.
Het gaat zo diep, het maakt me bang.
Dat moet toch echte liefde zijn? - Ik denk het, mijn lieve.
Waarom komt hij dan niet? - Ik weet het niet, lieveling.
Als het gebeuren moet, gebeurt het. We kunnen er niets aan doen.
Ga naar bed en kijk wat de ochtend brengt. - Ik kan het niet, mama.
Niet meer praten. Bed.
Ten eerste is dit huwelijk niet ideaal in termen van familie, rijkdom en aanzien.
Rostov is een goede familie, vader. - Kan zijn, maar je kunt beter en dat weet je.
Ten tweede, je bent niet jong en je gezondheid is niet sterk.
Je bent nooit hersteld van de wond die je opliep bij Austerlitz.
Je bent verliefd op dit meisje, zeg je. - Intens, Vader.
Hoop triomfeert over ervaring. Goed.
Wil je dit voor mij doen? Ga een jaar naar het buitenland,
laat je behandelen, vind een leraar voor Nikolushka,
en als na dat jaar je passie voor dit meisje
nog steeds zo onweerstaanbaar is, trouw dan met haar.
Kun je dat doen? Om mij te plezieren?
Mama, hij komt. Wat moet ik doen? - Prins Andrei Bolkonsky.
Prins Andrei, het is een genoegen u te verwelkomen.
Het lijkt zo lang sinds we u zagen.
Gravin Rostova mag ik uw toestemming vragen,
voor een privé-gesprek met uw dochter?
Natuurlijk, Prins.
Kom met me mee.
Ik hield van je op het moment dat ik je zag.
Mag ik hopen,
dat jij van mij houdt? - Ja, ik hou van jou.
Mijn vader stelt als voorwaarde voor zijn toestemming,
dat het huwelijk niet plaatsvindt binnen een jaar.
Ik moet zaken leiden in Zwitserland.
Het kan niet anders.
Ik weet dat een jaar lang lijkt,
maar het geeft je de kans om je liefde te testen.
Onze verloving zal geheim blijven.
Ik beschouw me als gebonden, maar jij hoeft dat niet.
Je moet je vrij voelen om je gedachten te veranderen.
Zo lang.
Ik doe het. Ik zal wachten.
Verdomme, kwijt.
Jij, vlug naar de zijkant. Snijd hem af.
Vind de wolf. - Je hoorde hem. Zoek daar.
Kom op.
Je reed goed. - Dank je, ik rijd graag.
Maar je was niet bij de finish. - Nee.
God, hij was groot. - Ja.
Ik ben blij dat ik het eind niet zag.
Wat is het met die verloving? - Ik ben verloofd en ik ben heel gelukkig.
Hij is een geweldige man, Nikki. - Ik ontmoette hem eens.
Leek mij een koude vis. - Dat is hij niet.
Hij is erg...
Hij is intens en diep. - En houdt hij van je?
Natuurlijk houdt hij van mij. - Waarom gaat hij dan een jaar weg?
Waarom de verloving niet aankondigen? Alsof hij zich schaamt voor onze familie.
Ik praat er niet meer met je over. - Zoals je wilt.
Nikki, lieverd, onze financiën zijn ernstig.
Als vrouw maakt je zus geen aanspraak op prins Andrei's landgoed,
en je vader lijkt niets te lukken.
Hij heeft zo'n gulle natuur, dat iedereen hem gebruikt.
En jij, mijn lieve Nikki,
al dat gekaart en je vriend Dolokhov, was een klap voor het familie fortuin.
Ik weet het, en het spijt me. - Ik weet dat het je spijt,
je zult blij zijn te horen dat je alles weer goed kunt maken.
Hoe kan ik dat doen?
Herinner je Julie Karagina? Jullie speelden samen. - Ja.
Ze is uitgegroeid tot een mooie jonge vrouw,
en nu haar broers helaas allemaal dood zijn,
is zij erfgename van een groot fortuin.
Verlang je echt dat ik mijn eer en gevoelens offer omwille van geld?
Natuurlijk niet. Je begrijpt me verkeerd.
Natuurlijk wensen we jouw geluk. Maar je kunt gelukkig zijn met Julie Karagina,
je kunt verliefd worden op haar, er is niets mis met haar.
Mama, ik kan mijn gevoelens niet commanderen. - Dat begrijp ik.
Ik haat het ook dit te vragen, maar onze situatie is wanhopig,
en als onze zoon ben jij de enige die kan helpen.
Ik denk erover, mama.
Meer kan ik niet zeggen.
Deze dingen hebben een uitwerking, lieve.
Wees niet terneergeslagen. Kerstmis komt eraan.
Meer kosten.
Dit hebben we nodig. Problemen vergeten en het oude Rusland zien.
Oom Mikhail leeft zoals wij vroeger. Iedereen samen.
Welkom, welkom.
Oom Mikhail. - We zijn vereerd.
Gravin Natasha, nicht Sonya. Daar zijn we.
Petya, wat ben jij groot geworden. Kom uit de kou naar binnen.
Ga zitten en maak het je gemakkelijk. Anisya, onze gasten zijn er.
Geen zorgen, we zagen jullie komen. - Kijk toch eens aan.
Ga zitten, eet, drink. - Wat heerlijk.
Ik ben blij dat jullie er zijn.
Ik wist niet dat oom getrouwd was. - Dat is hij niet.
Hoe weet ze hoe dat moet? - Zit in het bloed.
Hij zag er uit als een gewone man, een officier, maar het was hem.
Ze had hem aan de praat moeten houden, maar ze werd bang,
ze probeerde te vluchten, en hij greep haar.
Je hoeft je geen zorgen over hem te maken. Maar je kunt je toekomst zien,
als je 's nachts naar de schuur gaat. - Hoe? Wat doe jij?
Je staat en luistert. Als je hoort kloppen, is het slecht,
als je graan hoort ritselen is het goed.
Maar ik denk niet dat een van jullie daar heen gaat.
Ik wel. Ik ben niet bang.
Wijs me de weg. - Ja, miss, volg mij.
Daar is de schuur, miss. Kijk niet achterom.
Sonya. - Nikolai.
Heb je het koud? Helemaal niet.
Tasha? - Nee, ik ben perfect.
We konden zo leven, op het land. - Zou ik willen.
Wil je dat echt?
Natuurlijk hou ik van Andrei. Ik mis hem en verlang naar hem,
maar tegelijkertijd... - Kijk, een komeet.
De mensen zeggen dat het een grote verandering betekent.
Soms wil ik dat er niets zou veranderen,
alleen jij en ik en Sonya, zoals nu. Kinderen blijven.
Niet mogelijk. - Vanavond wel.
Moeder, vader,
ik wil jullie iets zeggen voor ik terugga naar mijn regiment.
Ik moet jullie zeggen,
dat ik verliefd ben op Sonya,
en ik wil dat we trouwen.
Jullie willen het niet voor mij,
maar ontken mijn gevoelens niet. Ik wil dat Sonya dit hoort. Ik hou van haar.
Ik hield nooit van iemand anders, ik trouw nooit met iemand anders.
Dat is alles. Het spijt me. - Je gaat tegen de wens van je ouders in.
Je hebt de leeftijd, Nikolai, dus je kunt trouwen wie je kiest,
maar ik noch je vader geven je onze zegen. - Laten we hier geen ruzie over maken, mama.
Ilya. Praat met hem. - Mijn beste jongen,
als het niet de omstandigheden waren, was er geen betere match dan Sonya.
Ze is een lief meisje en we zijn dol op haar. - Welke omstandigheden?
Die ken je heel goed. Onze familie zaken zijn in wanorde,
en we verwachten dat jij helpt.
Je gedrag heeft het tegenovergestelde effect, zoals je weet.
Daarbij, Sonya is je nicht.
Hoe kon je haar zo vleien. - Mijn gevoelens zijn van mij, moeder,
en ik kan niet terugkomen op mijn woord. - Reken dan maar dat ik nooit
die intrigant als mijn dochter zal zien. - Intrigant?
Hoe kun je zo'n woord gebruiken voor een meisje dat van je hield als een dochter?
Sonya treft geen enkele blaam. Heb je helemaal geen gevoelens voor haar?
Ik heb je niets meer te zeggen. - Mama, ik...
Ik ga naar haar. - Nee, laat mij. Ik kan het haar uitleggen.
Het komt wel goed, ik weet het.
Dat ondankbare meisje. Na alles wat we voor haar deden.
Ze is niet ondankbaar, dat weet je. Dit is niet haar schuld,
ze wist niet dat Nikolai zou praten. Ze verwachtte niets van hem.
En nu haat mijn zoon me. - Nee.
Dat doet hij niet. Hij wil je zegen.
Luister, als ik hem laat beloven dat hij niets in het geheim zal doen.
Terug bij zijn regiment koelen zijn gevoelens misschien af.
Nu weet je zoveel over liefde.
Laat hem niet gaan met een slecht gevoel. Wie weet wat er kan gebeuren.
Niets wat ik ooit denk, doe of zeg,
lijkt ooit verschil te maken. Onze familie ligt in puin.
Ik ben de enige die het iets kan schelen.
Wees voorzichtig, Petya.
Ik hou van je. - Ik ook van je.
Wees voorzichtig. - Doe ik, papa.
Dat is het. Schiet op.
Is dit ook ons huis? - Dit is ons Moskou huis.
Het ruikt raar. - Het moet gelucht worden, schat.
Grootpapa laat het vast vrolijk schilderen. - Het is prima zoals het is.
We dineren om zes uur. Ik wil niet gestoord worden, ik heb veel te doen,
belangrijk politiek werk waar vrouwen en kinderen geen snars van begrijpen.
Vergeef me, Mademoiselle Bourienne. - Lieve prins, ik begrijp het wel.
Echt? Jij lief klein ding.
Als ik praat over de domheid van vrouwen, verwijs ik naar die, niet jou.
Werkelijk. - Wat?
Hoe kun je zo profiteren van zijn zwakte? Je bespeelt hem,
maakt een dwaas van hem, jezelf en mij.
Zou prins Andrei in Moskou zijn als we aankomen? - Heeft hij iets definitiefs gezegd?
Niet helemaal definitief. - Stel je verwachtingen dan niet te hoog.
Hij komt als hij komt.
Wat is er, mijn lief?
Andrei komt helemaal niet.
Zijn wond is open en zijn artsen schreven rust en behandeling voor.
Hij stuurt zijn respect voor jullie,
zijn liefde voor mij, en zijn teleurstelling, et cetera.
Waarom wordt hij niet hier behandeld? - Hij moet het advies respecteren, mijn lieve.
Een lange reis kan slechte invloed op zijn gezondheid hebben.
Houd moed, je zult hem snel zien.
Maar ik wil hem nu zien.
Voor ik vergeet hoe hij eruit ziet.
Dat is de dochter. - Daarom zijn we hier. Geen schoonheid.
Maar een prijs, Boris. Beste gedrag.
Prins Bolkonsky. - Mevrouw.
Een eer op uw naamdag te komen, hartelijk gefeliciteerd.
Mag ik mijn zoon Boris voorstellen? - Vereerd, Excellentie.
Ja, nou, je bent van harte welkom. Rostopchin.
Graaf Rostopchin, de gouverneur van Moskou. - Praat met de prinses.
Prinses Marya.
Boris Drubetskoy.
Een genoegen u eindelijk te ontmoeten. Mag ik vragen,
geniet u van Moskou? - Ik heb er weinig van gezien, meneer.
Dan staat u me wellicht toe u een paar finesses te tonen?
U kent mijn vriend Bezukhov?
Bonaparte gedraagt zich in Europa als een piraat op een gekaapt schip.
Zijn ambitie kent geen grenzen. Het wordt weer oorlog, let op mijn woorden.
De Tsaar zal hem bedwingen. - Ik zeg u dit,
onze oorlogen met de Fransen zullen niet succesvol zijn,
zolang we ons bemoeien met Europa. Laten we onze grenzen veilig en sterk houden,
en we hoeven Bonaparte niet te vrezen. Laat hem komen en we sturen hem naar huis.
Piepend, met zijn staart tussen zijn benen.
Goed gezegd, prins.
Mag ik bij je zitten? - Ik hoopte er al op.
Hoe vind je de jonge man? - Wie?
Boris Drubetskoy. Hij maakte zich heel aangenaam voor je.
Ik denk het ook. - Overweeg je met hem te trouwen?
Ik denk soms dat ik met iedereen zou trouwen om weg te komen.
Hij wil niet wreed zijn. - Ik weet het, vergeet wat ik zei.
Wil je me vertellen hoe Natasha Rostova werkelijk is?
Andrei riskeert zoveel,
door onze vader te dwarsbomen. Is ze echt de moeite waard?
Hoe kan ik zo'n vraag antwoorden?
Voor mezelf zou ik zeggen, er is niemand zoals zij.
Ze is betoverend. Ik weet het niet.
Maar voor mij is ze alles waard.
Eerlijk, moeder, ik deed mijn best, maar het was hopeloos.
Ze leek nauwelijks te merken dat ik er was. Er is duidelijk iets mis met haar.
Misschien komt ze mentaal tekort.
Julie Karagina is er altijd nog. Zij houdt van me en is net zo rijk.
Ze heeft andere vrijers, Boris. - Ik weet hoe ik met haar om moet gaan.
Ze houdt van romantische poëzie, iets melancholisch, treurwilgen en zo.
Veel zuchten.
Ze beeldt zich in dat ze een tragisch leven had. God weet waarom.
Alsjeblieft dan.
Maar verdraag ik het met haar getrouwd te zijn?
Wat een triest gezicht. Je hebt geleden. Net als ik.
Ja. Jij en ik, Julie,
soms denk ik dat we beiden te gevoelig zijn voor deze wrede wereld.
Ja. - De blinde, onverschillige massa.
Maar jij redt je toch eigenlijk best?
Julie, ik speel hun spel omdat ik moet.
Maar in mijn hart...
Ik hou van je tekening en je vers in mijn album, Boris.
Rustieke bomen, uw schaduw verbergt mijn verdriet.
Bewolkte hemel, zal ik morgen licht vinden?
Weet je, ik denk het wel.
Is je zoon niet bij je, Boris?
Hij brengt dezer dagen al zijn tijd door bij Julie Karagina.
Natuurlijk, je hebt het niet gehoord. Hij is de vrijer, ze gaan trouwen.
Geweldig nieuws. - Je voormalige bewonderaar, Natasha.
Niet plagen, papa, we waren nog kinderen.
Ik ben erg blij voor Boris, Anna Mikhailovna.
Hij deed het goed en wie verdient het meer? Hij was altijd een goede jongen.
Komt jouw verloofde binnenkort?
Ja, dat is...
Zo'n lange tijd om gescheiden te zijn, je moet het voelen.
Zijn vader is een moeilijke oude man, het wordt elke dag erger.
We dineerden er een tijdje geleden,
zeer sterke meningen. - Hemeltje.
Maar de kleine Marya is zacht en lief.
Een schoonzus kan scherpe klauwen hebben, maar deze doet geen vlieg kwaad.
Als ik jou was, zou ik ze bezoeken met je vader.
Wat denk jij, papa? - Ik denk dat dat moet.
Ik ben een beetje bang voor de prins. Hij gaf me pas een reprimande,
over mijn tekortkoming met de militie. - Dat is vast vergeten, Ilya.
Ik vind Anna's idee goed. Als prins Andrei terugkeert,
heb je al kennis gemaakt met zijn zus en vader.
Ik denk het. - Dat is dan geregeld.
Wilt u zo goed zijn hier te wachten, meneer?
Vreemd. Ik vraag me af of er iemand ziek is.
Wat? Ik wil ze niet in mijn huis. Jij mag ze spreken als je wilt.
Vader. - Misschien moeten we gaan.
Beste graaf Rostov, het spijt me dat u moest wachten.
De prins is verhinderd, maar prinses Marya ontvangt u.
Ik ben haar gezellin. Deze kant uit, alstublieft.
Lieve prinses. Ik breng mijn kleine zingende vogel.
Het spijt me dat vader u niet kan ontvangen. - Een andere keer.
Maar nu hebben jullie de kans om kennis te maken.
Wat vindt u van Moskou, gravin Rostova? - Goed genoeg, dank u.
Ik ben hier opgegroeid, het is mijn thuis. - Natuurlijk. Wij zijn de landmuizen.
En ik moet zeggen, ik hou veel van de winkels en het theater.
Maar de prinses is niet zo voor de geneugten van de stad. Wel?
Nee.
Wat heerlijk. Jullie moeten elkaar veel te vertellen hebben.
Misschien, Mademoiselle, moeten we ze samen laten?
Rostov. Ik wist het niet. God is mijn getuige, ik wist het niet.
Is dit de jonge gravin?
Ik weet hier niets van, vergeef me. God is mijn getuige, ik wist het niet.
En niemand zei me er iets over.
Goedemorgen.
Natasha, we moeten gaan. We komen op een slecht moment.
U moet eens bij ons komen, prinses. Prettig u te ontmoeten, mademoiselle.
Wacht.
Liefste Natasha. Weet alsjeblieft dat ik...
blij ben dat mijn broer geluk vond... - Dit niet de tijd om dat te bespreken, Prinses.
Adieu.
Het was verschrikkelijk. Ik was verschrikkelijk tegen haar.
Maar ze was zo koud en stijf tegen mij. En de oude prins...
Ze mogen me niet. Ze willen me niet in hun familie.
Als Andrei maar zou komen.
Drie en zes.
Goedemiddag, graaf.
Goedemiddag.
Boris wil graag ingewijd worden in de geheimen van de Vrijmetselaars.
Jij kunt dat toch voor hem regelen? - Werkelijk?
Ben je echt geïnteresseerd? - Natuurlijk.
Het is goed voor zijn carrière, Pierre. - Dat is het ware doel van de Orde.
Om vrijmetselaar te worden, moet je beloven jezelf te zuiveren,
je wijden aan een betere wereld, en leven voor je medemens.
Dat ook, absoluut. - Je helpt hem toch, Pierre?
Pierre is vast al Master in de Vrijmetselarij.
Helene. Over deze dingen wordt buitenshuis niet gesproken.
Je helpt hem toch?
Ben je echt serieus?
Zoals serieus als iemand kan zijn, graaf Bezukhov.
Wat deed je met alle goede dingen die je gegeven zijn?
Je moet jezelf zuiveren.
Luister naar je geweten.
Kijk naar jezelf. - Sic transit gloria mundi.
Vraag jezelf af,
ben ik tevreden met mezelf?
Met mijn leven?
We gaan gewoon niet, Natalya. - Onzin. Het is maar een kleinigheid.
Ga naar de opera en geniet, mijn lieve. Je mag me er alles over vertellen.
Het verzet je gedachten. - Ik wil niet gaan.
Ik wil niemand zien. Laat me jou gezelschap houden.
Ik heb geen gezelschap nodig. Ik wil alleen een beetje rust.
Kom en kus me.
Alsjeblieft. Ga nu.
Volgende keer moet je beter zijn.
Ik zeur niet, maar probeer een beetje...
Kwam even zeggen wat een genot het is u terug te zien in Moskou, graaf Rostov.
Goed van je, beste jongen. - Kijk, is dat niet jonge Dolokhov?
Waarom is hij gekleed als een Pers? - Hij was in de Kaukasus,
werd minister van een prins in Perzië en doodde de broer van de Shah.
Dat is Anatole Kuragin, broer van de gravin.
Aantrekkelijk, niet?
Daar is de gravin zelf.
Knappe vrouw, niet? - Ze is zo mooi als iedereen zegt.
Graaf Rostov, u moet me voorstellen aan uw mooie dochters.
Natuurlijk. Hier is Natasha, En dit is mijn nicht, Sonya.
Ik ben blij u te ontmoeten.
Mijn man sprak vaak over u. Ik wil u graag beter leren kennen.
Graaf, mag uw dochter bij ons zitten? - Dat vindt ze zeker heerlijk.
Vooruit, Natasha, we zijn niet ver weg.
Kom bij mij zitten.
Jij niet, Bilibin. Merci bien. - De rien.
Dat is een mooie jurk. Ik wou dat ik zoiets nog kon dragen.
Ik heb niemand om te praten over kleding.
Wilt u me komen adviseren? - U adviseren?
Ik zou niet durven. - Kom me dan vertellen wat u mooi vindt.
We kunnen dingen passen, wilt u dat? - Heel graag.
Dan zijn we vriendinnen. Nu ik je vond laat ik je niet meer gaan.
Mijn broer Anatole.
Hier zijn we. Dit is heel mooi, niet?
Ja, dat is het.
Je bedoelt de opera? - Niet alleen de opera.
Weet je, alles.
Ja.
Jij bent zo mooi.
Dat moet je niet zeggen. - Waarom niet?
Het is waar. En ik leerde altijd de waarheid te vertellen.
Luister, we hebben een feest morgenavond.
Maar een paar vrienden.
Kom alsjeblieft.
Vous serez la plus Jolie.
Venez, et comme gage donnez-moi cette fleur.
Nee, gravin. Sta stil.
Alles moet perfect zijn voor als de prins terugkeert.
Het duurt maar even. - Ja, miss.
Ze zeiden dat je niet gekleed was, maar je vindt het vast niet erg.
Je ziet er beeldig uit. Men zegt dat je Moskou al veroverd hebt.
Mijn broer kwam ontbijten, maar kreeg geen hap door zijn keel.
Weet je waarom? - Nee, waarom?
Kijk jou blozen. Je weet vast welk effect je op de arme jongen hebt.
Hoe dan ook, je komt vanavond bij ons. Gewoon een feestje.
Mademoiselle George beloofde een declamatie, en ze wil je graag ontmoeten.
Ik heb je papa al toestemming gevraagd. - Komt Pierre... Je man ook?
Hij moest op zakenreis, anders liet ik hem je halen.
Ik denk dat ik thuis blijf. - Het zou zo jammer zijn,
Moskou je charmes te onthouden nu je er net bent.
Prins Andrei wil toch niet dat je je opsluit?
Misschien niet. - Het is gewoon een familie feestje.
Je komt toch? Om mij een plezier te doen? Een uurtje maar?
Met je papa, hij is heerlijk gezelschap. Je weigert toch niet?
Nee. - Dat is dan geregeld.
A ce soir.
Gravin Bezukhova, goede avond. - Hartelijk welkom.
Je bent gekomen.
J'ai conçu pour mon crime une juste terreur.
J'ai pris la vie en Haine, et ma flamme en horreur.
Je voulais en mourant prendre soin de ma gloire,
Et dérober au jour une flamme si noire.
Je n'ai pu soutenir tes larmes, tes combats.
Je t'ai tout avoué, je ne m'en repens pas,
pourvu que de ma mort respectant les approches,
tu ne m'affliges plus par d'injustes reproches,
Et que tes vains secours cessent de rappeler,
un reste de chaleur tout prêt à s'exhaler.
Kom met me dansen in de andere kamer. - Nee, dat moet ik niet doen.
Eén dans maar. - We moeten gaan, mijn vrouw is niet erg goed.
Ontneem ons uw mooie dochter niet, kijk een half uur mee naar het dansen.
Een half uur? Waarom niet? - Geweldig.
Ik heb aan niets kunnen denken, behalve aan jou.
Ik ben verliefd op je.
Ik word compleet gekweld. - Je moet zulke dingen niet zeggen.
Ik ben verloofd en verliefd op iemand anders. - Wat is dat voor mij?
Ik ben hartstochtelijk verliefd op jou. Jij voelt ook iets, ik weet het.
Laat me de volgende dans niet staan.
Ik kan het niet.
Jullie vormen zo'n mooi koppel. Jammer dat je zo snel weg moet.
Anatole.
Nee, alsjeblieft.. - Wat kunnen we doen?
Ik kan je niet openlijk bezoeken. Hoe kan ik je ooit zien?
Ik stuur je een bericht. We moeten samen zijn.
Nee.
Zeg ja. Geef me je woord. - Nee.
Daar ben je. Ik was je kwijt. We moeten echt gaan.
Alsjeblieft, miss.
Een man vroeg me dit te geven.
Dank je. - Graag gedaan, miss.
Sinds de laatste avond is mijn lot door jou bemind te worden of te sterven.
Dus ze is de liefde van je leven en je wilt haar schaken?
Vertel je haar over het Poolse meisje? - Goede God, nee.
Omdat je nog steeds met haar getrouwd bent. Wie weet over haar?
Alleen jij. En Pierre Bezukhov.
Hopen dat het Rostov meisje hem niet spreekt. - Waarom zou ze?
Dolokhov, help je me of niet?
Heb je het gelezen? - Ja, ik kon het niet helpen.
Sonya, hij houdt van mij. En ik houd van hem.
Maar prins Andrei dan? - Dat is voorbij.
Weiger je hem? - Ik zei dat het voorbij is.
Je hield een jaar van hem en in drie dagen... - Ik weet het.
Ik weet het, maar het voelt alsof ik altijd van Anatole hield.
Ik weet nu dat ik nooit echt van iemand hield. Zelfs niet van Andrei.
Ik erf niets als ik met Anatole ben, ik ben zijn slaaf, ik doe alles voor hem.
Mijn God. Wat moet ik doen?
Ik begrijp het niet, hoe kon je het zo ver laten komen?
Sonya, je weet niet hoe het voelt zo verliefd te zijn.
Ik weet hoe het voelt, Natasha. En eraan lijden.
Maar dit voelt vreemd en verkeerd.
Waarom vraagt hij je hand niet netjes? Waarom komt hij niet naar het huis?
Waarom vraagt hij geen toestemming aan je ouders?
Wat als hij je alleen wil verleiden?
Hoe kun je dat zeggen, nadat je de brief gelezen hebt?
Hij houdt van me, Sonya. Ik zou alles doen.
Ik zou weglopen met hem. - Maar je ruïneert jezelf.
Kan me niet schelen, ik wil mezelf ruïneren. Hoe eerder hoe beter.
Dit gaat je niet aan. Laat me met rust. Ga.
Ik laat het niet gebeuren.
Ik vertel het. - Sonya.
Als je dat doet, ben je voorgoed mijn vijand. - Ik ben je vijand niet.
Zie je niet dat het verkeerd is? - Je begrijpt er niets van.
Ga weg. Ik haat je.
Alsjeblieft, miss, een dame wil je spreken.
Prinses Marya, ik verwachtte niet... - Ik verkeerde in wanhoop
vanwege het misverstand tussen ons.
Mijn broer houdt van je en ik zal dat ook doen. Sorry dat je niet goed ontvangen werd.
En papa ook, hij is niet tegen je, hij is oud en eigengereid.
Kun je ons vergeven?
Natuurlijk. Er valt niets te vergeven.
Maar...
Ik moet je iets vragen.
Zeg prins Andrei dat onze verloving over is en ik zijn vrouw niet kan zijn.
Hemel, we moeten je diep hebben beledigd. - Dat is het niet.
Ik ben het. Ik beging een fout.
Ik heb me vergist.
Maar vertel hem alsjeblieft, dat hij vrij is van de verloving,
en vraag zijn vergeving. Het spijt me, dat is alles wat ik kan zeggen.
Kom snel met me mee. Ze komt zo buiten.
Ga mee naar de gravin, meneer. - Nee, dat is niet goed, ze is...
Wat bedoel je? Welke gravin? - Kom mee, meneer.
Dolokhov.
Laat me door, verdomme. - We zijn verraden.
Beter dat ze weg gaan. Hij zal zich lang niet in Moskou vertonen.
We moeten het onder ogen zien, Ilya, ze is geruïneerd.
Maar er is niets gebeurd. - Haar reputatie is geruïneerd.
Denk je dat het mogelijk is dit stil te houden?
Wat zal Prins Andrei denken? Hij gooit haar weg en iedereen weet waarom.
Arm meisje. - Arm meisje? Zij riep het over zich af.
Ik denk...
Ik denk dat ik hem moet uitdagen, Natalya. - En jezelf doden?
Hoe kan dat helpen?
Heeft ze zelf nog iets te zeggen? - Niets.
Behalve dat ze vroeg om Pierre Bezukhov.
Pierre. Zo'n domme situatie... - Waar jij bent is verdorvenheid en kwaad.
Jij komt met me mee.
Wat wilde je met gravin Rostova? - Beste kerel, je hoeft niet...
Je kon niet met haar trouwen, je bent al getrouwd. Wilde je haar ruïneren?
Ik hou van haar. - Leugenaar. Schurk.
Ik breek je kop en mors je hersens. - Pierre, in godsnaam.
Heb je brieven van haar? - Een.
Geef hier.
Je legt nooit meer contact met haar, noemt haar niet in de society,
en als ik je na vanavond in Moskou zie, vermoord ik je.
Begrijp je dat? - Ja.
Heb je hem gezien? - Ja, ik heb hem gezien.
Wat zei hij? - Hij verliet Moskou.
Kwam dat door jou?
Ik ga naar hem toe, waar hij ook is. Kan me niet schelen wat iedereen denkt.
Natasha, hij kon niet eerlijk tegen je zijn. Hij is een getrouwde man.
Hij heeft een vrouw in Polen. - Ik geloof je niet.
Het is waar.
Nee.
Pierre.
Alsjeblieft, nee. - Goed.
Het is goed.
Mijn liefste Natasha.
Ik dacht steeds aan je deze maanden, en nu ik herstel,
zal onze scheiding eindelijk voorbij zijn.
Ik kom naar je toe zodra ik arriveer in Moskou.
Vertaling en synchronisatie: Het - War And Peace - Team www.addic7ed.com