Er wordt bekendgemaakt dat een vredesverdrag is geratificeerd,
met de Keizer van Frankrijk, die nu onze trouwe bondgenoot is.
Het wordt weer oorlog, let op mijn woorden.
Ik ben verliefd op Sonya, en ik wil dat we trouwen.
Reken dan maar dat ik nooit die intrigant als mijn dochter zal zien.
Mijn vader stelt als voorwaarde dat het huwelijk niet plaatsvindt binnen een jaar.
Ik zal wachten. - Je bent zo mooi.
Dat moet je niet zeggen. - Waarom niet?
Zeg prins Andrei dat onze verloving over is en ik zijn vrouw niet kan zijn.
Sonya, hij houdt van mij. Ik zou alles doen. Ik zou met hem weglopen.
U komt met ons mee, meneer. We zijn verraden.
Nee. Ik ga naar hem toe, waar hij ook is.
Hij is een getrouwde man. Hij heeft een vrouw in Polen.
Andrei, dit spijt me zeer. - Ja...
Ter bevestiging, gravin Rostova weigerde en er zijn geruchten
over een intrige met je zwager. Is dat zo? - Dat is voorbij. Anatole heeft Moskou verlaten.
Dat maakt geen verschil.
Zeg gravin Rostova dat ze vrij is en ik haar het goede wens.
Is dat alles?
Het was een moment van waanzin en ze betreurt het bitter.
Ze houdt van je, ik weet het, en jij houdt van haar.
Weet je nog dat je zei hoe verliefd je op haar was?
Jij vergeeft een gevallen vrouw, Pierre, en ik bewonder je erom,
maar ik ben een ander soort man. Ik kan en zal niet vergeven.
Hier zijn haar brieven en haar portret. Ik zou dankbaar zijn als je ze teruggaf.
Andrei, bedenk hoe zij moet lijden.
Wil je doen wat ik vraag?
Natuurlijk. - Neem ze dan.
En als we vrienden willen blijven, spreek je hier nooit meer over.
Dag.
Je bent niet in orde. - Was ik maar dood.
Zeg dat niet.
Wat zei hij?
Dat je vrij bent, altijd vrij was, en hij wenst je het goede.
Ja, zo is hij.
Ik weet dat het voorbij is. En ik lijd pijn door wat ik hem aandeed.
Maar wil je...
Wil je hem vragen of hij me kan vergeven?
Natuurlijk doe ik dat. Maar Natasha, wat is er gebeurd?
Hoe is het ontstaan? Hield je van die schurk?
Noem hem niet zo. Ik weet het niet.
Ik weet niets meer. Ik ben zo ongelukkig.
Ik heb alles bedorven.
Praat er nu niet over. Later,
als je ziel zuiver is, weet dat ik er ben als je hulp nodig hebt,
of om je hart wilt uitstorten, denk aan mij, lieve Natasha.
Praat niet zo tegen me. Ik verdien het niet.
Ik ben geruïneerd. - In godsnaam, luister.
Als ik niet was getrouwd en een betere man, jou waardig,
zou ik op mijn knieën gaan en je hand en liefde vragen.
Pierre...
Courage, mademoiselle.
Ilya, wanneer hebben we Natasha terug?
Ze gaat fysiek vooruit. - Het is alsof de geest uit haar weg is.
Ze wil niet lezen, praten of zingen. - Pierre lijkt haar troost te bieden.
We moesten haar nooit laten verloven met dat koude hart.
Haar genegenheid winnen en haar dan een jaar alleen laten,
alsof hij wilde dat ze hem verried.
Ilya. Waar is ons mooie meisje gebleven?
God, in uw genade, vergeef me, en wijs me de weg naar een beter leven.
Vive I'Empereur.
RUSSISCHE GRENS ZOMER 1812
Over de rivier, Rusland.
De tijd is daar, heren. Blaas de aanval.
Deze schending van ons verdrag wordt niet geduld.
Ik sluit geen vrede met die man, tenzij hij ieder soldaat uit Rusland terugtrekt.
Drubetskoy. Kom hier.
Ik wijs jou aan mijn boodschap naar Napoleon te brengen.
Ik dank Uwe Majesteit voor deze grote eer.
Zorg ervoor dat hij het begrijpt.
Geen enkele Franse soldaat blijft op Russische bodem.
Ga nu, en moge God met je zijn.
Wacht hier, meneer.
Monsieur Drubetskoy. - Sire,
Keizer... - U bent erg jong.
Ik wil geen oorlog, dat wilde ik nooit.
Uw meester riep het over zich af.
Hij had Moldavië en Walachije kunnen hebben. Laat hem de consequenties dragen.
Uw generaals zijn ongeschikt voor een gevecht. - Integendeel, Majesteit...
Spreek me niet tegen. Ik weet alles.
Ik ken de staat van uw miserabele leger.
U heeft 200.000 mannen, ik drie keer zoveel. - Sire, als u uw troepen terugtrekt
voorbij de Neman, zal de tsaar onderhandelen.
C'est trop tard, Mon petit. Het is te laat.
Ik neem uw land in. Maar het niet uw schuld.
Vertel uw meester dat hij mijn brief ontvangt.
Het is een grote eer, monsieur, als de keizer aan iemands oor trekt.
Juist. Dank u.
We zijn weer in oorlog. Napoleon stak de Neman over,
en hij trekt op richting Smolensk.
Ilya. - Hij wordt voor Moskou teruggedreven.
Maar Nikolai. - Nikolai is een doorgewinterde officier.
Hij kan voor zichzelf zorgen. Wij kunnen alleen hopen en bidden.
Papa, laat mij dienst nemen. - Absoluut niet. Een jongen van 15 jaar.
Al mijn vrienden zijn vrijwilliger.
Als jij geen commandant vindt, loop ik weg en vind er zelf een.
Het is het beste hem te laten toetreden. - Ilya.
In een kwartier waar hij kan kijken, maar buiten de gevarenzone blijft.
Is het nog ergens veilig?
Tikhon, goed je te zien. Hoe gaat het? - Heel goed, Excellentie.
We wachten al lang op uw komst. Kom binnen, prins Andrei.
Heb ik jouw uitnodiging nodig? - Nee...
Ben je nu meesteres van dit huis? - Nee, helemaal niet...
Waar zijn mijn vader en Princess Marya? En mijn zoon?
Wachten binnen op u, prins.
Papa.
Hoe gaat het, Masha? - Dus je gaat weer naar de oorlog?
Wat is er anders voor mij te doen? De Fransen naderen met de dag.
Ik wou dat je bij ons zou blijven.
Je kleine jongen kent je nauwelijks. - Dat is onvermijdelijk.
Is hij een beleefde leerling, Monsieur Dessales? - Ja. Natuurlijk hij is nog erg jong,
Maar ik bespeur een zekere gave voor la mathematique.
In tegenstelling tot zijn tante Marya. De uren die ik verspilde,
aan de principes van algebra en meetkunde in dat verwarde hoofdje.
De hogere studies zijn niet voor ons dames, denk ik.
Wij hebben een ander soort wijsheid. - En wat mag dat zijn?
Als u dat niet weet, prins, ik moet het u niet vertellen.
Je onderhoudt je idiote pelgrims vandaag weer, Marya.
Het zijn goede mensen, vader.
Ze herkennen een goede zaak, dat geef ik ze na.
Hoe kan iemand zo onnozel zijn?
Ik zie je wel kijken. Ik moet haar vriendelijker bejegenen.
Maar ze leidt me af met haar domme religiositeit.
Zoals ze door het huis waart, met haar ogen vol tranen.
Wat heeft zij om over te treuren? Neem la Bourienne,
zij maakt iets van zichzelf. Ze maakt zich bekoorlijk.
Als je het mij vraagt, ik zou het niet zeggen, maar nu je het vraagt,
ik vind dat je Marya gruwelijk behandelt, terwijl iedereen ziet hoe ze je respecteert.
En nogmaals, als je het mij vraagt, ik denk dat die Franse vrouw stookt.
Ze had nooit de gezellin van mijn zus moeten worden. Ze is het niet waard.
Dus dat is het. Je moest het zeggen, nietwaar?
Ik wilde niet oordelen, maar je vroeg het. En vader, je weet dat ik gelijk heb.
Hoe durf je? Eruit.
Ik wil je gezicht niet meer zien.
Er was eens een grote edelman,
en zijn naam was Blauwbaard.
Die edelman had een mooie jonge vrouw.
Maar zij stierf, en sommigen dachten dat het Blauwbaard's schuld was,
maar durfden het niet te zeggen.
En op een dag dacht Blauwbaard bij zichzelf,
het wordt tijd dat ik een andere mooie, jonge vrouw neem.
Vertel verder, papa. Papa.
Ik zal je het verhaal vertellen. - Ik wil dat papa het vertelt.
Kom afscheid van hem nemen. - Nee, ga weg.
Maar Andrei vertrekt. Je ziet hem misschien nooit meer.
En wiens schuld is dat? Door jou heb ik ruzie met hem.
Andrei, ik wou dat je niet hoefde te gaan. - Godzijdank kan ik het.
Jammer dat jij niet kunt gaan. - Waarom zeg je dat?
Als jij naar die vreselijke oorlog gaat en papa zo oud is dat hij...
Andrei, ik vraag je één ding, ga niet met verbittering in je hart.
Alleen vergeving maakt ons echt gelukkig.
Vergeving is een deugd van een vrouw. Ik ben er niet toe in staat.
Als ik Anatole Kuragin weer zie, daag ik hem uit en dood hem.
Misschien komt dan mijn geest tot rust.
Ik zou willen dat je weer speelde en zong.
Soms probeer ik het, maar het voelt verkeerd.
Alsof ik geen stem over heb om mee te zingen. - Het komt terug.
Je was heel ziek. - Het kost tijd.
Wat ik Andrei aandeed... - Hij moest je vergeven, je een jaar alleen laten.
En hoe kon jij weten wat voor man Kuragin is?
Natasha, je maakte één fout, in een leven dat veel geluk brengt,
voor iedereen die je kent. Een fout.
Kijk naar mij. Mijn leven is een en al fouten.
Zie je het zo? - Hoe kan ik het anders zien?
Ik wilde de wereld verbeteren, mijn medemensen helpen,
en zie mij, een dikke, dronken aristocraat die alles verprutst.
Natasha, ik heb niets van mijn leven gemaakt.
Je bent heel aardig voor mij. - Dat is alleen omdat ik...
Laat maar.
Niemand is zo aardig als jij.
Niemand begrijpt me zo goed als jij.
Als jij er niet geweest was, weet ik niet wat er met mij gebeurd was.
Als je wist... Nee, dit is verkeerd. - Wat is er verkeerd?
Natasha, ik denk...
Het is beter als ik je niet zo vaak bezoek.
Maar waarom?
Omdat...
Vertel het me.
Zorg voor briefpapier, acht katernen. Hier is een voorbeeld.
Van Minsky, nergens anders. En zegellak.
Het staat op deze lijst. Groet de gouverneur van Smolensk.
Maar papa, de Fransen naderen Smolensk. Ze staan voor de drempel.
Las je Andrei's brief niet? - Onzin, bemoei je niet. Ga, Tikhon.
Tikhon. Ga naar de gouverneur, zeg hem dat mijn vader weigert te gaan,
vraag hem wat hij voor ons kan doen. Hoe lang zijn we hier nog veilig?
Goed, prinses. Ik kijk wat er kan. - En kom snel terug.
Veilige reis.
Ze kan niet...
De Fransen kunnen nog niet bij Smolensk zijn.
Nee, nee...
De stad gaf zich over. Ga weg.
Omdraaien.
Rusland is eraan. Ga je gang, jongens, neem maar mee.
Laat niets voor de Fransen. Ik steek het zelf in brand.
Tikhon. Wat doe jij hier? - De master weigert te vertrekken, meneer.
Zeg hem dat hij moet. Dat de Fransen bijna in Bald Hills zijn.
Hij moet vertrekken en jij ook. - Ja, Excellentie.
Is alles nu verloren? - Verre van dat, maar nu moet je gaan.
Nee. - Maar papa, Andrei zei...
Denkt hij dat ik mijn huis overdraag aan die vervloekte Fransman? Nooit.
Bald Hills wordt verdedigd tot de laatste man. Ontbied de militie. Geef me mijn jas.
Niet die. Het volledige uniform. - Papa, de militie is er niet meer.
Iedereen is weg. - Ze zouden nooit ongehoorzaam zijn.
Ga, als je wilt. Ik houd hier stand. Tichon, gesp mijn zwaard.
Vooruit.
Opa gaat toch naar de oorlog?
Vlug.
Papa.
We moeten hem naar Bogucharovo brengen.
Daar zijn we tenminste een poosje veilig.
Ga verder, ik neem een omweg. Verderop kunnen de mannen baden, als ze willen.
Heel goed, Excellentie.
Goedendag, master. Waar is de familie?
Allemaal weg, meneer.
Goddank.
Het is goed, Excellentie, niet te koud.
Als u zin heeft, gaan ze eruit voor u. - Nee, laat ze baden.
Zoveel gezond vlees.
En allemaal kanonnenvoer.
Mag ik hulp bieden, Excellentie? - Nee, we gaan naar ons landgoed in Bogucharovo.
Het is daar. - Ik zou het niet adviseren.
De Fransen zijn twee dagen achter ons. Ga naar Moskou, daar bent u veilig.
Lief hart.
Dochter.
Mijn hart doet pijn.
Vergeef me. - Natuurlijk vergeef ik je, papa.
Andryushka.
Ik wil hem zien.
Hij kan niet komen, papa. Hij is weg met het leger.
Rusland verloren.
Ze vernietigden haar.
Wat is er, lieve?
Trek je witte jurk aan.
Dat vind ik mooi.
Tikhon.
Tichon, ik wilde zijn dood.
Ik bad ervoor, en al die tijd hield hij van me.
Hij hield van me.
Als vader begraven is, gaan we naar Moskou. - Is dat het beste?
Als we blijven worden we goed behandeld door de Franse officieren.
Ik wil de vijand niet zien in mijn vader's huis. - Alstublieft, Excellentie?
Wat? - De boeren maken problemen over de paarden.
Zij weten het ook. De Fransen zullen ons beschermen.
Prinses, het is het beste... - Liever dood dan beschermd door mijn vijand.
Een belediging voor mijn vader's nagedachtenis. Tikhon, dit moet een misverstand zijn,
stuur de hoofdman onmiddellijk hier. - Ze wachten buiten, Excellentie.
Dronushka, wat is dit? Nu, na onze tegenslag?
We lopen allemaal onder God, prinses.
Ik moet vanavond vertrekken, uiterlijk morgenochtend.
Maak je de paarden en de wagens klaar? - Er zijn geen paarden, prinses.
Natuurlijk wel. Waar heb je het over? - Het is God's straf, prinses.
De meeste paarden gingen naar het leger, en voor de rest,
is er niets om ze te voeren. - Leugens.
Excellentie, ze hebben in hun hoofd dat ze beter af zijn met de Fransen.
Jullie begrijpen het niet. Jullie worden gehuisvest en gevoed
op ons landgoed bij Moskou. Als je blijft, vernietigt de vijand je.
De Fransen bevrijden ons en geven ons land. Wat deed u ooit voor ons?
Hoe kun je dat zeggen?
Je zou niet durven als mijn vader of broer hier was.
Ik beveel je de paarden klaar te maken voor vertrek.
Prachtig land. Hier vinden we genoeg voedsel.
We stellen het zeker voor de Fransen het nemen.
En een paar mooie meisjes? De kleine is voor mij.
Wat kunnen we voor je doen, liefje? - Mijn meesteres vraagt uw naam en uw regiment,
en of u naar het huis komt om te praten. - Luitenant Ilyin van de Pavlograd Huzaren,
en graaf Rostov, onze squadron commandant. We spreken je meesteres graag,
mogen we haar naam weten? - Prinses Marya Nikolayevna Bolkonskaya.
Haar vader, de prins, overleed gisteren, en de boeren misbruiken de situatie.
Het spijt me dat te horen. Alsjeblieft, wijs ons de weg.
Ik schaam me te moeten bedelen om uw hulp. - Helemaal niet, Prinses. Dit is een schande.
Ik ben blij u te kunnen helpen.
Het is een genoegen en een eer u te escorteren en ik beloof u,
niemand durft u iets in de weg te leggen.
Dank u, graaf Rostov.
Mijn beste prins, kan het waar zijn? Smolensk in vlammen,
en Napoleon op weg naar Moskou? - Ons leger stopt hem voor Moskou,
en weet je, Moskou is ver van Petersburg.
Maar ingeval het ergste, wat gebeurt er met ons?
Worden we allemaal onthoofd? - Nee, lieve dame, Napoleon is edelmoedig.
Ik denk dat we wel allemaal ons Frans moeten ophalen.
Bilibin. We leven in interessante tijden. - Is de mooie Helene er niet vanavond?
Nee, ze moest een ander uitnodiging accepteren.
Twee geliefden, een afwezige echtgenoot,
en zij verkeert in een delicate positie.
Natuurlijk is het kind niet van Bezukhov.
Ze zal het vast wel oplossen.
Trouw met me, en ik zal alleen de jouwe zijn.
Dat is onmogelijk.
Je bent toch nog getrouwd met Bezukhov? - Nee, alleen in naam.
Zie je, we hebben... Hij is nooit...
Ik kan het niet bescheiden zeggen. - Je zegt,
dat het geannuleerd kan worden? - Waarom niet?
Pierre doet alles wat ik vraag. Hij is een bereidwillige ziel.
Je wilt toch met me trouwen? - Nou...
Ja, natuurlijk.
Dan schrijf ik meteen naar Pierre.
Verdoe je nog steeds je tijd, kaarten draaien als een kleine jongen?
Ik probeer mijn lot te bepalen, Catiche. - Iemand zei dat je naar de oorlog gaat.
Ik overweeg het. - Jij?
Je weet niets over oorlog.
Dan wordt het tijd dat ik erachter kom.
Lieve moeder en vader, ik hoop dat jullie naar Moskou vertrekken.
Otradnoye is veel veiliger voor jullie.
Wat mij betreft, ik ben gezond en veilig.
De Pavlograd Huzaren worden in reserve gehouden,
dus ik kocht nieuwe paarden voor het regiment.
We zitten in een prachtig gebied. Niemand zou denken dat we in oorlog zijn.
Kort geleden was ik dienstbaar voor prinses Marya Bolkonskaya.
Hun landgoed ligt op het pad van de Franse schreden,
en daar ik in het gebied was, kon ik de Prinses begeleiden,
naar een veiliger plaats. Ze was erg dankbaar, kun je je voorstellen.
Een stukje doorgestreept, kan het niet lezen. En vroeg me
haar warmste goede wensen aan jullie over te brengen.
Als daar iets uit voortkomt, lost het al onze problemen op.
Ik kom binnenkort aan in Voronezh, waar ik ben uitgenodigd
om de avond door te brengen met de gouverneur en zijn vrouw.
Ik begrijp dat ze oude vrienden zijn, dus ik kijk er erg naar uit.
Hier zijn de mannen van glorie. Hartelijk welkom, heren.
Neem iets te drinken. - Dank u.
Rijke buit.
Een genoegen je eindelijk te ontmoeten. - Het is mij ook een genoegen.
We hoorden van je redding van prinses Marya.
Een geluk dat ik passeerde. - Je maakte grote indruk op de prinses.
Wist je dat ze in Voronezh is, bij haar tante? - Werkelijk?
Ja.
Natuurlijk bezoek je haar morgenochtend, om je eer te bewijzen.
Ik zou haar graag terug zien. - Precies de match voor jou.
Wil je dat ik het regel?
Was het maar zo simpel.
Hij is hier.
Graaf Rostov.
Prinses. - Ik was blij te horen dat u in Voronezh was.
Het lijkt het lot, nietwaar? - Ja.
Ik hoop dat uw familie het goed maakt. - Ja. Dat is te zeggen, mijn zus was erg ziek,
Maar ik geloof dat ze nu herstelt. - Ik hoop het. Ik mag haar erg graag,
en ik hoop haar vaker te zien. - Ik hoop dat ook.
Vreemd hoe de dingen soms lopen, niet?
Ja, dat is het.
Prins Andrei. Welkom terug, Uwe Genade.
Ik sta gelukkig weer onder uw commando. - Beste jongen.
Ik ben heel blij jou te zien. Hoe is je vader?
Ik hoorde gisteren pas van zijn dood.
Het spijt me dat te horen. Ik hield van hem en respecteerde hem.
Hij was een groot soldaat in zijn tijd.
Dus jij staat die dag aan mijn zij? - Ik dank u voor de eer,
maar ik vraag toestemming om te vechten met mijn regiment.
Het zal bloedig worden. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen.
Ik verwacht 20.000 mannen te verliezen.
Als God het wil, verliest hij er meer. Hij denkt dat hij onoverwinnelijk is.
Hij ontdekt dat hij dat niet is.
We vechten nu op eigen bodem.
We kunnen hem niet zonder slag of stoot naar Moskou laten gaan.
Dus...
Het moet hier gebeuren.
We stoppen hem hier. Bij Borodino.
Goed.
Veel geluk, mijn jongen.
Ik hoop dat we elkaar terug zien.
Excuseer, hoe heet deze plaats? - Bordino... Nee, Borodino.
Zijn dit de onzen? - Dat klopt en daar de Fransen.
Daar. U ziet hun vuren op de heuvel. - En u bent? Een dokter?
Nee, ik kom kijken wat er gaande is.
Graaf Bezukhov. - Dolokhov.
Ik ben blij dat ik je zag, oude vriend.
God weet of we nog leven na morgen.
Het spijt me dat we uiteen gingen. Ik deed je kwaad, Petrushka,
En ik smeek je om vergiffenis.
Wie is die gek? - Kijk uit.
Ik zoek prins Bolkonsky. - Die kant uit.
Pierre?
Wat doe jij hier? - Jou zoeken.
En ik wilde iets doen voor Rusland.
In godsnaam, Pierre, we staan voor een bloedige strijd,
moet ik nu voor jou zorgen?
Draai je om en ga naar huis, nu het nog kan.
Nee, ik ben nu hier. Ik zal je niet in de weg lopen.
Goed.
Kom op, dan.
Denk je dat we morgen winnen?
Ik denk dat we ze tegenhouden, dat is zo goed als winnen.
Ik voel het aan onze mannen. Klaar om te sterven, ze vluchten niet.
Het zal niet mooi zijn.
Echt, je moet teruggaan naar Moskou.
Niet nu. Ik ben gekomen. Ik zou het niet willen missen.
Ben je niet bang? - Nee.
Waarom zou ik? Als de dood komt, komt hij.
Wat heb ik te verliezen? - Ik voel hetzelfde, mijn vriend.
Ik sprak Natasha voor ik kwam. Ze houdt van je en wil je vergeving.
Dat is voorbij, en we zouden er nooit meer over spreken.
Ik ging terug naar Bald Hills. Ik liep door de boomgaard.
Er waren een paar boerenmeisjes, plukten pruimen en aten ze.
Ze dachten dat ze iets stouts deden.
Toen ze me zagen, renden ze lachend weg.
Ik wilde hen zeggen er zoveel mogelijk te nemen.
Zij tilden hun rokken op en renden weg. Ik kon hun voetjes zien,
glanzend wit.
Ik hield van haar ziel. Was het allemaal een illusie?
Weet je, op een keer,
vertelde ze me over een oude man in het bos,
die heel aardig voor haar was. Ze probeerde de juiste woorden te vinden,
voor hoe bijzonder dat moment was geweest.
Ze kon de woorden niet vinden, maar dat maakte niet uit.
Het lag in haar ogen, Pierre. - Ik weet het.
Het was haar ziel waar ik van hield. En dat beest, Kuragin...
Hij zag in haar een stuk zoet vlees.
Het is nu over. - Dat hoeft niet.
Genoeg. Bedtijd.
Je moet fris zijn in de ochtend en ik ook. - Andrei...
Krijgers.
Hier is eindelijk de strijd waar jullie naar verlangden.
Handel zoals bij Austerlitz, en de overwinning is verzekerd.
Het nageslacht zal jullie herinneren als de helden,
die vochten en wonnen in de grote slag bij Borodino.
Vive I'Empereur.
Wat is er gebeurd? Is het begonnen? - Ja, alstublieft.
Mijn meester liet een paard voor u, en generaal Kutuzov vertrok een uur geleden.
Waarom heb je me niet gewekt? - Mijn meester zei u te laten slapen, Excellentie.
Excuseer me. Pardon.
Wie is dat? - U, meneer.
Graaf Bezukhov tot uw dienst, Uwe genade. Ik zou graag helpen.
Wil je dat? Goed, wijs hem de weg.
God zij met je, mijn jongen. - Volg me.
Meneer, het is hier veel te gevaarlijk. - Het is goed. Ik loop niet in de weg.
Laat me weten als ik iets kan doen.
Bent u niet bang, master? - Nee, u?
Als je zo je darmen kwijt kunt zijn? Natuurlijk ben ik bang.
We worden in de pan gehakt. - Niets aan te doen dan verduren.
Moed, jongens.
Kolonel, het is mijn plicht te melden dat er maar acht ladingen over zijn.
Blijven we vuren? - Ja, natuurlijk.
Jij, naar de munitie kar, haal de reserves. - Ik ga wel. Ik ben sterk.
Dit is geen plaats voor u, master. - Ik help ze dragen.
Hier zijn ze, master.
Meneer, de munitie kisten zijn opgeblazen.
Help me, broeder.
Sire, maarschalk Murat's complimenten. Versterking is noodzakelijk.
Versterking? Wij zijn maar twee tegen een.
Maarschalk Murat zegt dat een extra divisie de klus zal klaren.
Sire, de Russen vallen onze linkerflank aan. We kunnen ze niet tegenhouden.
Sire, de Imperial Guard? - Nee.
Ik waag de Imperial Guard niet in deze puinhoop.
Beveel het leger te hergroeperen. Ga intussen door met bombarderen.
Er is meer dan een manier om een kat te villen.
Kijk die hond. - De dingen die je in een oorlog ziet.
Ga liggen, meneer.
Ga liggen.
Excellentie. Het is slecht, maar we doen ons best.
Laat het me zien. - Alstublieft, meneer.
Anatole? Kuragin. - Bolkonsky.
Bolkonsky, heb medelijden. Kijk wat ze met mij deden.
Heren, we doorstonden alles wat de vijand ons toewierp en we hebben ze verdreven.
Napoleon heeft een dodelijke wond, waarvan hij niet zal herstellen.
De geest van zijn leger is gebroken. - En nu?
Gaan we in de aanval?
Nee. We trekken terug.
We verloren ons halve leger bij Borodino. Laten we de andere helft niet verliezen.
Moskou opgeven?
Rusland's heilige hoofdstad opgeven zonder strijd?
Vertaling en synchronisatie: Het - War And Peace - Team www.addic7ed.com