Mr Venus, ik wil uw mening werven.
Een plotselinge urgentie, Mr Bucket. Ik ontmoet u buiten Jacob Marley's pand.
Opwindend, deze nieuwe methode, de duivel in de details vangen.
Bent u opgewonden? - Twee dagen voor ik mijn vroegere werk hervat.
Twee dagen om mijn man te pakken voor deze moord.
De klok tikt.
Ik heb geen tijd om opgewonden te zijn.
De heuse ware feiten,
hoe inspecteur Thompson de woeste moordenaar van Marley kooide.
Niet goed dat dit entertainment wordt. Het is vies en ik wil het niet horen, John.
Niet goed u erin sleepten, Mr C. Hoe kwam Bucket bij u uit?
Ik wil het niet horen, John. Ik hoorde er genoeg over.
De moordenaar is gepakt. Er is niets meer te zeggen.
Huisknecht?
Hij mag zich hier nooit meer presenteren. U wilt zijn gezicht nooit meer zien,
noch zijn vleierijen horen, nu of in de toekomst.
Mary, wacht. Ik zeg het hem zelf.
Je lacht, meneer. Waarom? - Ik lach altijd als ik je zie.
Is er iets mis? - Ik weet over haar.
Haar? - Je vriendin. Ik weet het.
Je hebt dit zo mis. - Ik geloof het niet.
Als ik het uit mag leggen. - Je vertelt alleen leugens. Ik wil ze niet meer.
Miss Havisham, ik kom terug als je kalmer bent. - Je komt niet terug naar dit huis.
En als je dat doet, roep in de agenten.
Waar is je glimlach nu, meneer?
Je moet iets eten. - Wat doe je?
Ik blijf denken dat ik haar hoor huilen om mij.
En als ik haar denk te horen, is er melk. - Laat mij.
Mijn God.
God, daar is het weer.
Hoor jij helemaal niets?
Ik moet vandaag dingen regelen. - Natuurlijk.
Haar begraven. Misschien hoor ik haar dan niet meer huilen.
Misschien blijft dat altijd. - Het gaat over.
Ik blijf niet te lang weg. - Zoek je een mooie plek voor haar?
Misschien bij een boom. Ergens rustig. - Ik doe mijn best.
Goedemorgen, Daisy. - Goedemorgen, Emily.
Was ik hier de hele nacht? - Daar lijkt het op, meneer.
Zeg de herbergier dat ik nog een fles rum wil.
Wilt u iets voor me doen, meneer?
Wilt u het respect van de Cratchits overbrengen aan uw jonge dame?
Mijn Martha zegt dat de naaisters Miss Honoria erg missen.
Ik zei dat ze voor haar zieke tante zorgt en dat familie altijd voorop staat.
Meneer? - Ja.
Ja, dat is zo. Familie komt eerst.
Boven al het andere.
Dank u, Mrs Cratchit. - Ik heb niets gedaan.
U bracht me tot inzicht.
Mr Bucket.
Was dit uw plotselinge urgentie? - Dit is Madame Snuggles.
Van de vrouw van de handschoen-spanner. Vele jaren een geliefde metgezel.
Met een plaag van motten.
Er zijn onweerlegbare zekerheden in deze zaak, Mr Venus.
Marley is gedood door een slag tegen de slaap.
Een splinter van het moordwapen is ingebed in zijn schedel.
Gedachten over een dergelijk wapen, Mr Venus?
Een professioneel moordende crimineel zorgt voor zijn gereedschap.
Wat heeft een knuppel die splintert voor waarde voor hem?
De verdachten die in de cel wachten op de strop, gebruikten een metalen knuppel.
Ik voel, Mr Venus, dat dit moordwapen
een item is dat een man misschien wel op kan pakken,
maar voor een ander doel dan het kraken van schedels.
Waar zijn we nog meer zeker over? - Toen de slag werd gegeven,
stonden de moordenaar en Marley oog in oog. - En de slag zelf?
Geen die ik associeer met een krachtige man.
Er was kracht ja, maar vluchtig, bijna angstig.
Een fractie van een duim en Marley was nog in leven.
Ik noem het een ongelukkige slag.
Ongelukkig voor Jacob Marley.
De moordenaar slaat toe en vlucht.
Hij stopt niet om Marley's horloge, dat nog tikt, te nemen van zijn lijk,
en het is een goed, duur horloge. Hij raakt in paniek.
Dus nog een zekerheid.
De moordenaar is geen geharde crimineel,
omdat die niet in paniek zou raken. - Wat deden ze dan 's avonds in de haven,
het trefpunt van misdadigers en keel-snijders?
Marley was een duistere man,
thuis op duistere plaatsen. Maar de moordenaar...
Weet u nog wat ik u eerder in deze zaak zei?
Geld liegt nooit.
Schuld is het zwarte hart van deze misdaad.
Ik voel het.
Naar de plaats van de moord.
Denk je dat je slim was? - Ik weet niet waar je het over hebt.
Jij vertelde haar over Sally. - Dat deed ik niet.
Natuurlijk wel, snotterige stakker. - Ik vertelde haar niets.
Ik ben blij als ze weet dat je getrouwd bent, het is voorbij.
Je bent klaar. - Denk je dat ik niet terugkom?
Hoe vaak smeekte ze me thuis te komen? Het is tijd dat ik dat doe.
Ik koop haar een cadeau. Een ananas die ze adoreert.
Het herinnert haar aan onze jeugd trips met vader naar de kassen in Kew.
Ik verontschuldig me zo'n dwaas te zijn, ze vergeeft me en we zijn weer samen,
broer en zus in Satis House.
Arthur en Amelia Havisham.
Verenigd, tegen jou.
James. - Waar is Frances?
Ze is uit. - Maakt niet uit, ik doe het toch.
Kreeg je het briefje van Frances? - Ik verbrandde hem, ik wist wat erin zou staan.
Honoria, trouw met me. Ik wil je man zijn.
Ik wil de vader van ons kind zijn. Meer dan wat ook in de wereld.
Waar wachten we op?
Je vader's zegen? Mijn promotie? Wat telt is dat we van elkaar houden.
Ik vergat te knielen, wacht.
Mijn mooie meisje. Word mijn vrouw.
James, zie ik er anders uit voor jou?
Je ziet er moe uit.
Het briefje dat je in het vuur gooide zei dat de baby kwam en een dokter nodig was.
De baby? - Ze werd dood geboren, James.
Onze dochter werd dood geboren.
Waar is ze?
De baby, kan ik haar zien?
Frances regelt zaken voor haar.
Ze zegt gebeden, geeft haar bloemen.
Ze was heel mooi.
Esther Frances.
Esther.
Een goede naam, vind ik mooi.
James, dit is het einde.
Wat bedoel je? - Voor ons. Het einde, dit is vaarwel.
Honoria, mijn liefste.
Vreselijke dingen gebeuren,
baby's raken verloren, mensen rouwen, maar ze gaan door.
Dat zijn de mensen. Dat ben ik niet.
Ik wil dat je nu vertrekt. Het is voorbij. - Je meent dat niet.
Je wilt dat niet, het is de schok, Honoria... - Doe dat niet.
Jij bent mijn wereld, mijn hart, ik hou van je.
En ik hield van jou. Zo veel. Ik kon alleen jou maar zien.
Maar nu zie ik alleen haar gezicht.
Dit is een oordeel over ons, James.
Door ons wordt ze niet eens fatsoenlijk begraven.
Verstopt als een smerig klein geheim,
daar helemaal alleen liggen,
een klein meisje in het donker.
En dat komt door ons.
We stierven gisteravond allebei met onze dochter.
Wij zijn geesten van de mensen die we vroeger waren.
Het is voorbij.
Ik wil dat je gaat.
Ga, en kom nooit meer terug.
Ik ben niets zonder jou.
Ik ben niemand.
Vaarwel, kapitein Hawdon.
Ze heeft honger. Ze heeft nog niets gehad.
Haar naam is Esther. Esther Fra...
Alleen Esther.
Ze is er niet. Ik heb al geklopt.
Mag ik vragen hoe je dit adres kreeg? - Ik reed hier langs.
Ik zag je haar omhelzen. Wat is ze, je minnares?
Je deelt dit vuile onderdak, dus je vrouw, wellicht?
Ik hoop dat je met haar trouwde. Dat zou tenminste fatsoenlijk zijn.
Het lijkt dat je al hebt besloten wat ze is. - Het is het geld, nietwaar?
Een rijke vrouw die je kunt bespelen. Je trekt zo veel conclusies, het zou oneervol zijn
je tegen te spreken. - Omdat je dat niet kunt.
Je bent een fraudeur. - Meriwether?
Wat doet zij hier? Ze weet over mij. - Ze doet dat.
En omdat jullie samenleven, moet ik je maar Mrs Compeyson noemen.
Mrs? Nee, ik ben Miss Compeyson.
Ik ben zijn zus.
Wil je in mijn rijtuig stappen?
Jij niet.
Het is een lelijk verhaal, Miss Havisham.
Ik verloor mijn hart aan een slechte man.
Ik liep met hem weg. Hij was wreed. Wierp me opzij.
Ik kon eindigen als vrouw van de straat.
Ik wilde mezelf van een brug gooien bij Blackfriars,
en de rivier me mee laten nemen. Maar mijn broer zocht me,
vond me en beschermde me.
Maar ik zag hem je omarmen. - Jij hebt toch ook een broer?
Omarmden jullie elkaar nooit?
Dat deden we. Ooit.
Waarom vertelde hij niets over jou? - Ik vroeg hem dat niet te doen.
Iemand van jouw stand, je status,
Geassocieerd met iemand als ik.
Een vrouw, verbannen door de goede samenleving.
Ik zei mijn broer dat je hem terstond zou laten vallen.
Het spijt me.
Ik spijt me vreselijk.
Ze geloofde me. Ze is lastig, hard werken. Bevalt je dat aan haar?
Het geld bevalt me. - Je zei me niet dat ze prachtig was.
Dit had weken geleden klaar moeten zijn. Je bent traag.
Je wilt haar in bed krijgen. We hadden een deal.
Alles behalve dat. Niet in haar bed. - Je verbeeldt je dingen.
Waarom ben je hier?
Je moet me haten. Waarom haat je me niet?
Satis House.
Dit is de precieze plek waar Jacob Marley zijn leven verloor.
Zet Madame Snuggles even neer, Mr Venus. Ik heb uw hulp nodig.
U heeft een schuld bij Jacob Marley.
Waarom kwam u 's avonds bij hem, in plaats van bij hem thuis.
Of zijn plaats voor zaken? - Omdat de ontmoeting geheim is.
Ik wil dat het geheim blijft.
Ik wil door niemand gezien worden. Ik ben beschaamd.
Ik ben wanhopig.
Ik ben bang. - Waarom bent u gekomen?
Misschien kwam ik u meer tijd vragen om te betalen.
Misschien wil ik u vragen, smeken, om mild te zijn,
vriendelijk. - Ik ben Jacob Marley.
Ik geniet van uw wanhoop, uw schaamte en uw angst.
Dat is spijs en drank voor mij.
Waarom zou ik mild zijn? - Misschien omdat ik een gezin heb,
kleintjes. - Dat kan me niet schelen.
Ik leende u een shilling, maar nu is het ponden en ponden,
en elke dag wordt het erger en ik geniet ervan, want nu bezit ik u.
Er is geen deel van uw leven dat ik niet controleer.
De laarzen aan uw voeten, uw kleren, elke drank,
elke hap voedsel, elk wakker moment.
Het dak boven uw hoofd, het bed waarin u gaat liggen.
Want of u berooid raakt of niet, het is mijn wil.
Nergens bent u vrij van mij. Elke steen en elke stok is van mij.
Uw leven, het leven van uw dierbaren, van mij, alles.
Verpletterd door de schuld die u heeft. En dat schenkt me plezier,
dus waarom zou ik mild zijn?
Precies zo, Mr Venus.
Onze moordenaar is een gewone man,
gedreven tot het uiterste van wat draaglijk was.
En hij barstte.
Kondig me niet aan, ik wil haar verrassen.
U raakte uw limonade niet aan, Mr Venus. - Ik ben bezorgd om die man.
De moordenaar? - Hij is heel gewoon.
Gedreven tot een vreselijke daad, maar gewoon.
En nu, met u zo hard op zijn staart, vrees ik voor hem.
U heeft een zacht hart, mijn vriend,
maar er moet en zal gerechtigheid zijn en ik zal het nastreven
tot mijn laatste adem. - Bedenk wat dat zal zijn voor zijn misdaad.
De beul's strop, Mr Bucket. Een gewone man.
Mr Venus, de moordenaar nam een wapen mee.
Hij ging naar Marley met kwade voor-gedachten.
Voor-overpeinzing. Dus hij was eens gewoon,
nu is hij een moordenaar.
Pastei, heren. - Dank u.
Inspecteur. - Mrs Cratchit. Ik kwam langs.
Mag ik binnenkomen? - Ik bak, het is een vreselijke rommel.
Ik vind rommel niet erg.
Nogal een familie-industrie.
Iedereen draagt bij, de kleintjes, Bob, Mr Cratchit.
Hij is heel goed in de keuken. Hij maakt heerlijk gebak.
Wat is dat?
Dit is bewijs, Mrs Cratchit.
Dit stukje hout werd verwijderd uit Jacob Marley's scalp.
Het is van het slaghout dat hem doodde.
Ik zocht dat wapen.
En nu heb ik het gevonden.
Mrs Cratchit, als uw man thuis komt,
neem ik hem mee. - Waarom?
Omdat uw man, die zulk heerlijk gebak maakt,
opnieuw gearresteerd wordt voor de moord op Jacob Marley.
Het was Bob niet. Ik doodde Marley. Ik was het.
Vertaling: Dickensian Team Eindredactie: Bertus D. Kluts