Eerder in C Company...
Het is de systematische uitroeiing van Joden.
Ze noemen het een concentratiekamp.
Mijn nicht Lotte. In Neurenberg.
Ze stopte met schrijven vorig jaar.
Ze willen naar het oosten, maar m'n nicht zei dat het gevaarlijk was.
Er is een dokter is in de Marais die ons weg kan krijgen.
Nee. Luister. Je kunt niet terug.
Ik heb collega's buiten die me helpen een uitbraak te plannen.
Wie met mij ontsnapt gaat helpen Verzetstrijders te trainen
van hier tot de noordkust.
Ik wil met jullie mee.
Laat me jagen met jullie.
Alsjeblieft. Doe het niet.
Dit is belangrijk.
Waag het niet de telefoon op te pakken.
We hebben onze eigen zoon omgebracht.
Is dat niet belangrijk?
Contraspionage. We moeten onszelf beschermen.
Aanvallen voorzien. Zijn bewegingen volgen.
En met 'zijn' bedoel je... - Franz Faber.
Het wordt tijd dat we meer over hem weten.
Ik ben blij dat je naar een veilige plek gaat.
je gaat terug, niet?
Ja.
S02E05: Nil Nocere Vertaling: Appie van de 3e
Waarom heb je de Amerikanen afgewezen?
Ik doe liever dan lesgeven. - Je kon thuis zijn, goed eten.
Maar wie gaat jullie dan uit de penarie helpen?
Dus we kamperen, hè? - Ja, het is geweldig.
Alleen is er geen stromend water, slecht eten
en iedere keer verkassen.
Aurora vond toch een schuilplaats in Parijs?
Ja, maar we hebben vijf krijgsgevangenen en vier nieuwe rekruten.
De familie groeit. We moeten ze ergens trainen.
Is Drabek eruit? Weet je wat er gebeurd is met hem?
Ze zeggen dat hij Churchill gesproken heeft.
Liet z'n tekeningen zien, gaf hem z'n verslag.
Dat is fantastisch. Wat gebeurt er nu?
Je kunt concentratiekampen niet sluiten door ze te bombarderen.
Dus je zegt dat hem eruit helpen allemaal voor niets was?
Nee, ik zeg dat we de oorlog sneller moeten winnen.
Het is niet allemaal slecht nieuws.
Weet je dat gerucht van Alfred nog over een dokter die Joden uit Parijs helpt?
Dat is geen gerucht.
Geen geluid. Geef hem geen tijd om te reageren.
Snel en stil. Snelheid en verrassing.
Goed. Oké, nog een keer.
De Mof draagt zijn geweer nu op de linker schouder,
arm 45 graden naar buiten. Je komt nader Fritz van achter,
buigt, trekt, gaat voor het geweer
en een knock-out klap.
Met alle respect. - Ja, George.
Hoelang gaat dit nog door?
We gaan door met burgertraining tot we onze orders krijgen.
Met houten geweren en stenen granaten?
Dus ons belangrijkste aanvalswapen is krachtige taal?
George, we werken eraan.
Weet je nog dat mijn mannen stierven voor ons?
Hoe krijgen we een wapendropping als we geen vliegtuig kunnen regelen?
Voor scherven krijg je geen onderscheiding.
Kijk nou. Doen of je dood bent. en terug in het zadel.
Hij wordt ondraaglijk nu.
Kom hier.
Nog steeds gewond. - Sorry.
Een schrammetje. - Lul.
Alfred. Ik heb het gehoord.
Indrukwekkend. - Fijn dat je terugbent.
Hij vond je dokter. - Meen je dat?
Geruchten uit een half dozijn cellen werden een naam en adres.
Je weet nog waar die vluchtelingen waren, toch?
Ik weet waar ze tien dagen geleden waren.
Laten we ze gaan zoeken. Eindelijk hebben we wat te doen.
Aurora heeft je eerst nodig.
Ja. Kijk of je die mensen kan vinden en ik maak contact met de dokter.
Het is het tijd dat we die mannen vertrouwen geven.
Wat bedoel je? - Wat Harry zei, tijd dat we iets doen.
Miri, we gaan echte wapens zoeken.
Voorzichtig, het is geladen.
Tom.
Hoe voel je je? Hoe was de vlucht?
De vlucht, de hooiwagen, goederentrein...
alles ging goed. - Mooi.
Ik heb meegebracht waar je om vroeg.
Iets van mijn beste werk. - Dat zeg je altijd.
Maar dit is mijn eerste kunstwerk in het Duits. Nazi-stempels, alles.
Helene Bauer.
En dit. Je wilde een bestseller.
'Mijn Duistere Lot'
Ik vertel je het verhaal onderweg. Hier is ze.
Plaatje van Arische perfectie.
En...
dit.
Een goede dekmantel. Een vrouw alleen in Parijs.
Weduwe. Maakt het echt.
Goed. Zorg dat ze naar jou komt. Niets overhaasten.
Als ik problemen zie, sein ik je in en we stoppen onmiddellijk.
Ik breek alleen het ijs. Doe het langzaam aan.
Zorg dat ze me weer wil zien. - Daar gaan we.
En? Is het boek goed?
Als je de avonturen van een boerensoldaat leuk vindt
die verliefd wordt op zijn boerenland.
En houdt het land ook van hem?
Het is Duits land.
Nog lang en gelukkig dan.
U heeft een leuk accent. Waar komt u vandaan?
Ik heb in Zwitserland gewoond. Wat brengt u hier?
Het werk van mijn man. En u?
Ik catalogiseer cultuurwerken. Voor het museum.
Mooi.
Welke is van u?
Geen een.
Ik laat u verder lezen.
Dom van me. Ik wilde u niet beledigen.
Soms denk ik niet voor ik praat.
Het is niet uw schuld.
Het komt omdat ik al zo lang geen Duits heb gesproken in Parijs.
Doe niet zo dwaas. U heeft niets verkeerd gedaan.
Kunnen we opnieuw beginnen?
Ik heet Helene. Aangenaam kennis te maken.
Ik heet Sabine. Fijn u te leren kennen.
Je hebt papieren, toch? - Een beetje laat om te vragen.
Je lijkt niet op een Marie.
De nonnen kozen dat. Het leek genoeg op Miri.
Maakten de nonnen die papieren?
Onze Vrouwe van de Onbevlekte Vervalsers.
Als iemand ons tegenhoudt, laat ze dan niet te gauw zien.
Toon een beetje Franse ergernis. Het maakt je minder verdacht.
Wat zijn we aan het doen?
De Duitse bevoorradingstruck komt twee keer per week.
We zoeken munitie. Wapens als we geluk hebben.
Het gebouw dat ons doel is ligt afgezonderd.
Zijn er soldaten? - Drie.
Met wapens konden we ze neerschieten
en pakken wat we willen. - Je kunt niet elke keer gaan schieten.
Tenzij je cowboy bent, en dat ben je niet.
Denk je leuk te zijn?
Soms is de beste manier om een gevecht te winnen, het voorkomen ervan.
Vooral als je met minder bent. Waarom wil je altijd vechten?
Ik hou niet van Duitsers. - Niemand houdt van Duitsers.
Ik weet niet eens of Duitsers van Duitsers houden.
Voorzichtig. Bijna een glimlach.
Waar kom je vandaan?
De maan. - Natuurlijk.
Ik kon weten dat ze daar ook binnenvielen.
Daarom zijn de getijden zo punctueel.
En daar is hij.
Dame van de maan lacht.
Ik kom er wel.
Ik heb mijn hele leven over Parijs gehoord.
Mijn vader noemde het een juweel.
Geloof jij dit?
Hij huilde van vreugde toen de stad gespaard bleef.
Dat was de eerste keer dat ik hem zag huilen.
Misschien moeten we niet teveel aandacht trekken.
Zo je wilt.
Ik moet me opfrissen. Excuseer me even.
Natuurlijk.
Wat zeiden we over 'niet overhaasten'?
Zij nodigde mij uit.
Ze zei dat ze van dit café houdt, maar er nooit komt.
Eerste indruk?
Haar vader huilde van vreugde toen Parijs werd gespaard voor bommen.
Dus Nazi's hebben een hart.
Hou het simpel.
Leen haar het boek uit of zo.
We hebben alleen een excuus nodig om haar weer te zien.
Je moest maar gaan.
Ik laat je niet achter zonder een waarnemer.
Vandaag is alleen koffie. Ze komt eraan.
Ga. - Wees voorzichtig.
Ga.
Wat was dat?
Sommige mannen snappen niet dat je niet geïnteresseerd bent.
Weet je zeker dat we goed gaan? - Die boom daar?
Die door de bliksem is getroffen? We gaan goed.
Jij raakt zeker niet vaak verdwaald in de bossen, hè?
Goed om je blij te zien. - Goed om eindelijk iets nuttigs te doen.
Jacob.
Ken je me nog?
Hebben jullie eten?
Ja.
Waar zijn de anderen? - We konden niet bij elkaar blijven.
Ze liepen 's nachts, en ik kon mijn moeder niet achterlaten.
Ze is ziek.
Waarom zijn jullie hier?
Toe maar. Vertel het hem.
We gaan je proberen uit Frankrijk te brengen.
Godzijdank.
Hierheen.
Wat doet u hier?
Achteruit. Langzaam.
Hou je handen omhoog.
Wie ben je?
Het spijt me. Is er iets?
Laat je papieren zien. Nu.
Hou op. Hij hoort bij mij.
Je hebt waar je voor kwam, weg nu.
Hoe voel je je? Beter dan de vorige keer?
Ja.
Hebben ze je wel eens verteld dat je een ongelukkig gevoel voor timing hebt?
Vaker dan je denkt. Mijn naam is Patrice Lamarre.
Ik vroeg me af of u me ergens mee kunt helpen.
Je mag hier vijf minuten wachten.
En dan gaan. Ik neem geen nieuwe patiënten aan.
Alstublieft. Ik ben herstellend van een wond.
Mag ik u vragen er naar te kijken?
Hoe is het gebeurd? - Dat ik pech heb, weten we al.
Dat soort pech komt veel voor.
Het geneest goed.
Nog gevoelig? - Ja.
Blijf doen wat je doet, je hebt mij niet nodig.
Wees voorzichtig.
Behandelt u veel Nazi's?
Waarom kan u dat wat schelen? - Daarom.
Er kwamen eerst een paar Wehrmachtdienstplichtigen.
Ze hoorden dat ik 'welwillend' was als je sociale problemen had.
Sociale problemen?
Toen drie Luftwaffe-piloten twee weken geleden.
Ik verwacht een tankbemanning als volgende.
Voor een superieur ras met een hoog moraal,
is het verbazend hoeveel van hen een druiper krijgen.
Penicilline.
Ik meld het niet bij hun commandant.
Ze worden behandeld. Ze besmetten geen andere Franse vrouwen,
en dat ik het enige wat me kan schelen.
Ik beloofde ze dat hier niemand zou zijn. Ze waren bang.
En bange Duitsers zijn... - Onvoorspelbaar.
Vooral als ze jeuk hebben.
Dr. Durand. Ik kom praten over uw andere bijbaan.
Wie bent u?
U hoeft mijn echte naam niet te weten.
Ik weet niet wat u bedoelt met 'bijbaan'.
Alstublieft. U ben een bron van hoop.
En ik heb 'patiënten' die uw hulp kunnen gebruiken.
Dit is een misverstand.
Ik vraag u te vertrekken.
We hebben geen dessert besteld.
Rote Grütze. U en uw man waren onze gasten vorige maand.
Als u dit speciale aanbod lekker vindt, vertel het uw man. En anderen.
Dank u zeer.
Hij lijkt onder de indruk van je man.
Franz ziet er indrukwekkend uit.
Het is het uniform. Oh, is hij in het leger?
Ja. - En de jouwe?
Ik was getrouwd met een burger. Max.
Een aannemer. Maar hij is niet meer onder ons.
Wat erg.
Waar halen ze al die suiker?
Hoe was Max?
Hij was aardig.
Hij had lange, slanke handen.
Hij was groot.
En hij schreef mooi.
Hij geloofde dat woorden een oorlog konden stoppen.
Het spijt me.
Het maakt dat ik hem mis.
In het eerste jaar op de universiteit werkte Franz voor mijn professor.
Hij staarde naar me terwijl de oude man maar doorging. Ik was net 18.
Maar ik wist genoeg om terug te staren.
Bij ons eerste afspraakje merkte hij dat ik bang was in het bos.
Dat is grappig. - Dat vond hij ook.
Dus hij zei, Sabine, angst maakt je sterk als je het onder ogen ziet.
Dat is een goed advies.
Het spijt me. Ik ben zo'n kletskous vandaag.
Alleen...
het is zo lang geleden dat ik tegen iemand kon praten.
Dat moet je niet spijten, Sabine. Ik voel hetzelfde.
Ik werk de hele dag met mannen
en ik kan niet geloven hoe leuk het is om met een vrouw te praten.
Ik zei dat je weg moest gaan. - Dat klopt.
Maar ik dacht steeds, een dokter in de Marais, die geen nieuwe patiënten neemt?
Geen afspraken midden op de dag, niemand komt of gaat. Dus het is waar.
De meeste patiënten zijn hier niet meer.
Die soldaten blijven maar komen.
Ik kan het niet riskeren. Ik help niet meer.
Vertel me dan hoe u het deed. Laar mij het risico nemen.
Het is niet iets dat u kunt doen.
Mijn vrienden verstoppen zich in het bos, 20 km van hier. Ze zullen sterven.
Er gaan veel mensen dood. De wereld is gek geworden. Weer.
Wat zouden die Duitse commandanten doen als ze van uw sociale bijbaan horen?
Je wilt dat ik mensen help,
maar je bedreigt me om me te laten meewerken?
Wat kan ik zeggen? De wereld is gek geworden. - U bluft.
We zullen zien.
3000 franc. Elk.
Het is niet voor mij. De weg naar Zwitserland is geplaveid met smeergeld.
Je wilt weten hoe ik mensen eruit krijg? Zo.
Dat is de deur. De truck zal er voor stoppen.
Wat denk je? - Leid ze af.
Pak hun wapen, schiet ze dood. Vlucht.
Goed plan, als je een kat bent.
Je hebt negen levens nodig om dat te laten slagen.
Hoe meer Nazi's je doodt, hoe meer achter je aankomen.
Daar komt-ie.
We wachten op het juiste moment voor een betere kans.
Max werkte bijna iedere avond over, maar wat kun je doen?
Vooral deze dagen.
En soms bracht hij z'n tas mee naar huis,
en werkte zelfs na het eten. - Franz ook.
Zelfs als hij vroeg is, doet hij de kantoordeur dicht en ben ik weer alleen.
Het is niet juist om een kantoor thuis te hebben, wel?
En vandaag komt hij pas thuis na het eten. Soms...
Pardon. Geen fruit of suiker in zes maanden.
Ik hoop dat u geniet van uw dessert.
Mijn vriendin en ik kwamen hier koffie drinken, zonder oordeel.
Waarom neemt u mijn rantsoenkaart niet?
Neem ons brood en onze kool ook.
André, ik moet je vragen te vertrekken.
Geen zorgen. Ik ga al.
Ik heb geen trek meer. - U heeft het recht niet.
U weet niet wie we zijn. - Sabine, het is al goed.
Het spijt me, mevrouw.
Het is uw schuld niet. Nee, mijn schuld.
Je jurk...
je moet je verkleden, voor de vlek intrekt.
Ik loop met je mee.
Het minste wat ik kan doen.
En dan kom je mee naar boven voor een koffie.
Zodat we verder kunnen praten.
Waarom niet? Kom.
Wacht tot ze binnen zijn.
We hebben ongeveer een minuut. Langzaam lopen, dichterbij,
laat ze niet je gezicht zien. Ze moeten meer willen.
Onthoud, ze moeten naar jou kijken, niet naar mij.
Blijf van die bal af.
Geef terug, varken. - Van de straat af.
Kijk in de truck.
Hier.
Zet die kist neer en handen omhoog...
Verdomme. Weg. Weg.
Achter de truck.
Ik heb het pistool.
Blijf staan.
Laat maar gaan. Pak het wapen.
Wat is dit? - Geniaal, dat is het.
Zelfs de Nazi's kijken niet in een bus die tbc-patiënten vervoert.
Dr. Maurice Durand, dit is Jacob Katz en zijn moeder, Elise Katz.
Het spijt me van uw problemen. Een vreselijke tijd voor Frankrijk.
Blij u te leren kennen. - Waar brengt u ze heen?
Een sanatorium bij de Zwitserse grens, bij La Cure.
U verblijft 's nacht in een lege vleugel zonder patiënten.
U zult veilig zijn. - En hoe werkt de oversteek?
Bent u eerder in La Cure geweest? - Nee.
Het lag in Frankrijk tot het Verdrag van Dappes.
Nu is de halve stad Zwitsers.
Op de juiste tijd, heel vroeg, weinig patrouilles,
brengen we u naar de kelder van de stadswasserij.
Als u de tweede trap opklimt, bent u op Zwitsers gebied.
Dank u, Dokter.
Zullen we het onsmakelijke gedeelte afhandelen?
Hier, dit is alles wat we konden missen.
Deze pen is van zilver en mijn vaders manchetknopen.
Madame? Is die van u? - Ja.
Die kan ik niet aannemen.
Dit dan. Van mijn vader. Het is waardevol.
Wat? Nee, nee, nee. - Alsjeblieft. Ik wil het.
Dank je. We gaan.
Dank u. - Succes.
Wees voorzichtig.
Neem de tijd, mevrouw.
Het is nu tenminste rustig.
Tussen dat en de politiesirenes,
de wagens die de straten verstopten. Ik ben blij dat het voorbij is.
Weet je wat het was? Ik hoorde dat er rellen waren.
Iets met de Joden. - Het is rustiger nu.
Meer weet ik niet.
Hij werkt voor mijn man.
Mevrouw Faber, goedendag.
Af.
En...?
Helene, een vriendin van me.
Aangenaam.
Leuk u te ontmoeten.
U bent Duitse?
Jawel. - We kennen elkaar nog niet.
Parijs is klein, maar zo klein ook weer niet.
U schijnt ook een nieuwe vriend te hebben.
Hij is van de Veldmaarschalk.
Hij heeft hem met de trein vooruitgestuurd.
Eerste klas, vanzelfsprekend.
Ik wist niet dat hij naar Parijs zou komen.
Zal Gertrude hem begeleiden?
Nee, ik denk het niet. - Wat jammer.
Zes man en niemand heeft tijd om die stomme hond uit te laten.
Vier keer per dag.
Maar zo gaat het niet, hè, Ludwig?
Dat is nu eenmaal de Wehrmacht.
Nog een wonder dat ze het Russische front gevonden hebben.
En u? Wat brengt u naar Parijs?
Ze werkt bij het museum.
Echt? Welk?
De Galerie Nationale de Jeu de Paume. - Dus u bent expert.
Dan moet u mijn oom Leopold kennen.
Leopold Krüger. Zeker.
Ik ben pas begonnen.
Ik zul u bij hem noemen.
Hij is zeer geïnteresseerd in Ontaarde Kunst.
Als u hem ziet zult u hem herkennen.
Eigenlijk vind ik hem beschamend.
Is dat zo?
Geen zorgen, juffrouw.
Ik zal u beschermen.
Weet u wat er in Parijs met de Ontaarden gebeurt?
Ze worden verbrand.
Ik geloof dat Ludwig u iets wil vertellen.
Inderdaad.
En het is mevrouw, niet juffrouw.
De plicht roept. Prettige dag nog, dames.
Kom mee.
Over ontaarden gesproken...
Toch cowboy kunnen spelen. Maar het was een aardige zet.
Ik deed wat ik moest. En je handen hadden het druk.
Verdomme. Wat doe je?
Ze zagen m'n gezicht. - Ja, dat garandeer ik.
Ik heb het wapen. - Als je gepakt wordt...
Alsjeblieft. Pak aan.
Jij moet verdwijnen. Ga je familie vertellen dat je een tijdje weg moet.
Ze namen m'n vader mee. Ze zeiden dat hij in Duitsland is.
Waar is je moeder? - Ik ben alleen.
Het wapen. Kan ik er geld voor krijgen?
Hier. - Kan ik meer krijgen?
Je moet aan je handel werken. Nazi-wapens stelen hou je niet vol.
Hoe heet je?
Martin. - Waar slaap je?
Hoe eet je?
Er is altijd wel wat. 's Nachts. Achter de cafés.
Ja, je weet nooit wat je vindt.
Laten we hem meenemen. - Geen denken aan.
Ze hebben z'n gezicht gezien. Hij krijgt de schuld voor wat wij deden.
Het is nog een kind.
Kinderen weten meer dan je denkt. Ze weten wat goed en slecht is
en niemand geeft ze aandacht.
Het maakt ze onzichtbaar. Het maakt ze betere strijders.
Ik weet de steegjes, de lege huizen, de schuilplaatsen.
Hij hoeft geen liefdadigheid.
Hij heeft een thuis nodig om voor te vechten.
Misschien kunnen we de manier van de dokter kopiëren.
Wat bedoel je?
Sanatoriums binnen 15 km van de grens isoleren.
Niet alleen Zwitserse, maar ook Spaanse.
We moeten lege TBC-afdelingen vinden, maar, ja.
Harry? - Kijk naar de decodering.
Verzoek om status. Beweging aan de Zwitserse grens.
Zware Duitse versterking bij grensovergangen.
Basel spoorlijn, Lucelle. La Cure.
Jacob en zijn moeder...
ze gaan recht in de richting van een muur van Duitsers.
Moet je vaak een praatje maken met de medewerkers van je man?
Het is niet mijn favoriete bezigheid.
Het boek dat je leest?
Daar kijkt er niet één naar.
Ze hebben liever kernachtig geschreven rapporten.
Natuurlijk.
Ik moet dit weken. - Neem de tijd.
Ik ben zo terug.
Mag ik je iets vertellen?
Ik hou van Bertold Brecht. - Echt waar?
Driestuiversopera. Polly Peachum...Ik was er gek op.
Zo eigenzinnig. En het Kanonnenlied deed me altijd aan Franz denken.
Mijn vader keurde Franz ook af.
De halve reden om bij de partij te gaan was om meer
'respectabel' voor mijn familie te zijn, denk ik.
Weet je dat Brecht een communist is? En Weil is een Jood.
Wie maalt er om politiek? Ik ben gek op die liederen.
Daar ben je.
Franz is...uitgesproken over zijn ruimte.
Sabine, ik...
Het gaat me misschien niets aan,
maar ik zag hoe je naar de kinderen keek in het park.
En je zegt dat je niemand hebt om mee te praten.
Heb je een kind verloren?
Wat erg.
Dat is het soort pijn waar je...
bijna een ander persoon van moet worden om door te gaan.
Moediger.
Zoals Polly Peachum.
Zoals jij. Na Max.
Ik heb nooit het uitzicht gezien uit dit raam.
Ik zie hem hierbinnen, starend.
Ik weet niet wat hij ziet of wat hij denkt.
Dat moet je vragen.
Je hebt gelijk.
Laten we koffie gaan drinken. We zijn niet...
Het spijt me erg.
Ik heb een afspraak met één van onze experts.
'Pruisische Neoklassieken.'
Wat jammer. Maar hij klinkt fascinerend.
We stellen hem voor aan je vriendin Gertrude.
Of aan Krügers oom Leopold.
Ik ben zo blij dat ik naar het park ging vandaag.
Ik ook.
Het zou zo'n gewone dag worden. Als jij dat boek niet had zitten lezen.
Hij moet een agenda hebben, een telefoonboek.
We kunnen hem waarschuwen bij de grens weg te blijven tot de Duitsers weggaan.
Let even op.
Ze kunnen zich een paar dagen verschuilen en het later proberen.
Ben er bijna.
Wat doen jullie? - Waar zijn ze?
In het sanatorium, wachtend om over te steken.
Er is een probleem. - Kom binnen.
Ze versterken de grenstroepen overal.
Dat maakt het lastiger.
Ik kan mijn contact bellen, zeggen dat hij moet uitstellen.
We waren bang dat we je niet konden bereiken.
Geen zorgen, vriend.
Dr. Durand, hebben uw patiënten iets met Mein Kampf?
Al antwoord? - Nee.
Hij neemt niet op. - Wat betekent dat?
Misschien doet hij zijn ronde.
Waar is je vriend?
De wacht houden, denk ik.
We willen geen soldaten met syfilis.
We kunnen een ander nummer proberen.
Mijn adresboek. In la nummer 9 daar. Wil je het pakken?
Harry. Harry.
Hun smeergeld. Hun sierraden. Hun kleding.
Hij heeft alles gehouden.
Hij ontdoet zich daar van hun lichamen.
Denk je dat het veilig is? Misschien zijn ze weg.
Jacob. We zijn hier.
Het is oké. - Zijn jullie in orde?
Zijn jullie gewond? - Hij zei dat de Gestapo boven was.
Zei hij dat tegen jullie?
Er is geen Gestapo. Maar jullie zijn nu veilig, oké?
Waar is de dokter?
Hij is niet wie hij zegt. Het is een moordenaar.
Als we iets later waren geweest... - Jullie kunnen hier niet blijven.
We hebben een kamp net buiten de stad.
Kunt u lopen? - Nee, dat gaat niet.
Ik kan niet terug naar het bos, Jacob.
Misschien kan ik me verschuilen bij Jerome, je vaders oude compagnon.
Die zullen me opnemen. - Wat als de Nazi's u vinden?
Maak je geen zorgen over mij. Ga met ze mee.
We brengen u naar Jerome, madame.
En we zorgen voor Jacob.
Mag ik je om een gunst vragen? - Tuurlijk.
Ik wil dat je me leert om geruisloos te doden, zoals jij.
Ik weet niet of dat zo'n goed idee is. - Waarom niet?
Je vraagt me je dingen te leren die van jou het wapen maken.
Ik weet niet waar je echt tegen vecht.
Ik vecht tegen spoken.
Misschien vecht ik voor ze.
Ik weet niet of ik het verschil nog weet.
Iedereen is dood
Iedereen die ik ken.
Hebben de Duitsers ze vermoord?
Van mij ook.
Mijn familie, bedoel ik.
Ik kan je wat laten zien. We beginnen morgen.
Ik kan jou ook wat laten zien.
Ja.
Hij hield hun paspoort.
De foto's.
Ik kan hun gezichten niet vergeten.
Hele gezinnen.
Ik voel ze nog steeds naar me kijken. - Eerst Drabek.
Nu dit.
De Nazi's waren niet alleen zo slecht.
De wereld valt in stukken.
Nee, niet waar.
De sanatoriums, de TBC-bus. Wij kunnen dat.
Wij kunnen dat laten slagen. Daar kwam ik voor terug.
Wij leven. Wij kunnen iets doen.
Ik ga niet neer bij de eerste klap.
De soldaten komen binnenkort aan land.
En als ze komen, zullen wij gereed staan.
We mobiliseren vanachter de linie. Slaan onverwachts toe...
We snijden elke Nazi de strot af.
En we kijken hoe ze bloeden.
Baruch Hashem
Vertaling en sync: Appie van de 3e www.addic7ed.com
Het besluit is gevallen.
Hebben we groen licht?
Wil jij dit team leiden, Harry?
Nee, Aurora.
Ik wil jou.
Je wilt moeilijke beslissingen,
je moet ermee leven.