Vraag m'n dochters bij me te komen. -Ja, mevrouw.
Het is te snel. Ik kan het niet. Ik ben niet sterk genoeg.
U hebt twee volwassen dochters die voor u kunnen invallen. Ik doe het wel.
Bedankt, maar dat zou ongepast zijn.
De toespraak is voor papa. Ik wil het doen.
Ik hoor het te doen. -Jij spreekt niet graag, ik wel.
En ik was papa's...
Wat? Lievelingsdochter?
Wil je dat ontkennen? -Jullie vader had geen voorkeur.
Hij hield van jullie allebei. Evenveel, zoals het een goede vader betaamt.
Mama, beslist u maar. Als hoofd van het gezin.
Dat is ze niet.
Dat ben ik.
En ik hou die toespraak.
Mevrouw. -Bedankt.
Zes jaar geleden hoorde ik de ontroerende woorden van m'n vader...
toen hij het standbeeld van koning George V onthulde.
Ik verwachtte toen niet dat ik zo snel al zijn plaats zou moeten innemen.
Maar het is met trots dat ik dit prachtige standbeeld vandaag onthul.
Alstublieft.
Mevrouw.
We maken ons al enige tijd zorgen.
Deze nieuwe gebeurtenissen bevestigen ons standpunt alleen maar.
Maar als we de koningin in dit klimaat op reis sturen...
brengen we haar onnodig in gevaar.
Wat moet de koningin dan? Thuisblijven...
omdat een paar oproerkraaiers zich misdragen?
Dat geeft het verkeerde signaal af. De kroon deinst nergens voor terug.
Als Groot-Brittannië dat gedaan had...
zou de wereld onder een fascistisch regime leven en ons Rijk niet bestaan.
Mag ik dan voorstellen om Gibraltar over te slaan?
Ik sta ook achter die aanpak.
Ze is nog niet klaar voor iets van deze omvang.
Vooral niet nu zo veel van onze dominions onafhankelijkheid eisen.
We moeten rekening met haar houden. -Haar betuttelen.
Dat zeg ik niet, meneer. -Wel waar.
Bermuda, Jamaica, Australië, Ceylon, Oeganda. Het is heet daar, Majesteit.
Daarom werken we veel met organza, crêpe de Chine en shantungzijde.
We wilden er ook verwijzingen naar de locaties in verwerken.
We dachten aan inheemse bloemen die in de betreffende landen voorkomen.
Voor uw aankomst in Sydney stellen we een witte jurk van organza voor...
met daarop gele acacia-bloemen. -Hoeveel jurken zijn er?
Honderd. -Honderd?
En hoeden? -36.
Paar schoenen? -50.
Is dat niet wat veel? Kunnen we er niet op bezuinigen?
U hebt gelijk, maar de regering heeft ons dit zelf opgedragen.
Om ons allerbeste beentje voor te zetten, voor Groot-Brittannië.
Het is één grote poppenkast. Ik zie er het nut niet van in.
Die struisvogelveren staan je juist goed. Je moet ze vaker dragen.
Twintig jaar terug regeerden de Britten over een vijfde van de wereld.
Kijk hoe we er nu voor staan in India.
Pakistan, Zuid-Afrika, Irak, Jordanië, Birma, Ceylon.
Allemaal onafhankelijk.
Maar niemand wil het onder ogen zien...
dus sturen ze ons op tournee door het Gemenebest.
Alsof je een roestige auto overspuit...
om de indruk te wekken dat alles in orde is.
Maar dat is niet zo. De roest vreet de motor en het metaal aan.
De roestbak staat op instorten.
Maar niemand wil het zien.
Dat is onze taak, dat zijn wij.
De laklaag.
Als de kostuums statig genoeg zijn, de tiara glinsterend genoeg...
de titels belachelijk genoeg, de mythologie onbegrijpelijk genoeg...
zal alles wel in orde zijn. Is het bijna klaar?
We zijn al vier uur met dat kostuum bezig.
Uniform, meneer. Geen kostuum.
Uniformen draag je op het slagveld. Dit is een kostuum.
Het is slechts een formaliteit...
zodat u als regentes kunt optreden zolang Hare Majesteit op reis is.
Heel lief van je dat je me na je pensioen nog wilt bijstaan.
Hoeveel staat er nog op de agenda?
Majoor Adeane en ik hebben getracht zo veel mogelijk te schrappen...
maar er is het Geheime Raad-overleg, wat investituren en militaire inspecties.
Kan prinses Margaret niet iets doen? Ze heeft het moeilijk de laatste tijd.
Om even te mogen schitteren zal haar vast goeddoen.
Haar erbovenop helpen.
Ik hoopte naar Schotland te kunnen ontsnappen.
Margaret zou m'n taken kunnen waarnemen.
Het kantoor zit achter in de ambassade, waar niemand me ziet.
Wat doe je de hele dag? -Niets.
Ze moeten je toch iets te doen geven? -Ik doe niets, en niets anders.
Ben je er dan tenminste wel alleen?
Nee, sergeant Hewitt is er ook. Hij komt net binnen.
Kan hij je horen? -Jazeker.
Kijkt hij naar je? -Jazeker.
Is dat het nut van sergeant Hewitt? -Het enige nut.
Wat vreselijk.
Het is niet voor altijd.
Zo voelt het wel. Twee jaar.
Zonder jou om me te beschermen. Me te begeleiden.
Ik voel me erg...
wankel zonder jou.
Ja, maar we zouden dit doen om je zus te helpen.
Hierna zijn we vrij.
Zo, ik ga ervandoor.
Ik zie je als je reis erop zit, over... -23 weken.
Bel me als je iets nodig hebt.
Dat doe je toch niet.
Je hebt me niet meer nodig. -Jawel.
Niet waar. Jullie allebei niet.
Ik heb twee volwassen dochters die prima voor zichzelf kunnen zorgen.
Bij wie logeert u?
De Vyners. In Caithness bij de Northern Gate? Dunnet Head?
Dat is het einde van de wereld. -Ja, dan kan ik lekker bijkomen.
Eens goed nadenken.
Waarover?
Alles.
Denk niet te veel of te diep na. Daar raakt een mens van in de war.
Ik heb geregeld dat Margaret m'n taken als regentes waarneemt.
Waarom?
Iemand moet het doen. Een ambtenaar kan geen ridderordes uitreiken.
Als u denkt dat ze het kan. -Een zwaard op wat schouders leggen?
En toespraken geven. -Die worden geschreven.
En op tijd komen. -Er zijn mensen die daarvoor zorgen.
En zich gedragen.
Ze redt het wel.
En jij, als je me even toestaat... -Ga uw gang.
Jij moet Margaret wat ruimte geven. Om te schitteren. Dat heeft ze nodig.
En als oudste zus hoor je groothartig genoeg te zijn om dat te respecteren.
Dat ben ik ook.
O, ja?
Op je knieën. -Is dat echt nodig?
Natuurlijk. Voor je vertrekt, moet ik weten wat ik moet doen.
Goed dan.
Ik hoop dat je een vaste hand hebt.
Je bent anders nooit zo gespannen. Last van je geweten?
Hoezo? -Denk eens goed na.
Peters overplaatsing... -Verbanning.
Dat was het advies van de regering. -Van je handlanger Tommy Lascelles.
Dat was wat hard. En het moet met de vlakke kant, weet je nog?
Sorry.
Hoe is het met hem? -Met Peter?
Hij zet z'n schouders eronder. Zonder te klagen.
Want dat is wat sterke mannen doen.
Maar het is een eenzaam bestaan.
Geen echte baan, een klein huis, gevolgd door fotografen.
Hij moet alle feestjes en valstrikken mijden.
Welke valstrikken? -Waar hij in gelokt wordt.
Door mensen die hem ten val willen brengen, hem zwart willen maken.
Tegen onze vriendschap zijn.
Dat beeld je je maar in. -O, ja?
Ja. En het duurt niet lang meer. -Twee jaar?
De eerste maanden vliegen voorbij als je invalt voor mij.
Ik zal proberen je niet te overschaduwen.
Ik doe het wel met karakter. -Ik had niet anders verwacht.
Ik heb tenminste karakter.
Te veel karakter, een overmaat aan karakter.
Zeg me nou niet dat je daar niet jaloers op bent.
Vergeet niet voor wie je invalt.
M'n karakterloze zus.
Je koningin. Geen revuemeisje.
Voor het eerst aan de mensen van Bermuda voorgesteld.
Dan vliegt het paar naar Jamaica.
Op deze koude avond is een grote menigte bijeengekomen...
De laatste keer dat u deze reis maakte...
werd hij onderbroken door de dood van uw geliefde vader.
In z'n laatste maanden zei de koning vaak...
dat hij het allemaal voelde wegglippen.
Het Rijk, onze positie in de wereld.
Hij zag dit als een kans om de banden met de dominions aan te halen...
en het Rijk in stand te houden.
Dus neem hem in gedachten met u mee. Volg zijn...
Volg zijn voorbeeld, laat zijn ideeën u beïnvloeden.
Dat zal ik doen. -En, als ik zo vrij mag zijn...
Laat ze nooit de echte Elizabeth Windsor zien.
De camera's, de televisie.
Laat ze nooit zien dat het dragen van de kroon vaak een last is.
Laat ze naar u kijken...
maar laat ze alleen het eeuwige zien.
Bedankt, Winston. -Uwe Majesteit.
Wat goed. Het is je gelukt.
Als het makkelijk was om hier te komen, zou het hier veel te druk zijn.
Wil je even rusten? -Geen sprake van. Ik zit al uren.
Ik wil een lange wandeling maken. Of beter nog, paardrijden.
Kom op. Braaf zo.
O, Schotland. Wat een pracht.
Ik heb me al in geen tijden zo goed gevoeld.
Je bent hier altijd welkom.
Je zou me snel zat worden. Je weet wat ze zeggen. Gasten en vis.
Je kunt in de buurt komen wonen. Er staat een kasteel te koop.
De eigenaar kan het onderhoud niet betalen.
Hij heet Imbert-Terry. Een vreemde kerel.
Hij schijnt te zingen voor de zeehonden die langs het kasteel zwemmen.
Wat wonderlijk.
Heb je het erg zwaar?
Ja.
Ik wil niet klagen, maar de verliezen stapelen zich op.
Allereerst het verlies van een echtgenoot.
Daarna het verlies van een huis.
Het vertrek uit het paleis.
Het verlies van het moederschap. Dochters worden volwassen.
Het verlies van een routine, een doel.
Het verlies van een kroon.
Stel je voor, na 17 jaar als koningin en het hoofd van het gezin.
Bertie was een geweldige vader, maar als koning had hij hulp nodig.
En dan verliezen we hem...
en in plaats van me meer te doen te geven...
om me van de wanhoop te redden, pakken ze het allemaal...
Pakken ze het allemaal af.
Vertrouwen ze het toe aan een meisje dat er totaal niet klaar voor is.
Neem me niet kwalijk.
Bermuda zal altijd een belangrijke plek innemen binnen het Britse Gemenebest.
En ik vertrouw erop dat die niet aangetast wordt...
door de stormen die de wereld teisteren.
M'n man en ik zijn diep geraakt door de ontvangst die we hier hebben gekregen.
We hebben Bermuda in ons hart gesloten en dit zal nooit veranderen.
God zegene u.
Dat ging goed, mevrouw. De boodschap is duidelijk overgekomen.
'Blijf trouw of sterf.' Zijn we nu klaar?
Ik vrees van niet. Ik wil u niet opjagen, maar we moeten snel verder.
Maar natuurlijk.
Majesteit? -Sorry, het gaat niet sneller.
Geen paniek. -We kunnen.
Laat haar even.
Het lijkt de marine wel. Acht minuten, geen 9, geen 7.
Aldaar houdt u een toespraak voor een groep ex-militairen.
Daarna vaart u naar een school nabij Mangrove Bay.
Dan geeft u hier een tuinfeest voor een gast of duizend...
en is er hopelijk wat tijd om een boom te planten.
Is er ook tijd om naar het toilet te gaan? Ik hoop dat het morgen rustiger is.
Ik vrees van niet. U vliegt om 6 uur in de ochtend naar Jamaica.
Daar staan ze weer als gekken te zwaaien.
Hopelijk hebben ze straks allemaal een televisie en blijven ze thuis.
Ik zou graag het schema van onze eerste dag in Jamaica doornemen.
Jippie. -Ga zitten, Michael.
We worden om 12 uur ontvangen door de gouverneur en eiland-gezanten.
Het Jamaicaanse politiekorps vormt een erewacht...
Dit beeld zal ons in Jamaica altijd bijblijven.
De mooie dame en de lange, knappe zeeman, haar echtgenoot.
Zo dicht bij de kinderen dat ze bijna aangeraakt kunnen worden.
Zo gracieus en zo...
Kolonel Charteris wilde u de toespraak voor morgenavond alvast laten inzien.
Bedankt.
O, jee.
Kun je me een potlood brengen? -Mevrouw?
En vraag kolonel Charteris morgenochtend bij me langs te komen.
Uit heel West-Indië zijn er mensen naar deze ceremonie gekomen...
om haar hun loyaliteit te tonen.
Goedemorgen, meneer. -Goedemorgen.
Kom erin, Martin. -Uwe Hoogheid.
De toespraak voor de ambassadeursreceptie...
Hij is geschreven voor m'n zus. Erg goed geschreven.
Voor haar, in haar register, passend bij haar karakter. Als je 't zo kunt noemen.
We weten allebei dat ik een ander karakter heb.
En omdat ik vanavond voor m'n zus inval...
vroeg ik me af of ik wat dingetjes zou mogen aanpassen.
Mevrouw? -Om het wat meer kleur te geven.
Het wat persoonlijker te maken. Het wat leven in te blazen.
Hare Hoogheid zal vast begrijpen...
dat er vanavond belangrijke gasten op de receptie aanwezig zijn.
Van verschillende achtergronden.
De toespraak is precies zo geformuleerd dat hij niemand kan beledigen.
En niemand kan vermaken.
Het is niet aan de vorst om mensen te vermaken.
Ik ben de vorst niet. -Dat begrijp ik...
maar u bent er wel namens haar.
En de State Diadem-tiara of de Cambridge Lovers' Knot?
Die zijn van Hare Majesteit. -Hare Majesteit vindt het niet erg.
En de mensen verwachten vanavond toch een koningin?
Ja. -Zullen we ze er dan een geven?
Uwe Excellenties.
Het is me een genoegen om vanavond in te vallen voor m'n zus...
die het geluk heeft om ergens tussen Bermuda, Jamaica en Fiji te zitten.
Ongetwijfeld afgeleid...
door golvende velden met suikerriet en gracieuze palmen.
Door diepblauw water achter koraalwitte stranden.
Door indrukwekkende, dicht begroeide heuvels...
en de subtiele ritmes van dans en zang.
Maar nog levendiger, nog sprankelender...
dan de kleuren van die mooie eilanden of de echo's van die muziek...
of het onthaal van opgewekte mensen waar m'n zus ook gaat...
is wat ik zie als ik vanavond deze zaal in kijk.
Als ik naar een ieder van u kijk. Wat ziet u er schitterend uit.
En stralend.
En simpelweg exotisch.
En wat een voortreffelijke gasten hebben we.
Onze ambassadeur in Amerika, Sir Roger Makins.
De enige eerlijke man in Washington.
Onze knappe ambassadeur Alec Kirkbride uit Libië.
Hij is vrijgezel, dames.
En Sir Charles Peake uit Griekenland.
Een land dat ons veel geschonken heeft: filosofie, democratie...
m'n zwager.
Ik heet u allen van harte welkom.
Het eten hier stelt weinig voor, maar de wijn is goed...
en ik heb geregeld dat er meer dan genoeg van is.
Dus ik twijfel er niet aan dat het een heerlijke avond wordt.
Dank u wel.
Het voelde zo goed. M'n zus zegt altijd dat het haar niet ligt...
maar ik ben ervoor in de wieg gelegd. -Dat weet ik.
Ik heb gezegd dat ze de agenda vol mogen zetten.
Investituren, het ballet, het debutantenbal...
Kun je niet komen kijken? Eén keer maar.
Dat zou ik graag willen, maar als de kranten...
Lieverd, de kranten zijn dol op ons. De mensen steunen ons.
In hun ogen kunnen we niets fout doen.
PRINSES MARGARET EEN BETOVERENDE GASTVROUW
Klaar? -Bijna. Ga maar vast.
Een momentje, heren. Ik kom er zo aan. Bedankt.
Wat is er?
Er was een ambassadeursreceptie in Londen. Margaret was 'betoverend'.
Had je liever gewild dat ze het had verprutst?
Nee.
Misschien.
Is dat gemeen van me? -Ja.
Je vrouw is geen heilige. -Ik heb alle vertrouwen in haar.
In Margaret? -In haar vermogen om het te verknallen.
Of me te overschaduwen. -En het te verknallen.
En me te overschaduwen.
Dat is niets voor jou.
Sorry.
Het gevaar bestaat dat we het overdrijven.
Misschien is het verstandig om wat dingen te schrappen.
Ik bedoel, 57 Australische steden in 58 dagen...
We hoeven ze niet allemaal te bezoeken.
Nee.
We gaan naar alle afspraken.
Geen afzeggingen. Geen enkele.
Er zijn wat obstakels vandaag.
De route is 15 kilometer en de straten staan vol.
Hoelang duurt het? -Twee uur.
Twee uur? In deze hitte?
Als ik ze vraag wat sneller te rijden, krijgen de paarden het moeilijk.
Het zal wel lukken. Bedankt.
Eindelijk is ze dan in ons midden.
Stad na stad charmeert ze ons volk.
Eerst het gastvrije Sydney. Daarna het goedhartige Adelaide.
En dan het eerbiedwaardige Hobart, aan de koele voet van Mount Wellington.
Daar is het. Castle of Mey.
Is het geen plaatje?
Nou en of.
En wat een uitzicht.
Kapitein Imbert-Terry.
Overste Vyner.
En Lady Doris. En...
Wij kennen elkaar.
Dat denk ik niet, hoor. -Jawel.
Uw gezicht komt me erg bekend voor.
Niets zeggen, ik kom er wel op.
Mogen we binnenkomen? -Ja, ja.
Als u interesse hebt in het kasteel, zal ik heel eerlijk tegen u zijn.
Het dak...
Daar moet wel wat aan gebeuren.
Een paar ramen moeten worden vervangen...
en de elektriciteit moet worden aangelegd.
En er is geen eetkamer. Of badkamers.
En ik heb het jachtterrein grotendeels al verkocht.
U bent geen goede verkoper.
Het verkeert in zo'n slechte staat dat ik het u liever zou schenken.
Dat kan ik niet aannemen, ben ik bang. -Waarom niet?
Dat wordt afgekeurd als je bent wie ik ben.
U bent een actrice. Een beroemde filmster.
Nee. -Een zangeres dan.
Nee. -Het ligt op het puntje van m'n tong.
Het is halverwege de 17e eeuw gebouwd.
Het is veertien generaties van dezelfde familie geweest.
M'n vrouw en ik kochten het in 1929 en hebben er elf jaar fijn gewoond.
Maar toen brak de oorlog uit en...
De oplossing ligt voor de hand. Stop met glimlachen.
Bij mij is het zo dat als ik niet glimlach iedereen denkt dat ik boos ben.
Dat is niet... Wat denkt u, dokter?
Het is een spasme. De spieren zijn overbelast. Ze hebben rust nodig.
Zoals ik al zei: Stop met glimlachen.
Ik heb vanavond een afspraak, dus wat kunt u doen?
Ik kan het gebied met een spierverslapper injecteren.
Maar pas dan op met soep. U hebt minder controle bij 't kauwen en drinken.
En het is geen permanente oplossing.
Goed, geef die injectie maar.
Allemachtig. En straks soep op je jurk kwijlen?
Een paar nachten geleden werd ik wakker met m'n arm buiten de dekens.
Weet je waarom? Ik was in m'n slaap naar de menigte aan het zwaaien.
Goed...
Blijf stil zitten, Uwe Majesteit.
Amerikaanse vliegtuigen en geweren helpen de Fransen en Vietnamezen.
Russische en Chinese wapens staan de Vietminh bij.
PRINSES BEZOEKT MIJN
Prinses Margaret brengt een bezoek aan de koolmijn in Calverton.
Tijdens de rondleiding gaat ze een halve kilometer diep de mijn in...
welke een van de modernste van Europa is.
Na een uur neemt de prinses een souvenir mee naar boven:
een zelf uitgehakt stuk kool.
Hebt u ervan genoten, Hoogheid?
Zeker, heel erg. Al is het er wel ontzettend stoffig.
Er kwam wat in m'n mond, maar het smaakte heerlijk.
Leeft u mee met de mijnwerkers die daar werken?
Het is onmogelijk om niet mee te leven met de mensen daar beneden.
Het is er vreselijk donker, heet en benauwd.
De situatie is nog steeds erg gevaarlijk...
voor deze dappere mannen die zo weinig verdienen.
Wat zou u tegen de autoriteiten willen zeggen?
Ik heb niets meer te zeggen. -Voor wie is de kool?
Voor een heel speciaal iemand.
Kolonel Townsend?
Mist u hem?
Ja, heel erg.
En mist u uw zus Hare Majesteit de koningin?
Niet zo erg, nee.
Waarom zei je dat? -Wat?
Dat je me miste. -Omdat het zo is.
Het was niet verstandig. -Waarom niet?
Lieverd, je kunt zo'n openbare gelegenheid niet aangrijpen...
om uit te halen naar je zus. -Begin jij nu ook al?
Het paleis wil het niet hebben. En wij hebben de steun van het paleis nodig.
Wie denk je precies teleur te stellen? Een koala?
Het is allemaal één groot circus, een ellendig circus.
Het trekt van stad naar stad en wij zijn de dansende beren.
Wat doe je? -Ik gun mezelf dit kleine pleziertje.
Geen sprake van. Die dingen zijn dodelijk.
Je vader rookte er veertig op een dag en ik snap nu waarom.
Hij zag het reisschema en dacht: ik heb nog liever kanker.
Hou je mond.
Wat wil je nou bewijzen? Wat wil je hem horen zeggen?
'Bravo, Lilibet. Je hebt de hele reis afgemaakt.
Lilibet stelt je nooit teleur.
Is al haar afspraken nagekomen, heeft geen misstap gemaakt.
Nu hou ik eindelijk meer van je dan van Margaret.'
Maak dat je wegkomt. -Blijf van me af, mens.
Ga weg.
Waag het niet om terug te komen. -Godsamme.
Ik ga met ze praten.
Ik doe het wel.
Sorry voor die vertoning.
Zoiets gebeurt vast in elk huwelijk.
Wat wilt u dat ik doe?
Voor uw journaal?
Een geschenk voor Uwe Majesteit.
Dank u wel.
Uwe Koninklijke Hoogheid, als u in het openbaar verschijnt...
bent u uzelf niet. -Natuurlijk wel.
Een politiek standpunt innemen over de mijnen...
dat gedoe bij Sadler's Wells...
En niemand wil 'u' zien, ze willen 'het' zien.
Een standbeeld? Een ding?
De kroon. Daar komen ze voor, niet voor u.
Als u uzelf bent, verstoort u de illusie, verbreekt u de betovering.
Wat mensen willen is dat iemand het een gezicht geeft.
Er niet bang voor is, het tot leven wekt.
Uw oom, Edward VIII...
dreigde ook om z'n individualiteit op te dringen aan het instituut.
Het tot leven te wekken. En hij richtte het bijna te gronde.
U vergelijkt dit toch niet met de abdicatie?
Nee, maar ik heb besloten dat alle overige verplichtingen...
volbracht worden door de koningin-moeder.
Die zit in Schotland. -Dat weet ik.
Maar ik laat haar door iemand ophalen, nu meteen.
Uwe Koninklijke Hoogheid.
We hadden 11 uur gezegd. -Hoe laat is het nu?
Bijna 12 uur.
Jeetje, en ik was nog wel op tijd vertrokken.
Bent u langs de kust gelopen? -Ja.
U hebt geen rekening gehouden met de wind. U had vanochtend tegenwind.
Zeg dat wel. -De terugweg wordt een makkie.
Ik heb tijd gehad om na te denken.
In overleg met m'n advocaten heb ik een eerlijke prijs bepaald...
voor dit subliem gelegen kasteel.
Ga door.
Schrik niet.
Honderd pond.
Wat? -Sorry, is dat te duur?
Nee, het is absurd.
Integendeel. Het zal u uiteindelijk tienduizenden ponden kosten.
Weet u het zeker? -De vraag is of u het zeker weet.
Ja.
Goed. Gefeliciteerd. Dat u hier maar heel gelukkig mag worden.
Bedankt. Dat zal wel lukken.
Ik kan binnen een week weg zijn. -Kunt u wel ergens naartoe?
Ja, hoor. M'n zus woont een paar kilometer verderop.
Zal ik met u mee terug lopen? Voor de wind?
Heel graag.
Uwe Majesteit.
Sorry dat ik u stoor.
De premier heeft me gestuurd.
U moet direct terug naar Londen.
Waarom toch? -Meer weet ik niet.
Ik moet er helaas vandoor.
Mijn hemel.
U hebt het eindelijk door.
Waarom zei u niets, mevrouw?
Omdat mensen altijd zo'n ophef maken.
En zich anders voor gaan doen.
En u zou de prijs verdubbeld hebben.
Gesproken als een echte Schotse.
Goed, m'n toespraak in Valletta... Ik wilde graag één ding aanpassen.
Ik zou Malta graag 'mijn eiland van goede herinneringen' noemen.
Prima, mevrouw.
Ik zal de tekst opnieuw laten uittikken. -Bedankt.
Mevrouw, er bestaan wat problemen rondom de veiligheid in Gibraltar.
Wat voor problemen?
Alle partijleiders hebben een doodsbedreiging ontvangen...
waarin staat dat onze veiligheid in Gibraltar niet gegarandeerd kan worden.
Ik heb gezegd dat we 't moeten afblazen. -Waarom?
Omdat ik geen zin heb om als een schietschijf door Gibraltar te lopen.
Nee. Als we op het laatste moment afzeggen, komen we zwak over.
En stellen we de mensen van Gibraltar teleur. We gaan.
We gaan niet.
Ik ben me ervan bewust dat ik omringd word...
door mensen die het beter denken te weten.
Sterke mensen met krachtige karakters...
die wellicht beter op het leiderschap zijn ingesteld.
Maar leuk of niet, de kroon is op mijn hoofd terechtgekomen.
En ik zeg dat we gaan.
De Britannia vaart richting Gibraltar.
Op het dek staan de koningin en de hertog van Edinburgh.
Ze worden vergezeld door 15 destroyers uit de Middellandse Zeevloot...
die 21 saluutschoten afvuren.
Een krachtige steunbetuiging van het Britse Rijk aan het volk van Gibraltar.
Imposante reis heeft Hare Majesteit nu al tot een groots vorstin gemaakt.
Haar terugkeer in Londen na 50.000 mijl te land, ter zee en in de lucht...
is een diplomatieke triomf in deze moeilijke tijd voor het Rijk.
Er is geen enkele verplichting overgeslagen.
Miljoenen hebben hun koningin het Gemenebest zien verenigen.
Ze hoort nu al thuis in het rijtje van beroemde koninginnen uit het verleden...
en geeft Groot-Brittannië een nieuwe rol in de moderne wereld.
Het Rijk is in alle vier windstreken veiliggesteld.
Er is een nieuw Elizabethaans tijdperk begonnen.
Hallo. -Uwe Majesteit.
Mevrouw. De minister-president is er. -Bedankt.
Ik ga je pakken, papa. -Niet de stoel.
Pas op de honden. -Je kunt niet ontsnappen.
De minister-president, Majesteit.
Proficiat, Majesteit. -Dank je, Winston.
Een onverdeeld succes. -Het had ook mis kunnen gaan.
Dat ging het niet. We hebben onze oude positie heroverd.
Een hogere zelfs.
Vóór de reis liep onze grootse natie het gevaar...
z'n status, invloed en aanzien kwijt te raken.
Uw moed en overtuiging hebben gezegevierd.
Dit keer wellicht.
Maar op den duur zullen ze het zat worden. Ons zat worden.
Alleen als de kroon, en de mensen die de kroon vertegenwoordigen...
vergissingen en beoordelingsfouten maken.
M'n liefste zus? -Ja.
Wat raadt u me aan?
Dank u wel.
Uwe Majesteit? Hare Koninklijke Hoogheid is onderweg.
Ik ben hier al vaker geweest, hoor.
Ik weet de weg.
Wat, daar? -Ja, mevrouw.
Hemel.
Waar heb ik dit aan verdiend? -De opdracht was eenvoudig:
Voer kleine ceremoniële taken uit met zo min mogelijk gedoe.
Niet: haal alle kranten. -Ze schrijven graag over me.
Geef ze dan niet wat ze willen.
Karakter en opwinding? -Instabiliteit en drama.
Dat is tenminste iets. Jij geeft ze niets. -Ik geef ze stilte.
Stilte is niets. -Het is de afwezigheid van lawaai.
Leegte. Blanco pagina. -Ik laat anderen schitteren.
De monarchie moet schitteren. -De monarchie, ja. Niet de monarch.
We zullen onze excuses moeten maken. -Aan wie?
De mensen die je beledigd hebt.
Tegen een generaal die vroeg of je wilde dansen zei je: Ja, maar niet met u.
Je hebt een debutante aan het huilen gemaakt.
En je kwam te laat voor het optreden van de dansers van Sadler's Wells.
Je hebt individualiteit getoond.
Daar raken mensen van in paniek. Ze willen dat niet.
De laatste die 'karakter' toonde bracht het schip bijna tot zinken.
Je geniet hiervan.
Helemaal niet. -Jawel.
Je onhandelbare zusje berispen.
Verplaats je je weleens in mijn positie? -Menigmaal. Zeer uitvoerig. Smachtend.
Jij hebt een rol, duidelijke regels. Je hoeft ze slechts na te leven.
Jij hebt vrijheid. Je hoeft er slechts van te genieten.
Vind je mij vrij?
Ik sta constant in je schaduw, word constant genegeerd.
Dat klinkt hemels. -Wat jij hebt klinkt hemels.
Twee zussen die elkaar benijden.
We zullen niet de eersten zijn.
Trots en Vreugde.
Weet je nog? Zo noemde papa ons. -Ja.
'Elizabeth is m'n trots en Margaret is m'n vreugde.'
'Máár Margaret is m'n vreugde.'
Sorry. Ik hou vast aan het weinige dat ik nog heb.
Je wilde het toch niet tegenspreken?
Wat? -Dat ik papa's lievelingsdochter was.
Er schuilt een wrede waarheid achter.
Twee zussen die bijna even oud zijn. Hoe meer de een het ene wordt...
hoe meer de ander automatisch het tegenovergestelde wordt.
En vice versa. Zo gaat dat nu eenmaal.
Als de een de koningin is, eerzaam en goed...
wordt de ander automatisch het mikpunt van...
kwaadwilligheid.
De valse zus. -Niemand zegt dat je vals bent.
Vergeleken met jou zal ik altijd vals zijn.
Nutteloos...
verloren...
minderwaardig.
En toch zeg je altijd dat ik minderwaardig ben.
Alleen om mezelf wat rust te gunnen.
Zou je het voor mij willen doen?
Van tijd tot tijd? -Wat?
Een misstap maken. Af en toe een fout begaan.
Tekortschieten.
Zodat ik niet zo'n mislukkeling lijk.
Je bent moe. -Nee, ik ben niet moe.
Ik vraag je om een draaglijke toekomst.
Margaret.
Beloof je dat je je verontschuldigingen aanbiedt?
We kunnen je helpen brieven of verklaringen op te stellen.
Dat hoeft niet.