NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zadzwonię do pana.
- Leslie? - Tak?
Gabriel Sarda. Agent Cécile de France.
Rozmawialiśmy już.
Miała tu być w południe.
I już gotowa.
Wciąż jej nie ma?
Zaraz przyjedzie.
Jedź!
Jedź, do cholery!
Nie denerwujemy się na Biscotte!
- Cécile? - Cześć!
- Gdzie jesteś? - A co?
- Dlaczego? - Jesteśmy w Westin.
Wszyscy czekają. Dziennikarka, fotograf…
Cholera...
Mam lekcję jazy konnej.
Ile lekcji bierzesz?
Miałaś na tym panować.
Panuję...
Nie dzwonimy na Biscotte!
Chcę pojeździć z instruktorem.
Muszę poćwiczyć.
Niepokoisz mnie.
Musisz jeździć perfekcyjnie.
Mogę ci zaufać?
Jestem bliska perfekcji.
To znaczy...
Zadzwonię później.
Wracamy do lasu.
- Kiedy będziesz? - Za godzinę.
Zatrzymałeś ich?
Mydliłem im oczy, opowiadałem plotki...
Mówiłem, że twoje dzieci...
Trochę jedzie...
Nie byłam w domu.
Trzeba coś zrobić.
Podpisane?
Amerykanie mają się dziś odezwać.
Jest Cécile.
Przepraszam.
Baliśmy się...
Mamy straszne opóźnienie.
Przepraszam.
Jest już Cécile!
Proszę mi wybaczyć.
Przepraszam.
Tylko twarz.
Wzrok na mnie.
- W porządku? - Tylko to...
Dziękuję.
Zostaw dołeczki.
Cécile... Słyszałam
o udziale w amerykańskim filmie.
Może nam pani coś powiedzieć?
To ściśle tajne.
Nie powiem.
Nic jeszcze nie podpisałam.
Czekamy na telefon z Los Angeles.
- Tak? - Dobrze, powiem.
To najnowszy film Tarantino.
Cudownie!
„Zemsta nieśmiertelnej”.
O kowbojce, która
powraca w różnych epokach.
Przepraszam.
Quentin Tarantino nie obsadzi Cécile De France.
Problem z wiekiem.
Cholera jasna...
Jest idealnie.
To superprodukcja hollywoodzka.
Marzę,
by zagrać u Tarantino.
ASK. Dzień dobry.
Proszę zaczekać.
- Dzień dobry. - Ja też.
- Cześć, Mathias. - 300 000.
ASK. Dzień dobry.
Pan mówi o 20 dniach zdjęciowych,
Pan mówi o 20 dniach zdjęciowych...
Muszę obejrzeć Koltèsa
w Rond-Point.
Weź bilety na wtorek.
Masz pokaz filmu Kéchiche’a.
W czwartek. Zarezerwuj stolik w Fumoir.
Lunch z Audiardem i Arelstrupem.
Zabiorę ci. Dzięki.
Jutro jesz lunch z Danym Boonem.
Wkurzasz mnie, Magali...
Musimy pogadać.
Nie zaproponuję
Audiardowi i Boonowi lunchu razem.
Z jednym zjem o 12.30,
a z drugim o 14.
Zadzwoń do Clémentine.
Dziś nie przyjdę.
To ta z zeszłego tygodnia?
A spałam z inną?
- W porządku? - Tak.
Nie wiem, co robić.
Co jej powiedzieć?
Że jest świetna, ale się z nią nudzę.
Nie mów tego! Pomyśl trochę!
Nie wiem. Radź sobie.
Powiedz, że mam pokaz. Wymyśl coś.
Gabriel?
Unikasz Cécile de France?
Zadzwonię do niej później.
- Wszystko OK? - Tak.
- A u ciebie? - Też.
ASK - AGENCJA SAMUEL KERR
Dzwoniliśmy do Marion Touitout?
Czwartek o 14,
albo piątek o 11.00.
Dzień dobry.
Ja do Mathiasa Barneville’a.
Umówiona?
Nie, ale to ważne.
Aktorka? Proszę zostawić CV.
Mamy w agencji same gwiazdy.
Proszę się nie nastawiać.
Nie jestem aktorką.
Nazwisko?
Camille Valentini.
Zna mnie.
Nie jest pani umówiona. Nie wiem...
Niczego nie obiecuję. Proszę usiąść.
W recepcji jest Camille Valentini.
Dzień dobry.
Proszę.
Dla mnie kawa.
Dla mnie herbata.
Dziękuję.
Czemu nie zadzwoniłaś?
Chciałam ci zrobić niespodziankę.
Co powiedziałaś w recepcji?
Że chcę się spotkać.
Nie jestem idiotką.
Elegancko tu.
Dają darmowe lizaki?
To do kawy.
Ach, ok...
Przyjechałaś do Paryża na wakacje?
- Mniej więcej. - Jak to?
Jestem tu od trzech tygodni.
Chcę spróbować szczęścia.
Źle ci w Mandelieu?
To piękne miejsce.
Każdy by chciał tam mieszkać.
Ty nigdy nie chciałeś.
Miałaś dobrą pracę.
Jaką miałam pracę?
Sprzedawałam bieliznę w domu klienta.
Dzięki.
Znalazłaś pracę? Mieszkanie?
Mam już pokój.
Pracy szukam.
Pomyślałam sobie, że...
Znasz ludzi w filmie.
Mógłbyś mi pomóc?
Nowa zachcianka?
Mówię poważnie.
O pracy w filmie marzę od dziecka.
Mogę robić wszystko.
Przyklejać taśmę na podłodze dla aktorów,
trzymać parasol,
biegać po kokainę...
To coś dla mnie.
Praca w filmie to nie lekcja tańca czy dżudo.
- Wiem. - To przemysł.
To świat rekinów.
Albo ty kogoś pożresz, pożrą ciebie.
Nie jest łatwo.
Świetnie!
Kup sobie abonament kinowy.
Unikniesz rozczarowań.
Nic więcej nie mogę zrobić.
Mam miejsce na 12.30,
dokąd chcesz iść o 14.00?
Przepraszam.
Kapelusz dla artysty.
Jadę tylko na urlop.
Pierwszy od ośmiu lat.
Jak naciągniesz,
nie będziesz mógł dzwonić.
Nie chcemy, żeby klienci zatruwali
ci życie.
Pij caipirinhię, mojito,
patrz na ładne tyłki...
Dlaczego mam tylko patrzeć?
Dziękuję. Jest mi bardzo miło.
Ostatnie zebranie.
Coś ważnego?
Pierre Niney zagra
we „Łzach bestii”
brata Guillaume’a Caneta.
Gratulacje.
Nieźle.
Mamy tam dwóch aktorów.
Co z kontraktem Caneta?
Sprawa w toku.
Coś jeszcze? Gabriel?
Cécile de France zagra u Tarantino?
Coś źle idzie?
Nie powiedziałbym, że źle.
- W ogóle nie idzie. - Cholera.
- No, nie... - Gabriel?
Tak.
Po roku podróżowania na trasie Paryż - Los Angeles,
lekcjach jazdy i angielskiego,
ostatecznie jej nie wezmą.
Jest za stara.
Cécile?
To jakaś Hiroszima...
Za stara? Ma grać dziecko?
Trzeba zrozumieć,
że to trylogia.
Praca dla aktorki do roku 2022,
kontrakt na parę milionów,
który przez Gabriela straciliśmy.
Wystarczy.
Czytałam w wywiadzie...
Nie!
Magali?
Jeszcze jej nie powiedziałem.
Przepraszam.
- Poważnie? - Już dobrze.
Proszę dzwonić później.
Odchodzę.
Ma pani kopertę?
...Magali!
Nie rób mi tego.
To zbrodnia.
Przykro mi. Już nie mogę, Andréo.
Nie wytrzymam.
To nie jest powód.
Zmęczenie jest normalne.
Zaczyna się zima.
Wypijesz mleczko pszczele
i będziesz mieć więcej sił.
Tym razem odchodzę na dobre.
Boję się, że się za ciebie wezmę. Fizycznie.
Tak mi dziękujesz?
10 lat cię szkoliłam,
wszędzie cię wprowadziłam.
Nie mogę tego słuchać.
Chcę odejść.
To ja cię zwalniam.
Jesteś zwolniona!
Co zrobię bez asystentki?
Interesuje panią awans?
Nie. Pracuję tutaj.
Nie chcę być agentem.
Pracuję na pół etatu,
bo jestem aktorką.
Musiała pani zapomnieć.
Korzystam z tego i gram w spektaklu.
Ja jestem zainteresowana.
Gramy tutaj.
Nie, dziękuję.
Pani...
Co pani robi?
Skąd pani pochodzi?
Z Lazurowego Wybrzeża.
Koło Cannes.
Pracowała pani na festiwalu?
Tak. W Cannes.
Co pani robiła?
Na początku...
Zajmowałam się bielizną.
Bielizną gwiazd.
Nagłymi potrzebami.
Szukałam niewidocznych majtek
i staników.
Przynosiłam rzeczy.
„Proszę nie płakać. Coś poradzimy”.
Była pani w sercu systemu.
Tak?
Tak? Dobrze.
Wyślę ci go.
Muszę kończyć.
- Ma pani chłopaka? - Nie.
- Planuje pani dzieci? - Nie.
Ma pani tu znajomych?
Dopiero przyjechałam.
Jest ojciec, ale to skomplikowane.
Opieka nad nim?
Nie. To mi nie grozi.
Odpowiedz mi wprost.
Mogę do ciebie zadzwonić o czwartej rano?
Będziesz pracować w niedziele?
Bez wolnych wieczorów?
Tak.
Zgadzam się.
Dobrze.
Zaczniesz teraz?
Nie chcę kłamać Cécile.
Za bardzo ją lubię.
Nie musisz kłamać.
Nie mów prawdy.
Na wiek nie mamy wpływu.
Aktorki po czterdziestce są wrażliwe.
To jak 60 dla innych kobiet
albo 80 dla mężczyzny.
Siłą aktora jest wrażliwość.
Aktorka jest jak kryształowy kieliszek.
Chce się go trzymać w dłoni, podziwiać,
ale wiadomo, że jest delikatny.
Ty masz o niego dbać.
Wiem, ale...
Zająć się tym?
Nie. Poradzę sobie.
Idź, bo nie zdążysz na samolot.
Zapomnij o wszystkim.
I wracaj szybko.
Gdzie on jest?
Uważaj na słońce!
Do widzenia!
Vamos à la playa, skarbie!
Nasuń dobrze kapelusz!
Będę tęsknić.
Naprawdę.
Zastanów się.
Jeszcze się zastanawiam.
A teraz, co robisz?
Nigdy nie wiadomo.
Nie odbieraj.
Wyłączam głos.
Ten dzwonek mnie stresuje.
Odrzuciłeś.
Odrzuciłeś telefon od Cécile de France.
Kurwa!
Kurwa! Jakbyś rzucił słuchawkę!
To była Cécile de France!
Niech cię szlag!
Wyjdź stąd!
Wyjdź, kurwa!
Rzucił słuchawką Cécile de France!
Agent ma pod opieką 80 aktorów.
Szukamy ról, negocjujemy umowy.
Pomagamy w zarządzaniu karierą.
Bierzemy 10 procent od ich zarobków.
Hervé jest asystentem Gabriela Sardy...
Noémie - Mathiasa Barneville’a.
A to... jak masz na imię?
- Camille. - Właśnie.
Usiądziesz tutaj
i będziesz odbierała telefony.
Wszystko zapisuj i mów: „Jest na spotkaniu”.
Nie mów, że oddzwonię.
Na razie.
Jesteś asystentką Mathiasa?
Tak.
- Jaki jest? - Świetny.
To najgorszy agent na świecie,
ale dla niej - ideał.
„Dzwoniła żona.
Na pewno chce pan z nią być?”
Bzdura.
Robisz tak.
Tak Sophia?
Tak.
Księgowość.
Uwielbiam ich.
Dzień dobry. Oprowadzam ją.
To Camille.
Jedna z nich sypia z tym facetem.
Blondynka.
Tam są wszystkie...
Klasery? Chyba klasery.
Pokażę ci dział prawny.
Klucz do sukcesu.
Prawa autorskie i takie tam.
Otwarcie elektrowni jądrowej
jest prostsze niż kontrakt gwiazdy.
Tu trzymamy scenariusze.
To podstawa.
Bez nich nie ma filmu,
aktorów, pieniędzy ani asystentów.
Kim jest Arlette?
To najstarsza agentka w Paryżu.
Mówi o sobie „impresario”.
W „Parku Jurajskim” reprezentowała dinozaury.
Andréa ich nie czyta?
Czyta wszystko.
Od komedii dla młodzieży po niezależne kino kurdyjskie.
Nie chce przeoczyć „czegoś ważnego”.
Co to tu robi?
Gabriel zostawił.
Pilnuj go. Podkrada scenariusze.
Cześć, Antoine!
- To Camille. - Cześć!
Tam jest sala prasowa.
Nasz „sklepik”.
- Cześć, Nathalie. - Cześć !
To nowa asystentka Andréi.
Dzień dobry!
Co mamy dziś w sklepiku?
Co tu mamy?
Garnitur Saint Laurenta dla Joeya Starra.
Sukienkę Prady dla Léi Seydoux.
Perfumy, kremy...
A serum rozświetlające?
Niestety. Wciąż brak.
To „gratisy” gwiazd.
Czy to prawda?
Cécile nie dostanie roli, bo jest za stara?
Kończy 40 lat.
Nathalie ma najładniejszy widok w agencji.
Cécile!
Jest Cécile!
Gabriel!
Cécile tu idzie!
- Gdzie? - Wyszła z metra.
Idzie na górę?
Tak!
- Gdzie jest? - W windzie.
Tak, jutro.
- Hervé! - Zaczekaj chwilę.
Ach, Hervé !
Hervé!
- Dzień dobry! - Cécile!
Jest mój agent?
Tak. A co?
Gabriel mnie unika.
Tak?
Co pani robi... co ja chciałem...
Idę na lunch.
- Iść z panem? - Świetnie.
- Do zobaczenia. - Tak.
Co się dzieje?
Przepraszam.
Muszę odebrać. To bardzo pilne.
Halo?
Pięknie wyglądasz.
Tak!
Czekam na twój telefon od paru miesięcy.
Posłuchaj...
Oszaleję.
Dziękuję. Bardzo pani miła.
Ciężki dzień?
Nie, ale bardzo szczególny.
Dla mnie też. Zamieszanie wokół filmu...
Rozumiem.
To musiał być cios.
Nie rozumiem.
Nie ma czego żałować.
Pani się nie przejmuje.
- Czym? - Swoim wiekiem.
Wciąż jest pani piękna.
Dziękuję.
Proszę mówić dalej.
Amerykańskie aktorki są do siebie podobne.
Wyglądają jak plastikowe Barbie.
Powiedzieli,
że jest pani za stara.
To idiotyzm.
Chciałabym tak wyglądać w pani wieku.
Dziękuję.
Do widzenia.
Co tu robisz?
Znalazłam pracę.
Jest super.
Pracę?
Jestem asystentką Andréi Martel.
Ale to...
Posłuchaj…
Posłuchaj... Ja...
Rano źle zareagowałem. Nie spodziewałem się ciebie.
Pomogę ci znaleźć pracę w filmie. Nie ma sprawy.
Tutaj świetnie się czuję.
Nie denerwuj mnie.
- Wykluczone. - Bo?
Bo nie.
To niemożliwe. To moje życie.
Nie chcesz mi nic dać,
więc obsłużę się sama.
Dzień dobry.
Właściwie... Czy ty... Czy pani...
Czy pani... Czy ty... Ty i on..
Bo... Wiesz, że Mathias...
Coś ci powiem.
Mathias jest żonaty. Bardzo żonaty.
Dzień dobry. Pani Cécile de France?
Nie. Jej matka.
...Tak naprawdę
nie jestem recepcjonistką.
To znaczy, praca w recepcji nie jest moją pasją.
Robię to, by nie przynosić rodzinie wstydu.
I dla mojego banku.
Tak naprawdę jestem aktorką.
Tak to jest.
Obłędne wino.
Próbował pan?
Cudowne.
Gram spektakl przy Porte des Lilas.
Tak?
Niech pan przyjdzie.
To ulotka.
Nosi tytuł „Nieobecność”.
Dziękuję.
Nie interesuje pana to?
Interesuje. To nie tak, jak pani myśli.
Mam w pracy mały problem...
Problem w pracy?
Cécile! Wszystko w porządku?
- Jak leci? - OK.
Nie mogłam się dodzwonić.
Rano było urwanie głowy.
Odezwali się?
No cóż... Tak.
Właśnie rozmawiałem z Mirandą Jones.
Ona... Powiedziała mi...
Powiedz mi prawdę.
Zawsze mówię prawdę.
Nigdy nie kłamię.
Mam sprzeczne odczucia.
Mów.
Posłuchaj... To proste.
Chodzi o zgodność z faktami historycznymi.
Zdali sobie sprawę, że w XVIII wieku
na Dzikim Zachodzie
kobiety wychodziły za mąż w wieku 15 lat.
Dzieci rodziły, gdy miały 16-17 lat.
A umierały, mając 30 - 35 lat
przy porodzie, na cholerę albo syfilis.
Nie wiedziałem o tym.
To prawda, że pomyśleli....
Uznali, że lepiej wziąć mężczyznę.
Mężczyznę?
Tak. Dziwne.
- To nie ma nic wspólnego ze mną? - Nie!
Miranda powiedziała, że byłaś wspaniała.
„She was great”.
Dałaś z siebie wszystko.
Posłuchaj...
Cécile, wiem, że jesteś zawiedziona.
Obiecuję,
- znajdziemy ci inne role. - Bardzo chciałam tę.
Wiem.
Ale nie jestem pewien, czy to rola dla ciebie.
To nie będzie ten wielki Tarantino.
- Co robisz? - Zmieniam agenta.
Co ?
Jesteś oszustem.
Nie chcą mnie, bo jestem stara.
Bierzesz 10 procent moich zarobków, a nic nie robisz.
Wydzwaniałem do nich.
Próbowałem wszystkiego.
Nie chcieli słuchać.
Cécile!
Niech to...
- Wzywała mnie pani? - Zamknij drzwi.
Dowiedz się, ile Mathias daje
za rolę Caneta.
Nie pytała go pani?
Pytałam, ale nie chce powiedzieć.
To czemu miałby powiedzieć mnie?
Tobie też nie powie.
To co mam zrobić?
Radź sobie, dziewczyno.
Jest Hervé?
- Noémie? - Co?
- Mam problem. - Tak?
- Możesz mi pomóc. - Nie sądzę.
Proszę...
Między mną a Mathiasem nic nie ma.
Słucham? Jasne.
Nie ma sprawy.
Myślałam, że ty...
Dlaczego kłóciliście się na korytarzu?
Dopiero zaczęłaś pracę.
To nic takiego.
Wychodząc, uderzyłam go drzwiami.
Wkurzył się.
O co chodzi?
Nie znam się na umowach.
Andréa mówi o klauzulach, płatnościach, a ja nie rozumiem.
Mogę zerknąć na kontrakty Mathiasa?
Na przykład ten dla Caneta?
Nie, nie, nie.
To niemożliwe.
Mathias jest bardzo zasadniczy.
Nie chce pokazywać umów.
Nieźle by mi się dostało.
Nigdy się nie dowie.
Która menda wygadała wszystko Cécile?
Gdzie jest zdrajca?
Gdzie kret?
Kto pracuje dla konkurencji?
Co się dzieje?
Ktoś wygadał, że Cécile jest za stara do roli.
Agencja ArtMedia?
Czy StarMedia?
Przyszli z łapówką?
- Masz paranoję. - Ona odeszła.
Zostawiła mnie.
Na moich oczach dorastała...
Jest młodszy.
Jeśli dorwę tego, kto...
- Spokojnie. - Co to za burdel?
Znów zgubił zszywasz?
Cécile odeszła.
Zarabialiśmy na niej.
Tak?
Oczywiście.
Proszę znaleźć numer telefonu Mirandy Jones.
Chcę się z nią zobaczyć.
Już szukam.
Cudownie pani wygląda.
Paryż pani służy.
Dziękuję. Uwielbiam to miasto!
Mieszkałam tu na studiach.
Dawno temu.
Chcę, żeby państwo byli zadowoleni.
Rozumiemy wątpliwości Tarantino w kwestii obsady.
Wielcy artyści często je mają.
Quentin jest niezwykle utalentowany.
Przykro mi z powodu Cécile...
Uznał, że tę rolę zagra aktorka,
która nie skończyła 30 lat. Cécile...
...ma ciut więcej.
Ciut? - Ma 41 lat.
40. Niedługo skończy.
Gdy zaczną się zdjęcia, będzie miała 41.
Tak. Ale wygląda na 30.
Przykro mi, decyzja została podjęta.
Proszę skosztować makaroników.
Lokalna specjalność.
Dziękuję.
Nie wiem, co robić.
Nie mam pojęcia.
Może ty z nią porozmawiasz?
Ja? Co jej powiem?
Nie wiem...
Jesteście w tym samym wieku.
Starsze panie się rozumieją, tak?
Ona ma 40 lat, a ja 34.
Nie to miałem na myśli.
Umiesz robić takie rzeczy.
Im usilniej będziesz się starał naprawić swój błąd,
tym bardziej ją wkurzysz.
Odczekaj.
Chociaż do jutra.
- Fajna knajpa. - Jest w porządku.
Rozejrzyj się.
Co?
Dziewczyny.
Nie mam do tego głowy.
Tak?
- Masz dziewczynę? - Nie.
A szukasz?
Bezustannie.
Co myślisz o tamtej?
Dla ciebie czy dla mnie?
Dostaniecie zgodę na zdjęcia w Paryżu?
Jeśli o to chodzi...
Francuscy urzędnicy...
Można krytykować naszą administrację,
ale wszystko jest prostsze,
jeśli się ma kontakty.
Ach tak ?
Chętnie pomogę.
Dobrze znam minister kultury.
I prefekta.
Nie wiem...
Mógłbym panie poznać.
To wspaniała kobieta.
Uśmieje się pani.
Uwielbia Cécile de France.
Zmartwi się, że jej ulubiona aktorka
nie zagra w takim wspaniałym filmie.
Może nie udzielić zgody na zdjęcia w Paryżu.
Nie musi wiedzieć.
Są zaprzyjaźnione.
Przed przyjaciółmi się tego nie ukryje.
Zbudowanie makiety Paryża w studiu
byłoby dużym przedsięwzięciem.
- Pan blefuje? - Nie.
Bez Cécile nie będzie Paryża.
Próbujesz ograniczyć straty?
Zawsze żyliśmy w zgodzie.
Powodzenia.
- Dzień dobry. - Cécile.
Proszę wejść.
Proszę położyć tutaj.
Piękne kwiaty.
W StarMedia mają dobry gust.
Muszę coś zrobić w ogrodzie.
Chcę przeprosić w imieniu agencji.
Bardzo mi przykro z powodu zajścia z Gabrielem.
To żałosne.
Chce pan naprawić nasze relacje?
Proszę nie próbować.
Przejdzie pani do StarMedia?
Tam byłoby podobnie.
W tej branży wszyscy kłamią.
Nie wiem, co zrobię.
- Pomoże mi pan? - Tak.
Tutaj.
Poda mi pan wiadro?
Tak.
To tylko kompost.
Nawóz dla ziemi.
Ziemia jest prawdziwa. Nie kłamie.
Proszę posłuchać...
Rozumiem pani rozczarowanie.
Miała pani bliską relację z Gabrielem.
Opartą na zaufaniu.
Odbyłem długą rozmowę z Mirandą.
Być może jeszcze raz rozważą obsadę.
Ale chyba się spóźniłem.
Tak?
Co powiedziała?
Zgodziła się. Uwierzysz w to?
Ukradł nam Cécile.
Pewnych granic przekraczać nie wolno.
Wykończę go.
Chodź.
Dziękuję.
Nie mów, że zrobiłeś to dla dobra agencji.
Oczywiście, że dla dobra agencji.
Twoje tchórzostwo mogło nas kosztować.
Twoja porażka nie oznacza porażki wszystkich.
Rano były u niej dwie agencje.
Chciałem ją odzyskać.
Jeszcze 24 godziny i wróciłaby.
W tej sprawie nie było czasu.
To nie sprawa,
- tylko Cécile. - Właśnie.
Gratulacje.
Z klasą podkradłeś Gabrielowi gwiazdę.
Masz czyste sumienie?
Chyba nie umierasz ze wstydu.
Oszczędź mi morałów.
Odzyskałem klientkę agencji. To wszystko.
A teraz pozwól, że ci coś powiem.
Twoja asystentka powiedziała Cécile, że jest za stara.
Nie jest to szczęśliwe odkrycie.
Co jej odbiło?
Chciała się zaprzyjaźnić?
Nie umie postępować z klientami, a to niebezpieczne.
Nie mówiłem Gabrielowi.
Załatw to.
Miłego dnia.
Mam pecha.
Znalazłam asystentkę, którą lubię,
uroczą, z tupetem i odrobiną rozumu,
ale kompletnie się pomyliłam.
Trafiłam na blondynkę,
kwiat Prowansji.
Spodziewałaś się, że Cécile de France
zrobi sobie z tobą selfie? Da ci autograf?
Zdajesz sobie sprawę, co zrobiłaś?
Omal nie straciliśmy jednej z największych gwiazd.
Mathias wszystko naprawił.
Spuść trochę z tonu.
To nie tak.
Nie jestem kapusiem.
Mathias nie powiedział Gabrielowi.
Wie pani od niego?
Tak.
Spakuj się.
Było krótko, ale intensywnie.
Jest jednak szczęście w twoim nieszczęściu.
Odejdziesz z tego cholernego zawodu.
Noémi! Pożegnaj się z Camille.
Przepraszam,
jestem spóźniona.
Muszę poprawić interlinie.
Cześć!
Cześć.
Jeszcze się spotkamy.
Quentin chce jednak obsadzić panią.
Wspaniale.
Nieśmiertelna jest od pani młodsza.
Jeśli chce ją pani zagrać, trzeba się zmienić.
Nie rozumiem.
Ma pani szczęście.
Wystarczy zrobić policzki.
Mam się poddać operacji plastycznej?
Nie.
Lipofilling.
nie ma z nią nic wspólnego.
To coś jak liposukcja, ale na twarzy?
Nie zrobię nic z twarzą.
Unikajmy kategorycznych odpowiedzi.
Zobaczmy, co powie Miranda.
To proste.
Robi się psyt psyt i po wszystkim, a twarz jak u niemowlęcia.
Chwileczkę... Łatwo powiedzieć.
Kobiety zaczynają od botoksu
i nie przestają.
Mnie interesuje jedno.
Zrobi sobie pani policzki?
Chce pani tę rolę?
Oczywiście, ale...
Sama nie wiem.
Cholera!
Co ona tu robi?
Co pani tu robi?
Patrz. Twoja pani.
Przechodząc zobaczyłam,
że bawi się umową.
Jean Gabin nie znosi kontraktów.
Czasem na nie sika, ale się nimi nie bawi.
Andréa cię wysłała?
Nie.
Pani Azémar?
Dużo o pani słyszałam.
Najlepszy impresario w Paryżu.
Bez wazeliny.
„Impresario”?
Brzmi lepiej niż agent.
Dam odpowiedź jak najszybciej.
Obiecuję państwu.
Do widzenia, Cécile.
Cécile!
Wszystko OK?
Chcesz pogadać?
Chodźmy do mnie. Będzie spokojniej.
Nie należy dramatyzować.
To proste jak farbowanie włosów.
Banał.
Znam to wszystko na pamięć.
Jestem aktorką. Mam koleżanki - aktorki.
Rozmawiamy o tym częściej, niż wy o pieniądzach.
To proste.
Dla niektórych
zabieg jest jak manicure.
Wierzyłam,
że mnie to nie spotka.
A jednak spotkało.
I to w roku moich czterdziestych urodzin.
To moja żona.
Na ile lat wygląda?
- 40? 42? - Ma 51.
Co roku wstrzykuje botoks w lwią bruzdę,
kwasem hialuronowym wypełnia bruzdy nosowo-wargowe,
lekko modeluje kości policzkowe.
Zrobiła też powieki.
Jestem zaskoczona.
Dobrze zrobione.
Nie przeszkadza to panu?
Przeciwnie.
Ma dobrego chirurga?
Najlepszego.
Miranda? Tu Mathias Barneville.
Cécile się zgodziła.
Z państwa strony nie ma problemu?
Świetnie.
Powiem, żeby wznowiła lekcje jazdy konnej.
Do usłyszenia.
Nie.
MAM LICZBY, O KTÓRE PANI CHODZIŁO. CAMILLE.
Zadzwonię później.
Camille! Zaczekaj!
Camille!
Dzień dobry.
Czechow był znakomity.
Camille!
Podaj mi te sumy.
A co potem?
Zostaniesz.
- Na pewno? - Tak.
Cholera! Dziękuję!
Nie wie pani, jak mi zależy na pracy.
Będę się bardzo przykładać.
Cholera!
Dokąd? Tam jest twój pokój.
Rzeczywiście.
- Gorąco ci? - Tak.
- Co robisz? - Pracuję.
Znasz Alice Tiscalini?
Jest naprawdę dobra.
Nie wiem, czy zasługujesz.
Dobrze łapie światło.
Zwłaszcza na tyłku.
Przychodzisz w dobrym momencie.
Ma pewne doświadczenie teatralne
i w krótkim metrażu.
Można z nią zrobić wszystko.
Dziewiczy teren.
Szukasz kogoś, kto zastąpi Cécile.
Jak facet, który zostaje porzucony
i tego samego wieczoru loguje się
w serwisie randkowym.
Przestań, Arlette!
Najwyraźniej Samuel
nie nauczył cię uporu.
Nie... Ale co mam zrobić?
Odeszła do Mathiasa i cisza.
Nie rozmawia ze mną.
Skoro przeszła do niego,
- musi jej odpowiadać. - Wierzysz w to?
- W co? - Wierzysz w to?
Że tam będzie jej lepiej?
Akurat...
Znam Cécile.
Nie znosi takich facetów.
- Dobrze... - Musiał ją zbałamucić.
Siedź i nic nie rób.
Dzień dobry. Szukam Cécile de France.
Jest tam.
Cécile!
Musimy pogadać.
- Co tu robisz? - Zatrzymaj się.
Chętnie. Ale nie mogę.
Mówiłaś, że dobrze sobie radzisz,
a w ogóle sobie nie radzisz.
- Okłamałaś mnie. - Nie okłamałam cię.
Sądziłam, że szybko osiągnę właściwy poziom.
Niedługo to nie będzie już kłamstwo.
Jak ty jeździsz?
Ty też mnie okłamałeś.
Nie jest kłamstwem,
że nie chciałem ci sprawić przykrości.
- Zaczekaj... - Powoli.
Niech pani chwyci za grzywę!
Proszę się wyprostować!
Proszę się złapać grzywy!
Kiedy idziesz na zabieg?
Jutro.
Nic nie powiesz?
Rozumiem cię.
Warto to zrobić.
To jest...
Jutro sama się przekonasz.
Tak. No tak.
To świetna klinika. Mathias ją znalazł.
Skoro znalazł ją Mathias...
Idiota.
Pójdziesz ze mną? Sama się boję.
Mathias nie ma czasu.
- I co? - Zobaczymy!
Zobaczymy!
Dzięki, że ze mną przyjechałeś.
Musiałem.
Nie rób takiej miny.
To nic wielkiego.
Masz rację.
Robią to cały czas.
Dowiadywałem się. Idź.
Dobra. Na razie.
Zadzwonię do ciebie już po.
Dobrze.
Dzień dobry. Mam wizytę u doktora Lubeka.
- Cécile de France. - Dzień dobry.
Proszę usiąść. Zawiadomię go.
Już przyszła.
Pani Cécile de France?
Doktor za chwilę zawoła.
Dziękuję.
- Ciągle tu jesteś? - Wiedziałem, że tego nie zrobisz.
Nigdy!
- Jesteś dobrym aktorem. - Raczej ty.
Jesteś cholernie dobrą aktorką.
Nigdy nie będę Nieśmiertelną.
Ruszaj!
Gabriel, mój Anioł Stróż!
Czy zostanie pan moim agentem?
Bardzo chętnie!
Co z premią?
Zrobiłam listę ciekawych profili.
Poproszę kontrakt Caneta.
Mężczyzna czy kobieta?
Sprawdź.
Przepraszam, koledzy…
Zadowolony?
Straciliśmy duży kontrakt.
Udało się zatrzymać wspaniałą aktorkę.
Ale straciliśmy duży kontrakt.
Telefon z Rio.
Łącz. To Samuel.
Włączyłam system głośnomówiący.
Samuel, que tal hombre?
W Brazylii mówią po portugalsku.
Tu Jean Louis d’Entremont
z konsulatu Francji w Rio.
Mam złą wiadomość.
Pan Samuel Kerr nie żyje.
Słucham?
Zmarł w szpitalu.
Co?
Z tego, co wiemy,
połknął osę.
To żart?
Niestety nie.