- A więc... - A więc...
Co robimy?
Mam gdzie usišć? Sš jakie pasy?
Już to przerabiała. Nie lecisz pierwszy raz.
Ale tym razem tak jak należy.
Tutaj jest le.
Gdzie?
Nie dosięgniesz przycisków z siedzeń.
Tak jest niedobrze.
Może masz ręce z gumy, jak Mr Fantastic?
Staję tutaj, o tak.
Nie pomylałe nigdy, żeby siedzenia dać nieco bliżej?
Nie, jak dotšd nigdy.
Gdzie jest kierownica?
Nie możesz kierować TARDIS,
musisz z niš negocjować.
Gdzie między tym, gdzie chcesz się udać...
...oraz tym, gdzie powinna, jest miejsce, gdzie cię zabierze.
Dużo kosztowała?
Nie mam pojęcia.
Ukradłem.
- Poważnie? - Tak.
Czemu?
Taki miałem humor.
- A jeli ukradnę jš od ciebie? - Próbuj.
Nie wiem jak ona działa.
W sumie ja też nie.
Kto to?
Mama.
Przepraszam, ale co TARDIS robi na dole?
Mam ponad 2 tys. lat. Nie zawsze mam ochotę ić schodami.
Pańska przysięga, sir. Nie powiniene udawać się poza planetę
o ile nie wystšpi nagła sytuacja.
- Nie jestem poza planetš. - A udajesz się poza niš?
Wracam już do swojego biura.
Mógłby nastawić czajnik?
Dlaczego ona tu jest?
Ponieważ nie jest gdzie indziej.
Czajnik.
Ale dla niej nie nastawiam. Niech sobie sama nastawi.
Nie usługuję żadnemu człowiekowi.
A więc...
...wracamy do twojego biura na herbatę?
Pomiędzy tutaj, a moim biurem, gdzie czajnik się gotuje,
jest wszystko, co kiedykolwiek się wydarzyło lub wydarzy.
- Wybierz. - Ale co?
Przeszłoć lub przyszłoć.
Przyszłoć.
Dlaczego?
A jak sšdzisz? Chcę zobaczyć, czy jest szczęliwa.
"Kezzia, gdzie jeste?"
Hej, Goodthing. Wracam już.
"Kezzia, poczekaj jeszcze chwilę."
Jestem tutaj już od drugiego wschodu. Zgłodniałam.
Zbieraj się, grubasku.
"Kezzia, proszę, nie wracaj jeszcze. Mamy problemik z Vardi."
Razem z Vardi zapyliłam prawie 5 kilometrów pszenicy.
- "Musisz się umiechać." - Muszę co?
- To Vardi. - Boże, co z tobš?
Ten umiech ma wyglšdać prawdziwie?
Zupełnie jakby stała w tunelu aerodynamicznym.
OK. Wielki umiech. Przygotuj się!
Mama nie żyje.
- Słucham? - Umiech, umiech, umiech!
To wcale nie jest zabawne.
Bo to nie jest żart. Mama nie żyje.
Hopeful też nie żyje. Oraz jej koleżanka Sunshine. Martwa.
Oraz Eliza. No i jeszcze trochę innych osób umarło.
Dlaczego tak mówisz?
Nie możesz mówić takich rzeczy, szczerzšc się jak idiotka.
Umiechnij się. Spróbuj. Jeli nie...
Mogłam ci nie mówić. Proszę, umiechnij się.
Masz już dwie łezki.
Czy to mnie przytula?
Kto to programował?
Proszę, daj jej chwilę!
Zaraz będzie szczęliwa!
Kezzia!
Już, umiecham się.
Umiecham...
- tłumaczenie: SuperSubs -
Gdzie jest Ziemia?
Przestrzeń jest zagięta.
Ziemia jest tam, gdzie tylko spojrzysz.
Dlaczego? Mylisz już o powrocie?
Mylę? Wcale nie mylę. Mózg mi przecišżyło.
- Czemu budka telefoniczna? - Mówiłem ci.
Ta, rozumiem, że to urzšdzenie maskujšce.
Ale dlaczego taki kształt? Czemu lubisz włanie taki?
Kto powiedział, że lubię?
Nie zmieniłe.
Chod bliżej.
To jest z pierwszych kolonii Ziemi.
Powiadajš, że osadnicy odkryli sekret ludzkiego szczęcia.
Pytanko...
... ten niski ziomek wspomniał o przysiędze,
że nie powiniene opuszczać planety.
Chyba jestem ci winien wytłumaczenie.
Dawno temu wydarzyła się rzecz.
W wyniku tej rzeczy, złożyłem obietnicę.
W wyniku tej obietnicy, muszę zostać na Ziemi.
Strzegšc skarbca?
Strzegšc skarbca.
Teraz skarbca nie strzeżesz.
A jednak. Mam wehikuł czasu, mogę wrócić zanim wyruszylimy.
Ale co jeli się zgubisz, utkniesz albo co?
- Mylałem nad tym. - No i?
To byłby pewien problem, więc lepiej się tym nie przejmować.
Spójrz na ten budynek. Spójrz.
Wiesz co mi się podoba w ludzkoci? Wasz optymizm.
Wiesz z czego ten budynek został zrobiony? Z czystego...
strzelistego...
optymizmu.
Co to takiego? Kosmiczne ptaki?
Vardi.
Małe roboty.
Pracujš w gromadach.
Sš wszechstronne, ciężko pracujšce.
Szybko się uczš nowych rzeczy.
Pszczoły-robotnice Trzeciej Rewolucji Przemysłowej.
Zapewne nas sprawdzajš ze względów bezpieczeństwa.
To sš roboty? Strasznie rozczarowujšce roboty.
Bardzo obraliwa uwaga.
Nie rób takich uwag.
Nie można obrazić maszyny.
Typowy szowinizm mokromózgówców.
Co tu się stało?
Twoje ucho płonie.
Twój głos włanie wydobył mi się z ucha.
Znaczy się, wiem, że głosy idš do uszu, no ale nie tak...
Wszczepili nam co w rodzaju urzšdzenia do komunikacji,
które używa naszego systemu nerwowego jako sprzętu.
Włacie cišgnęlimy upgrade dla naszych uszu.
Nigdy już nie zgubię telefonu. I nie rozładuje mi się bateria!
Witamy w raju.
Chwila, jest tutaj przycisk wyciszania? Co jeli pójdę do kibelka?
Kto potrzebuje kibelka? Pewnie jest już do tego apka.
A więc, gdzie sš wszyscy?
Nie mów mi, że przebylimy pół wszechwiata,
a oni wszyscy gdzie wyszli.
Powinnimy wczeniej wysłać im SMS
A to co?
To robot.
Ten nie jest rozczarowujšcy.
Technicznie patrzšc, to wcale nie jest robot.
Te małe cosie sš robotami.
Za to jest do nich interfejs.
Czy on mówi? Zrozumiemy go?
Cóż, zależy jaki aspekt waszego języka przetrwał
tyle tysięcy lat.
Emoji. Mówi w emoji!
Ależ oczywicie!
Jest uroczy.
- A to co? - Puste znaczki.
Twój nie jest pusty. Z tyłu ma bukę.
Twój też.
Ciekawe.
Buka nigdy nie jest na stronie, na którš patrzysz.
Co on teraz robi? Jakš on robi bukę?
Co jakby... zdziwienie. Mój?
Tak samo.
Mylisz to samo, co ja?
Wydaje mi się, że jest to wskanik nastroju.
Ale nigdy nie możesz widzieć swojego nastroju.
- To ma sens. - Ma?
Widzenie własnego nastroju mogłoby na niego wpływać.
Takie sprzężenie zwrotne.
Zakłócanie informacji, która jest zbierana.
Jak waga, która sama się waży.
Kto zbiera te dane?
- Oto jest pytanie. - W takim razie co robimy?
Skoro to sš znaczki...
- Gdzie...? Gdzie się podział? - Jest na twoich plecach.
Twój także.
Czyli każdy, kogo mijasz od razu widzi twój nastrój.
Co jeli kto mi się podoba?
Wydaje mi się, że wtedy musisz zachować z tym kim
- kontakt wzrokowy. - To genialne.
Witamy w przyszłoci.
Emoji, noszone komunikatory.
Jestemy w utopii bezmylnych nastolatków.
Zobacz... wiedziało, że jestem głodna!
Jedzenie z innej planety.
Musiała, prawda?
Pachnie jak ryba.
Nie przepadam za rybami.
Jedynie towarzysko. Co z kolei komplikuje taki posiłek.
Powinnimy to zjeć, czy nie?
Co jeli oni nie sš tacy jak my?
To ludzka kuchnia.
Żaden inny gatunek w kosmosie nie używa emoji.
Wszystko tutaj jest dla ludzi...
Bez ludzi.
To idealna kolonia dla ludzi.
Więc gdzie sš kolonici?
To przyprawione glony.
Nie widziałem tu zwierzšt.
To chyba dobrze?
W przyszłoci nie jemy nic żywego. Jemy glony.
Spotkałem kiedy cesarza z glonów.
Podobałem mu się.
Dlaczego nie jeste zachwycony?
Wszystko tutaj jest. Wszystko jest gotowe.
Ale nikogo nie ma.
Zupełnie jak w jakim akademiku.
Zanim studenci przyjadš.
- Nałożyli dwie porcje. - Bo to danie jest dla mnie.
No przecież!
Całe to miejsce czeka.
Jestemy tutaj za wczenie.
Czyli wszyscy sš jeszcze w łóżkach? Dwie porcje. Jedna porcja.
Czy nawet w przyszłoci będzie seksizm w stołówkach?
Czy to utopia facetów?
Zapewne widzi mnie jak dwie osoby. Bicie serc.
Jeżeli masz zamiar podróżować 20 lat wietlnych...
...to chcesz mieć pewnoć, że na końcu jest gdzie spać, prawda?
- Co więc robisz? - Przepraszam? Dwa serca?
Wysyłasz najpierw rakietę pełnš inteligentnych robotów.
Budujš ci miejsce do życia.
Potem, gdy przybędziesz, wszystko już czeka. To genialne!
Masz dwa serca?
Roboty nie oddychajš.
Mogš więc stworzyć atmosferę dla ciebie.
Wysłać z powrotem dane, by wiedział czy zabrać swoje kaloszki czy nie.
Pracujš w wielkich robocich stadach.
Wysyłasz je więc wczeniej żeby wszystko przygotowały.
Czemu dwa serca?
Czemu jedno?
Czy to znaczy, że masz naprawdę wysokie cinienie krwi?
Naprawdę wysokie.
Skoro ludzi tutaj jeszcze nie ma, to co robimy?
Nastawiamy czajnik?
Czy odlecimy zanim wszyscy przybędš?
Przejmujesz się tym?
Widzę, że się przejmujesz.
Nigdy nie wiadomo, co czeka za rogiem.
Oczywicie! Pola pszenicy na zewnštrz.
Co innego do jedzenia, gdy już tu przybędš.
To ich uprawy.
Będš mieli sady i gaje oliwne.
Majš szkółkę. Roboty zapylajš roliny.
Ta rolina! Jedna z takich ronie na zewnštrz akademika.
Pachnie rewelacyjnie.
Rozmaryn.
Pachnie jak w domu 20 lat wietlnych od domu.
Dzięki, że mnie zabrałe.
To jest naprawdę udany dzień.
Daj spokój, sam przyznaj.
Podoba ci się.
Mówiłem, że mi się nie podoba? Tak, mówiłem.
Jest naprawdę... przemiło.
Zapytała mnie gdzie sš ludzie.
Spekulowałem, że jeszcze nie przybyli.
Czy brzmiałem przekonujšco?
- Tak. - Ale czy przekonałem siebie?
- Nie. - Nie, nie. I powiem ci dlaczego.
Ponieważ kto tu jednak powinien być.
Powinien być jaka zespół startowy, ekipa szkieletowa.
Mylisz o czym.
Powiedz mi o czym mylisz.
Magiczny Plamiak.
No jasne!
Co to za proszek? Czy to nieg?
To nawóz mineralny, bogaty w wapń.
Nie mamy odpowiedzi, więc zbierzmy dwa pytania.
Co jest ródłem nawozu mineralnego?
I gdzie sš ci wszyscy ludzie?
Tutaj, włanie tutaj, w tym ogrodzie.
Mój Boże.
Mimo pozorów, wcale nie umarli dawno.
Czy to kolonici?
Kolonici jeszcze nie dotarli.
To zespół startowy.
Ekipa szkieletowa.
Dlaczego roboty nakarmiły nimi ten ogród?
Nie wiem. Może skończył się nawóz.
Lepiej nie pytajmy.
Witam! Włanie podziwialimy wasz ogród.
Tak!
Idziemy dalej ponieważ nie ma tutaj zupełnie nic ciekawego.
Pa.
Jeli nas goni, to jest naprawdę powolny.
Wiesz co to oznacza, gdy co goni cię bardzo wolno?
Co takiego?
Oznacza to, że majš powód by nie biec.
Sš powolne, ale miasto jest ich pełne.
- Więc i tak nas złapiš. - Co robimy?
Pytanie: jestemy tu już długo, dlaczego dopiero teraz atakujš?
- Czy to ważne? - Tylko jeli chcemy żyć.
Umiechnij się dla mnie!
Umiechnšć się?
Użyj całej twarzy. No dalej.
Co nam daje umiech?
Umiech to nie tylko umiech.
Psychologicznie patrzšc ma on wymierny wpływ na twój nastrój.
Te roboty zbudowały to miejsce.
Posadziły drzewa.
Co poszło le, ale zostały zaprojektowane by nas uszczęliwiać.
Jak masakra setek ludzi może mnie uszczęliwić?
"Jak masakra setek ludzi może mnie uszczęliwić?" i umiech.
- Umiech. - Magiczny Plamiak.
Magiczny Plamiak? Co to takiego?
Roboty chcš cię uszczęliwić ale le zrozumiały jak.
Powinnimy dać im to, czego chcš.
Nawet nie próbuj bez umiechu.
Jakże piękne miejsce tu macie.
Dziękujemy wam bardzo za gocinę.
Wrócimy ponownie.
Doktorze, może następnym razem powinnimy się udać
do Wiltshire, albo do Aberdeen.
Dwa kciuki w górę dla Wiltshire/Aberdeen.
- Doktorze! - Umiech! Umiech!
Skšd się tu wzięły?
Jak tylko wyjdziemy z miasta powinnimy być bezpieczni.
Czy idš za nami?
Zgaduję, że jak tylko wychodzimy z miasta, przestajemy być ich problemem.
Zgadza się. Będziesz całkowicie bezpieczna w TARDIS. Zaopiekuje się ona tobš
- póki nie wrócę. - Dokšd idziesz?
Majš tu wielkš umiechniętš rzenię.
A ja mam dziecięcš chęć wysadzić to wszystko w powietrze.
Zaraz wracam.
Co takiego, wracasz tam?! Dopiero co ucieklimy!
Mylałam, że wracamy do domu?!
Do domu?!
Dlaczego mielimy wracać do domu?
To miejsca to żywa, miertelna pułapka.
Nie możemy jej zostawić z otwartš paszczš.
Ale oni już nie żyjš. Widzielimy ich. Jest już za póno.
Musimy założyć, że w drodze jest statek z kolonistami.
Jak sšdzisz, co się stanie gdy ci ludzie przybędš?
Oczekujš nowego ogrodu Eden.
A już na pewno nie oczekujš, że zostanš nawozem.
Masz tam szybkie łšcze. Leć!
Pooglšdaj jakie filmy czy co!
Rozumiem, że kto musi co zrobić, ale dlaczego włanie ty?
Nie możesz zadzwonić po policję?
Jest jaka linia pomocy?
I trzymaj się z dala od historii w mojej przeglšdarce!
Pingwin z płonšcym tyłkiem.
Dzień dobry! Jestem szczęliwy!
Dzień dobry! Zobaczcie, samo szczęcie! Szczęcie, szczęcie, szczęcie!
Jaki cudowny, piękny poranek. Dzięki niemu jestem szczęliwy.
Mam nadzieję, że i ty jeste szczęliwy.
Widzisz? Szczęliwy?
Halo? Jest tu kto? Słyszę jak oddychasz.
Dlaczego jeste tak szkocki?
- Nie jestem Szkotem, jestem mieszany. - Czy w kosmosie jest Szkocja?
Sš wszędzie w kosmosie, domagajšc się niepodległoci
na każdej planecie, gdzie wylšdowali. Dlaczego tu jeste?
Ponieważ domyliłam się dlaczego twoje budka wyglšda jak telefoniczna.
Mówiłem ci, zacięło się.
"Doradztwo i pomoc dostępne natychmiastowo." Podoba ci się to.
Nie, nie podoba.
Widzisz, o to chodzi.
Nie dzwonisz po pomoc, bo TY jeste pomocš.
Nie maluj mnie na ckliwego. Nie latam sobie tu i tam pomagajšc ludziom.
A co teraz robisz?
Akurat się zdarzyło, że przelatywałem obok, więc się wtršcam.
Nigdy w życiu nie przelatywałe obok.
Nawet nie mogłe mnie zostawić, żebym dalej smażyła frytki.
Więc i ja nie zostawiam ciebie.
Spójrz na cianę.
- cianę? - Uważnie.
Zanim Vardi, malutkie mikroboty, chciały cię zaatakować,
zapytała mnie skšd się wzięły.
Nie wzięły się znikšd. Były tutaj cały czas.
Jak to? W cianie?
Nie, nie w cianie.
Nie, one nie sš w cianie... one sš cianš.
Te małe robociki nie zbudowały tego miejsca, one się nim stały.
W jednej chwili mogš być cianš by w drugiej latać nad głowami.
Ten cały budynek to upakowane mikroboty.
Umiech!
Jeste w brzuchu bestii.
Więc co robimy?
To oczywiste...
szukamy prawdziwej ciany.
Ty naprawdę się umiechasz, prawda?
Wiesz dlaczego? Jeste wietnym nauczycielem.
Kiedy wikingowie chcieli napać na osadę, wycišgali łodzie z wody,
odwracali i mieszkali w nich niczym w domach
dopóki nie splšdrowali wystarczajšco wiele, żeby wybudować nowe.
Co z tego?
Nie widziała nigdzie statku kosmicznego, prawda?
Kiedy pierwsi osadnicy wylšdowali,
musieli w nim mieszkać i budować z niego,
czyli gdzie tutaj, w tym budynku, on nadal musi być.
Kawałek uszkodzony przez meteor. Plamy rdzy.
Nity... uwielbiam nity.
ciana, prawdziwa, uczciwa ciana.
Nie zbudowana z małych robotów lecz ze starego metalu.
Każdy statek musi mieć... drzwi.
Nawet nie zamknięte.
Spodziewali się żyć w pokoju.
Ciekawe.
Zamkniemy za sobš, dobrze?
Systemy podtrzymywania życia się budzš. Statek wie, że jestemy.
Ktokolwiek odpowiadał za wyglšd wnętrz powinien wzišć lekcje od osoby,
która zrobiła wczeniejszš częć.
To zbudowali ludzie, tamto za Vardi.
Mokromózgowcy, suchomózgowcy.
Stare, dobre, uniwersalnie kompatybilne, niezniszczalne mapy.
Jeste tutaj.
Tutaj jest maszynownia.
Udam się tam.
- A ja? - Zostajesz tutaj.
Będziesz mnie prowadziła, o tutaj, używajšc mapy.
Będę cię słyszał przez ten bulbulator.
Jestem na statku...
... kosmicznym. Takim prawdziwym.
"Lewo czy prawo?"
Prawo.
Ewidentnie chcš się tutaj zadomowić.
Przywieli swoje ulubione bibeloty.
"Tutaj powinny być drzwi
które prowadzš na korytarz."
- Naprawdę jestem na statku. - "Tak..."
Który zaraz wysadzimy w powietrze.
Wolno ci to zrobić?
Dlaczego wolno ci wysadzać rzeczy w powietrze
i nie mieć kłopotów? Za to zazwyczaj wpada się w spore kłopoty,
taka jest kolejnoć rzeczy.
Co rozumiesz przez "wolno mi"?
Mam moralny nakaz.
To jest maszyna mierci.
Ale jednak piękna, całe to miejsce.
Powiniene widzieć schody.
Wszystkie pułapki sš piękne, w ten sposób działajš.
- W górę czy w dół? - W dół.
A to co? Co to za wielka rzecz w samym rodku?
W samym rodku jest jaka wielka rzecz.
Maszynownia jest po rodku wielkiej pustej przestrzeni.
- Jaki ma cel? - "Uwaga."
"Uwaga. System Erehwon został uruchomiony"
Systemy statku ustawiono, by reagowały na obecnoć ludzi. To NAPRAWDĘ spało.
Weszlimy i teraz się budzi.
- Powinna tam być drabina. - Mam.
Piękny.
Silnik Zimnej Fuzji Fleishmana.
A wszystko, co mam zrobić to zawrócić przepływ do kalorymetru i uciec.
Zupełnie jakby chciało zostać wysadzone.
"Poczekaj, mam pomysł."
Mogę ić z tobš.
"Tak długo zajęło ci wymylenie, że możesz zrobić zdjęcie?"
- Pewnie już całe zapamiętałe, prawda? - "Tak."
Przestań trzymać mnie z dala od kłopotów.
Nie ma żadnych kłopotów.
Pójdzie jak po male.
Doktorze, dlaczego ludzie tu przybyli?
Czy stało się co strasznego?
Nie słyszę cię!.
To nie jest tak łatwe jak wyglšda.
Muszę wiedzieć.
Czy ludzie, którzy tu przybyli...
byli ostatnimi ludmi?
Byli naszš ostatniš nadzieję?
"Ziemię ewakuowano."
Statków było więcej.
Napotkałem kilka z nich przez lata.
Dobra, zmieniłem przepływ.
Nie, nie, nie, nie. Nie jest właciwy.
To nie jest właciwy dwięk!
Kiedy kalorymetr osišgnie maksimum...
Przydałaby mi się pomoc!
"Już biegnę."
Dotarlimy już?
"Doktorze, musisz co wiedzieć."
Jestem zajęty!
"Już prawie jestem."
Trochę ci to zajęło.
Kiedy to puszczę zacznie się cofać.
Musisz trzymać mocno, a ja to zablokuję.
Doktorze? Doktorze, słyszysz mnie?
Nie martw się mnš.
wietnie się bawię!
Poznaję nowych przyjaciół!
Przygotuj się do biegu! Szybkiego!
Jak? Skšd się tu wzišłe?
- Gdzie sš wszyscy? - Kiedy mówisz "wszyscy"...?
"Moi drodzy, wkrótce zaczniemy rozładunek awaryjny."
"Drodzy ludzie, przygotujcie się na rozładunek."
"Życzymy wam szczęliwego, nowego wiata."
Doktorze?
Kapsuły! Kapsuły!
O co chodzi? Co się dzieje?
Nie możemy wysadzić miasta!
- Czemu? Co jest w tych kapsułach? - le to zrozumiałem.
Bardzo, bardzo le.
Statek kolonistów nie jest w drodze, on już tu jest.
Kolonici sš wokół nas, zamrożeni kriogenicznie.
W tych kapsułach...
... jest ocalała populacja Ziemi.
I prawie ich wszystkich zabiłem.
"Witamy w nowym wiecie. Bšd szczęliwy."
Budzš się, prawda?
Musielimy uruchomić proces naszym wejciem.
Więc co teraz?
Teraz?
Teraz oni wszyscy opuszczš ten statek,
i znajdš swoich bliskich rozpylonych w ogrodzie.
I jeżeli się nie umiechnš na wieć o tym...
... to będzie to koniec rasy ludzkiej.
Te kapsuły? Mało miejsca na głowę.
Mylałem, że będę pierwszym. Steadfast, MedTech One.
Jaki mamy dzień?
Ostatni tego wiata.
Znowu? Dopiero co dotarlimy.
Bill, za mnš.
Co się dzieje?
Niech nikt nie opuszcza statku dopóki nie powiem.
Jasne? Nikt nie odchodzi.
- Gdzie idziemy? - Nie wiem.
Ale jeli wyglšdam, jakbym miał cel, to pomylš, że mam plan.
Jeli pomylš, że mam plan to przynajmniej nie będš
- sami kombinowali. - Ale nie masz planu.
Nie wiem jak powstrzymać powtórkę,
bo nie wiem, czemu stało się tak za pierwszym razem.
Co sprawiło, że to zrobili?
Chyba muszę ci co pokazać.
"Sekcja A34, rozpoczynanie sekwencji reanimacji."
Statek wylšdował.
Większoć kolonistów była zamrożona.
Kilkoro, ze specjalnymi umiejętnociami...
Ci najlepsi. Najodważniejsi.
Zostali obudzeni, żeby przewodzić robotom Vardi.
Przybyła tu. Była szczęliwa.
Wszystko szło dobrze...
To sš przewodnicy, prawda?
I wszyscy nie żyjš.
Jeżeli posortujemy po czasie zgonu, co otrzymamy?
To ona.
Po prostu zmarła. Nie ma ladów przemocy.
Umarła tak, jak ludzie po prostu umierajš.
Potem zmarło jeszcze trochę ludzi, w tym samym czasie, następnie
dużo więcej zmarło, a potem... .. cała reszta. Dziesištki.
Wirus? Wirus, który... się rozpowszechnił?
Żal! Żal po mierci jako plaga.
Ale jak?
Celem Vardi było utrzymać szczęcie.
Z poczštku oznaczało to dbanie o poziom powietrza i wody.
O tym majš informować znaczki...
satysfakcja, pozytywny stan umysłu. Ale Vardi sš inteligentne,
uczš się, chcš dobrze służyć,
więc poszerzały definicję szczęcia, dopóki...
Ona nie umarła.
Przed niš nikt tutaj nie umarł.
Vardi nie znały smutku po mierci człowieka.
Celem tego miejsca jest nadzieja, przyszłoć i szczęcie.
Nikt nie pomylał o czym odwrotnym.
Vardi nie wiedziały co z tym zrobić.
Zidentyfikowały żałobę jako wroga szczęcia
i każdy, kto był w żałobie został oznaczony jako problem,
- jako... - Kompost.
Ci wszyscy martwi ludzie,
mieli przyjaciół i rodzinę...
- Czyli więcej kompostu. - I tak dalej, i tak dalej.
I skończyło się na wielkim żałobnym tsunami.
Ile to wszystko trwało? Jeden ranek?
Wszyscy ci ludzie zostali zamordowani w jeden dzień?
Wymordowani dla własnego dobra,
ponieważ Vardi mylš inaczej.
Tak jak Magiczny Plamiak. Nie sš złe, ani dobre, tylko inne.
Co się stanie jeli nowi ludzie spotkajš roboty?
To ten chłopiec.
Pierwszy, który się obudził. Skšd to masz?
To chyba jego matki?
Albo babki. Znajdziemy jš,
gdy się obudzi w kapsule.
Znalazłem to w ogrodzie, gdy przybylimy.
Powiedziałbym, że wielu kolonistów miało rodzinę i znajomych,
którzy przewodzili misji.
- Kiedy się dowiedzš co się stało... - Będš czuć żal.
- A po tym... - Masakra.
- Dokšd idziemy? - Co jest przeciwieństwem masakry?
- Nie wiem, co? - Zgodnie z moim dowiadczeniem- wykład.
Przywielicie tutaj Vardi,
mikroboty, które miały ułatwić życie.
Lecz jak każdy niewolnik w historii,
Vardi zaczęły mieć swoje pomysły.
Chciały zlikwidować nieszczęcie,
ale dla robota to oznaczało zlikwidowanie nieszczęliwych ludzi.
Dali wam monitory, znaczki,
żeby wiedzieć kiedy jestecie zbyt nieszczęliwi by żyć.
- Musicie posłuchać - Słuchałem. Co przegapiłem?
Vardi zabiły nasze rodziny.
Musicie zrozumieć dlaczego.
Nie ważne dlaczego.
Więc i wy zginiecie, razem z całym statkiem.
- Vardi nie sš waszym wrogiem - Chcš nasz zabić.
Nie. Chcš wam pomóc. Zabijanie to efekt uboczny.
- Zejd mi z drogi - Macie karabinki.
Mylisz, że to co zdziała przeciwko całemu miastu?
Gdzie poszedł ten chłopiec?
Moja mama była ogrodniczkš.
Widziałe jš?
Powinna tu być.
Tu jest!
Odejd od dziecka.
Nie sš uzbrojeni. Nie musicie tego robić.
- Wystarczy, że... - Co się dzieje?
Gdzie moja mama? Gdzie sš wszyscy?
Nie, nie, nie, nie! Nie płacz, nie płacz!
Hej, hej. Wszystko będzie naprawdę dobrze.
Zobacz, to twój nowy dom. Cudny, prawda?
Chcę do mamy.
Umiech. Umiech. Umiech. Umiech.
Wszystko będzie dobrze, jeżeli tylko się umiechniesz...
Odsuńcie się od dziecka!
Co to?
Wciekłoć? Zemsta?
- To tylko jeden robot - To nie jest jeden robot
Doktorze, co robimy?
Doktorze, co się dzieje?
Strzelajcie!
- Ciekawe! - Co jest ciekawe??
Vardi rozumiejš, że sš atakowane, czyli stanowiš odrębny rodzaj
Sš samowiadome. Sš... sš żywe!
Zabijš nas!
- Co robisz? - Mam nadzieję, że to nie boli.
Wiesz dlaczego zawsze wygrywam w szachach?
Mam sekretny ruch.
Przewracam planszę. No dalej!
Dawno, dawno temu, rybak złowił magicznego plamiaka.
Plamiak zaoferował rybakowi, że spełni jego trzy życzenia.
Rybak powiedział "Chcę, żeby syn wrócił z wojny do domu
oraz 100 sztuk złota."
Ale magiczny plamiak, podobnie jak roboty, nie rozumie tak jak ludzie.
Syn rybaka wrócił do domu, ale w trumnie.
Za król przysłał 100 sztuk złota nagrody za bohaterskš mierć.
Rybak miał jeszcze jedno życzenie.
Ciekawi was co sobie życzył?
Niektórzy powiedzš, że powinien chcieć nieskończonš iloć życzeń,
ale jeli to miasto czego nas nauczyło to fakt,
że spełnianie wszystkich życzeń nie jest dobrym pomysłem.
Już dobrze. Nic ci nie zrobi.
W zasadzie, to nawet nie wie kim jeste.
Co się stało? Co zrobiłe?
Dlatego rybak życzył sobie, by dwa pierwsze życzenia nie zostały spełnione.
W pewnym sensie nacisnšł przycisk RESET.
Co ty takiego zrobiłe?
Nie słuchałe?
Wcisnšłem RESET.
Każdy komputer go ma i łatwo go znaleć.
Zwłaszcza jeżeli jeste przystojnym geniuszem z kosmosu.
Ustawiłem na nowo całš strukturę komend,
zachowujšc zaprogramowane umiejętnoci, ale usuwajšc te nabyte przez roboty.
Wyłšczył i włšczył ponownie.
Wyłšczyłem i włšczyłem ponownie.
Oczywicie wyczyciłem też ich pamięć.
Nie majš teraz pojęcia kim jestecie.
I nawet się zastanawiajš co robicie w ich eleganckim miecie.
ICH miecie?
Tak. ICH miecie. Jest z nich zrobione.
To nasze miasto. To nasze roboty.
Były wasze.
Witajcie w nowym wiecie. Poznajcie Vardi.
Od teraz to oni sš rdzennš ludnociš.
Najlepiej się z nimi zaprzyjanijcie, bo jest ich całkiem sporo
i tylko oni wiedzš jak tutaj wszystko działa.
Zabili naszych ludzi.
Ale już o tym nie pamiętajš.
Zapomnieli o was,
nawet zapomnieli, że to wy je zbudowalicie.
Teraz majš władzę absolutnš w miecie,
a ponieważ mylę, że nie chcecie dzisiaj spać pod gołym niebem,
to sugeruję wam...
Umiech.
Chyba żartujesz.
Nie żartuję. Mogę być waszym negocjatorem.
- Możesz? - Tak.
Patrzcie.
Witajcie, jestem Doktor.
Kilka godzin temu popełniłem błšd i nie zauważyłem,
że jestecie nowš formš życia.
Jako rekompensatę za to pozwólcie, że zostanę negocjatorem między wami,
a wędrownš grupš zwanš rasš ludzkš.
Szukajš miejsca do życia
i spodobało im się wasze miasto.
Czy pozwolicie, że porozmawiamy o czynszu?
Mylisz, że się uda?
To od nich zależy.
Czy to włanie...
Czy MY włanie... ..rozpoczęlimy nowš cywilizację?
To brudna robota, ale kto to musi robić.
Cały czas robisz takie rzeczy?
- Jakie rzeczy? - Latasz wszędzie, naprawiasz sytuacje,
jak jaki międzygalaktyczny policjant.
Nie naprawiam sytuacji i z pewnociš nie jestem policjantem.
Mieszkasz w budce policyjnej.
To zwykły przypadek.
Tak, na pewno.
I wrócilimy dokładnie tam, skšd zaczęlimy.
Czajnik się gotuje, ja mam skarbiec do strzeżenia,
a wszystko inne jest dokładnie takie, jak zostawilimy.
Nie padało przed podróżš.
Chyba jednak potrzebuję kierownicy.
- Gdzie jestemy? - W Londynie
A to jest Tamiza.
Tłumaczenie: SuperSubs