Niekiedy wydaje się, że czas stanął w miejscu.
W ciągu sekundy przypominamy sobie
najważniejsze chwile swojego życia.
Zapomnieć czy pamiętać...
Myślałam, że zapomnę o przeszłości, kradnąc te pieniądze.
Jak mogłam być tak naiwna?
Nie sposób zapomnieć, kim się jest,
bo zawsze pojawi się ktoś, kto nam o tym przypomni.
Czemu mnie okłamałaś?
Albo.
Teraz już wiesz.
Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Naprawdę.
Tysiąc razy wyobrażałem sobie, gdzie znów cię ujrzę.
Na ulicy z mężem i dwójką dzieci.
Lub w gazecie jako pierwszą kobietę, która osiągnęła daną rzecz.
Wszystko...
oprócz tego.
- Pozwól mi odejść. - Zostaw pieniądze i zamknij sejf.
Nie mogę.
Potrzebuję tych pieniędzy.
Po co? Powiedz.
Czemu chcesz mnie okraść?
Jeśli nie dostarczę pieniędzy przed 13.00, będę mieć kłopoty.
Francisco?
Na dole wznoszą toast bez ciebie.
Część rachunków za imprezę trzeba opłacić z góry.
- Przyszedłem po pieniądze. - Gdzie były?
Byłem pewien, że tu je zostawiłem.
Musisz być ostrożniejszy.
Ktoś ze złymi zamiarami mógłby je zabrać.
Miałeś rację, żeby nie powierzać połączenia nowej.
Myślałem, że da radę.
Nieważne, wszystko się powiodło.
Ta dziewczyna mnie oczarowała.
Ojciec szczerzył się od ucha do ucha.
Powtarzał, że tworzymy historię.
Muszę wypić choć dwa drinki, by znieść, jak się puszy przed królem.
Francisco!
Każę zmienić zamki w drzwiach do gabinetu i w sejfie.
Klucze się odnalazły.
Zatrudniliśmy dużo nowych osób.
Kto wie, komu można ufać.
Nie każ mi siedzieć za długo...
z tymi wapniakami.
- Już wychodzisz? - Nie pasuję tu. Odchodzę.
- Ale, Lidio... - Weźmiesz to? Muszę już iść.
Jeśli chodzi o połączenie, porozmawiam z Sarą.
- Nie. - Mogłaby pomóc.
Nie chcę pomocy. Ani od ciebie, ani od Ángeles. Od nikogo!
Czemu? Jesteśmy przyjaciółkami.
- Nie mam przyjaciół. - Myślałam, że...
Nie!
Nie zaprzyjaźniasz się z kimś po dwóch dniach!
Nie powinnaś mi ufać, bo mnie nie znasz.
Nie wiesz, kim jestem.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cholerna dziewczyna.
Co mamy zrobić?
Chcę moich pieniędzy. Zdobądźcie je.
A jeśli ich nie ma?
Przyprowadźcie ją.
Panno Millán.
Dzisiejszym połączeniem udowodniła pani, że zasługuje na awans.
ROZDZIAŁ 2: WSPOMNIENIA
Będzie pani nadzorować pracę innych. Proszę to przemyśleć.
- Saro. - Don Francisco.
Szukam panny Aguilar, chcę z nią pomówić.
Odeszła.
Kilka minut temu zabrała swoje rzeczy i wyszła.
Prosiła, żebym przekazała panu jej wypowiedzenie.
Dziękuję.
Chodź tu, niebieskooka.
- Nie powinniśmy tego robić. - Co w tym złego?
Po prostu świętuję to, że wreszcie mam porządną pracę
i kobietę, za którą szaleję.
Chyba „kochankę”.
Mówiłem, że niedługo od niej odejdę.
Mieliśmy się tu nie spotykać, póki nie odejdzie.
Co za różnica?
Skąd pewność, że odejdzie?
Bo jestem jej mężem...
i jej kazałem.
Sara zaproponowała jej awans...
i z tego, co słyszałam,
dostanie o wiele lepsze warunki niż dotychczas.
Mnie nic nie mówiła.
Nic nie usprawiedliwia zachowania Lidii.
Wszystkie mamy problemy.
Ty tęsknisz za swoją wioską, mnie wyrzucili z domu...
Margo!
To on odzyskał moją torbę.
- On? - Pracuje tutaj.
W administracji. Chyba ma na imię Pablo.
Nie wierzę. Pablo z administracji?
To mój abonent. Obsługuję jego połączenia.
Spójrz na niego.
Przystojniak, prawda? Jest słodki.
Przez wczorajsze zamieszanie nie zauważyłam.
Ciacho z niego.
Ciacho...
Stoi za daleko, żebym mogła to stwierdzić.
- Przedstaw się i później mi powiesz. - Nie... Oszalałaś?
Po tym jak się ośmieszyłam?
Uciekłam, jakby to on był złodziejem.
- Idź do niego. - Nie.
- Uważaj. - Przepraszam.
Przepraszam, nie widziałem pani.
Czasem bywam straszną niezdarą.
W dziwny sposób, ale w końcu poznałyście Maria.
Maria?
To mój mąż.
Nie miałam okazji was przedstawić. To Carlota i Marga.
Miło pana poznać.
- Idziemy? - Pewnie.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Idziemy?
Muszę odebrać córkę od doñi Marii.
Już z nią rozmawiałem.
Sofia zostanie u niej na noc.
Czemu?
Bo mąż zabiera cię na kolację i tańce.
Chcę zobaczyć, jak cieszysz się życiem,
które chce ci zapewnić, gdy rzucisz pracę.
- Śmiało, mów. - Co?
Jesteś myślami gdzie indziej.
Nie, wszystko dobrze. Ja...
- Jesteś jak otwarta księga. - Carloto...
Zachowujesz się tak od wyjścia z biura.
- Wszystko dobrze. - Mów.
Umiem być natrętna, gdy chcę się czegoś dowiedzieć.
Naprawdę nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak.
Carloto, masz gościa.
Co tu mama robi?
Rozmowa nie pomogła.
Nie przemyślała tego i upiera się przy swoim.
Minęło niewiele czasu. Może za kilka dni...
A co ludzie pomyślą?
Że nie panuję nad własną córką?
Próbowaliśmy po twojemu. Teraz moja kolej.
Emilio, proszę, nie rób nic, czego będziemy żałować.
Wiem, co należy zrobić.
Wasza wysokość, nie możemy odpoczywać,
jeśli chcemy, żeby nasze firmy rozwijały się tak jak dotąd.
To ambitny plan, biorąc pod uwagę, że świat nie jest nieskończony.
Mówi się, że dobry przedsiębiorca jest o krok przed resztą.
Trzeba patrzeć w przyszłość.
A oto nasz ekspert.
Francisco, wreszcie jesteś.
Przepraszam za spóźnienie, wasza miłość.
Trzy lata temu miałem go za szaleńca,
gdy zaproponował budowę drapacza chmur w stolicy. I jak to się skończyło?
To był pomysł Carlosa.
Ale bez twojej pracy by się nie urzeczywistnił.
Zaangażował architekta i osobiście nadzorował budowę.
Trzy lata ciężkiej pracy.
Wasza wysokość...
Pozwól mu puszyć się niczym paw.
Nie potrzebujesz jego pochwał. Masz jego udziały.
Wszystko w porządku?
Tak.
Nie przejmuj się jego gadaniem. Nie daj mu tej satysfakcji.
Dzięki.
Rozchmurz się.
Masz mnóstwo powodów do radości.
I sądzę, że moglibyśmy znaleźć kolejny, bo dużo o tym myślałam...
Wiele razy to analizowałam
i nie znalazłam powodu, dla którego nie moglibyśmy mieć dziecka.
Wyobrażasz sobie małego Francisca biegającego po domu?
Im więcej o tym myślę, tym bardziej się cieszę.
Co się stało?
Nie cieszysz się?
Oczywiście, że tak. Nie o to chodzi.
A o co?
Chcę zostać matką.
- Chcę być matką. - Eliso, ty chcesz być matką?
Pomyślałaś o tym, czy to dla nas odpowiedni moment?
Dla firmy?
Firmy?
A co z rodziną?
Przez całe życie troszczę się o rodzinę Cifuentesów.
Nie mów mi, co mam robić.
Jakaś kobieta przy wejściu pyta o pana.
Powiedz, żeby zaczekała.
Przepraszam, że przeszkadzam. Mam to, o co pan prosił.
Proszę, wejdź.
Jutro z samego rana przyjdź do mojego biura.
Chcę ci dać pewną listę abonentów.
Potrzebuję pomocy.
Przez otwarcie budynku praktycznie nie mam czasu.
Niech któraś telefonistka to zrobi.
Dobrze.
Saro!
Taka, nad którą masz kontrolę.
Don Benjamínie, cieszę się, że zdołał pan przyjść.
Kto by odrzucił takie zaproszenie?
O takim wydarzeniu opowiada się wnukom.
Właśnie dlatego musieliśmy zaprosić przedstawiciela rządu.
Ale bywa pan zajęty, więc nie byłem pewien, czy się pan pojawi.
- Ostatnie tygodnie były trudne. - Domyślam się.
Podwójne życie nie jest łatwe.
Słucham?
Proszę nie udawać.
Może pan oszukiwać żonę, a przede mną proszę nie grać niewiniątka.
Mam nie najlepszy dzień.
To zapisy pańskich rozmów z siostrą żony
z ostatnich kilku tygodni.
Czego pan chce?
Zgody rządu, czyli pańskiej zgody...
na podwyżkę opłat dla abonentów.
Potrafi pan przekonać każdego.
Myślę, że mogę pomóc.
Don Ricardo będzie zadowolony.
Ale firma musi zrobić coś również dla mnie i rządu.
Wiemy, że część armii jest niezadowolona z rozporządzeń władz.
Król obawia się zamachu stanu.
Chce znać nazwiska spiskowców i datę zamachu.
Może pan liczyć na naszą współpracę.
Nic, ani śladu pieniędzy.
Beltrán mówił, że tu będą.
Szukaj dalej.
Znajdźmy ją.
Do środka.
Załóż to.
Śmiało. Chcesz się nabawić zapalenia płuc?
Śmiało.
Za co siedzisz?
To nieporozumienie. Nie jestem złodziejką.
W tym mieście wystarczy wyglądać na złodziejkę, by tu wylądować.
Pani nie wygląda na złodziejkę, a i tak pani tu jest.
Tak, ale jest pewna różnica.
Wiesz, za ile stąd wyjdę?
Za godzinę, góra dwie.
Ale ty... Ile już tu jesteś?
Gdy chłopak mnie znajdzie, uwolni mnie i...
Jasne.
Dam ci radę. Nigdy nie czekaj, aż mężczyzna ci pomoże.
Pewnie znalazł już sobie nową dziewczynę.
Chodź. Wpłacono za ciebie kaucję.
Victoria nauczyła mnie zapominać.
Nie przywiązywać się do niczego, czego nie mogę zostawić.
Ludzi, mających się za przyjaciół,
możemy po prostu wykorzystać w razie potrzeby
i porzucić.
Tak mówiła Victoria.
Co tu robisz?
Chciałam cię przeprosić. Rano zachowałam się jak idiotka.
Głupio mi, że się wyżyłam na tobie bez powodu.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Nic dziwnego, że byłaś nerwowa przez to połączenie.
Nie przejmuj się.
Dzięki.
Nie będę ci przeszkadzać. Widzę, że jesteś zajęta.
Do widzenia.
Lidio! Zaczekaj!
Witaj w pensjonacie.
Na szczęście Lola jest w kościele.
Wyszła 50 minut temu. Droga zajmuje dziesięć...
Carlota mówiła, że mamy mnóstwo czasu na...
Jak to się mówi? Soirée.
To po francusku oznacza imprezę.
Przykro mi. Masz dziewczynę republikankę i sufrażystkę.
Dziewczynę?
Jestem wolna. A jeśli jesteś przeciw prawu kobiet do głosowania...
Jeśli je uzyskają, tym gorzej dla nas, bo większość to gospodynie albo dewotki
i zagłosują tak, jak każe mąż albo Kościół.
Bo od nich zależą...
To wygląda jak zebranie związku.
Tak.
- Przyjacielu, tak się rodzi rewolucja! - Wreszcie dotarłaś!
Gość na ostatnią chwilę.
Co tu robisz?
Rano wyraziłaś się o nas jasno.
Przeprosiła.
Wyżyłam się na was, mimo że niczym nie zawiniłyście, więc przepraszam.
W porządku. Napij się. A co ty masz?
Anyżówka. Poważnie?
U mnie się to piło.
- Piłaś kiedyś anyżówkę? - Nie.
Podobno pozwala zapomnieć.
Wszystko w porządku?
Otworzyłam drzwi i zobaczyłam za nimi męża Ángeles...
z sekretarką Francisca, Caroliną.
Robili...
sama wiesz co.
Nie wiem, czy powinnam jej powiedzieć.
Ja na jej miejscu chciałabym wiedzieć.
Ale Ángeles jest matką. Mają razem dziecko.
- Co byś zrobiła? - Bardzo się od siebie różnimy.
Ale gdybyś to zobaczyła i kolejnego dnia spotkała Ángeles,
powiedziałabyś jej?
Nie lubię, gdy ktoś się wtrąca, więc ja bym się nie mieszała.
Oszczędzisz sobie kłopotów.
I nikt cię nie zrani.
Masz rację.
Anyżówko, obyś zadziałała.
Poza tym Ángeles jest bystra.
Na pewno zna swojego męża.
Mario, nie mówiłam ci...
Zaoferowano mi awans. Dlatego nie mogłam odejść.
Nie powiedziałam ci, bo nie wiedziałam, jak zareagujesz.
Ostatnio tyle się kłócimy i bałam się, że nie zrozumiesz.
Czemu mówisz teraz?
Bo teraz wiem, czego chcę.
Słucham cię i widzę, jak miło spędzamy wieczór...
i wiem, czego chcę.
Chcę być z tobą.
I myślę...
że najlepiej będzie, jeśli przestanę pracować.
Kocham cię.
Muszę powiedzieć, że wszyscy faceci to świnie.
Świnie, które mało co albo wcale nie dbają o to, co my myślimy.
- Co ty opowiadasz? - Siadaj.
Przesadziłaś z anyżówką.
Jestem pijana? Co to ma do rzeczy?
- Zgadzasz się ze mną? - Tak.
Ale niektórzy starają się postępować sprawiedliwie.
Masz rację.
- Na przykład Pablo. - Jaki Pablo?
- Mój bohater. - Nie pij więcej.
Uratował mnie przed złodziejem. Jest uroczy i ma kręcone włosy.
Uwielbiam loki, ale jestem tchórzem.
Nawet mu nie podziękowałam. Oddał mi torebkę...
Uwierzysz? Ja nie mogę.
Ale to naprawię.
Napiszę do niego list z podziękowaniami.
Margo!
Nachodzi apokalipsa!
- Doña Lola! - Zrób coś dla mnie.
Wrzuć to do firmowej skrzynki na listy.
- Dobrze. - Obiecujesz?
Obiecuję.
Koniec imprezy. Wyjdźcie przez kuchnię.
Było krótko, ale dokończymy jutro.
Szybko.
Dokąd ci tak śpieszno?
Teraz tak ci pilno do snu?
Po tym, jak zamieniłaś ten dom w jaskinię rozpusty?
Mężczyźni w moim pensjonacie! Nie masz wstydu.
Twoja babcia będzie w szoku,
gdy usłyszy, że wnuczka jest ladacznicą!
Sama pani jest ladacznicą!
Mam 21 lat...
i sama zarabiam na ten pokój.
Może pani dzwonić do babci, ale nie jestem już dziewczynką.
Nie potrzebuję jej zgody na to, jak chcę żyć.
Boże, nazwałam ją ladacznicą.
To nie moje słowa, to przez anyżówkę.
Na pewno? Podobno tylko dzieci i pijani mówią prawdę.
Przyznaj, że dobrze się bawiłaś.
Nie wyrzuci nas?
Lola głośniej szczeka, niż gryzie.
Spokojnie. Gdy pójdzie spać, będziesz mogła iść do domu.
Dziewczyny... mogłabym zostać z wami?
Na kilka dni,
póki sytuacja się nie wyklaruje i czegoś nie znajdę.
Coś ci się stało?
Przepraszam.
Wybaczcie, nie chciałam obarczać was swoimi problemami.
Macie dość własnych.
Nie przejmuj się.
Jeśli to z siebie wyrzucisz, może poczujesz się lepiej.
Siadaj.
Czemu nie możesz wrócić do domu?
To jest moja matka.
Była moja matką.
Niedawno zmarła.
Lekarze mówili, że nie są w stanie jej pomóc
i powinna cieszyć się...
tym krótkim czasem, jaki jej został.
Więc postanowiłam zabrać ją do Argentyny,
gdzie zawsze chciałyśmy razem pojechać.
Byłam gotowa zrobić wszystko, nawet zadłużyć się u złych ludzi.
Ale jej choroba mnie uprzedziła...
i odebrała mi ją, zanim zdążyłyśmy wyjechać.
Zostały mi jedynie ogromne długi...
i dwóch zbirów, którzy chcą ode mnie pieniędzy, których nie mam.
- Ile jesteś im winna? - Dużo. Bardzo dużo.
Chcą pieniędzy natychmiast.
Są niebezpieczni i boję się, że mnie znajdą.
Musi być coś, co możemy zrobić.
Mogę się ich pozbyć tylko w jeden sposób.
Cóż...
raczej możemy, bo...
nie poradzę sobie bez dwóch...
...przyjaciółek.
Tak.
Dwóch przyjaciółek.
Ckliwa historia...
To zawsze działa.
A jeśli dodasz do tego łzy,
zdołasz namówić ludzi, by ryzykowali to, co dla nich najcenniejsze.
Dzień dobry.
Lidio, myślałam, że nie wrócisz do pracy.
Chcę tylko prosić o przysługę.
Ryzykowałabyś tym posadę.
Nasze też, ale cel jest szczytny. Jacyś faceci...
Wyjaśnię to.
Nie ma czego wyjaśniać.
Co mam robić?
Na pewno będzie wyglądało jak połączenie z Francji?
Pracuję tu od lat.
Margo, pilnuj, czy idzie Sara.
Stanę na straży.
Wchodź.
Panie Pascual!
Proszę wsiadać.
Znasz numer tego abonenta?
San Blas 415.
Carloto, musimy pomówić. Chodź.
Nie teraz, później.
- Skąd masz te pieniądze? - Od twojego ojca.
Mam cię zostawić.
Myśli, że namówiłem cię do bycia niezależną.
Przykro mi.
- Halo. - Połączenie do pana z Paryża.
Przyjmuje je pan?
Oczywiście.
Bonjour, Beltrán.
Ty suko.
Każ swoim zbirom, by przestali mnie szukać albo wyrobili sobie paszporty
i przeszli Pireneje.
Nie spocznę, póki cię nie dopadnę.
Co tu panie robią?
Proszę mi to wyjaśnić!
Francja?
Nie wiem, jak to zrobiłaś, ale cię namierzę i odzyskam pieniądze.
Inaczej wydam cię policji i dopilnuję, żeby doszło do egzekucji...
Żądam wyjaśnień.
Pani też?
To poważne naruszenie.
Pozwoliłyście komuś spoza firmy obsługiwać centralę.
Wytłumaczycie to dyrektorowi,
który zdecyduje, czy podzielicie los panny Aguilar
i traficie na ulicę.
- Nie, one... - Dość!
Chodźcie za mną.
Idziemy.
Przepraszam, że dzwoniłam do pana do domu.
Pannie Aguilar nie wystarczyło, że naraziła rozmowę króla.
Uważa, centralę za swoje włości i weszła tam z koleżankami.
To moja wina. One nie są niczemu winne.
Wyjaśni to pani w moim gabinecie.
Reszta ma czekać na zewnątrz.
Nie mają z tym nic wspólnego. Nie powinny stracić pracy.
Myślałem, że już cię nie zobaczę.
Wróciłam tylko dlatego, że nie miałam wyjścia.
Co zrobiłaś?
Potrzebowałam centrali i dziewczyn.
Po co?
Żeby ktoś pomyślał, że wyjechałam z kraju.
- Kto? - Co za różnica?
Chcę wiedzieć, czy coś ci grozi.
Mam dług...
Jeśli go nie spłacę, trafię za kraty. Albo gorzej.
Dlatego włamałam się do sejfu.
Nie jestem tą dziewczyną, którą znałeś.
Zmieniłam się.
Gdy spłacisz ten dług...
będziesz mogła zacząć nowe życie? Może tutaj?
Od dziesięciu lat liczę tylko na siebie. I tak zostanie.
Nie powiedziałem, że dam ci pieniądze. To będzie pożyczka.
Spłacisz ją, przychodząc jutro do pracy.
Przykro mi.
Znajdę jakiś sposób. Jak zawsze.
Jeśli nie zostaniesz, dziewczyny stracą pracę.
Przez ciebie.
Albo...
też nie jestem chłopakiem, którego znałaś.
Chcesz się przekonać?
Nie odważysz się.
Zrobiłbym wszystko, by cię zatrzymać.
Panna Aguilar wszystko mi wyjaśniła.
To się nie może powtórzyć.
Wracajcie do pracy.
- Saro... - Tak?
Panna Aguilar wraca do firmy.
Do działu skarg.
To wystarczająca kara dla nowej pracownicy.
Panno Aguilar!
Saro, chcę z panią pomówić na osobności.
Najpierw Carlos, teraz Francisco.
Ludzie wylatywali za mniejsze występki.
Nie wiem, co zrobiłaś w tym gabinecie, by to osiągnąć,
ale się domyślam.
Uważaj.
Zabraknie ci kierowników do urabiania.
Sama uważaj.
Nie wtrącaj się w moje sprawy.
Nie chcesz mieć we mnie wroga.
Ja bym nie chciała.
Zamach stanu!
Tego obawia się delegat rządu.
To lista numerów podejrzanych koszar.
Każdy szczegół może pomóc.
Kto za tym stoi, na kiedy go planują...
Dobrze.
I jak zawsze proszę o całkowitą dyskrecję.
Panno Aguilar, paczka dla pani od kierownictwa.
Dziękuję.
Ciekawe, jak Lidia przekonała Francisca, żeby nam odpuścił.
Ale mnie boli głowa i brzuch...
- Ale świetnie się bawiłaś! - Gdybym tylko to pamiętała.
Nie wierzę.
Właśnie sobie przypomniałam, że napisałam list do Pabla.
Do tego twojego Pabla?
Nie jest mój. W sumie jest. Dałam komuś ten list...
- Co tam napisałaś? - Nie pamiętam.
Margo!
Gdzie jest ten list?
Włożyłem go do skrzynki.
Właśnie roznoszą pocztę. Zapytaj o Diega.
Ricardo, włączaj!
Diego, przyszło coś do mnie?
Dziękuję.
I co? Przeczytał list?
Tak.
Chyba mnie nie widział.
To Pablo.
Odbierz i wszystko wyjaśnij.
Nie.
Proszę, nie.
Telefonistka 47. W czym mogę pomóc?
Dzień dobry.
Rozmawiam z Margą?
Nie, nie jestem Margą.
Ale mówiła pani, że jest pani telefonistką 47.
Tak? Pomyliło mi się. Jestem telefonistką 57. Pięć-siedem.
Dzwoni Pablo z administracji, chciałbym pomówić z telefonistką 47.
Przykro mi, telefonistki i abonenci nie mogą...
Wiem, ale to ważne.
Spokojnie, nie ma sprawy.
Zejdę na dół i pomówię z nią osobiście.
Nie ma potrzeby.
Co chciał pan jej powiedzieć?
Z całym szacunkiem, ale to nie pani sprawa.
Oczywiście.
Telefonistki 47 nie ma w pracy.
Kiedy mogę z nią porozmawiać?
Nigdy.
Już tu nie pracuje.
Wróciła do domu, nie radziła sobie w mieście.
Rozumiem.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam za kłopot. Z kim rozmawiałem?
Z telefonistką 57... 47... 57. Proszę o tym nie zapominać.
Miło się rozmawiało, panno 57.
Mnie również, Pablo.
Do widzenia.
Telefonistka 57?
Okłamałaś go.
Pakujesz się w coraz głębsze bagno!
Dział skarg, pomocy technicznej i wniosków.
Nie wiedziałem, że tam pani trafiła.
Gdyby mój szef nie wpadł na genialny pomysł,
żeby nowicjuszka obsługiwała połączenie króla...
Racja, ten szef powinien najpierw przeprosić,
a potem zabrać panią na kolację.
Dzwoni pan do działu skarg.
Proszę nie flirtować z pracownicami.
Dzwonię ze skargą.
Mam problem ze swoją linią.
- To jest pana linia. - Z moją drugą linią.
To pilne. Nie. To bardzo pilne.
Kiedy to się stało?
Jakieś 30 sekund temu.
Proszę opisać problem.
Mam rezerwację dla dwóch osób w najlepszej restauracji w Madrycie,
a moja towarzyszka właśnie mnie zbyła,
więc potrzebuję jak najszybszej pomocy technicznej.
Przykro mi, nasz dział nie zajmuje się takimi sprawami.
Radzę zadzwonić gdzie indziej.
Mnóstwo dziewcząt w centrali chętnie panu pomoże.
Sporo razy dzwoniłem do centrali,
ale między nami mówiąc, nie jestem usatysfakcjonowany.
Pomyślał pan o tym, że one mogły nie być usatysfakcjonowane panem?
Może.
Jest sposób, by to sprawdzić.
Proszę iść ze mną na kolację.
Życzę miłego popołudnia.
Dobrze. Przyślę samochód o 20.30.
Do zobaczenia.
Laura García?
Dzwonię z Firmy Telefonicznej.
Szukamy nowej telefonistki na miejsce poprzedniej.
Może pani przyjść jutro na rozmowę?
Dziękuję.
Ángeles, wszystko w porządku?
- Kogo ma zastąpić? - Mnie.
Odchodzę z pracy.
Czemu?
Bo...
Wraz z Mariem dawno temu postanowiliśmy, że to tylko tymczasowa praca i...
Mario uważa, że tak będzie lepiej dla rodziny. Ja też.
Ale naprawdę lubię tę pracę.
Więc nie odchodź. Nie musisz robić wszystkiego, co powie Mario.
Nie rozumiesz.
Rodzina jest dla mnie bardzo ważna.
Jest na pierwszym miejscu.
Mario zdradza cię z inną pracownicą.
Dlatego chce, żebyś odeszła.
Ángeles, zaczekaj!
Czekaj!
Ángeles!
Nie znacie mnie. Nie znacie Maria.
Mario cię okłamuje.
- Na pewno o tym wiesz. - Nieprawda.
- Kłamie. - Wcale nie.
Chciałam ci pomóc, a ty rujnujesz moje małżeństwo.
Nic dziwnego, że nie masz przyjaciół.
- Czemu jej powiedziałaś? - Musi przejrzeć na oczy!
Nie może zmienić życia ze złych powodów!
Bo tak wiele kobiet...
podporządkowuje się mężczyznom, a ona nie może być jedną z nich.
Mówiłaś, że nie lubisz mieszać się do życia innych.
Tak myślałam.
Nauczyłam się dbać tylko o siebie,
nie zaprzyjaźniać się i nie pozwalać sobie na bezradność,
zapominać o wszystkich.
Nigdy nie byłam dobrą uczennicą.
Oby to nie była twoja kolejna sztuczka.
Skąd je masz?
Nie twoja sprawa.
Dotrzymałam słowa. Mam nadzieję, że ty również.
Zrobiłaś to?
Tak.
Cieszę się. Wsiadaj.
Nie chcę.
Proszę. Chcę ci coś pokazać.
Potem dam ci spokój.
Niełatwo jest zostawić za sobą przeszłość.
Niech ojciec zapłaci jakiejś dziewczynie, by zagrała uległą córkę,
bo ja już nią nie jestem!
Czasem podąża za nami i nie pozwala o sobie zapomnieć.
To była Carlota, prawda?
Już rozumiesz, dlaczego trzeba ją zwolnić?
Może w tym właśnie problem,
że próbujemy o niej zapomnieć.
KONFERENCJA VICTORII KENT KLUB LYCEUM, MADRYT
Co za zbieg okoliczności.
Tu bym się ciebie nie spodziewała.
Nie sądziłam, że interesują panią...
Nie bądź taka oficjalna. Nie jesteśmy w pracy.
Usiądź koło mnie, jeśli chcesz.
Przepraszam.
- Ángeles Vidal? - Tak, to ja.
Powiedziano mi, że szuka pani nowej telefonistki.
Dzwoniła pani do wszystkich oprócz mnie. Dlaczego?
Proszę podać nazwisko, jutro sprawdzę.
Lidia Aguilar.
Pamiętasz to miejsce, prawda?
To nie ma sensu.
Ironia tej sytuacji nie daje mi spokoju.
Gdybym miał telefon, zadzwoniłbym.
Nie ma sensu rozmawiać o tym, czego nie sposób zmienić.
A jeśli chodzi o to, co dopiero się zdarzy?
Powiedzieć ci, co będzie?
Powspominamy stare czasy i się pożegnamy.
Wrócisz do rezydencji i ślicznej żony. A ja...
Szukałem cię w 340 pensjonatach.
Spałem tu przez tydzień, czekając, aż wrócisz.
Prawda jest taka, że jesteśmy swoimi wspomnieniami
i każde z nich, dobre lub złe,
wpływa na to, kim jesteśmy.
Ja...
przebudziłem się.
Zapomniałem, co mogę czuć, póki znów cię nie ujrzałem.
Od lat nie jestem Albą.
Już raz cię tu straciłem.
To się nie powtórzy.
Bo cokolwiek zrobimy,
jakkolwiek zmienimy siebie, swoje życie, wygląd, imię,
wspomnienia zawsze z nami zostają.
Tych najważniejszych nigdy nie da się zapomnieć.
Napisy: Małgorzata Fularczyk