NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zoe, widziałaś moje plastikowe sandały?
Okej, mózgu, o co biega z tymi heroicznymi jeździeckimi snami?
Tu są!
Raven!
Chodź tu. No już.
Co on wyprawia?
Będzie diabelski młyn na tym molo?
Nie. Jeśli będziesz mieć farta, zagramy na automacie do gier.
Czy mogę się z wami tam spotkać? Zobaczyłam kogoś na zewnątrz.
Poznaliśmy się wczoraj. Zobaczę, czy wszystko w porządku.
Nowe znajomości? Jesteśmy tu dopiero jeden dzień.
Spotkałam go, gdy szukałam Rosie.
Chwila. Jego?
Pa.
Zoe poznała chłopaka?
Spokojnie.
Skręć.
No już, mały. Wracaj. Już.
Hej, przestań!
Sio z padoku!
Spokojnie.
Ojej, mały. Spokojnie.
Spokojnie, mały.
Prr, mały, prr.
Raven, uspokój się.
Czekaj chwilę.
Spotkajmy się kiedyś w inny sposób.
Chodź tu. Nic ci nie jest.
O tak. O właśnie.
Jak się miewasz?
Och, okej.
Popatrz na nich.
Jak wczoraj.
Niesamowite, prawda?
- Co ty sobie myślisz? - A ty?
Na smyczy poczuł się zagrożony.
- Musi wiedzieć, kto tu rządzi. - Że niby ty?
Nie ma tu miejsca dla konia, na którym się nie da jeździć.
Dni Ravena I tak są policzone.
Może się nie znam zbytnio na koniach...
Racja. Nie znasz się.
Ma trochę racji.
Nic z tego nie rozumiem.
Ale nikt nie będzie tak do mnie mówił.
Ej! Humorzasty stajenny! Wracaj tu!
I co o tym myślisz?
Myślę, że musimy porozmawiać.
- Brzmi poważnie. - To jest poważne.
Dzwonek mnie ocalił.
Może to tata.
Halo?
Cześć! Skąd masz ten numer?
Tylko przejdę w cichsze miejsce.
Ile ona ciszy potrzebuje?
Przepraszam.
Czy jeśli dzwoni „nieznany numer”, to jest to telefon z Ameryki?
Kto to był?
Och, tylko stary przyjaciel.
To co powiesz na lody?
Wróciłaś!
- Zoe, mamy ci tyle do powiedzenia. - Spekulacje I wymyślone plotki.
Nie są wymyślone.
- Złodzieje koni są prawdziwi. - Złodzieje koni?
Denerwujesz Boba. Jest bardzo wrażliwy.
Bob to twój koń?
Na spółkę z moim bratem, Benem. Wspaniały, nie?
Bob.
To nie ja!
Dobra, ludzie. Słuchajcie.
Ludzie z magazynu Pony People odwiedzą dziś stajnię.
- To jak Vogue dla koni. - Konie umieją czytać?
To nasza szansa, by stajnia zabłysła
I by Bright Fields stało się znane
I przyciągnęło wielu nowych jeźdźców.
Możemy mieć nadzieję.
Skoro o tym mowa, to jest Zoe.
Znalazła Ravena, tak więc dużo jej zawdzięczamy.
Powitajmy ją serdecznie.
Jeśli nie macie nic do roboty,
poszukajcie Marcusa albo mnie.
- Marcus to kuzyn Sam. - Najlepszy jeździec w stajni.
Jest naprawdę miły.
Ma talent, jest przystojny. Uwielbiam go.
- Co? - Hej.
Cześć.
- Muszę iść. - Chwila. Gdzie idziesz?
- Mam się spotkać z mamą. - Nie możesz już iść.
Dopiero co przyszłaś.
Sama nie dam rady nosić siana. Idziemy.
Sam, masz chwilę?
Moja przyjaciółka ze szkoły była na okładce Pony People.
Gdybym ja też na niej była, stajnia wypadłaby bardzo dobrze.
Myślę, że masz spore szanse. Firefly jest śliczna.
Nie. Chcę mieć zdjęcie na Ravenie.
- Wykluczone. - Mia jest jedną z najlepszych tutaj.
Ale on jest kompletnie nieprzewidywalny.
Cóż, masz go od ponad roku.
Jeśli sobie z nim nie radzisz,
może pomyślimy o przeniesieniu naszych koni gdzie indziej.
Nie miej takiej miny. Wiesz, że kochamy tę stajnię.
Po prostu bardzo chcę dosiąść Ravena...
do końca dnia
Masz tę okładkę w kieszeni.
Susie, ile razy mówiłam, byś nie używała tego samego lakieru do paznokci, co ja?
Przepraszam. Zmyję go.
- Zoe. - Tak?
- Mogę na słówko? - Tak.
Chcesz go osiodłać?
Mia nie będzie na nim jeździć. Chce go dosiąść do zdjęcia.
- Co za bzdura. - Co ty nie powiesz.
Ale jeśli tego nie zrobimy, tatuś Mii weźmie pieniądze, a my zbankrutujemy.
A ta turystka na wybiegu ma nam pomóc?
- Jest przy niej dużo spokojniejszy. - Tak więc w skrócie,
chcesz, bym stała na wybiegu, gdy ten koleś będzie wkurzał Ravena
poprzez dzikie krzyki.
Mniej więcej.
Okej. Tylko się upewniam.
Wiem, że mieliśmy kiepski początek znajomości,
ale skoro będziemy pracować razem, czy coś w tym stylu,
miałam nadzieję, że może...
Spokojnie, prr.
Że może zaczniemy od początku, co nie?
Jestem Zoe.
I tylko...
Podaj mi lonżę I postaraj się nie umrzeć.
Chodzi ci o to?
Zanim zaczniesz, musi się przyzwyczaić do trzymania czegoś na grzbiecie.
Nie zaczynam.
Spokojnie.
Prr. Mały. Prr.
Spokojnie.
Nie będzie łatwo.
Słuchaj.
Nie wiem, jaki masz ze mną problem.
Wiem tylko, że Raven podchwytuje wibracje,
więc musimy się dogadywać
albo nie będzie gotowy na sesję zdjęciową.
Zacznijmy od początku, dobra?
Jestem Zoe. Jak się masz?
Jade!
Zobacz. Na lądzie ukradziono kolejnego konia.
Nie miałaś przygotować Boba dla fotografa?
Bob się urodził gotowy.
Ale na wszelki wypadek nasmarowałam mu kopyta, umyłam grzywę...
Becky.
I zrobiłam mu przedsesjowy masaż.
Tak żeby, wiesz, poczuł klimat.
Becky, patrz!
- Bob! - Bob!
Bob, wracaj!
Nawet nie próbuj wchodzić w...
gnojówkę.
Jak on się już tak upaprał?
Teraz nigdy nie trafi na okładkę!
Podaj mi czaprak.
Spokojnie.
- Czemu taki jest? - Nie ufa ludziom.
Kogoś mi przypomina.
Spokojnie, mały.
Spokojnie. Prr.
Mogę spróbować?
Mam przeczucie.
- Przeczucie? - Tak.
On chyba nie lubi być przywiązany.
Już dobrze. Dalej.
Cofamy się.
Idziemy.
Trzymaj. Daj mi czaprak.
Wszystko gra.
Wszystko dobrze. To tylko ja.
To tylko ja.
- Spokojnie. - Już dobrze.
Dobry chłopiec.
Podaj mi siodło.
Proszę.
Hej, wszystko gra.
Już dobrze.
Wszystko gra.
Uspokój się. Jest dobrze.
Dobry chłopiec.
Dobry konik.
Proszę bardzo. Nie było tak źle, prawda?
Raven!
Ja I moje gadulstwo.
Tańce balowe.
Dobre dla duszy.
Mniej dobre dla połamanych nóg. Ostrożnie.
Dobra. Podłączymy cię.
- Dziadku, mogę cię o coś zapytać? - Śmiało.
Chodzi o mamę.
Czy miała na wyspie chłopaka?
Niejednego.
Zawsze łamała serca ludziom.
Komu dokładnie?
Dobre pytanie.
Był jeden chłopiec.
Wyczekiwał na nią w ogrodzie.
Tak jakby potrzebne mi imię.
Nic.
Bingo.
„Drogi Pamiętniczku”.
Stary pamiętnik mamy!
Nie powinnam tego czytać. To prywatne zapiski.
Już się zabieram.
Odsuń się.
- Sam mówiła, że mogę pomóc. - Pomożesz, schodząc mi z drogi.
Przynieś drugą lonżę.
Bob, skąd obsesja na punkcie gnojownika?
Nie damy rady zmyć tych plam przed przyjściem fotografa.
Patrz, jak harują.
Myślą, że fotograf może je wybierze.
Z której strony Boba zrobicie zdjęcie na okładkę?
Nie bądź wredna. To nie jej wina, że dzieli parszywego kucyka z bratem.
Tata mówi, że jak trafię na okładkę, wykupi wszystkie egzemplarze w kiosku.
Mógłby praktycznie kupić kiosk.
Jest taka pewna swego, nie?
Raven będzie wyglądał świetnie.
Tak, ale...
- Bob się będzie wyróżniał. - Masz rację.
Jest tylko jeden Bob.
Wyłącz to! Wyłącz!
Becky.
No już.
Dalej... długa lonża.
Puśliska.
Stara gąbka Boba.
Proszę, krótka lonża.
Czekaj, ta jest wytarta.
- Co to? - Nic.
- Nasza Mapa Ciacha Marcusa. - Becky.
- Co? - Znamy jego trasy w ciągu dnia,
żeby wiedzieć, gdzie najłatwiej na niego wpaść.
- Marcus. - Co?
Myślałam, że masz karmić Monty'ego.
Nie. Zmiana planu.
Tu są trzy klucze. Jeden twój, jeden mój, jeden do biura.
Dzięki. Masz pewność, że skradziono środki uspokajające, a nie...?
Nie oszalałam, Marcus.
Wczoraj ta półka była pełna. Dziś nie ma połowy porcji.
Ktoś je zabrał.
Słyszałaś? To złodzieje koni!
Wiesz, że mam rację!
Używają środków odurzających, by kraść konie.
Wybierają konie, planują drogę ucieczki
I atakują, gdy wszystko jest gotowe.
To nie ma sensu. Po co kraść środki uspokajające
- ze stajni, którą chcesz obrabować? - Właśnie.
Okej. Muszę iść. Trzymajcie kciuki.
- Proszę. Krótka lonża. - Za późno.
Wszyscy są bardzo podekscytowani okładką.
- Powiedz Mii, że nie jest gotowy. - Nie znasz jej, prawda?
„Marzę o tym, by po prostu uciec z E”.
No nie!
„Wiem, że to głupie, ale między nami jest coś wyjątkowego”.
Nie.
„Mama tego nie rozumie”. Cóż, to u nas rodzinne.
„M plus E”.
Kim jest E?
Stajnia należała do mojego taty.
Była większa, ale musiałam sprzedać pole.
Ale mamy zajęcie.
Na razie wystarczy.
Idzie.
Bob, bądź grzeczny.
Skup się, Becky. I pamiętaj. Wyjątkowy.
Co za niezwykły kucyk.
- Ma na imię Bob. - Bob. Witaj, Bob.
Gdzie jest mój koń?
Ostrożnie, Mia.
- Chyba go prowadzą... - Pin.
To jest Raven.
- Piękny. - Już dobrze.
Wszystko gra.
- Jest piękny. - Wiem.
Chwila. A co z wyjątkowym Bobem?
- Poradzę sobie. - Ale...
Zoe, przeszkadzasz w zdjęciach.
Gdzie mam stanąć?
Tak jak stoisz jest idealnie.
Pięknie. Szeroki uśmiech. Dobrze.
Stój spokojnie, głupi koniu.
- Mia, wyglądasz ślicznie. - Okej.
- Już dobrze. - Zoe, możesz odejść?
Marcus, spróbujmy ze zdjęciem mnie na koniu.
Jesteś pewna?
- Tak. - Mia, uważaj.
Możecie się uspokoić? Ja tylko próbuję dosiąść mojego konia.
Na trzy. Gotowa? Raz, dwa, trzy.
Widzicie? Bez problemu.
Utrzymaj się w te pozycji. Fantastyczne światło.
Okej. Pięknie. Ślicznie.
Przestań go ciągnąć.
Spróbujmy czegoś innego.
Przyprowadź go tutaj.
Uspokój się, Raven.
Przestań.
- Przestań go ciągnąć. - Tak dobrze?
- Tędy. - Pięknie. Wspaniale.
Okej, popatrz się na mnie. Uśmiech.
Tak?
- O tak? - Dobrze. Podprowadź go.
Dobrze.
Przestań go ciągnąć.
Zamknij się.
Świetne ujęcie.
Zoe, nie!
Nie. Cicho. Już dobrze.
Cicho.
Raven, już dobrze. Chodź tutaj.
Chodź tutaj. Chodź.
Wszystko gra.
Na pewno wszystko dobrze, Mia?
Oczywiście.
Mały upadek nikomu nie zaszkodzi.
Jak ona się nazywa? Dziewczyna z dzikim koniem.
To Zoe. Jest naszą przyjaciółką.
Idziemy.
Proszę.
Weź to.
Wyglądasz, jakbyś zmarzła.
Dziękuję.
To przeze mnie Raven się wczoraj wydostał.
Miałem naprawić bramę.
Spokojnie. Wszystko gra.
Mogło ci się coś stać.
I...
Chcę...
Chcę przeprosić.
Pin, gdyby nie ty, nigdy nie poznałabym Ravena.
Tak czy inaczej, poznałabyś go.
Niektóre rzeczy muszą się wydarzyć.
Nic nie mów... Wiem, jak Raven się wydostał.
- Złodzieje koni? - Nie. Pin zapomniał naprawić bramę.
Trochę nuda.
Nie wiemy, kto kradł środki uspokajające. To złodzieje koni. Albo duch konia.
- Albo czemu Bob kocha gnojówkę. - Już po niej.
Chyba lepiej wrócę. Mama się będzie martwić.
- Ale jutro wrócisz. - Wróci?
- Wrócę? - Tak, z pewnością.
Dostałaś bzika na punkcie koni. Na to nie ma lekarstwa.
- Wnuczka numer jeden powraca. - Moja krew. W samą porę na kolację.
Dobra, miałam totalnie szalony dzień.
Nie wiem, od czego zacząć.
Sam prosiła mnie o pomoc z Ravenem. To koń.
Pin wciąż tylko mówił: „Z drogi, turystko”.
- A ja... - Byłaś w stajni?
Brzmi fajnie. Cokolwiek tam robiłaś.
Wszyscy są w sumie całkiem spoko. Poza Mią...
Nie chcę, byś jeździła.
Co?
Czemu?
Bo jesteś mi potrzebna, żeby pilnować Rosie.
- Mogłaby pójść ze mną. - Rosie w stajni? Chyba nie.
Okej, dobrze. Nie musi być ze mną cały czas.
Bez dyskusji.
Mam zbyt wiele zmartwień z dziadkiem, twoim tatą i...
Po prostu... obiecaj mi.
Żadnego jeżdżenia.
Pewnie. Żadnego jeżdżenia.
Jak sobie życzysz, mamo.
Hej. Jak tam molo?
Nie wygłupiam się, ale był tam dosłownie jeden sklep.
Serio?
- Właśnie. Nie? - No.
Więcej sklepów jest nawet... w więzieniu.
Jestem pewna, że znalazłaś sobie jakieś zajęcie.
Czy mama nie jest dziwna?
Nie bardziej niż zwykle, ale to norma.
Nie martw się.
Będę w swoim pokoju.
Unikać ryzykownych czynności.
Więc...
Mama się na mnie wyżyła I jasno powiedziała, że mam nie jeździć.
- Porozmawiałaś z nią o tym? - Nie znasz mamy?
Racja.
W każdym razie... co u ciebie, tato?
Jak tam twoje wolne?
Dość cicho.
Zbyt cicho bez was.
Opowiedz mi o tej uroczej wysepce. Czy Rosie spotkała już królową?
Królowa jest w Londynie.
I... jest fajnie.
Mam kilku nowych przyjaciół.
Chwila moment.
Tato... co się dzieje?
Ta bluza, Zoe.
Czyja to bluza?
Przyjaciela. Pożyczył mi ją.
On?
O nie. Włóczysz się z chłopakami?
Zoe, już o tym rozmawialiśmy.
To samo zło. Każdy jeden.
Tak, tato, tak.
Mówisz serio?
Muszę iść. Kocham cię.
- A ja ciebie. - Buziaki. Pa.
Tata zawsze mówi, by nie oceniać książki po okładce.
Na przykład Pin.
Wygląda kwaśno, jakby pożarł tonę cytryn...
Ale pod spodem jest zaskakująco...
Jak złodziej koni. Mimo wszystko.
Środki uspokajające.
Pin...
Coś ty zrobił?
Napisy: Joanna Kaniewska