NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Mieliśmy porozmawiać. - Muszę nauczyć się prezentacji.
Nauczyłbyś się, gdybyś nie pisał przez całą noc ze swoją dziewczyną.
Rozmawiałem z Fadim.
Znowu? Nuda. Musisz znaleźć sobie nowych znajomych.
Kiedyś ciągle wychodziłeś. Teraz tylko siedzisz i piszesz z Fadim.
- U nas ludzie byli dobrzy. - A tu są źli?
- Są bardzo mili. - Którzy?
Ci, którzy mi dokuczają? Czy dziewczyna, która mnie zwolniła?
Nie. Oni są do niczego, ale nie wszyscy tacy są.
- Jestem inny niż ty. To nie takie proste. - Podobasz się mojej koleżance, Larze.
Bądź poważna. Zaatakowano Belgię. Ludzie są wściekli na muzułmanów.
Na terrorystów, nie na nas.
Znajomi zniszczyli telefon Fadiego. Ukradziono mu rower.
- Zjedzmy razem lunch. - Chcę jeść ze znajomymi!
Jedną z uczennic zaatakowano za noszenie hidżabu,
a urodziła się tu!
Zjem z tobą. I powiem Larze, że ona też ci się podoba.
Wisisz mi przysługę!
Proszę.
Koszulkę?
- „Zapytaj mnie o SUM”? - Stowarzyszenie Uczniów Muzułmańskich.
Pomagamy zapewnić bezpieczeństwo muzułmanom z naszej szkoły.
- I wspiera was Belgia? - Jesteśmy tu dla wszystkich.
To my razem z samorządem wspieramy Belgię.
- Fajnie. Poproszę eskę. - Proszę.
Znajdę twój rozmiar.
Załóż ją jutro na sesję solidarnościową.
Cokolwiek się stanie Wiem, że przetrwam to
I jeśli wytrzymam Wiem, że przetrwam to
Tak to się robi
wyglądasz żenująco
Hejterzy będą hejtować!
Być najlepszą, być najlepszą Najlepszą, jak potrafię
Cokolwiek się stanie
Wiem, że przetrwam Wiem, że przetrwam to
OBSERWUJ OBSERWUJESZ
„WIEM, ŻE PRZETRWAM TO”
To ja i Esme w pasujących aviatorach. Sam szyk, co?
Tu na lunchu.
- Tu na jachcie taty. - Hasztag bogaczka. To nie komplement.
- Kazałyście mi być aktywniejszą w necie. - By się pocieszyć, nie przyjaźnić z Esme.
Myślicie, że to ona mnie do tego namawia?
Wow! Myślałam, że mnie znacie.
Ja prowadzę vloga, Shay biega, a ty tylko imprezujesz.
Wszyscy piszą o ataku terrorystycznym, a ty wrzucasz fotki z jachtu.
Niczego nie traktujesz poważnie.
Lola, znalazłaś wolontariuszy na kiermasz wypieków?
- Tak, przyjdą znajomi Shay. - Spoko.
Zbieracie kasę?
- Tak. Dla Belgii. To pomysł Yael. - Robię wypasione muffiny.
A ja wypasione babeczki.
- Mam przez to na myśli, że są pyszne. - Pieczesz? Od kiedy?
Od zawsze. Zapiszcie mnie na te terrorystyczne babeczki.
- W porządku. - Do szeregu, dziewczęta!
Dalej!
Wybacz, dziś nie dam rady. Piekę.
Frankie, chodź! Odłóż ten telefon!
Mark Hamill był o wiele lepszym Jokerem.
Ale to Heath Ledger jest legendą.
- Widziałeś, jak gra? - To oczywista odpowiedź.
- Według mnie przedstawił go... - Cześć.
...tak jak uważał...
Nazywam się Saad. Mogę tu usiąść?
Jeśli rozstrzygniesz nasz spór.
Kto był najlepszym Jokerem: ten stary czy Heath Ledger?
I jak ma być obiektywny? Nie odpowiadaj mu.
- Ładny kapelusz. - Dzięki.
- Nowy. Przynajmniej ktoś zauważył. - Wszystkie masz takie same.
- Czemu nie masz koszulki? - Co?
Nie masz koszulki z flagą Belgii.
- Nie dostałem. - Dobrze, że wziąłem dodatkową.
Baaz będzie musiał sobie sam załatwić.
Dziękuję.
- Nie założysz? - Mogę ci potrzymać paszminę.
To kefija.
Nie założę koszulki.
Ataki zdarzają się każdego dnia. Codziennie giną ludzie.
- Belgowie się nie liczą? - Tego nie powiedziałem.
Wybaczcie, pójdę się pouczyć.
- Popierasz terrorystów? - Niewykluczone.
A więc mamy kiermasz wypieków. Możemy zorganizować też maraton tańca...
I talent show!
Wybacz, nie słuchałam.
Jesteś na mnie zła?
Jestem zmęczona.
Wiesz, że możesz ze mną porozmawiać o wszystkim?
Chodzi o moją byłą.
Samirę.
Rozmawiałyśmy przez całą noc. Wybacz.
Z byłą dziewczyną?
- Myślałam, że w Syrii się nie ujawniałaś. - To była tajemnica.
Napisała do ciebie?
- Ja do niej. - Dlaczego?
Jest w Belgii. Martwiłam się.
- Nienawidzisz mnie? - Jasne, że nie.
Bałaś się, że coś jej się stało i się do niej odezwałaś.
To... urocze.
Możemy dalej rozmawiać?
- Z nią? - Dopóki sytuacja się nie uspokoi.
Oczywiście.
Wiem, że masz mnie za złodzieja. Ale nie mam gdzie usiąść.
Ciemna materia.
Czarne dziury.
I nie mówię o jedzeniu ze stołówki, ale o astronomii.
Czas na prezentację, panna Lola Pacini...
- zaczyna. - Robi się.
Nie mam ich.
Musiałam zostawić je w restauracji. Obleję!
Czekamy.
- Weź je. Proszę. - Na pewno?
„Droga mleczna. Nasza galaktyka, nasz dom.
I pyszny batonik.
Naukowcy uważają, że jej średnica wynosi ok. 100 000 lat świetlnych...”
- Wyłącz to! - Nie mogę!
Lola i Shay mnie znienawidzą. Nie umiem piec.
Jeśli się boisz, kup gotowe jak mama.
Nie mogą mnie kojarzyć wyłącznie z wydawaniem kasy.
I... chwila, mama je kupowała?
Tak. I nikt jej za to nie znienawidził.
- Nie dostałaś SMS-a? - Dostałam, mówiłaś, że będziesz piec.
Widzę, że nie żartowałaś.
Szkoda, że nie poprosiłaś mnie o pomoc.
Chciałam ci oszczędzić widoku tej kuchennej tragedii.
Jeśli masz problem z polewą, przybywamy na ratunek.
Zig był nawet na kursie.
- To nic takiego. - Pomożecie mi?
- Mimo tego, że to na ten nudny kiermasz? - Na kogo masz liczyć, jak nie na nas?
Słodkie napoje przed obiadem? Zajmij się gotowaniem. Ja muszę się uczyć.
Kazałeś mi pilnować obiadu.
Wiem, że to dziwne. Chciałam ci podziękować.
To nic takiego.
Wcale nie. Ludzie nie oddają prac na 5+ ot tak.
Ja bym nie oddała. A jestem Panną.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Naprawdę?
To jeszcze gorzej.
Wiem, że to nie ty zabrałeś te pieniądze. Nie wiem, jak cię przeprosić.
Jeśli chcesz, możesz wrócić do pracy.
Bardzo by mi to pomogło.
- Tak. - Umowa stoi.
Przyjaciele?
Saad!
Ja... muszę iść.
Zadowolona? Mam przyjaciółkę.
Przyszła mi podziękować.
- Co jest? - Lara mi to wysłała. To ty, prawda?
Ciekawe, co teraz o tobie pomyśli twoja nowa przyjaciółka.
Prawda czy fałsz? Dr. Oetker może nam skoczyć.
Prawda. Ale ekstra. Nasze babeczki pobiją na głowę muffiny Yael.
- Kto by się nią przejmował? - Zmienię playlistę.
- Moja twarz to nie babeczka. - Muszę to wstawić.
- Żadnych zdjęć! - Wytrę cię.
- Nie, powalmy go! - O, rany...
Boże!
- Poddaj się, a przestaniemy. - Nieźle.
O, Boże!
- To orgia? - Jak najbardziej. Przyłączycie się?
Właśnie... wychodziliśmy.
Kogo szpiegujesz?
Byłą dziewczynę Rashy.
- Jestem od niej ładniejsza? - To zawody?
Możliwe. Zaczęły znów rozmawiać, a ja udaję, że mi to nie przeszkadza.
Co, jak widać, znakomicie ci wychodzi.
- Mogę jej powiedzieć, że to zły pomysł? - Nie stanę po stronie zazdrośnicy.
To, że ze sobą chodzicie, nie znaczy, że masz prawo głosu.
Czym się martwisz?
To pierwsza lesbijka, która też mnie lubi.
- A jeśli ją stracę? - Musisz z nią porozmawiać.
- Albo... Bo jest jakieś „albo”. - Albo co?
Samira mieszka tysiące kilometrów stąd, a ty jesteś tu i teraz.
- Zadbaj, by Rasha za nią nie tęskniła. - Rozmawiają.
Ale się nie migdalą.
Daj jej coś, czego inna jej nie da. Zacznij się przymilać.
To wyjście na ryby cię zmieniło.
JEDNOCZYMY SIĘ Z BELGIĄ
Mówiłaś, że SUM pomaga muzułmanom?
Mogę mieć kłopoty.
Jasne, z chęcią ci pomogę.
- Ludzie są wściekli. - Wyjaśnię ci to.
Powinieneś przeprosić na zbiórce.
Ale... nie zrobiłem nic złego.
Wyrzuciłeś koszulkę, otwarcie nas krytykując. To nic złego?
Dokuczali mi.
Nie tak to wyglądało. Musimy być pragmatyczni.
- Muszą mnie usłyszeć. - Słyszą.
Słyszy cię ktoś, kogo zaatakowali. Zerwali mi hidżab.
To byłaś ty?
Powinnaś chcieć sprawiedliwości.
Chcę bezpieczeństwa. By nikogo więcej już to nie spotkało.
To, co robisz, zagraża nam wszystkim. Nie widzisz tego?
Mam nadzieję, że zrozumiesz.
Od teraz tak musi być.
Oto najlepsza broń przeciw terroryzmowi... Polewa dekoracyjna!
- Chyba się myliłyśmy. Umiesz piec. - Dzięki. To też zasługa Esme.
- Bardzo mi pomogła. - Esme? Czyli te plotki to prawda?
- Robiliście to w trójkącie? - Co? Nie! Żadnych trójkątów.
- Takie chodzą plotki? - W necie.
- Ludzie cały czas mnie o to pytają. - Tylko piekliśmy. Nic więcej.
Był pewien incydent z polewą, ale całkowicie przyzwoity.
No, może momentami nie, ale...
- Odstraszam ludzi. - Ostrzegałyśmy cię. Ona przynosi pecha.
To te orgietkowe ciastka, o których wszyscy mówią?
- Przeniosę je gdzieś. - Wyrzuć je, Shay. Do śmieci.
Właśnie kończę pracę domową. Co porobimy przed zbiórką?
Mam pomysł.
Zła odpowiedź. Dziś w stołówce dzień rybnych taco.
No tak... Pycha.
Pomogę ci z tym.
- Masowałaś już kogoś kiedyś? - Pewnie. Cały czas.
Może w takim razie to z moją szyją jest coś nie tak.
Ostatnio było tak nerwowo. Chcę, byś wiedziała, że za tobą tęsknię.
- Przepraszam. Nic ci nie jest? - Chyba rozwaliłaś mi wargę.
- Czuję, jak puchnie. - Pokaż.
Zoë! To boli.
Co w ciebie wstąpiło?
- Pójdę po lód. - Czekaj. Pójdę z tobą.
Nie, musisz się przygotować do zbiórki.
Nigdy nie zrozumieją. Choćbyś nie wiem, jak się starał.
Saad?
Widziałam ten filmik w sieci.
- Znowu mnie zwalniasz? - Nie.
Uważam, że masz rację, o ile mogę zaufać translatorowi Google'a.
Reszta uważa, że jestem zły.
Nie zagłębiałam się w komentarze.
- Przegięli z wściekłymi emotami. - Na świecie umiera wielu ludzi.
Nie powinno się wybierać, którym trzeba pomóc.
Gdy tak to ujmujesz, nie brzmi to za dobrze.
Moja wioska też została zbombardowana.
Mój dom...
nasza farma...
moja szkoła...
zniknęły.
Tak jak moi przyjaciele.
To dzieje się na całym świecie. Nie mogę wspierać tylko jednego kraju.
Nie wiedziałam.
Bo to zdarzyło się w Syrii.
Nie w Paryżu, Belgii ani Ameryce.
Mój tata musiał wyjechać z Argentyny podczas wojny domowej.
Nigdy o tym nie mówi... Chyba już wiem dlaczego.
Opowiedz o tym.
- Wtedy zrozumieją. - Nigdy nie zrozumieją.
Czy gdyby to była prawda, siedziałabym tu teraz?
Wszędzie gadają o Belgii. Ale nuda.
Nie idziesz na zbiórkę?
Jestem głodna. Idziesz z nami na burgery?
Chyba nie powinniśmy się spotykać.
Jesteś ekstra i super się razem bawimy, ale...
- Boli cię od tego brzuszek? - Mówią, że robię „orgietkowe” ciastka
i to obrzydliwe.
Chcesz zrezygnować z dobrej zabawy przez to, co mówią inni?
Nie jacyś tam inni. Moi przyjaciele.
- Bo są dla ciebie ważni? - Rozumiesz.
Tak ważni, że nie umieli pomóc ci po rozstaniu.
Nie mają już dla ciebie czasu.
- Mają. - Czyżby?
Czy wolą pomagać światu niż tobie,
osobie, którą znają i rzekomo kochają?
Czas na burgery!
- Miłego uśmiechania się dla pokoju. - Czekajcie... Mogę z wami jechać?
No nie wiem, ludzie będą gadali.
Mam to gdzieś.
Jestem z przyjaciółmi.
Witajcie, Degrassianie.
- Dziś chcemy uczcić pamięć... - Miodem przyciągniesz więcej pszczół.
Prędzej cię też pokąsają.
Chcę powitać Saada Al-Maliki, który powie nam parę słów.
Dzień dobry.
Chciałem powiedzieć, że to szczytny cel.
Zawsze warto pomagać.
Ale... deklaracje polityczne to skomplikowana sprawa.
A ta koszulka jest taką deklaracją.
- Głupio jest sądzić... - Jesteśmy głupi?
Tego nie powiedziałem.
Chciałem powiedzieć, że...
Ludzie umierają wszędzie, nie tylko w Belgii.
Jeden kraj nie zasługuje na więcej współczucia niż inne.
Czyli Belgia się nie liczy?
Wysłuchajcie mnie, proszę. W Belgii organizuje się antymuzułmańskie wiece.
Muzułmanów atakuje się na ulicach. Terror to terror. Nie nośmy tych koszulek.
Nie wiesz, co mówisz.
Bo nie jestem stąd i jestem inny? Nie bądźcie ignorantami.
- Przez to jesteście równie źli jak oni. - Dzięki Bogu.
Saad! Zaczekaj.
Pomyliłaś się.
- Postanowiłam ułatwić ci życie. - Usuwając wszystkie pufy?
Pozwalając ci być z Samirą.
- Co? Chcesz się rozstać? - Nie chcę, ale muszę.
Nie mogę rywalizować z twoją seksowną, mądrą, muzułmańską byłą.
- Nie rywalizujesz z nią. - Jesteście jak Romeo i Julia.
- Miłość zniszczona przez wojnę. - I brzydki oddech.
Słucham?
Samira uwielbiała czosnek i nie umiała się całować.
To nie było przyjemne.
Tak się cieszę.
Była uparta, nigdy nie przepraszała i nosiła buty w domu.
To wnoszenie brudów z ulicy na kanapę.
- Ja zdejmuję buty u Nahirów. - Owszem.
I przepraszasz. Nie jesteś uparta. I troszczysz się o przyjaciół.
Zakochuję się w tobie, Zoë.
Ja w tobie też.
Idź!
Jedzcie!
Saad!
Chodź zjeść. Za dużo się uczysz.
Powinienem był cię posłuchać. Miałeś rację. Oni nigdy nie zrozumieją.
Napisy: Agnieszka Putek