NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Rodzina przypomina małą spółkę.
Spółki czasem ulegają...
- Przekształceniu. - ...otóż to. Dziękuję.
Jest to okres, w którym należy
zacisnąć pasa i ograniczyć wydatki.
Od kiedy nie stać nas na Marriotta?
Mówi tylko, że musimy wydawać pieniądze z rozwagą.
- To wszystko. - Właśnie że nic nie mówi.
Mama poszuka nam dziś nowego domu,
a wy zostaniecie tutaj. To wasze zadanie.
W tym pokoju jest cały nasz dobytek.
- Poważnie? - Tak.
Nie powiecie całej prawdy? Żadne z was?
Co my tu robimy? Dość już tego!
Chryste!
Wybaczcie. Zaraz skończymy. Dzięki.
Wstęp do pokoju mają tylko ludzie o nazwisku Byrde.
Rozumiemy się?
Przytaknij.
Dziękuję. Idziemy?
Obym nie musiał znów szukać pilota.
To średnia rozrywka.
Kocham was.
- Może znajdę pracę? - Kiepski pomysł.
Siedem dolców na godzinę nie na wiele się zda.
Daj spokój. Mam magistra.
Od lat nie miałaś z tego pożytku.
- I co z tego? - Co?
AGENCJA NIERUCHOMOŚCI
- Co powiemy dzieciom? - O czym?
Widzą, że coś przed nimi ukrywamy.
Zarazem słyszą napięcie w twoim głosie.
Możemy wyznać prawdę. Jak by to przyjęli?
Wiesz co, Marty?
Zanim zaczniesz odgrywać męczennika i użalać się nad swym losem,
pozwól, że odświeżę ci nieco pamięć.
Niewinny człowiek został zamordowany.
Gary...
To był porządny facet.
Robił jedynie dobre uczynki. W przeciwieństwie do Bruce'a.
Był ojcem. Miał dwóch dorosłych synów.
Nie poznałam ich, ale wiem, że ich kochał.
Zepchnęli go z balkonu.
Za co?
Ludzie się zdradzają!
Uprawiają pozamałżeński seks.
To się zdarza. Nie jestem wyjątkiem.
Nie byłam szczęśliwa. Nie jesteś bez winy.
Znajdź jak najlepszy dom za jak najniższą cenę.
Żadnych luksusów. Mamy tylko 20 000 $.
Skonsultuj się ze mną, nim coś podpiszesz.
Nie jesteśmy już mężem i żoną.
Jesteśmy wspólnikami. Nasz interes to wychowanie dzieci.
Masz rację, ponoszę część winy. Powinienem był przyłapać Bruce'a.
To moja działka. Przeoczyłem problem. Ale byłem rozproszony.
No wiesz, te sobotnie wieczory... Wychodziłaś na swój damski boks czy zumbę,
czy na co tam buliłem kilkaset dolców miesięcznie.
Gdzie jest Wendy? Miała wrócić dwie godziny temu.
Czemu dostaje tyle SMS-ów i wychodzi, gdy do kogoś dzwoni?
Ciekawe, kto rżnie moją żonę. Więc wybacz.
Nie zapomniałem o Garym.
I o tym, jak wyczyściłaś nasze konta, wiedząc, że potrzebuję pieniędzy.
Wiedziałaś o tym.
I wątpię, że to była wyłącznie twoja inicjatywa.
Tak więc pamięć mnie nie zawodzi. Widziałem to. Od początku do końca.
Odgłos twojego kochanka uderzającego z hukiem o chodnik
to jedyna rzecz, która pomaga mi zasnąć.
Otwórz te cholerne drzwi!
Przepraszam, jest tu ktoś?
Śmiało, wiesz, co robić.
Dalej, maleńka. Jest cały twój, pałaszuj.
Tak, użyj sobie.
Hej... Jestem Sam Dermody.
Przepraszam... wszyscy wyszli na lunch.
- Przepraszam, dzięki temu nie przysypiam. - Mam to w dupie.
Szukam domu.
Pozbieraj się do kupy.
- Zaczekam na zewnątrz. - Jasne.
Halo?
Nie trzeba tam sprzątać. Dziękuję.
- A ręczniki? - Proszę zostawić pod drzwiami.
Dziękuję.
Byłam w Chicago. Oprah, grudzień 1997.
Spodziewałam się świątecznego odcinka z darmówkami.
Nic z tego. Kwestie rasowe.
Ściągnęła gromadę wkurzonych kolorowych. Do dziś nie wiem, na co.
Chyba na policję. Myślałby kto, że mnie jest lekko.
Przeterminowane licencje. Akta notarialne.
Zaległe podatki.
Bankructwa, wyroki, tytuły własności, zastawy i szkice terenu.
Archiwa państwowe.
Gdyby chciał pan kopie, dziesięć centów za stronę.
Dziękuję. Trochę tu poszperam.
Czym się pan zajmuje?
Jestem tak zwanym aniołem biznesu. Wyprowadzam podupadłe firmy na prostą.
Chce pan zarobić pieniądze na firmach, które nie dają zysku?
Można tak w skrócie powiedzieć.
Przydałby się lód na tę wargę.
Takie przechowalnie można wykorzystać w pomysłowy sposób.
Składujesz łajbę albo inne klamoty,
zamykasz na klucz i tyle. Coś jeszcze?
Pewne utarte zwroty utarły się nie bez powodu.
Na przykład: „Trzeba wydać, żeby zarobić”,
z czym się zgadzam. Mógłbym w tym pomóc.
Zachowa pan pełne prawo własności.
W zamian za co?
Przekaże mi pan kontrolę nad finansami i księgowością,
nadzór nad inwestycjami...
I tym podobne.
Odzyskałbym 100% mojego wkładu,
pobierałbym 2,5% zysków netto.
Zalega pan z podatkami od nieruchomości
i trzech najemców pozwało pana do sądu.
Może pomoglibyśmy sobie nawzajem.
Na dodatek, zróbmy tak...
Zamiast być jedynie inwestorem, zostałbym też pana klientem.
Szukam magazynu.
Jeśli to także pańska szopa, chętnie ją wynajmę
i przejmę to, co w niej zalega, za...
powiedzmy 75 dolców na miesiąc?
Co pan na to?
- Sto. - Sto dolarów.
„Trzeba wydać, żeby zarobić”. Tak to leciało?
Dokładnie tak.
W porządku.
Sąd płaci mi za przechowywanie dowodów.
Gdy nikt się po nie nie zgłasza, są moje.
Jeden taki przeciął wierzch pontonu.
Chciał przewozić metamfetaminę w tę i we w tę po jeziorze.
Wiadomo, że jak wsadzisz na ponton sześciu opętanych ćpunów,
rozjuszonych i rozwrzeszczanych,
to ściągniesz uwagę patrolu wodnego.
Nawet nie wziął wędki czy lodówki turystycznej dla zmyłki.
Wyciągnij z tego morał.
Dobra. W porządku.
A co z naszą umową?
Żadnej umowy. Wynajmuje pan ode mnie magazyn i tyle.
Poważnie? Ma pan stałe koszty operacyjne.
Możemy zainwestować w regały i lodówki...
Jestem starej daty. To nie dla mnie. Czynsz płatny pierwszego.
Inwestycja gotówkowa pomogłaby rozbudować biznes,
mógłby pan reinwestować środki w kupno nowej łodzi.
Pomalować pomost.
Lepsze oświetlenie skusi kupujących.
Lepszy wystrój, lepsza klientela. Zdziwiliby się państwo...
Pana nazwisko, tutaj...
No dobrze.
Kierownik nie był pewien, czy macie Biblię.
- Nie trzeba. - Na pewno?
Jest napakowana...
zmyślnymi i przemądrzałymi powiedzonkami.
Wyatt? Nie chcę, żeby cię przeze mnie wylali.
Tylko bym ci podziękował.
To pomysł mojego starego.
Mówił coś o odciskach i charakterze.
Dmuchanie liści to nie to samo co ukrywanie Anne Frank.
To raczej nie przemówi do prawnika-baptysty z Kansas City,
ale spróbuję.
- Twój ojciec jest prawnikiem? - Tak.
Mamy tu letni domek.
Jesienią zaczynam studia na Mizzou.
Ojcu nie podoba się mój kierunek.
Ma nadzieję, że w ciągu lata się nawrócę i zmienię zdanie.
- A ty? - Jesteśmy z Chicago.
Ojciec siedzi w finansach, ale, jak widać, to skąpiec.
Idę z Three na wakeboarding, jeśli chcecie się przyłączyć.
Za jakieś 20 minut.
To lepsze niż leżakowanie cały dzień.
- Tata kazał nam tu zostać. - I pilnować trzech iPadów i bransoletki?
Sam tu siedź.
Często bywa, że ktoś zakłada interes,
kierując się osobistymi upodobaniami
i nie dbając o dobry model biznesowy.
- To powszechne. - Lubię cycki, to otwieram bar z cyckami.
Właśnie. Albo klub ze striptizem, czy jak to tu nazywacie.
Bar z cyckami.
A ty masz jakiś lepszy pomysł?
Świeże spojrzenie może przynieść korzyści każdemu biznesowi.
Z tego, co wiem, pański bar to jedyny...
- Bar z cyckami. - Zgadza się.
To jedyny taki bar w okolicy, a mimo to biznes kuleje,
więc może przydałaby się panu natychmiastowa pożyczka
i ulepszony plan biznesowy.
Tancerka większego kalibru
przyciągnęłaby zamożniejszych klientów.
Nie ma chyba powodu, by nie zatrudnić pięknych kobiet.
Piękne laski się tu nie zatrudnią. Odprawiłbym je.
Szare, pracowite myszki to mój przepis na sukces.
Albo wabiki na dziwaków.
Angie jest w odmiennym stanie czwarty raz. Scena należy do mnie.
One płacą mi, by na niej występować, plus 25% z napiwków.
Nie prowadzę listy płac. Pracują na własny rachunek.
Nie zapewniam im zdrowotnego, urlopów, funduszu emerytalnego,
socjalki, chorobowego. Nie ponoszę odpowiedzialności prawnej.
- Ale zgarniam 25%. Jasne? - Jak słońce.
- Proszę posłuchać... - Ile kasy bym dostał?
- Sto tysięcy na początek. - A masz więcej? 150, może 200?
Tak, jasne.
Odzyskałbym swój wkład, a potem...
Dwadzieścia pięć procent.
Słucham?
Moja działka...
za pranie twojej forsy.
To tym się zajmujesz, prawda?
- Chyba nie... - Hej!
Nie pogrywaj ze mną, panie Byrde.
Łatwo tracę panowanie.
Nie chcesz tego doświadczyć.
Koniec gadki.
Ten dom wybudowano w 1975 roku.
Ponad 230 metrów kwadratowych
i ponad stumetrowy dostęp do jeziora.
Do tego dwa pomosty.
Nie stać mnie na to.
- Hej, Sam. - Hej, Buddy.
Mieści się w pani budżecie.
Zaprosiłbym cię do środka, ale...
stary jest nie w sosie.
Chce, bym poszedł na prawo i pracował u niego.
Uważa, że dziennikarstwo jest do niczego.
- A nie jest? - Możliwe.
- Gotowi? - Tak.
Zęby rekina białego rosną w kilku rzędach.
Choć korzysta jednocześnie tylko z 15,
setki kolejnych...
Zaadaptowana piwnica będzie dla mnie,
a reszta domu dla was.
Nieczęsto się gdzieś wypuszczam, ale nie lubię czuć się osaczony.
Jak to... Chce pan pozostać w tym domu?
Nie miałem czasu jej tego wyjaśnić.
Mam chore serce.
Wymaga przeszczepu, ale mam 82 lata, więc tego nie zrobią.
Kardiolog dał mi rok,
góra 18 miesięcy.
To ciapaty, ale poza tym nie mam powodów, by mu nie wierzyć.
Przykro mi.
Sprzedaję dom pod warunkiem,
że mogę tu mieszkać aż do śmierci.
Kuchenkę i lodówkę mogę przenieść na dół.
Jak dobrze pójdzie, nie będziemy się widzieć tygodniami.
To cała historia.
Rozumiem, że to osobliwe wymaganie,
ale cena domu to odzwierciedla.
- Ile ma pani dzieci? - Dwoje. Córkę i syna.
Ile lat ma córka?
Piętnaście.
Czemu pan pyta?
Nie ma tu kanału ściekowego, tylko szambo.
Jak zatka sracz damskimi zaślepkami,
pokryjecie koszty za udrożnienie szamba.
Wypraszam sobie. Damskie zaślepki?
Cierpię na nieuleczalną chorobę. Od 2012.
Nie przebieram w słowach. To problem?
Nie.
Żaden problem.
Cóż, miło było panią poznać.
Jeśli ten układ pani nie odpowiada, to lepiej się pożegnajmy.
A jeśli odpowiada, to świetnie. Wezwijmy decydenta, by podpisał papiery.
- Kogo? - Pani męża.
Damy znać.
Mam pytanie.
Pańskie serce...
rok?
Tak, rok.
Góra 18 miesięcy.
Chodź tu.
Co się dzieje?
Masz, wkładaj.
To nie twoja łódź, prawda?
Dom? Studia? Cała reszta?
- Hej! - Nie za luźno?
Za luźno na co? Przestań! Co ty wyprawiasz?
- Cześć, jestem Jonah. - A ja Tuck.
Pokaż mi swój nóż.
Fajny, nie? Zatrzymaj go.
- Na pewno? - Jasne.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Chcą 1575 $ za śrubę?
Jest ze stali nierdzewnej.
Wasza córka i jej kumple zacumowali zbyt blisko brzegu.
- To nie jej kumple. - Nie wiedziała, że to kradziona łódź.
Myślała, że nastolatek pracujący w tanim motelu
mieszka w domu wartym pięć milionów? Pływa łodzią wartą 90 000?
- Co to za dzieciaki? - Wyatt Langmore i jego brat Three.
Zwykle nie kradną łodzi,
ale wiem, że nie stać ich na pokrycie kosztów.
Ale zakłada pan, że nas tak?
Odniosłem wrażenie, że Charlotte pochodzi z zamożnej rodziny.
Prywatna edukacja. Dom na przedmieściach.
Domyślam się, że wasze obecne zakwaterowanie
wynika z oszczędnego trybu życia, a nie z potrzeby.
Zabawa w domysły. Mogę się przyłączyć?
- Proszę bardzo. - Wydaje mi się,
że aresztowanie kmiotków, którzy prawie zabili moją córkę,
i wydobycie z nich całej prawdy to żmudne i czasochłonne zadanie,
którego w obliczu nadarzającej się okazji, czyli nas, wolałby pan uniknąć.
Domyślam się zatem, że to zwykłe, śmierdzące lenistwo.
- Przestań. - Co pan na to?
Skąd ten siniak?
Patroluję blisko 2000 km linii brzegowej, dysponując ośmioma łodziami.
Dbam o tutejszych podatników i turystów, którzy zasilają ich kieszenie.
Dla tych, którzy skąpią wydatków,
zatrzymują się w najtańszych motelach i korzystają z usług publicznych,
zarazem podważając moje kompetencje, mam taką radę: „Wynocha do Branson”.
No super.
Dokończmy formalności względem Charlotte.
Został pan wyznaczony czy wybrany na tę pozycję?
Wybrany.
A czy Langmore'owie głosują?
Jak dotąd nie.
Myślałam, że docenia się tu wyborców. A płacą podatki?
My owszem.
Oboje.
I co z tego?
- Wpłaciłam zadatek na dom. - Szukamy domu.
No cóż...
witam.
Dobrze, że Charlotte nie nadziała się na Ruth Langmore.
Dziewiętnastolatka. Sprytna. Wredna.
Jeszcze w pełni nie wykorzystała swych przestępczych zdolności.
Bill? Sprowadź tu braci Langmore'ów,
Wyatta i Three.
Mieszkają z ojcem w baraku nad zatoką.
- Ma pan zdjęcie Ruth? - Tak.
Specjalistka od włamań.
Nie zostawiajcie przy niej niczego drogocennego.
Po co ci telefon, skoro go nie odbierasz?
Ładuje się.
Kto tu sprzątał? Wpuściłeś kogoś?
- Sam posprzątałem. - Tak?
Dziękuję. Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Skąd to masz?
Od kolegi.
Poszedłem się przejść.
Sprzęt i bransoletkę wziąłem ze sobą.
No dobrze. Jonah, wychodzimy.
No chodź. Wyjdź. Proszę.
Jonah, no już. Pospiesz się.
Tak, pamiętam. A co z ich kuzynką, Ruth?
Mieszka z wujkami. Russem i Boydem.
Nie widzieli jej od rana. Coś panu zginęło?
Nie.
Wszystko gra, szeryfie. Dziękuję.
Mama mówi, że ta dziewczyna coś ukradła. I że to kuzynka tych dwóch gnoi.
Czy aż tak wiele od ciebie wymagam?
Nie sadzę.
Wiem, gdzie mogą być, tylko nie wiem, jak tam dotrzeć.
- Co chcesz złowić? - Czekam na sugestie.
- Dziękuję. - Proszę.
Sum. Świetnie.
Może przyniosę trochę lodu?
Tak, wezmę lód.
W prawo przyspieszasz, w lewo zwalniasz.
Jeśli wrócisz po zmroku, sam zacumuj.
Jasna sprawa. 100 $, proszę bardzo.
Przepraszam pana.
Weźmie pan 100 $ za pięć sumów?
Nie będziesz łowił?
Będę.
To tak na dobry początek.
I gotowe.
Nie weszłabyś tam, gdybyśmy jej nie odciągnęli, Ruth.
Ale zostawiliście jej zasmarkanego brata.
Musiałam czekać, aż sam sobie pójdzie.
Wolałbym, żebyś wróciła z dwoma tysiakami i kamerą wideo.
Rzecz w tym, wujku Boyd, że to lewa forsa.
Mamy do niej takie samo prawo jak on.
- Nieprawda. To moja forsa, zabieram ją. - Za chuja!
Spokojnie! Zadam wam jedno pytanie.
Co niby zrobicie z taką ilością gotówki?
Nie utkniecie jej w dziurze za pisuarem w tym szemranym przybytku.
Nie pójdziecie z tym do banku. Skarbówka wymaga zgłoszeń
depozytów powyżej 10 000 $. Tak więc bank odpada.
Wypasionej ciężarówki też nie kupicie. Nie za gotówkę.
Skarbówka zapuka wam do drzwi.
Jedyne, co możecie z tego mieć, to dożywotnie zakupy i paliwo.
- To wszystko. - Git.
- Morda. - To moja kasa.
A w zasadzie tylko się nią opiekuję.
Czyj to szmal? W zasadzie?
Nazywa się Omar Navarro. Coś wam to mówi?
- Nie. Kto to taki? - A powinno.
- Radzę się go wystrzegać. - Kim jest...
Omar Navarro.
Więc co z tym szmalem?
Tak naprawdę nie jest mój. Ja się nim tylko opiekuję.
- Ja pierdolę. - Lepiej to przemyślcie.
- Jasne? - Nie. Nie sądzę.
Szef kartelu narkotykowego musi mieć olej w głowie.
Nie powierzyłby trzech milionów komuś takiemu jak ty.
Powierzył mi osiem. Pod łóżkiem mam jeszcze pięć,
w workach i walizce.
Mówię wam, że popełniacie wielki błąd.
Masz osiem milionów dolarów jakiegoś narkotykowego króla?
- Zgadza się. - Czemu?
To nieistotne. Zastanówcie się lepiej, czy jesteście mordercami.
Chcecie ukraść tę forsę, to musicie mnie zabić.
Bo gdy zjawi się tu człowiek od Navarro
i zapyta mnie, gdzie są pieniądze,
powiem mu, że ukradli je Langmore'owie.
Wówczas on znajdzie jednego z was
i będzie obdzierać go ze skóry, aż dopadnie całą resztę.
Odpowiedzcie sobie teraz na pytanie, czy jesteście mordercami.
Można by się spierać,
że zniknięcie pana Byrde'a
i redystrybucja jego pieniędzy to dobry uczynek.
Wspiera i wspomaga handel narkotykami.
O kurka.
Kto wie, ile bólu i cierpienia przysporzył innym.
Przysporzyłby.
Nawet dzieciom.
Dobra.
Nie kupilibyśmy nowych aut i ciężarówek.
Ale Merle sprzedałby nam lekko używane za gotówkę, prawda?
Tak.
Myślisz, że skarbówka monitoruje zakupy 70-calowych samsungów?
Nie sądzę.
Już nigdy nie nadarzy nam się taka okazja.
Kto w waszej grupie stanowi słabe ogniwo? Kto się sypnie?
Kto tu jest paplą, sypia z mętami
i upija się z mętami. Kto?
Kto przepuści całą swoją kasę w pięć lat?
Co mu powiecie, gdy zażąda, byście odpalili mu część waszego udziału?
Odmówicie? I co wtedy?
Zagrozi, że doniesie na was za kradzież i morderstwo?
Pamiętajcie, że aby się to udało, musielibyście mnie zabić.
Wiecie, że w Missouri stosują karę śmierci?
O ile nie bierzecie pod uwagę zabicia członka rodziny,
by uniknąć celi śmierci,
będą was ścigać wiecznie i niezmordowanie
aż do waszej śmierci.
Dobra, ja odpadam.
- Three. - Słuszna decyzja.
- Przepraszam za Charlotte. - Nie popisałeś się.
- Zatrzymamy sto tysięcy. - Pan Navarro się po nie zgłosi.
- No to 50. - Tyle też odbierze.
- Trzydzieści. - Nie.
Zabieramy 20 000. Odlicz 20...
Popełniacie błąd.
...za wysiłek i zawiedzione oczekiwania.
No cóż.
- I nie płacz. - Sami będziecie płakać.
Albo wyznaj prawdę panu Navarro,
jak kiepsko pilnujesz jego gotówki.
Przekażę mu.
Chodźmy.
Prawie mi się udało, co nie?
Czemu mam wrażenie, że oboje wiemy, iż lepiej by było, gdybyś zginął?
I co?
Szczęka należała do Hansona Seniora.
Gdyby dało się coś wyodrębnić z reszty tej mazi,
to znaleźlibyśmy też Bruce'a Liddella.
Przenosisz się do Missouri?
Martin Byrde tam jest.
Cały i zdrowy, szasta kartą kredytową.
Jak wygląda nasz plan?
Byrde zlikwidował działalność.
Ktoś zlikwidował Bruce'a.
Byrde wyciągnął rodzinę z Chicago i osiem milionów z banku
i wywiózł do południowego Missouri.
Czemu?
Forsa była czysta, opodatkowana.
Jeśli bał się, że ją zamrozimy, mógł ją przelać za granicę.
Potrzebuje tej gotówki. Nie wiem, po co...
ale węszę przekręt.
Dorwę go.
Wyśpiewa mi, jak i gdzie kartele piorą forsę,
a wtedy ją przejmę. W całości.
Odniosę zawrotny sukces.
Tak właśnie to zrobię.
Pytałem o nas.
Wiesz już, co zrobimy?
Nic.
Kto kocha swoją córeczkę?
- Hej, tato. - Tak?
Dokąd idziesz?
Mam coś do załatwienia.
Pośpij jeszcze, dobrze?
Przepraszam za wczoraj.
Wiem.
Nie martw się.
Poznałem kolegę.
Ma na imię Tuck.
Pracuje w ośrodku „Pod Niebieskim Sumem”.
Nikt się tam nie zatrzymuje,
nie odwiedza restauracji ani baru.
To coś dla ciebie, prawda?
Pośpij jeszcze, dobrze? Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Kiedyś też będziesz miał syna.
Liczę, że będziesz z niego równie dumny jak ja z ciebie.
Śpij.
Mamy polisę na milion dolarów.
- Odzyskałeś pieniądze. - Weź dzieci...
- Wygrałeś. - Żyj z karty kredytowej.
Nie wygrałem. Niby jak?
Straciłem wszystko.
Nic nam nie zostało.
Jeśli umrę, przynajmniej coś zyskamy. Prosta sprawa.
Weź dzieci i utrzymuj się z karty,
- aż wypłacą ubezpieczenie. - Nie.
- Zacznij od początku. - Potrzebujesz tylko czasu.
Nieprawda. Wywinąłem się kłamstwem.
Nikt nie zdołałby wyprać tu ośmiu milionów.
Nie w trzy miesiące.
Del dostanie swoje osiem milionów
i gdy dowie się, że nie żyję, nie będzie miał powodu, by...
By co?
- By nas zabić? - Właśnie. Czemu miałby to zrobić?
- Nie musisz tego robić. - Wiem. Posłuchaj.
Masz tu adres mailowy Dela
oraz adres i numer magazynu.
Tam są jego pieniądze. Tam je znajdzie.
Za trzy godziny zadzwonisz do szeryfa i powiesz mu, że nie wróciłem
i że się martwisz.
Spacerowałem po Horseshoe Bend w pobliżu Sweetwater Bluff.
Możesz to powtórzyć?
- Powtórz. - Horseshoe...
Horseshoe Bend w pobliżu Sweetwater Bluff.
Spacerowałem po Horseshoe Bend w pobliżu Sweetwater Bluff.
Sweetwater...
Tam właśnie mnie znajdą. Od razu wyślij maila do Dela.
Jeśli ktoś inny znajdzie gotówkę w tej szopie...
Marty. Nie rób tego.
Nie rób tego.
Halo?
Hej, Bob. Tu Marty Byrde.
Chcę ci zadać nieco dziwne pytanie.
Prowadziłeś przypadkiem dochodzenia w związku z polisami na życie?
Kilkadziesiąt. Czemu pytasz?
Świetnie. Otóż mój znajomy
chciałby się dowiedzieć,
jak często ubezpieczyciele odmawiają wypłat
w przypadku podejrzenia, że właściciel polisy popełnił samobójstwo.
A ten klient złożył wniosek, który został odrzucony czy pyta z ciekawości?
Chyba chce tylko wiedzieć,
jak często wypłacane jest odszkodowanie po śledztwie.
Jak często dokonują wypłat.
Jak to wygląda w procentach?
Sam nie wiem. Co mu powiedzieć? Jak sądzisz?
Jakieś 85%... 70%. Może mniej?
Każdy przypadek śmierci jest badany.
Jasne, to zrozumiałe.
A co, jeśli to śmierć wskutek wypadku?
Samochodowego albo...
Sam nie wiem. Podczas pieszej wycieczki...
To zależy. Powiedzmy, że ów klient
miał ostatnio problemy finansowe
albo zrobił coś nieoczekiwanego, na przykład znienacka rzucił pracę.
Może miał żonę, która go zdradzała.
To argumenty, jakimi posłuży się ubezpieczyciel,
by odmówić wypłaty odszkodowania.
Rozumiem, więc...
powiedziałbyś, że jakieś 50%?
Bob? Mniej niż 50?
Nie znam dokładnej liczby.
Panie Byrde?
Dzięki za pomoc.
OŚRODEK „POD NIEBIESKIM SUMEM” PARK WODNY
Tak, wiem.
Pewnie niepotrzebnie się zamartwiam. Ale on nie zna tutejszych dróg.
Tak. Tylko o to proszę.
Dobrze. Dziękuję, szeryfie.
Pańska własność jest w magazynie.
Marty Byrde nie żyje.
- Hej, tato. - Gdzie mama?
Wysłałaś maila?
To dobrze.
Miałem mętlik w głowie.
Powiedz mi więcej o „Niebieskim Sumie”.
POD NIEBIESKIM SUMEM
BAR Z PRZEKĄSKAMI WIATA PIKNIKOWA
PRZYNĘTY I SPRZĘT WĘDKARSKI DOMKI DO WYNAJĘCIA
AWARIA
Czego pan chce?
A czego pani chce?
Dość. Proszę wyjść. Mam mnóstwo roboty.
- No już. - Pani Garrison.
Nie znam się na pani biznesie.
Dlatego nie powiem, jak go ulepszyć.
Inwestuję w ludzi, nie w biznesy.
Ludzi, którzy podchodzą do swojej pracy z pasją,
a mimo to z jakiegoś powodu nie odnieśli sukcesu.
Znam się na pieniądzach. Potrafię się z nimi obchodzić.
Wiem, skąd je brać.
Mam gotówkę i jestem skłonny ją w panią zainwestować.
Posłuchaj, Marty. Wiem, co proponujesz.
Inwestujesz forsę.
Wkładamy ją w remont.
W czerwcu interes zaczyna się rozkręcać
i pożyczam więcej pieniędzy.
W lipcu potrzebuję jeszcze więcej, bo zbliża się Dzień Niepodległości.
Wynajmuję dodatkowe domki...
i to lepsze niż nic, ale nadal za mało,
by obsłużyć dług zaciągnięty w banku,
zabezpieczony hipoteką na tę nieruchomość.
Skąd my to znamy...
Nim się obejrzysz, mamy Święto Pracy,
a ja wiszę zarówno tobie, jak i bankowi.
Wymuszasz sprzedaż posiadłości i odzyskujesz swój wkład z odsetkami.
Nie potrzebuję twojej pomocy w rozpieprzeniu mojego interesu.
Wyjdź, proszę.
I to już.
Kurde, nie wiem. Tylko tyle, że jego kot ma na imię Henry.
Hej, Tuck. W życiu nie widziałem większego niedoroba.
Nie używaj tego słowa. Co z tobą?
- Mówiłeś coś do mnie? - Nie używaj tego słowa.
Chcesz mnie pouczać co do słownictwa?
Pouczyłem swoje dzieci i w lot to pojęły.
Jesteś o 20 lat starszy, a nadal nie wiesz, że to niestosowne?
Chcesz poczuć się lepiej jego kosztem?
Znieważając jego, znieważasz cały ośrodek.
Możesz sobie na to pozwolić
w spelunach, w których zwykle bywasz, ale nie tutaj.
Nie toleruję tego.
- Nie tolerujesz? - Właśnie.
Nie toleruję.
Czekaj chwilę.
Weź głęboki oddech. Chcę ci coś pokazać.
Na tej ścianie wiszą zdjęcia z ostatnich 50 lat.
Zwróć uwagę na jedno z nich. To z ojcem i synem z wielką rybą.
Może mi pan podać to zdjęcie?
Właśnie to. Dziękuję.
Mamy tu złudzenie optyczne.
Autor zdjęcia kazał dzieciakowi przybliżyć rybę do obiektywu,
żeby wydała się większa, i by jak najlepiej uwiecznić tę chwilę.
Bo mu zależało.
To specyfika tego miejsca.
Chcesz to znieważyć? Nie pozwolę na to.
Przeproś tego młodego człowieka. I to już.
Ty żałosny, zacofany...
chuju.
A to kto?
Buddy Dieker.
Kto?
Pan Dieker będzie mieszkał w piwnicy przez rok. Mniej więcej.
Mamo, co my tu robimy?
Tata pierze forsę dla meksykańskiego kartelu.
Bez kitu.
Witam, panie Dieker!
Napisy: Ewa Nowicka