NETFLIX PRZEDSTAWIA
NETFLIX - FILM ORYGINALNY
Zeznanie.
Nazywam się Wilfred Leland James, a to jest moja spowiedź.
Ku zbrodni i potępieniu przywiodło mnie
40 hektarów dobrej ziemi w Hemingford Home w Nebrasce,
którą moja żona Arlette Christina Winters James otrzymała w spadku
po swoim ojcu.
Chciałem przyłączyć te 40 hektarów do naszych trzydziestu.
Pragnąłem, by to wszystko przejął potem mój syn,
Henry Freeman James,
a po nim jego spadkobiercy.
- Umiesz wrzucić wsteczny? - Tak.
Pokaż.
- Pośrodku. - Dobra, jesteś gotowy.
Może nie na jazdę do Omaha...
czy nawet do Lincoln, ale powoli
po Hemingford Home.
Rozumiesz, co mówię?
Powoli.
W 1922 roku źródłem dumy dla mężczyzny była ziemia.
A także jego syn.
Nie za kwaśna.
Ani za słodka.
Nie.
W sam raz.
Moja żona,
która nigdy nie polubiła życia na farmie,
najchętniej by sprzedała ziemię.
Chciała zostawić to wszystko.
Co mielibyśmy robić z pieniędzmi, ale bez ziemi?
Wyjechać.
Do Omaha.
Albo nawet St. Louis.
Miasta są dla durniów.
Tata ma rację.
Nie chcę żyć w mieście.
Porozmawiamy po kolacji.
Jeśli uważasz inaczej, przenieś się do mamy.
Mam ci zostawić ziemię po ojcu?
Nigdy w życiu.
Cóż...
No to...
odsprzedaj mi ją.
Jak to sobie wyobrażasz?
Trochę by to potrwało.
Osiem lat.
Może dziesięć. Ale spłacę cię co do centa.
Lepiej dostać trochę niż nic.
Farringtonowie zapłacą od ręki.
To znacznie lepsza oferta niż twoja.
Ale mam inny pomysł.
Sprzedajmy Farringtonom moją ziemię razem z farmą.
Wezmą, bo to im zapewni dostęp do torów kolejowych.
Potem będzie...
podział pieniędzy.
I rozwód.
Przecież tego chcesz.
A...
kto...?
Kto weźmie chłopaka?
Ja.
Czternastolatek potrzebuje matki.
To nie w porządku, Arlette.
Odbierzesz mu wszystko, co zna.
- Zrobisz to? - Nie w porządku?
Życie rzadko jest w porządku.
Zwłaszcza tutaj.
Potrzebuję trochę...
Muszę to przemyśleć.
Zastanawiałem się, czy nie oddać sprawy do sądu.
Ale coś mnie powstrzymało.
Nie to, że sąsiedzi by plotkowali.
Coś innego.
Znienawidziłem ją.
To mnie powstrzymało.
Cholera, Wilf. Wystraszyłeś mnie.
Co jest?
Nie sprzedasz tych 40 hektarów.
Doprawdy?
Nie bez walki.
Powalczysz sobie z Farringtonami.
A ja się...
Wierzę, że w środku każdego człowieka
siedzi ktoś inny.
Nieznajomy.
Przebiegły.
Henry?
Co ty tu...?
Shannon.
Panie James.
Idź do domu. Muszę pogadać z Henrym.
Dobrze.
Do jutra.
O co chodzi?
Tej wiosny Henry poczuł miętę do córki naszych sąsiadów.
Już dawno chciałem ci przynieść.
Henry...
Są piękne.
Poszukajmy wazonu.
Ten przebiegły człowiek we mnie chciał to wykorzystać.
Straciłbyś Shannon.
I mnie.
Więc co zrobimy?
Cóż...
Czasem trzeba...
wziąć to, co ci się należy.
Nie.
Nawet jeśli komuś stanie się krzywda.
Nawet jeśli ktoś umrze.
Tato.
Cóż...
Gdyby zniknęła...
wszystko byłoby po staremu.
Żadnych kłótni.
Żylibyśmy tu spokojnie.
Proponowałem jej wszystko, co mogłem, ale nie chce odejść.
Zostało mi już tylko jedno.
Nam zostało.
Henry!
Pocałuj mamę.
Co z tobą?
Nic.
Wszystko gra.
Mogę wziąć piwo?
Dokończ to.
Ale jutro nie pij.
Ani pojutrze.
Zamordowany mężczyzna czy kobieta
umiera nie w boskim czasie, ale w ludzkim.
A jeśli nie zdąży odpokutować za grzechy...
cóż...
trzeba jej wszystko wybaczyć.
A co z nami?
Pójdziemy do piekła?
Jak możesz tak mówić, skoro wokół widzisz niebo?
Które ona chce nam zabrać.
Pomyśl.
Jeśli pojedzie do Omaha...
wykopie sobie jeszcze większy grób.
Jeśli cię zabierze...
zostaniesz mieszczuchem.
Zapomnisz o tym wszystkim.
Będziesz żył po miejsku.
Zaczniesz kopać własny grób.
Jedz, bo będziesz głodny.
Nie to nie.
A ty tylko siedzisz.
Odczep się.
- Co takiego? - Odczep się,
żebyśmy znów byli rodziną.
Prawnik mnie zapewnił, że z moją ziemią...
mogę robić, co chcę.
Sprzedam ją.
Możesz tu zostać, wąchać świnie,
sam sobie gotować i słać łóżko.
Ale ty pojedziesz ze mną do Omaha.
Otworzę sklep z sukniami.
Tak będzie w porządku.
Nie kombinuj, Wilf.
Nie kombinuję. Dużo o tym rozmawiałem z Henrym.
Chce jechać.
Przynajmniej na próbę.
A ja może poszukam pracy jako mechanik.
Samochody, ciężarówki,
ale głównie maszyny rolnicze.
Jeśli umiem naprawić nasz traktor,
poradzę sobie ze wszystkim.
Poważnie?
Henry cię przekonał?
Powiedział mi...
że lepiej...
poszukać szczęścia w mieście...
niż zostać tutaj i być...
nieszczęśliwym.
Chłopak gada z sensem, a ojciec go słucha?
Nareszcie.
Alleluja.
Inaczej by mi przyłożył.
Nic takiego.
Henry, chodź do nas! Trzeba to uczcić.
- Henry. - Przestań.
Wreszcie razem.
- Chłopcy zmądrzeli. - Przestań.
Cholera.
Jeśli będziesz grzeczny, pozwolę ci to później wyssać.
Nie bądź taki sztywny. Widziałam cię z Shannon Cotterie.
Ładna buzia i zgrabna figura.
Byłbyś głupi, gdybyś nie skorzystał.
Ale uważaj, bo tutaj 14 lat to już dobry wiek na małżeństwo.
Tak jest.
Za Shannon Cotterie i jej ukochanego!
Jeśli mój syn nie zobaczy jej sutków, to znaczy, że jest ofermą.
Kiedy ją zaciągniesz w zboże
albo za stodołę, spisz się na medal.
Wszystko dokładnie obmacaj i pocieraj wacusiem,
aż się opluje.
Tylko nie rób tego w domu,
bo cię zamkną. Jak kiedyś mamę i tatę.
Chodź.
Zostaw mnie.
Chcę spać.
Zaraz.
Dobra.
Jeszcze kawałek.
Już.
Kładź się.
Nie może tak mówić o Shannon.
Ale mówi.
Taka już jest.
Przecież wiesz.
Taka się urodziła.
Rozumiesz?
Przez nią stracisz Shannon. Masz to jak w banku.
Jeśli jej pozwolimy.
Może też weź prawnika.
Taki, na którego mnie stać...
nie dałby rady prawnikom Farringtonów.
Te 40 hektarów przypadłoby jej.
I wszystko by im sprzedała.
To jedyny sposób.
Ale musisz mi pomóc.
Pomożesz?
Wolałbym inaczej...
Ja też, synu.
Ja też.
To nasz dom.
Tu jest nasze miejsce.
Będziesz o nie walczył?
Powiedz.
Nie możesz...?
Nie wiem...
może poduszką?
To by za długo trwało.
I bolało.
Walczyłaby.
Pójdzie do nieba?
To tylko chwila.
Chodź.
No już.
Żegnaj, mamo.
Żegnaj.
Nie.
Cholera.
Odsuń się.
- Trzeba ją obrócić. - Puszczaj!
Odsuń się!
W 1922 roku...
zamordowałem własną żonę.
Mój syn...
mi pomógł.
Żałuję tego...
bardziej niż samej zbrodni...
z powodów, które przedstawię dalej.
Dobra.
Już.
To nie grób.
- To nie jest grób dla mamy. - Chłopcze...
Henry.
Chłopcze.
Dobra.
Chodź.
Idź do domu.
Przynieś ze spiżarki miednice.
I wiadra na mleko ze stodoły.
Nabierz do nich wody...
i wsyp to, co trzyma w kuchni
pod zlewem.
Podgrzać wodę?
Nie.
Na krew
najlepsza jest zimna.
No już.
Tamtej nocy odkryłem coś, czego większość ludzi nigdy się nie dowie.
Morderstwo jest grzechem.
Złym uczynkiem.
Ale także ciężką pracą.
Nie dam rady pójść dziś do szkoły.
Wszyscy to zobaczą. Zwłaszcza Shannon.
Pójdziesz w poniedziałek.
Powiesz, że miałeś grypę
i nie chciałeś nikogo zarazić.
Hej!
Zostaw ją!
W tamtych czasach na farmach działy się różne rzeczy.
To były odludzia.
Rzeczy, o których się nie mówiło, nie zgłaszało.
W tamtych czasach
żona była sprawą męża.
Jeśli zniknęła...
nikt się tym nie interesował.
Usunięcie wszystkiego byłoby błędem.
Odeszła na piechotę i zabrała tylko tyle, ile mogła unieść.
Dlaczego nie odjechała autem?
Bo usłyszałbym silnik i ją zatrzymał.
Wilfred James?
Andrew Lester. Adwokat.
Zanim podam panu rękę...
niech mi pan powie, czyim pan jest adwokatem.
Reprezentuję Farrington Livestock Company
z Chicago, Omaha i Des Moines.
Więc szkoda fatygi z tą ręką.
Bez urazy.
Co słychać, Lars?
Ujdzie.
Ale zaschło mi w gardle.
Wiesz, gdzie ją znaleźć.
Jak zwykle słodką i zimną.
I ja bym się chętnie napił.
Ja też.
Naprawianie płotu daje w kość.
Choć pewnie nie tak, jak przejechanie 30 kilometrów w aucie Larsa.
Nie czuję tyłka.
Może się napijemy w środku.
- Byłoby chłodniej. - Fakt,
ale nie podałem ręki i do domu też nie zaproszę.
- Dzień dobry. - Henry.
Ma pan coś do załatwienia. Pewnie chodzi o moją żonę.
Owszem.
Po co tu pana przysłała?
To nie ona mnie przysłała.
Prawdę mówiąc, przyjechałem do niej.
Więc wszystko jasne.
To znaczy?
Dała dyla, panie Lester.
Zwiała.
Poszła sobie.
Różnie to nazywają.
Tak.
Ale...
myślałem...
że was ma tak samo dość
jak mnie.
I własnego syna. Żegnam.
Proszę wybaczyć...
ale to bardzo dziwne.
Zważywszy,
ile mój klient jest gotów zapłacić
za ten kawałek ziemi.
Załatwić cokolwiek z tą kobietą jest trudniej...
niż przybić gwoździem galaretkę.
Mogę zajrzeć?
Henry.
Powiedz mu, gdzie jest mama.
Nie wiem.
Jemu powiedz, nie mnie.
Tata mnie zawołał w piątek na śniadanie...
Mamy już nie było.
Spakowała się i odeszła.
To prawda?
Tak.
Mogę już wrócić? Muszę nadrobić lekcje.
- Tylko pamiętaj o dojeniu. - Jasne.
To nie koniec.
Dobrze wyszło?
Doskonale.
Złapią nas?
Pójdziemy do więzienia?
- Kiedy zasypiemy studnię? - Później.
Dlaczego?
Bo na pewno
wróci tu z szeryfem Jonesem.
Zasypana studnia może wzbudzić podejrzenia.
Że akurat teraz.
Ale taka, którą trzeba zasypać...
to co innego.
Uważaj na zad.
Idziemy.
Dalej.
- Dalej. - Tato, nie...
Idziemy.
Co teraz?
Niech przestanie.
Zrób coś!
Dzień dobry.
Dużo roboty?
Przeze mnie.
Krowa nam wpadła do starej studni.
- Poważnie? - Ano.
Lemoniady, szeryfie?
Arlette ją zrobiła.
Jednak wróciła?
Nie. Zabrała ulubione fatałaszki...
ale lemoniadę zostawiła.
Przynieś
- szeryfowi szklankę. - Jasne.
Zapraszam do cienia.
Dzięki, ale postoję tutaj.
Wiesz, że nie przyjechałem prywatnie.
Dziwne, że z tyłu nie siedzi Lester.
Chciał, ale mu to wybiłem z głowy.
Tak samo jak nakaz przeszukania.
Bo niby po co? Albo mi się pozwolisz rozejrzeć, albo nie.
Nie wpuściłem go, bo mi się nie spodobał.
Świętego Jana też bym nie wpuścił,
gdyby tu przyjechał w imieniu Cole'a Farringtona.
Tak.
Ładnie tu.
Rano wpada słońce.
A po południu jest chłodno.
Bo świeci z drugiej strony.
Proszę.
Tak.
- Kupa rzeczy. - Tak.
Arlette lubiła się stroić. Zamawiała z katalogów.
Ale zabrała tylko jedną walizkę.
Druga została.
Stoi w rogu.
Pozbierała chyba tylko to, co najbardziej jej się podobało.
Miała dwie pary spodni...
i niebieskie dżinsy,
które zniknęły.
Ale...
spodnie zostawiła.
W spodniach wygodniej się podróżuje.
Kobiecie też.
Jeśli się śpieszyła, mogła wziąć spodnie.
Pewnie tak.
Cóż...
Zabrała też biżuterię...
i zdjęcie dziadków.
Tak?
To chyba naturalne.
Ładny pokój.
Ładny dom. Musiała zwariować,
żeby to wszystko zostawić.
Mama zawsze chciała mieszkać w mieście.
Marzyła o własnym sklepie z sukniami.
- Naprawdę? - Tak.
Ale na to potrzeba trochę pieniędzy.
Dostała ziemię w spadku po ojcu.
Damskie buty.
Rozchodzone. Wygodne na drogę.
Chyba nie uciekła na bosaka?
Pewnie zabrała płócienne.
Bo nigdzie ich nie znalazłem.
Cóż...
Najwyraźniej ktoś przejeżdżał...
i się z nim zabrała, zanim do niej dotarło, co robi.
- Tak myślę. - Ja też.
Cóż, szeryfie...
Jeśli to już wszystko, chcielibyśmy wrócić do pracy.
Od trzech lat nie możemy zasypać tej wyschniętej studni.
W końcu krowa mi wylazła z obory...
Elphis.
Tak się nazywała.
Wylazła i postanowiła się przespacerować.
W dodatku nie skręciła karku.
Musiałem zastrzelić.
Chodź, pokażę ci.
Innym razem.
Dzięki za lemoniadę i uprzejmość.
Pomimo tego, kto mnie tu przysłał.
Nie ma sprawy.
Każdy musi robić swoje.
Nawet nie obejrzał.
Jeśli Bóg wynagradza nas na ziemi za dobre uczynki,
to pewnie Szatan wynagradza nas za złe.
O ile pamiętam, to było udane lato.
Dużo słońca i akurat tyle deszczu, żeby wyrosła piękna kukurydza.
Jeszcze trochę.
Chodź do tatusia.
Henry nie zawsze był smutny tamtego lata,
a powodem była Shannon Cotterie.
Panie James.
Skarbie.
Czy...?
Czy Henry jest chory?
Słucham?
Jest zdrowy jak koń.
I je tyle samo.
Tak.
Wiem, ale...
Zmienił się.
Zawsze wiedziałam, o czym myśli...
a teraz już nie wiem.
Zamyśla się.
- Tak? - Tak.
Nie zauważył pan?
Rany...
Moim zdaniem się nie zmienił.
Zależy mu na tobie.
Bardzo.
Może się zamyśla, bo się w tobie zakochał.
Myślałam o tym, ale...
Panie James...
gdyby zaczął kręcić z którąś z dziewczyn ze szkoły...
powiedziałby mi pan?
Shannon...
Latem jest kupa roboty.
A odkąd Arlette odeszła...
mamy tu z Hankiem urwanie głowy.
Brakuje mu czasu dla ciebie, a co dopiero dla jakiejś innej dziewuchy.
No tak...
Ale zrobił się taki cichy...
i zamknięty w sobie.
Czasem muszę go wołać dwa, trzy razy,
zanim odpowie. Próbuję...
Jedyne twoje zmartwienie to pilnować, żeby sobie
za dużo nie pozwalał.
Chłopców czasem ponosi.
Prawda?
Tak.
Panie James...
Przykro mi z powodu pani James.
Myślisz, że coś powiem Shannon albo szeryfowi, ale...
nie masz się czym martwić.
Wystarczy. Idź spać, Henry.
Hank.
Nie lubiła, gdy mnie tak nazywałeś.
Dobra, Hank.
Idź spać.
Dobrze wiedziałem, dokąd prowadzi ta rura.
Co się stało?
Wydawało mi się, że lis próbuje wejść do stodoły.
Lis?
- Nie widziałem tu lisa od... - Wracaj do łóżka, Hank.
Zginą tam na dole w ciemności.
Jeśli się nie uduszą, to...
Henry wrócił tego dnia ze szkoły później,
z nowiną.
Ona ma 15 lat.
Ludzie się żenią w tym wieku.
Nie mam pieniędzy, żeby wam pomóc. Rozumiesz?
Może coś odłożę przez trzy lata, jeśli będą dobre plony,
- ale w tej chwili... - Mielibyśmy pieniądze!
Gdybyś się tak nie napalił na te 40 hektarów!
Dałaby mi trochę.
- Ona by mi tak nie powiedziała. - Powiedziałaby ci dużo gorsze rzeczy.
I śmiałaby się.
Matka mówiła ci...
żebyś trzymał ptaszka w spodniach.
I choć to było niezbyt uprzejme, jak większość tego, co mówiła,
- należało jej słuchać. - Mama by mi pomogła.
Pieniądze mogą wszystko.
Lepiej zmykaj.
Zapomniałeś, jaka mama była skąpa.
Trochę za szybko.
Zrobię, co będę mógł.
Oby.
Harlan Cotterie radził sobie lepiej niż większość farmerów
w latach 1916-1922.
Harówa.
Zawsze był dla mnie dobry.
Uważałem, że jesteśmy nie tylko sąsiadami,
ale i przyjaciółmi.
Tamtego dnia jednak znienawidziłem go.
Nie dlatego, że przyjechał w sprawie mojego syna.
Nie.
Dlatego, że miał lśniącego niebieskiego Cadillaca.
I nową, czerwoną stodołę.
I kanalizację w domu.
Ale najbardziej...
z powodu jego pospolitej i potulnej żony, która na wszystko
miała jedną odpowiedź.
Zrobimy, jak uważasz.
Przede wszystkim wyślemy ją
do Katolickiego Domu dla Dziewcząt w Omaha.
Jeszcze o tym nie wie. Tak będzie dobrze.
To jakiś sierociniec?
Nic z tych rzeczy.
To czysty i porządny dom.
Tak słyszałem.
Będzie pracować, uczyć się, a za cztery miesiące urodzi.
Oddamy dziecko do adopcji i wtedy wróci do domu.
A jaka jest moja rola?
Bo jakaś pewnie jest.
Nie zgrywaj się, Wilf. Wiem, że miałeś ciężki rok,
- ale nie rób sobie ze mnie jaj. - Nie robię.
Nie tylko ty jesteś wściekły...
i zażenowany.
Mów, czego chcesz.
Dobra.
Wiem, że nie jesteś bogaty,
ale pora wziąć na siebie część odpowiedzialności.
Za pobyt w tym domu muszę zapłacić 300 dolarów.
Tak.
Wiem, że nie masz 150,
więc zgodzę się na 75.
To niemożliwe.
Arlette wszystko zabrała, kiedy sobie poszła.
Weź pożyczkę w banku. Poprzednią już spłaciłeś.
Tym, co dostałem za plony. Więcej nie zarobię.
Mam ziemię...
i dom.
I nic więcej.
Lepiej coś wymyśl.
Możesz jeszcze zastawić dom.
Chcę od ciebie 75 dolarów.
Nieduża cena za to, by twój chłopak w wieku 15 lat
nie musiał zmieniać pieluch.
A jeśli nie dam rady zapłacić?
Co wtedy?
Idę.
I nie będę się upominał.
Jak nie, to nie.
Ale nie mów, że nie możesz, bo swoje wiem.
Trzeba się było zgodzić, żeby sprzedała Farringtonom.
Wtedy by nie odeszła.
Miałbyś pieniądze.
A moja córka...
nie zostałaby matką.
Nie mogą jej tam wysłać.
Mogą i wyślą.
Tylko nie zrób czegoś głupiego albo pochopnego.
Bo jeszcze pogorszysz sytuację.
Uciekniemy.
Zastanów się.
Jeśli nam się upiekło...
Prawda?
Byłoby szkoda.
Moglibyśmy zwiać do Kolorado.
Nie moglibyście...
bo nie masz pieniędzy.
Pieniądze wszystko załatwią,
a ich brak wszystko zepsuje.
Ja to wiem.
I Shannon też się dowie, mając na głowie bachora.
- Zobaczysz. - Nie, jeśli go jej odbiorą.
Kobieta się zmienia, kiedy ma w brzuchu dziecko.
Czuje się wtedy mądra.
Mężczyzna tego nie zrozumie.
Nie przestanę cię szanować, bo będziesz miał dziecko.
Ani jej. Nie ty pierwszy.
I nie ostatni.
Ale nie... Hej.
Ale nie proś dziewczyny w piątym miesiącu,
żeby z tobą uciekła.
Nie będziesz mi rozkazywał.
Nie umiałeś nawet poderżnąć matce gardła.
Zrobiłem to...
dla nas.
Po co mi 70 hektarów, jeśli nie będę ich miał komu zostawić?
Był inny sposób.
Dobrze wiesz.
To przez ciebie!
Chłopcze.
Przez ciebie jestem przeklęty!
Chłopcze.
Nazajutrz pojechał do szkoły i już się nie kłócił.
Bo pozwoliłem mu wziąć auto.
Kiedy odjechał,
zacząłem szukać.
Zastanawiałem się, czy coś ukryła,
tak jak sam to przedstawiałem.
Im dłużej szukałem, tym bardziej byłem pewien, że coś schowała.
Czy możemy ci pożyczyć 35 dolarów?
Jasne.
Ale nie potrzebujesz 35 dolarów.
Obawiam się, że jednak.
Nieprawda.
Potrzebujesz 750.
I mógłbyś je dostać jeszcze dziś. Przydałoby się
zainwestować w farmę. Może naprawić dach?
Dokupić zwierząt?
Albo nawet założyć kanalizację, jak u sąsiada?
Zyski będą dużo większe niż koszt kredytu pod hipotekę.
To ci się opłaci, Wilf.
To ci się opłaci.
To coś nowego.
Muszę się zastanowić.
I pogadać z synem, Henrym.
Czy też Hankiem, jak chce, żeby go teraz nazywać.
Tak.
Jest już w takim wieku, że trzeba się z nim konsultować.
Bo kiedyś to wszystko będzie jego.
"Tato, zabrałem ciężarówkę.
Wiesz, dokąd pojechałem.
Zostaw mnie w spokoju.
Jeśli poślesz za mną szeryfa Jonesa,
wszystko mu powiem.
Jeśli sądzisz, że zmienię zdanie, to się mylisz.
Bez Shan nic nie ma sensu.
Kocham cię, choć nie wiem dlaczego,
bo ściągnąłeś na mnie nieszczęście.
Twój syn, Henry Hank James".
Liczyć na to, że nastoletni chłopak pójdzie po rozum do głowy,
jest jak czekać, by miotła zakwitła.
Ale jaki miałem wybór?
Zamordowałem żonę, żeby nie stracić domu...
i teraz mogłem go opuścić
wyłącznie w kajdankach.
Trzy dni temu w Lyme Biska, blisko miejsca, gdzie znaleźli twoje auto,
ktoś napadł na sklep na skraju miasta.
Ukradł 23 dolary. Dostałem raport.
Chłopak w starym kowbojskim ubraniu,
z chustą na twarzy i w filcowym kapeluszu
naciągniętym na oczy.
Henry wyjechał po szkole...
i o ile pamiętam...
miał wtedy na sobie flanelową koszulę i sztruksowe spodnie.
Raczej nie zabrał żadnych innych ubrań.
A stroju kowboja, z butami i tak dalej, nigdy nie miał.
Ani filcowego kapelusza.
- Mógł ukraść. - Wiesz na pewno tylko to,
co mi powiedziałeś, więc przestań.
Wiem, że się przyjaźnisz z Harlanem.
Przesiadujecie obaj w Elk's Club.
Mój syn nie jest bandytą.
Jest grzeczny wobec kobiet i uprzejmy dla wszystkich.
To normalny chłopak.
Na takiego go wychowałem.
Do widzenia, szeryfie.
Pewnie to był jakiś włóczęga.
Ale musiałem cię o tym powiadomić.
Bo ludzie lubią gadać.
Plotki się roznoszą.
Błyskawicznie.
Na ponure myśli czasem pomaga tylko praca.
Załatanie dachu zajęłoby góra dwa dni.
Potrzebowałem pracy na całą zimę.
Następnego dnia wziąłem te 750 dolarów pod zastaw farmy.
W końcu...
wszystkich nas złapią.
No rusz się.
Co za...
No już!
Szeptała mi sekrety, jakie mogła znać tylko martwa kobieta.
KATOLICKI DOM ŚW. EUZEBII
ZAKOCHANI BANDYCI
Z POWAŻANIEM - ZAKOCHANI BANDYCI
Przyniosę drewno.
Zagrzeje się.
Ono nie żyje... Henry.
Już dosyć.
Zabij mnie...
Proszę.
Proszę, zabij mnie.
Zabij mnie.
Zabij mnie, Arlette.
Poderżnij mi gardło.
Jak ja tobie.
Tak.
Proszę.
Ale nie przestawała... Póki się nie nasyciła.
Shannon.
Dwa dni temu...
farmer w drodze do Lyme Biska zauważył coś w rowie.
Szczątki kobiety.
Nie miała dwóch ostatnich zębów.
Czy Arlette brakowało dwóch zębów?
Kiedy...
przyjechałem do was po tym, jak uciekła...
chłopak wspomniał, że zabrała swoją biżuterię,
a ty - że 200 dolarów.
Zgadza się?
Wszystko jasne.
Obrabowano ją.
Jakiś drań...
zabrał ją do samochodu, zabił...
i okradł ze wszystkiego.
Ciało Henry'ego przybyło do Hemingford
pociągiem, 18 grudnia.
Panie James.
- Panie James! - Co się stało?
Panie James.
- Co z synem? - Jak pan się czuje,
gdy jego ciało jest w Hemingford?
- Panie James. - Proszę coś powiedzieć.
Panie James.
Przykro mi, panie James.
Szczury się dobrały.
Dobrały się do obojga, zanim ich znaleziono.
Co one zrobiły...
mojemu synowi.
Proszę go...
połatać.
Panie James...
- Uszkodzenia są... - Widzę, jakie są.
Zróbcie z tym coś...
z tym tutaj...
i włóżcie go do trumny.
Porządnej.
Najlepszej.
- Dobrze. - Zapłacę.
Oczywiście.
Proszę go przykryć.
Mój chłopak.
Dobrze.
Co...
Mam pieniądze...
Na wszystko.
Żaden ojciec nie powinien całować martwego syna.
Ale jeśli którykolwiek ojciec zasłużył na to...
to właśnie ja.
"Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie!
Niech się nie trwoży serce wasze.
Wierzycie w Boga?
I we Mnie wierzcie!
W domu Ojca mego jest mieszkań wiele.
Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział.
Idę przecież..."
Na pogrzebie Henry'ego ludzi było znacznie mniej.
"A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce,
przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie,
abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.
Znacie drogę, dokąd Ja idę..."
Wysłuchaj mnie.
Sprzedam ci 40 hektarów.
To dobra ziemia.
Ciężkie czasy?
Pół domu ci się zawaliło i pół stodoły.
Hermie Gordon mówi, że mieszkasz z krową.
Tak czy siak...
oddam ci ziemię.
Za 500 dolarów.
Arlette przewraca się w grobie.
Sallie mnie zostawiła.
Już nie wróci.
Nazwała mnie zadufanym głupcem. Ma rację.
Jedziemy na tym samym wozie.
Zaczęliśmy ten rok z żonami...
a kończymy bez nich.
Zaczęliśmy z żywymi dziećmi...
a kończymy z martwymi.
Ja wciąż mam dwie ręce.
To już coś.
Przeklęta ziemia.
Sprzedaj ją bankowi.
Cóż...
Chodzi o to...
że odsprzedałby ją Farringtonom.
Harl...
Ten strumień...
Spuszczaliby do niego świńską krew i wyrzucali wnętrzności.
On jest też twój.
Chciałbym tylko...
żeby nie był ich.
Nie...
Nie ich.
Wilf...
Nie przychodź tu więcej.
Co ci się stało?
No dobra.
Spokojnie.
Dobrze, spokojnie.
Już dobrze.
Dobrze.
Już prawie koniec.
Dobrze.
Już prawie.
Już dobrze.
Tak się skończył rok 1922.
Oczywiście straciłem farmę.
Musiałem ją sprzedać za pół darmo
hodowcom świń.
Harlan Cotterie dociągnął chyba do roku '25.
Aż farmę zajął mu bank.
NA SPRZEDAŻ
Wyjechałem do Omaha,
miasta durniów.
Przez 14 miesięcy taszczyłem palety.
Dlaczego przestałem?
Kiedy tylko próbowałem odpędzić myśli ciężką pracą,
przychodziły.
Te 40 hektarów Arlette przepijałem przez całe dwa lata.
Kiedy nie piłem...
odwiedzałem miejsca, w których Henry pokazał się w ostatnim miesiącu życia.
Czym mogę służyć?
Napadli na was...
jakieś dwa lata temu.
Wie pani może coś o tym?
To był mój syn.
Henry miał rację.
Był inny sposób.
Zawsze jest.
Ale w 1922 roku...
przebiegły człowiek w środku farmera Wilfreda Jamesa...
uważał inaczej.
Nie mogę się już modlić.
Gdybym ukląkł, Bóg pokarałby mnie śmiercią.
Mam nadzieję, że go nie ma.
Jak wszyscy mordercy.
Bo jeśli nie ma nieba, to nie ma i piekła.
Synu...
To ja...
ją zabiłem.
Nie, tato.
Zrobiliśmy to razem.
W porządku.
Kocham cię, synu.
Wiem.
Ale nie zasługuję na to.
Tato...
to tylko chwila.
W końcu...
wszystkich nas złapią.
NA PODSTAWIE NOWELI "1922" STEPHENA KINGA
Napisy: Arkadiusz Belczyk