Może kiedyś będę dobrym mężem.
Ale ja nie jestem gotowa, by być czyjąś żoną.
Może, biorąc pod uwagę okoliczności,
wróćmy lepiej do naszych dawnych ról... wydawcy i autorki.
Wykreśl ją, dobrze? Ona nie przyjdzie.
Ona się zapisała i ona powinna to anulować.
Jestem jej mężem.
Kto ci to zrobił, Sheila?
Upadłam.
Po operacji jestem nieco koślawa.
- Sarah. - Douglas!
Rak się rozprzestrzenił.
Nic więcej nie możemy zrobić.
Powiem innym, gdy uznam to za konieczne.
Nie możesz tu zostać.
Jestem teraz inną osobą.
Zanim odejdziesz, nie zbliżaj się do mojej rodziny.
- Regina jest tutaj. - W Inverness?
Pakuj walizki, zawiozę cię na stację.
Sir Richard nie jest twoim przyjacielem.
Mam być jego marionetką, by zniszczyć ciebie.
Zawsze mnie uważał za swego żołnierza.
- Co robisz? - Zabieram Davida do ciotki Peg.
On będzie jej celem. Wiem to.
Kogo teraz otrujesz?
- Jedźmy do Canberry. - Będę tu potrzebna twojej matce.
Jestem tą drugą kobietą.
MIEJSCE ZWANE DOMEM odcinek 5 sezonu 5
Tłumaczenie: nkate
Zbytnia delikatność
Ale pyszności! Tylko popatrzcie.
Tosty z herbatą?
Dziękuję kochanie.
- To jego pomysł. - Złoty chłopak.
Jesteśmy pewni co do Canberry?
Masz dużo do stracenia.
Nic nie tracę.
Jesteśmy z Davidem wielkim niedomówieniem.
- Wszyscy o tym wiedzą. - Ale nie omawiają.
Może już czas.
Będziemy rozwiązywać problemy, gdy się pojawią.
Zróbmy to.
Przynajmniej usłyszę twą mowę.
Popatrz, ulubione Douglasa.
- Jedziesz dziś do Canberry? - Tak.
Sarah postanowiła pojechać ze mną.
Przemyśleliśmy to.
Sądzę, że wywiezienie Davida jest dobrym pomysłem, ale...
Sarah ma swą pracę.
Cóż, zorganizuje to inaczej.
- Ale nie wystąpicie razem publicznie? - Mamo!
Nalegam, byście zachowali dyskrecję.
Dziękuję, ale postąpimy, jak uznamy za stosowne.
Poleciłam służbie, by tymczasowo przekształcono ten pokój w sypialnię.
Schody dla Douglasa będą na razie zbyt męczące.
Chyba nie wraca jeszcze do domu.
Chcę go tu przenieść jak najszybciej.
Nie lekceważ obciążenia, jakie weźmiesz na siebie.
Tu będzie o wiele łatwiej, bez ciągłego latania do szpitala.
To z pewnością będzie zależało od jego stanu.
- Co ci powiedziała Sarah? - Nic.
Tylko, że potrzeba czasu, by wrócił do zdrowia.
Jest moim mężem i chcę się nim opiekować.
Poza tym, Carolyn pomoże w razie potrzeby.
Oczywiście.
- Ale gdyby coś się stało... - Jesteś pod telefonem.
Dziękuję, George.
Musisz być w Canberze, by dopilnować tej umowy.
Mamo, dbaj o siebie.
A ty zapewnij O'Sullivanowi poważną konkurencję.
Trafiłeś mnie!
Dzień dobry, panie O'Rourke.
Siostra Nordmann z kliniki.
Wiem kim pani jest.
- Chciałabym zobaczyć się z Sheilą. - Z jakiegoś konkretnego powodu?
Przepuściła wczorajszą wizytę, to ważne.
Tu jej nie ma.
Pańska żona po mastektomii musi się leczyć.
Przyjedzie, kiedy będzie gotowa.
Powiem w klinice, by spodziewano się jej jutro.
Chyba, że jest coś, co chce pan ukryć.
Pieprzona babska klinika...
Stado skrzeczących mewek.
Sprawy mojej żony to nie wasz interes.
Proszę mnie nie straszyć.
Wszystko w porządku?
Spieprzaj z powrotem do misji. No już, spadaj!
W porządku, Frank.
Proszę się spodziewać wielu mew na pańskim progu.
Dopóki Sheila się nie pojawi, skrzeczenie nie ustanie.
Popatrz tu i tam.
Tak, jak myśleliśmy.
Jest jawnie agresywny.
Rozprzestrzenia się z krwią i przez układ limfatyczny.
Chcesz być przy tym, gdy mu powiem?
O czym?
Że jest w terminalnym stadium.
Douglas wychodzi z poważnej operacji. Co mu dadzą takie nowiny?
Czas na przygotowanie się na to, co nadejdzie.
Nikt z nas nie potrafi przewidzieć, jak to się skończy.
Wydaje się pewne, że Douglas nie doczeka Bożego Narodzenia.
Nasza polityka jest taka sama, jak wszędzie.
Nie w mych dwóch poprzednich szpitalach.
Myślenie się zmienia.
Nie przekazujemy pacjentom złych wieści, chyba, że najbliżsi tak zdecydują.
Więc co im powiedzieć?
Że wszystko poszło dobrze i wróci do normy zanim się obejrzy?
- Oczywiście, że nie. - Nie można dawać fałszywej nadziei.
Gorzej jest popychać w rozpacz.
To teoretyczny spór,
czy chcielibyście poznać opinię o czymś konkretnym?
Henry uważa, że Douglas powinien wiedzieć, że jego stan jest terminalny.
Nie do was należy decyzja.
Douglas nie może się dowiedzieć.
- Co powiedzieli? - Kto?
Lekarze.
To najlepsze, co znalazłaś?
Młody Larry Gray.
Obraca się w złym towarzystwie.
Chwalił się razem z kumplami,
że obrzucili kamieniami i jajkami dom Reginy Bligh.
Co posiejesz, to i zbierzesz. Gdzie to postawić?
Może tam.
Powinieneś z nim porozmawiać.
Nie chodzi mi o tę kobietę, ale o sprzyjanie chuligaństwu.
Kto wie, dokąd to zaprowadzi.
Dobrze, pogadam z nim.
Pani Duncan.
Pozwoliłam sobie zrobić dla pana Goddarda coś łagodzącego na jego biedne gardło.
- Cudownie. - Przyniosę to.
Dziękuję, Doris.
O mało go nie uderzyłam.
Prawdopodobnie pogorszyłabyś jej sytuację.
Ludzie myślą, że Stan O'Rourke to wzorowy członek społeczności,
trener piłki nożnej, wolontariusz w straży pożarnej.
Wszyscy go uwielbiają?
Zrobisz dla niej, co tylko można, prawda?
- Jasne, nie martw się. - W razie czego, zadzwoń.
Wszyscy powinniście być razem.
Jak Elizabeth?
Dzielnie trzyma fason.
- Ciężko ukrywać to przed Caro. - I Georgem, ale to prawo Elizabeth.
Powie kiedy będzie gotowa.
Ciesz się Canberrą.
Tylko nie uderz jednego z tych polityków.
Niczego nie obiecuję.
- Informuj mnie o Douglasie. - Rozumie się.
Myślałam o dziennym pokoju, ale salon ma to cudowne poranne światło.
I jest cieplejszy.
Oto i ona.
Jak tam pacjent?
W świetnej formie.
Elizabeth dzieli się ze mną planami
przekształcenia Ash Park w centrum rehabilitacji.
Tylko przekształcam pokój na parterze w tymczasową sypialnię.
Więc obawiam się, że utkniecie ze mną na dłużej.
Właściwie to jadę z Georgem do Canberry.
Tak.
Lizzie mówi mi, że nie będzie was miesiąc.
Cieszę się z waszego powodu.
To duży krok.
Będziemy przyjeżdżać.
Daj mi czas, bym odzyskał siły dla Davida.
Powiedz mu, że popracuję nad nowym samolotem,
jak tylko mnie stąd wypuszczą.
Dobrze.
Dbaj o siebie, Douglas.
Zaraz wrócę.
Nie wyjadę, jeśli sobie nie poradzisz.
Nie, powinnaś jechać.
Domyśli się, że coś jest nie tak, jeśli zmienisz plany.
Ta sytuacja wywołuje rozdźwięk między Jackiem i Henrym.
Odnośnie tego, czy mu powiedzieć.
Co o tym myślisz? Wydaje się, że każdy ma swoje zdanie.
To osobista sprawa.
Nie masz więc zdania?
Myślę, że pacjent ma prawo zdecydować, czy chce znać prawdę.
Posłuchaj Douglasa.
Powie ci, jeśli zechce się z tym zmierzyć.
Pamiętaj, że w Canberze, nie trzeba afiszować się z waszą sytuacją.
Nie wstydzimy się naszej sytuacji.
Hej!
Powiedz swoim kumplom, by przestali rozrabiać.
Rzucanie kamieniami i jajkami, to dziecinada.
- Nie wiem, o czym mówisz. - O Reginie Bligh.
- Zabiła pannę Davis. - Popełniła przestępstwo i odbyła karę.
Zostaw ją w spokoju.
Daj nam jeden dobry powód.
Dam ci dwa.
Po pierwsze, zniżacie się do jej poziomu.
Po drugie, drażnicie jadowitą żmiję, synu.
Koniec z tym. Jasne?
Jak sprawy w szpitalu?
Spartańskie warunki, ale dajemy radę.
Pewnie nie możesz się doczekać powrotu Jamesa.
Zawsze możesz wykorzystać mnie i moje leczenie jako przykrywkę.
Gdy zechcesz odwiedzić Ash Park.
Jestem wam wdzięczny, tobie i Jackowi, za uratowanie mi życia.
To nasza praca.
Ten krwotok... jak uważasz, co go spowodowało?
Nie ma pewności.
Może to po prostu krwawienie pooperacyjne.
A nie po prostu?
Każdy inaczej reaguje na operację.
Nie jest to takie oczywiste.
Przyznaję, że może nie oszczędzałem się, jak powinienem.
Nie wiemy jeszcze, z czym mamy do czynienia.
Ale gdy twój stan się poprawi, dokonamy ponownej oceny.
Widziałeś Douglasa?
I okłamałem go, zgodnie z zaleceniami.
Ty to nazywasz kłamstwem, a ja wrażliwością.
Dość traktowania pacjentów jak dzieci.
To wszystko?
- Tak. - Świetnie.
To chyba wszystko.
Mam nadzieję, że będziesz pisać do mnie.
Będę.
Ty też pisz.
Bez różnicy, jak zła jest twoja pisownia.
Obiecujesz?
Tak, obiecuję.
Czekajcie! Zatrzymajcie się!
- Regina, co ty...?! - Dokąd jedziecie?!
- Co ty robisz?! - Musimy porozmawiać!
- Wróciłam, by pomóc. - Mamo, boję się!
Jak mogę pomóc, jeśli was nie będzie? Proszę!
- Dla waszego dobra! - Wszystko dobrze, kochanie.
Mamię informacjami sir Richarda. Jestem po wasze stronie.
- George, jesteś głupcem! - Zostaw nas!
- Regina! - Stop! - Jedź!
Jak zdołam ci pomóc, jeśli nie słuchasz?!
Jesteś głupcem, George!
Rozumiem potrzebę Sarah, by oddalić się od Reginy i ochronić Davida.
Ale Canberra?
Bóg wie, do czego to doprowadzi.
Wiem, co myślisz.
Że to nie moja sprawa.
Czytasz mi w myślach.
Nic nie poradzę, prawda?
Racja.
Wysłałam twój list do schroniska.
Tęsknię za chłopakami.
Zawiadomiłam ich, że jakiś czas cię nie będzie.
Jakoś to przetrwają.
Nie jesteś niezastąpiony, wiesz o tym?
Cios poniżej pasa.
Powiedz, jeśli za dużo gadam.
Lizzie.
Mógłbym cię słuchać calutki dzień.
Jeśli cię nie zamęczam.
Kochanie, jeśli chcesz zamknąć oczy i trochę odpocząć, zrób to.
Dickie?
Zabiera Żydówkę do Canberry.
Odważna jest ta siostra Nordmann.
Święta racja.
Pokazała temu Stanowi O'Rourke.
Ale powinna być ostrożniejsza, to naprawdę złośliwy facet.
Dokładnie.
- Masz dobre czucie w stopach. - Tak sądzisz?
Tylko tak dalej, glukoza i dieta.
Rozumiem.
Jakieś ranki na nogach - prosto do szpitala.
- Powiedz, że jesteś diabetykiem. - Tak, doktorku, wiadomo.
Tylko się upewniam.
Poranna tura skończona.
Chodźmy do pubu, zjemy lunch, zanim odjedziesz.
Zimne piwo nie zaszkodzi.
Nie jestem pewien, czy piwo jest dobrym pomysłem.
Jesteś moją matką?
Nie, o ile pamiętam.
Bulion dla Douglasa. Kucharz mówił, że zamówiłaś?
Mogłabym zawieźć cię do szpitala.
Musiałabyś potem po mnie przyjechać, nie ma w tym sensu.
Zanim pójdziesz...
Przejrzałam twoją książkę.
Mogę tylko powiedzieć, że na szczęście nie dałam jej Douglasowi.
To kompletna zdrada wszystkich, którzy walczyli za ten kraj.
Jak możesz to tak interpretować?
Brutalni byli żołnierze zbyt otumanieni, by opuścić dom?
Niezadowolone żony przykute do zlewu kuchennego?
Douglas byłby zszokowany i zniesmaczony.
Może trzeba było przeczytać, a nie przeglądać!
Przeczytałam dość, by zrozumieć, że nie ma w niej odrobiny współczucia,
czy zrozumienia tego, co przeszli ci biedni ludzie.
To fikcja!
Jest również wyuzdana i pusta, bez cienia taktu.
- Aż prosi się o cenzurę! - Co?!
Jedno, to rozmawiać o takich rzeczach na osobności,
ale całkiem co innego, wywlekać to na forum publiczne.
Coś jeszcze?
W ogóle nie pisałabyś powieści,
gdybyś nie urodziła się w bogactwie, obdarowana przywilejami.
Ale noblesse oblige, Anno.
Za nim idą pewne obowiązki.
Jestem...
...rozczarowana.
Nie powinnam była zostawiać jej na widoku.
To nie twoja wina.
Wcześniej czy później przeczytałaby ją, i opacznie zrozumiała.
Wydaje się, że przesadnie zareagowała.
Brzydzi się mną.
Uważa, że jestem rozpieszczona.
Próbowałam jedynie ukazać hipokryzję.
Rzucić wyzwanie status quo.
Ale najwyraźniej jestem autorką nieprzyzwoitej książki.
- Anno... - "Wyuzdanej i pustej".
To jej słowa.
To nie najlepsza chwila, by ją denerwować.
Nie prosiłam, by ją przeczytała.
Cokolwiek powiedziała, prawda jest taka,
że jest rozbita stanem Douglasa.
Ale z nim będzie dobrze, wyjdzie z tego.
Jack nic nie powiedział, ale...
podejrzewam, że umiera.
Milczą na ten temat.
Być może dlatego tak przeżywa to, co on czuje.
Nie sugeruję, byś miała nie publikować,
ale mądrze by było odetchnąć,
policzyć do 10, i przemyśleć kontekst.
Jeśli wiesz, że to pogłębi cierpienie babci,
możesz na razie się powstrzymać?
Zasnął.
Myślę, że polubię to miejsce.
Drinka?
Nie, muszę skończyć to przemówienie na jutro.
Myślę, że tym razem powinnam je przepuścić.
Może wybiorę się następnym razem?
Założysz swe urocze ciuszki, Kopciuszku,
i będziesz mi towarzyszyć na balu.
Mam nadzieję, że nie potrzebuję aż takiej transformacji.
Wydaje się, że miałeś ciężki dzień.
Tak, niełatwy.
Chodzi o Douglasa?
Umiera, prawda?
Wiesz, że nie mogę.
Poufność pacjenta.
Czyli umiera.
Wiedziałam, że mama...
Musi być zdruzgotana.
A Henry nie pomaga.
Upiera się, by powiedzieć Douglasowi.
Jak rozumiem, zgadzasz się z nim.
Gdybym była śmiertelnie chora? Ukrywałbyś to przede mną?
Tak.
Gdybym myślał, że to przeszkodzi ci cieszyć się czasem, który pozostał.
Bardzo paternalistyczne podejście.
Raczej pełne współczucia,
sprawdzające się od wielu lat.
- To takie przerażające? - Umieranie?
Zmienianie się.
Nie możesz przynajmniej rozważyć, czy...
Dość!
Wybacz.
Przyjemnej gry.
- Jak leci, Buddy Holly? - Nieźle.
Dokąd on się wybiera?
Cholerna mądrala.
Wczoraj rozsiadł się w barze ze swym koleżką doktorkiem.
Przewraca mu się w głowie.
Śmiertelnie przeraża moją kobietę.
- Tak? - Gapi się na nią.
Żona boi się wyjść z domu. Jest przerażona.
Masz ogień?
Zajadę w porze lunchu, pojedziemy na przejażdżkę.
Dokąd?
Hej, napełnij go.
Dokąd to?
Muszę porozmawiać z Edem.
Anno, to, co wczoraj powiedziałam... Nie powinnam była się wtrącać.
Powinnaś.
Postanowiłam wprowadzić zmiany, dlatego muszę zobaczyć Eda.
Nie chciałam, byś coś zmieniała,
a tylko poczekała, aż wszystko się ułoży.
Nie, masz rację.
Obawiam się, że przelałam do książki cały mój cynizm odnośnie mężczyzn.
Teraz rozumiem, dlaczego babcia tak obraziła się o Douglasa.
Po ponownym przeczytaniu dostrzegłam inne rzeczy,
które można nie tak zinterpretować.
Chcę wprowadzić poprawki.
Dobrze, ale nie zmieniaj duszy swej książki.
Masz dobre oko,
zwłaszcza, jeśli chodzi o kobietę, która dla miłości grzęźnie na prowincji.
Ivy?
Kobieta pragnąca pozostawić swój ślad na ziemi.
Rozpoznałam ją.
To ja z Gino, nie ty z tatą.
Może połączenie nas obu.
Jesteś cudowną pisarką.
Jedź.
Nie zmieniaj Ivy.
Dobra.
Podaj zapałki, synu.
Hej!
Potem weźmie się za twoją Leah.
Ale się fajczy!
Co?
Co ty na to?
O, tak!
To było...
...prawie tak dobre, jak crème brûlée, którym dzieliliśmy się...
- W Paryżu. - Tak.
Chez Benoit.
Pamiętam, że niemało zjadłeś.
Naprawdę?
Gdzie moje maniery?
Następnym razem, gdy będziemy w Paryżu,
znajdziemy to miejsce,
i zjesz kochana tyle crème brûlée, ile zechcesz.
Zobaczyłeś dym?
U niego wszystko w porządku?
Nie trzeba wiele się zastanawiać, by wiedzieć, co się stało.
Stan O'Rourke i jego żałośni kumple.
Była policja?
Nie pomoże żadnemu Aborygenowi.
Nie masz racji, kolego.
Podpalenie jest podpaleniem, jakbyś na to nie patrzył.
Czyż w tym kraju tak nie jest? Wszędzie. Są dwa prawa.
Jedno dla białych, a drugie dla czarnych.
Co zrobisz?
Posprzątam, zawiadomię Tommo, a potem wyjadę.
Powiedz, że nie było tam żadnych obrazów.
Były.
Na szczęście twoja dama ma ten najważniejszy.
Dziękuję.
- Gotowa? - Jak nigdy.
Będziesz wspaniała.
Od czasu Petrowa Amerykanie nam nie ufają.
Pomiędzy MI5 i ASIO istnieje całkowite zaufanie.
- Miło widzieć. - Czego nie powiesz o CIA.
Dziś nie zabraknie rozrywki.
Są tu przedstawiciele obu stron politycznych.
- Madam? - Dziękuję.
Earle, pozwól, że przedstawię cię pani Sarah Nordmann.
To sir Earle Page, nasz minister zdrowia.
- Miło poznać. - Cała przyjemność po mojej stronie.
Ufam, że studiowałeś wyniki w baseballu.
Jankesi nie rozmawiają o niczym innym.
Obawiam się, że nie będą mieli ze mnie pożytku.
Cóż, mniej o baseballu, a więcej o umowach handlowych.
Doświadczenie mi podpowiada, że negocjacje nie będą łatwe.
Panie i panowie, premier Menzies i dame Pattie Menzies.
Jak tam twoja posiadłość, George?
Bardzo dobrze, dziękuję, Earle.
George, sir Richard jest tutaj.
Co za niespodzianka.
- Proszę mi wybaczyć. - Oczywiście.
Skoro jest pani pielęgniarką, proszę mi pozwolić zapytać...
Richard, nie wiedziałem, że będziesz.
Każda okazja do pogawędki z Jankesami jest dobra.
Co ona tu robi?
Na litość boską, człowieku, rozejrzyj się.
Nie jest debiutantką, by wprowadzać ją do towarzystwa.
Większość naszych kolegów jest świadoma sytuacji,
a tym, którzy nie są, przedstawiam...
Menzies jest tutaj.
Dame Pattie już wcześniej spotkała Sarah.
W prywatnym domu.
Trzymaj ją na farmie. Nie kłuj nią ludziom w oczy.
Zrobię co mogę, by zminimalizować szkody.
- George. - Neil.
Widzę, że przywiozłeś przyjaciółkę. Niezła babka.
Laburzyści chcą się pozbyć organizacji wolontariackich, nawet kas chorych.
Kompletnie bez sensu.
Chciałabym, by obie partie zainteresowały się zdrowiem kobiet.
Moja żona zgodziłaby się z panią.
Dobry wieczór, Earle.
Dame Pattie.
- Sarah, prawda? - Tak.
Spotkałyśmy się u Prudence Swanson jakiś czas temu.
Tak.
Anne, chodź i dołącz do nas.
Sarah, pozwól, że przedstawię cię Anne Edwards.
- Miło mi. - Miło poznać.
Sarah jest zaangażowana w opiekę zdrowotną,
choć nie charytatywną, jak ty.
Rozumiem.
Myślę, że znajdziecie wspólny język.
George!
- Panie premierze. - Jak się pan ma?
Bardzo dobrze.
Oczekuję pańskiej pomocy w sprawie jeziora Burley Griffin.
Oczywiście.
Jeśli zdołamy je przepchnąć, będzie klejnotem w koronie stolicy.
Proszę pomyśleć o Sekwanie, o Tamizie,
jak i o Sydney Harbour.
Nie powinienem był zabierać go do pubu.
Nie obwiniaj się.
Ci ludzie są pełni nienawiści.
Stan O'Rourke nienawidzi każdego, kto zagraża jego brutalnej egzystencji.
A teraz Frank jest kozłem ofiarnym.
Na szczęście wzięłaś jego obraz.
Niczego nie wzięłam.
Poprosił mnie, bym przechowała jego Namatjirę.
Szkoda, że wszystkich nie zabrałaś. Wszystko stracił.
Już mówiłam... niczego nie zabierałam.
No dobra.
Wetknęłam swój nos tam, gdzie nie powinnam,
ale dzięki Bogu.
- Nie krytykuję cię. - Ale robiłeś to wcześniej.
Dlatego milczałam.
Muszę się umyć.
Poproszę Lynette, by przygotowała ci kąpiel.
Nie, wezmę szybki prysznic.
Obiecałem wrócić do Douglasa.
Cóż, panowie, wydaje mi się,
że nasi goście wystarczająco skruszeli do rozmów o interesach.
W ciągu dekady handel z Ameryką przyćmi naszą wymianę z Wielką Brytanią.
Zobaczycie.
Pamiętając oczywiście, że Australia jest przede wszystkim
członkiem Brytyjskiej Wspólnoty Narodów.
Jesteśmy wierni królowej.
- Podałeś O'Sullivanowi cenę wełny? - Zrobię to teraz.
Wie pan, George, za całą ich gadaniną o postępie,
Amerykanie są wyczuleni na punkcie moralności.
Purytańskie dziedzictwo.
I jaką miłą nie byłaby pańska przyjaciółka,
jestem zaskoczony, że uznał pan za stosowne przyprowadzenie jej tutaj.
Ta przyjaciółka, o której pan mówi jest matką mojego syna.
Myślałem, że tematem tego wieczoru jest handel dwustronny,
a nie plotki.
Jakie by nie były pańskie układy, powinien pan zachować dyskrecję.
Oczywiście.
- Coś ty zrobiła? - Przerobiłam ją.
- Zniszczyłaś ją. - Nie zniszczyłam.
Pozbawiłaś ją wyjątkowości.
Nie ma aż takiej różnicy.
Po prostu bardziej subtelna wersja tej samej historii.
Nie, to sama cenzura.
Jest to uboga, złagodzona wersja tego, co było jej istotą.
Rozumiem.
Musisz zrozumieć moją domową sytuację.
Jeśli będziesz czekać na pozwolenie rodziny,
nigdy nie będziesz dobrą pisarką, a co dopiero wielką.
Zniszczyłaś już trzeci rękopis.
Boisz się sukcesu?
Gdyby tak było, nie opublikowałbym "Własnego najgorszego wroga", prawda?
Napisałaś coś śmiałego i błyskotliwego,
i z jakiegoś powodu zdecydowałaś to wybielić,
zmieniając w nijaką interpretację mdłej miłości.
- Nie pozwolę ci tego zepsuć! - Proszę, możesz to zostawić?
Zraniłem cię... Przepraszam.
Po prostu uwielbiam tę książkę.
I chcę ochronić najlepsze w tobie.
Jesteś odważna.
Oryginalna.
I prowokacyjna.
Myślę, że popełniasz błąd myląc mnie z moją pracą.
To zrozumiałe, prawda?
Ta książka jest głęboko osobista.
Nie udawajmy, że tak nie jest.
Inaczej dlaczego chciałabyś ją zniszczyć?
Myślę, że powinieneś iść.
Anno...
Nie, zdecydowaliśmy.
Nie mamy przyszłości.
Myślę, że powinieneś iść.
Istnieje kontrakt.
Opublikuję rękopis taki, jaki jest.
- Nie możesz. - Zobaczysz.
Mogę w czymś pomóc, pani Goddard?
Wszystko w porządku, dziękuję.
Jack powiedział, że wpadnie po wizytach domowych.
Myślę, że Douglas potrzebuje czegoś mocniejszego na ból.
Mogę to zorganizować.
Jak sobie radzi? I jak pani sobie radzi?
To był długi dzień.
Myślała pani o tym, by powiedzieć mu prawdę?
Jasno przedstawiłam swoje stanowisko.
Ilekroć z nim rozmawiam,
mam wrażenie, że chce wiedzieć jakie ma szanse.
Siedziałam z nim cały dzień,
i mogę cię zapewnić, że nie był wcale ciężko chory.
Wręcz przeciwnie.
Pragnienie prawdy to nie to samo.
- Oszczędź mi semantyki. - Pani Goddard...
Henry, rozumiem twój dylemat.
Jesteś bliski rodzinie, i jesteś chirurgiem Douglasa, ale...
Bardzo ważnym jest,
by przygotować go do tego delikatnie i we właściwym czasie.
Pani mąż chce poznać prawdę. Prawie mnie o to zapytał.
Wystarczy.
Elizabeth, wróć do Douglasa.
Poradzę sobie z tym.
Twoje tak zwane stopniowe podejście graniczy z okrucieństwem.
Mówiłem ci, że nie taka jest polityka szpitala.
Więc musi się zmienić.
- Tak myślisz? - Tak!
Nie ma usprawiedliwienia
dla pozostawiania pacjentów w niewiedzy o powadze ich choroby.
To ich życie.
Jednak jako ostatni dowiadują się, że wkrótce umrą.
To niemoralne.
Nie mów mi o moralności.
Ludzie twego rodzaju nie wiedzą, co to znaczy.
Douglas.
Boli cię?
Nie, środki przeciwbólowe działają dobrze.
Ale chcę cię o coś spytać.
O co?
Czy ja umieram?
Nie...
Nie chciałam ci mówić.
Nie mogłam.
Kochanie.
Lizzie Goddard.
Nie płacz nad starym Douglasem.
Wszystko będzie dobrze.
Najdroższy...
Nie do wiary, że to miejsce jest stolicą kraju.
Czy takich rejonów nie zwie się buszem?
To najlepiej oświetlony padok w Australii.
Dlaczego tak nagle się pojawił?
- Myślisz to, co ja? - Regina zadzwoniła do niego.
Pewnego dnia to miasto będzie znane na całym świecie.
Zobaczycie.
Moim skromnym zdaniem przydałoby się kilka drapaczy chmur.
Nienawidzę latania, przyprawia mnie o chorobę.
Tak, miała pani długą podróż.
Już myśleliśmy, że nigdy tu nie dotrzemy.
O co chodzi?
Powiedzieli mi, że są tu kangury. Nigdy ich nie widziałam.
Naprawdę?
Żartujecie.
Przepraszam.
Sarah?
Co się stało?
Ta kobieta...
Była strażniczką,
w Ravensbrück.
Tłumaczenie: nkate