Poprzednio w serialu...
Wróciłam, by ci pomóc!
- George, jesteś głupcem! - Zostaw nas!
Regina!
Wciąż próbuję przekonać George'a. Sir Richard zamierza zrujnować rodzinę.
Przejrzyjcie dokładnie księgi. Inwestycje, pożyczki, wszystko.
W sprawozdaniu podane są trzy konta.
Wiesz, od kogo w rzeczywistości pożyczyłeś pieniądze?
Frederick Stern ma dobrą reputację.
Nie naraziliby nas na niebezpieczeństwo.
Tak, ale czy oni wiedzą? Trzeba to wyjaśnić.
Ile mi zostało?
Miesiące.
Chcę odejść w wybranym przez siebie czasie.
Wykluczone!
Szpital Jacka ugrzązł w przeszłości.
Popieram mego męża.
Jak James poparłby mnie, gdyby tu był.
Musisz za nim tęsknić.
Naprawdę uważasz jego maskaradę za niezbędną?
To pomoże Olivii ogłosić rozwód bez zbędnych pytań.
Jej ojciec nienawidzi homoseksualistów.
Ironiczne, biorąc pod uwagę jego syna.
- Zamierzamy urządzić przyjęcie. - Naprawdę?
15, następnego miesiąca. Dziękuję.
To zawsze jest wielki dzień w schronisku,
Zwycięstwo na Pacyfiku.
Douglas nie będzie w stanie dołączyć do nich,
więc zaproszę ich tutaj.
Potrzebuję twojej pomocy.
Jeśli prosisz o to, o czym myślę... Nie mogę.
Tłumaczenie: nkate
MIEJSCE ZWANE DOMEM odcinek 7 sezonu 5
Miesiąc później...
Anatomia śmierci
To tak niesamowicie nagłe.
Czasami ciało po prostu się poddaje, kochanie.
Był po południu w swoim żywiole.
Cieszył się każdą chwilą przyjęcia.
Ci faceci w tych śmiesznych spódnicach!
Jego ostatnie chwile były tak pełne radości,
był otoczony kochającymi go ludźmi.
Powinniśmy być za to wdzięczni.
Pocieszające, że wszystko zostało powiedziane i zrobione.
Mamo, mogę coś dla ciebie zrobić? Co byś chciała?
Douglas nie znosił ckliwych demonstracji.
Wolał raczej ten cytat z Berlioza:
Czas jest wielkim nauczycielem, tyle tylko, że zabija swoich uczniów.
Carolyn, mogłabyś zorganizować pożegnanie w schronisku,
dla tych, którzy nie mogą być na pogrzebie.
George, mógłbyś zadzwonić do Jamesa.
Oczywiście, będzie chciał tu być.
Przekaż, że nie oczekuję, by rzucał wszystko i pędził do domu.
Najwyższy czas na to.
Porozmawiam z domem pogrzebowym. Termin za tydzień będzie odpowiedni?
Jak uważasz.
- Jeśli mogę jeszcze coś zrobić... - Dam ci znać.
- Teraz wybaczcie, dobranoc. - Oczywiście.
Przepraszam.
- Mamo. - Tak?
Posiedzieć z tobą przez chwilę?
Co?
Nie.
Masz wszelkie powody, by odczuwać szok.
Nie było to nieoczekiwane.
Ale nie dzisiaj.
Nie.
♫ Chopin - "Tristesse"
- Trzeba mieć ją na oku. - Tak.
Nie pamiętam, bym kiedykolwiek widziała ją taką.
- Po prostu poniosła straszną stratę. - Tak.
Był dobrym człowiekiem.
Chyba muszę przytulić naszego syna.
Tak, ja też.
Wyższe, niż chciałbym.
Musimy powtarzać tę rozmowę przy każdym silnym przeżyciu?
Może chcesz coś na sen?
Douglas mawia, że bezsenność jest schronieniem...
nieczystego sumienia.
Mawiał.
Bardzo cię lubił.
Był równym gościem. Będę za nim tęsknić.
Myślę, że po tym wszystkim, to ma to sens.
Że jego serce odmówiło posłuszeństwa.
Z pewnością masz rację.
Co?
Nic.
- Jeśli nie masz nic przeciwko. - Oczywiście.
- Jesteś, dzięki Bogu. - Jak ona dziś rano?
Zdejmijcie pościel.
- Łóżko na strych. - Sami zobaczcie.
A sprzęt zwróćcie do szpitala!
Na co czekacie? Już dawno trzeba było to zrobić!
Przepraszam, proszę pani.
Tak trudno wykazać odrobinę inicjatywy?
Elizabeth, może my pomożemy.
Przepraszam.
Dziękuję, Lynette. To wszystko.
Lynette, weź to ze sobą.
Co tu się stało?
- Czy to ważne? - Zrobię herbatę. Kto chce?
Poproszę.
Panie Bligh, dzwoni sir Richard Bennett.
Śmiało.
Te nowe wieści sprawiają, że kontakt z nim...
Jest wyzwaniem. Ale poradzisz sobie.
Richard.
Obawiam się, że to nie najlepsza chwila.
George, słyszałem o Goddardzie. Okropny szok.
Kondolencje dla wszystkich.
Przekażę.
Nie za wcześnie, by pytać o plany pogrzebowe?
Miło z twojej strony, że o nas myślisz,
ale wiem, że masz bardziej palące sprawy.
W takim czasie trzeba przyjaciół trzymać blisko.
Mama nie chce pompy, tylko w rodzinnym kręgu.
Dobrze, więc będę.
Jak rozumiem, w mieście ma być pożegnanie
dla jego miejskich znajomych, kolegów.
Dam ci znać, dobrze?
Bzdura.
I tak wybieram się do twojej dziury.
Właśnie przejąłem za bezcen miejscowy brukowiec.
Merkurego?
I musimy omówić finansowanie twojej reelekcji.
Jak głębokie będą twoje kieszenie?
Zaraz po pogrzebie spotkajmy się w mieście, dobrze?
Chyba nie chcesz mnie spławić?
Będę w kontakcie.
Matka doceni twoje kondolencje.
Dobrze.
George.
Wróciłeś z Canberry. Nie wiedziałam.
- Przeczytałeś mój list? - Tak.
Teraz mi wierzysz, dlaczego wróciłam?
Zaczynałem, dopóki Richard nie zadzwonił.
- Nie rozumiem. - Proszę, Regina.
Nikt z zewnątrz nie mógł wiedzieć o śmierci Douglasa.
Kto inny mógł mu dostarczyć taką informację?
Douglas zmarł?
Boże.
Biedna Elizabeth.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
Więc nikt ci nie donosi?
Sir Richard ma swoich szpiegów.
Dlaczego tak mu zależy, by być na pogrzebie?
By zatańczyć na grobie i delektować się bólem Elizabeth.
Czysta złośliwość, o której ci mówiłam.
Prosiłam, by tego nie lekceważyć.
Sprawdziłeś swe finanse?
- Kiedy parlament skończy... - Bądź wnikliwy.
Intuicja mi podpowiada, że gdzieś w twoich rachunkach
jest klucz do jego zemsty.
- Musisz poszukać... - Proszę! To...
To zbyt wiele.
Nie będziesz mi rozkazywała.
Proszę, zaufaj mi.
On działa szybciej, niż się spodziewałam.
Babciu,
sporządziłam listę czytań na nabożeństwo.
Pogrzeb jest za kilka dni.
Wielebny Curtis chce dopiąć wszystko na ostatni guzik.
Myślałam o Mateuszu 11,28.
"Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni..."
To nie twoja działka.
Zostawię listę na twoim sekretarzyku.
Babciu, to normalne, że jesteś rozstrojona.
Albo zła.
Albo jakakolwiek chcesz być.
Tutaj Douglas się oświadczył.
W tym miejscu.
Sprawił, że byłaś taka szczęśliwa.
Boże.
Piękna praca, panie Gibbs. Kiedyż pan to zrobił?
Kiedy pani nie patrzyła,
co nie było łatwe.
♫ "The Hukilau Song"
Wiedziałem, że coś kombinują!
Moja droga, jesteś cudowna.
Babciu.
Tylko nie Mateusz.
I żadnych róż w kościele.
Dziwne, prawda?
W szpitalu zawsze miał róże.
Kompozycja jest ważna, nie poszczególne kwiaty.
Biedny James i pani Olivia, musieli wszystko rzucić i wrócić.
Mi tam żal jest pani Goddard, gdyż musi czekać.
Pięć dni to za długo.
Mój drogi mąż został pobłogosławiony i pochowany
36 godzin po ostatnim swym oddechu.
Dobrze.
George!
Co u licha się stało?
Regina, tak?
Co zrobiła?
W te dwa nieudane lata, gdy mieliśmy strajk...
Richard przekonał mnie do wzięcia pożyczki, by temu zaradzić.
Ona... ostrzegła mnie, bym był bardziej wnikliwy.
Księgowi właśnie odkryli,
że firmy, które dostarczyły te kredyty
są własnością jednej uśpionej spółki...
Richarda.
Może zażądać spłaty.
Może zabrać Ash Park kiedy tylko zechce.
Jest przekonana, że on wystąpi przeciwko nam wcześniej niż myślimy.
Jak możesz być pewny, że ona nie jest częścią tego? - Nie mogę!
Ale po tym, co zrobiła dla Anny, i gdy potwierdziły się jej informacje...
- Mówimy o Reginie! - Wiem!
Pamiętam o wszystkim, co zrobiła!
O mało nie straciłam czujności w Canberze i nie poniosłam konsekwencji.
Musiałabym być bardzo pewna, co do Reginy,
by pozwolić jej na to jeszcze raz.
Z drugiej strony, gdybym posłuchał jej tego dnia w samochodzie,
mielibyśmy to dawno za sobą.
Wiesz, co czuję.
A jeśli ja jej zawierzę, a ty...
będziesz głosem rozsądku w moim uchu?
Niestety mam złe wieści. Olivia przesłała wiadomość,
że zatrzymali się w Darwin, by zatankować
i pogoda ich uziemiła.
Nie zdążą na pogrzeb.
Pocieszające, że tu będą, chociaż trochę później.
Lepiej ruszajmy.
Mamo?
Wdzięczenie się...
współczujące spojrzenia...
To zbyt wiele, nie wytrzymam tego.
Co ty mówisz?
Nie możesz nie iść.
Nie rób czegoś w porywie chwili, bo potem pożałujesz.
Mamo, co ci jest?
Powiedz, proszę.
Nikt nie zmusi cię, byś poszła, jeśli nie chcesz.
Wszechmogący Boże,
osądzasz nas z nieskończonym miłosierdziem i sprawiedliwością,
i miłością do wszystkiego, co stworzyłeś.
W swym miłosierdziu
zamień ciemność śmierci w zaranie nowego życia.
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz.
W nadziei i wierze w zmartwychwstanie do życia wiecznego
przez Pana naszego Jezusa Chrystusa,
który przemieni nasze wątłe ciała.
Boże miłosierny, uznajemy, że jesteśmy grzeszni.
Przebacz nam nasze uczynki,
i pomóż nam przeżyć każdy dzień
w łasce Chrystusa, Pana naszego.
- Panie, zmiłuj się nad nami. - Panie, zmiłuj się nad nami.
Niech Bóg nasz i Ojciec przebaczy nam nasze grzechy
i prowadzi nas ku radości Jego wiecznego królestwa,
gdzie proch nie ma władzy.
- Amen. - Amen.
Amen.
Pomyślcie, że parę dni temu wszyscy dobrze się tu bawiliśmy.
W rzeczy samej.
Dokończysz to?
Pogrzeby pozbawiają mnie apetytu.
Powiedz im to, co mówiłeś wcześniej.
To ciekawe.
Tam, skąd pochodzę,
powstrzymujemy się od wymawiania imienia zmarłej osoby,
oraz od patrzenia na jego zdjęcia.
- To prawda? - Tak.
Z szacunku.
Tak pozwalamy duchowi odejść.
Nazywamy ich Kuminjay.
Kuminjay Goddard.
Wciąż uczysz się czegoś nowego.
Myślałam, że sterczysz pod główną bramą czekając na Jamesa.
Nie wypada być podekscytowanym na pogrzebie?
Tak myślę.
Jesteś okropnym człowiekiem, Henry Foxie,
ale nie sądzę, by Douglas miał coś przeciwko.
Chciał, by wszyscy byli szczęśliwi, prawda?
Nawet jeśli nie do końca rozumiał, nigdy nie oceniał.
James wraca do domu.
Mężczyźni niedługo odejdą na stację.
Nie chcesz się pożegnać?
Chciałabym pobyć sama przez chwilę, dziękuję.
Dobrze.
Żegnaj, moja kochana.
- Dziękuję za przybycie. - Dziękuję bardzo.
- Było pięknie. - Bezpiecznej podróży.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Przynajmniej matka jakoś to przetrwała.
Może iść po nią, by pożegnała się z mężczyznami?
Carolyn jest z nią, będzie wiedziała.
Samochód! To oni! James i Olivia.
Są w domu.
- Pójdziemy? - Tak, chodźmy.
Mój Boże.
Wspaniale widzieć was wszystkich.
Elizabeth.
Tak strasznie mi przykro.
Wspaniale cię odzyskać, moja droga.
- Babciu, to ja. - Tak, mój drogi.
Olivio.
Chodźmy do środka.
Chodź, panie Georgie. Lynette pewnie przygotowała kakao.
Livvy, kochana!
A gdzie James?
Livvy, co się dzieje?
Porozmawiajmy w środku.
Lepiej, bym najpierw porozmawiała z rodziną.
Tylko mi powiedz, że z nim wszystko dobrze.
Tak jest.
Tak będzie lepiej.
Muszę przyjąć pacjentów w szpitalu.
Przyjdę i znajdę cię, jak tylko będę mogła.
Przeniósł się?
- Na stałe? - Na Riwierę?
- Nie zrobiłby tego nie powiadomiwszy nas. - Pozwólcie mi skończyć.
To niewybaczalne, porzucił swoje dziecko.
Błagam cię, George. Pozwólcie mi zacząć od początku.
Przyjechaliśmy do Anglii,
odgrywaliśmy swe role, by uniknąć pytań po rozwodzie.
Pomimo tej maskarady dobrze się bawiliśmy.
Dlatego wycieczka do mego brata do Cap Ferrat
wydawała się dobrym pomysłem.
James nie mógł wrócić do domu nie zobaczywszy Williama.
Ale kiedy dotarliśmy na Riwierę,
to było tak, jakby było mu to sądzone.
Co sądzone?
Jego uczucie do Williama.
- To tylko iluzja, w której się zaplątał. - To znacznie więcej.
Tam inaczej się myśli o ludziach jego rodzaju.
To tyle dla niego znaczyło.
Obiady z Somersetem Maughamem i Noelem Cowardem,
Edwardem i Wallis Simpson.
Czuć się akceptowanym...
Chcesz powiedzieć, że James opuścił swą rodzinę,
swego syna, dla bandy przesiąkniętych dżinem celebrytów?
George.
Został z miłości.
Nie mógł sam nam tego powiedzieć?
Jego obecność tylko by wszystko utrudniła.
Utrudniła dla niego.
Nie ma go tu, gdyż jest przeklętym tchórzem.
- Nie myślisz tak. - Myślę, do diabła!
Myślał, że w ten sposób będzie wam łatwiej.
Lepiej dla twego zdrowia.
A co z Ash Park?
Jego życiem tutaj? Jego obowiązkami?
Gdybyście widzieli, jaki jest szczęśliwy.
William prowadzi bardzo udaną firmę projektową.
James pomaga mu w biznesie.
James? W interesach?
Myślał, że zechcesz zadzwonić.
Doprawdy?
Tam jest środek nocy!
Przepraszam.
George.
Tak nie zachowuje się człowiek, którego wychowałem.
Odetnę go od pieniędzy.
Twoja matka.
Nie rozmawiaj z nim w gniewie.
Przystosowałem się dla niego, i tak mi się odpłaca.
Wiesz, że miłość do dzieci nie jest transakcją wymienną.
Byłeś dla niego dobrym ojcem, tak jak jesteś dla Davida.
I kiedyś porzuci mnie dla jakiegoś cholernego kibucu w Izraelu?
To tylko kwestia czasu, zanim też mnie opuści.
To naturalny kolej rzeczy.
Wszyscy chłopcy w pewnym momencie odchodzą.
Proszę numer międzynarodowy.
Francja, Nicea.
045 471.
Ale z czasem wracają.
Ze zrozumieniem.
James, obudź się!
Tu twój ojciec.
To nie do zaakceptowania, nie uda się.
Nie będę tego tolerował.
I cholernie dobrze wiesz,
że nie możemy prowadzić szczerej dyskusji na otwartej linii.
Ojcze, zdaję sobie sprawę, że jesteś zły,
że to dla ciebie szok.
By biedna Olivia odwalała za ciebie brudną robotę?
Przyjechała tu, by uzasadnić twój przerażający brak charakteru.
Wystarczy!
Nie oczekuję, że poprzesz moją decyzję,
ale będziesz ją szanować.
Nie, kiedy odtrącasz całą rodzinę.
Nie myśl, że nie myślałem o tym, przemyślałem to dobrze.
Gdybyś mógł zobaczyć moje życie tutaj...
Kiedy zobaczysz jak tu żyję, zrozumiesz.
Wiem to.
Ci twoi rozpustni przyjaciele, to twoje życie,
to tylko przemijająca fantazja, nic więcej.
Mylisz się. Tu jest przyszłość, szczęście.
Czyż ojciec nie powinien pragnąć dla syna tego, co najlepsze?
A co z Georgiem, twoim synem?
Co jest najlepsze dla niego?
Będzie kochany bez względu na to, gdzie jest,
przez Olivię i was wszystkich, kiedy jest tam,
i przeze mnie, gdy dorośnie na tyle, by podróżować.
Wplątałbyś w to dziecko?
W co? Dom wypełniony radością i śmiechem?
Kto nie chciałby tak dorastać?
Otrzymałeś wszelkie możliwości, z których większość zmarnowałeś.
Nie jestem niewdzięczny, ale ten dom, to życie mnie dusi!
Wiem, że to rozumiesz.
Mam nadzieję, że z czasem zdołasz mi wybaczyć,
i zrozumieć.
Tęsknię za wami wszystkimi.
Widzę...
że cokolwiek powiem i tak nie zmienisz zdania?
Obawiam się, że nie.
Bardzo dobrze.
Żegnaj.
Przeprasza, ale nie okazuje skruchy.
Niech no tylko wpadnie w moje ręce.
Jeśli to ma znaczenie, to jest mi przykro.
Olivio...
wiedz, że jesteś tu zawsze mile widziana.
Ty i mały Georgie.
Dziękuję.
Pozostanie tutaj byłoby poważnym błędem.
Mamo!
Mówię: "Brawo, James".
Brawo!
W końcu ktoś w tej rodzinie ma odwagę, by wybrać szczęście.
Co ty mówisz?
Popatrz na nas.
Zobacz, co pilnowanie obowiązku zrobiło z naszym życiem.
Żałuję, że nie wyszłam przez te bramy, gdy byłam w wieku Jamesa.
Jak inne mogło być moje życie.
O ile więcej miałabym czasu.
Naprawdę ciekawe, że przyjechała bez męża.
To nie nasza sprawa, prawda?
Któż uwierzy, że powodem były uroki Europy.
Może podrzucić panią do domu?
Nie, dziękuję. Zaparkowałam za rogiem.
Nic ci nie jest, Dawnie?
Tylko mnie skręciło.
Jej też coś zaszkodziło.
Rozumiem.
Co pani rozumie?
Zbyt wiele fig.
Drzewo na tyłach okropnie obrodziło.
Bardzo niebezpieczny owoc... figa.
Jest najstarszym synem, i to dla niego nic nie znaczy?
Posłuchaj, to był długi dzień.
Może zabierzemy Davida nad rzekę, dopóki jest trochę słońca?
Byłem głupcem, ślepym głupcem.
Nie mogłeś tego przewidzieć.
Nie powinienem był puszczać Jamesa,
a Richardowi pozwolić wkroczyć w nasze życie.
Nie możemy zmienić przeszłości, możemy myśleć o przyszłości.
Tak.
Możemy patrzeć w przyszłość.
Dlaczego by nie pozwolić mu tego zabrać?
Richardowi.
Dlaczego by nie oddać mu Ash Park?
Po co walczę o coś, czego nikt nie chce?
James może zmienić zdanie.
Matka ma rację.
Dlaczego wszyscy nie mielibyśmy podążyć za szczęściem?
To straszny cios.
Poświęciłem dla niego życie.
Karierę.
Przyjaciół.
Dla niego.
Mam nadzieję, że zgnije na parszywej Riwierze.
Dokończ list.
Nawet nie pofatygował się zadzwonić.
Henry?
Henry.
Pisałem do niego każdego dnia.
Codziennie.
Gdy on był z kimś innym.
William był jego wielką miłością.
Przypuszczam...
że chciałam sprawdzić, czy to miłość.
I to jest wielka miłość.
Jak między Elizabeth i Douglasem.
Ale nie Jamesem i mną?
Ani nim i mną.
Tak, pan Fox może sobie myśleć, że tak powinny wyglądać grafiki dyżurów,
ale to nie leży w jego gestii.
Muszę kończyć.
Muszę z tobą porozmawiać.
Jeśli chodzi o grafiki, możesz...
Kto cię prosił o zlecanie toksykologii Douglasa Goddarda?
Kto cię prosił o otwieranie mojej poczty?
To ty? Byłeś blisko z Douglasem.
Wiesz, co sądzę na ten temat.
Ktoś nie był tak powściągliwy.
To ty propagowałeś łagodną śmierć.
I dlatego zamówiłem badanie.
Mówiłem ci, to ubezpieczenie.
Nie miałeś powodu, by myśleć, że to się stało.
Oboje wiemy, że Douglas umarł zbyt nagle.
Wyjaśnienie, co się stało jest naszym obowiązkiem.
Chcesz rozpocząć inkwizycję?
To rozpaczająca rodzina. Moja rozpaczająca rodzina.
Raz już byłem szantażowany...
przez członka twojej rodziny.
Reginę, to było dawno temu.
Wiele osób miało dostęp do Douglasa przed śmiercią.
- Przyjaciele, ludzie ze schroniska... - Twoja rodzina.
Każdy mógł mu dać fenobarbital.
Rozejrzę się za nim.
I to szybko.
Sarah.
Regina, co tu robisz?
Skoro góra nie przychodzi do Mahometa...
- Wybacz. - Nie zajmę dużo czasu.
Miałam nadzieję, że po przeczytaniu listu
będziesz dla mnie bardziej otwarta, gdy wrócisz z Canberry.
Nie zawracałam nim sobie głowy. Podarłam go.
Był ważny.
George powiedział, że obiecałaś, że David będzie bezpieczny.
Co jeszcze można powiedzieć?
Akceptuję, że George ci ufa, ale ja nie muszę.
Zostawmy to tak.
Miałam nadzieję, że gdy zrozumiesz, co się stało z René...
René?
Wiem, ile dla ciebie znaczył.
Wasze małżeństwo, wasza wspólna wiara.
To nie René pociągnął za spust, ale ja.
To nie był René.
I nie zrobiłam tego specjalnie, w złych zamiarach.
Natknąłem się na nich, George'a i René, gdy się kłócili.
René był bardzo poruszony.
Odłóż broń!
W szamotaninie próbowałam odebrać broń, i stało się.
Nigdy nie wierzyłam, że René strzelił do George'a.
Wiara i wiedza to dwie różne rzeczy.
Dlatego list był taki ważny.
Poważnie chcę się zmienić.
To mój sposób na udowodnienie tego.
Nie porozmawiamy o tym?
Jesteś w ciąży, prawda?
Nie tylko Doris potrafi dodać dwa do dwóch.
Nie bądź zły.
Po prostu... nie wiedziałam, jak ci powiedzieć.
Wiem, co myślisz o kolejnych dzieciach.
I z Emmą na karku jeszcze przez parę lat...
Mam bliżej do wieku Douglasa Goddarda niż twojego.
Kto wie, ile czasu mi zostało?
Lepszy krótki czas z tobą...
i naszym bobasem,
niż długi bez żadnego z was.
Może odrobina radości jest tym, co zaleciłby teraz lekarz?
To w połowie szok, i w połowie błogosławieństwo, prawda?
Nie, w całości błogosławieństwo.
Błogosławieństwo.
I myślisz, że to ja?!
- Muszę spytać. - Musisz?
Gdyby doszło do śledztwa...
Ktokolwiek to zrobił, zasługuje na medal.
Słuchaj, nie chcę, by to wymknęło się spod kontroli.
Henry jest gotów ściągnąć policję, co właściwie jest jego obowiązkiem.
Jeśli to wszystko.
Caro!
Nie waż się wspominać o tym matce.
- Nie wyglądały na szczęśliwe. - Nie.
Sprawdziłaś?
Tak. Wszystkie pobrania fenobarbitalu.
Nic niezwykłego.
Widziałaś Douglasa przed wyjazdem do Canberry.
To prawda.
Powinienem o czymś wiedzieć?
Muszę spytać. Ktoś to zrobił.
Może ktoś ze schroniska przyniósł go na przyjęcie.
Wiesz, co robimy, prawda?
Unikamy tego, co oczywiste.
Uciekałyśmy po akcji przeciwko Niemcom,
i musiałyśmy przebiec przez pole.
Zabrzmiały dwa strzały i ona upadła.
Miała na imię...
Nesse.
A pseudonim Simone.
Była dobrą przyjaciółką.
Dobrym żołnierzem.
Nie zdołałabym jej nieść.
Nie mogła znieść myśli,
co zrobią z nią naziści, gdy zostanie schwytana, więc...
Błagała mnie.
Patrzeć w oczy kogoś, na kim tak bardzo ci zależy...
i słuchać prośby o odebranie mu życia.
Co zrobiłaś?
Spełniłam prośbę.
Jak mogłabym odmówić?
Pomogłam Douglasowi.
Niech Bóg mi wybaczy i pozwoli nam spotkać się na tamtym świecie.
Musisz powiedzieć prawdę o tym popołudniu.
Nie...
Nie mogę. Dość zamętu w tym domu.
Przynajmniej powiedz Henry'emu.
Jedynie szacunek dla ciebie powstrzyma go przed wezwaniem policji.
Bo jeśli to zrobi, siła perswazji tobie może załatwi immunitet w śledztwie,
ale nie ludziom ze schroniska.
To był wybór Douglasa,
i nie pozwolę, by kogokolwiek ze schroniska ukrzyżowano za to.
Jeden z nich najwyraźniej na tyle kochał Douglasa, by mu pomóc.
Wiedziałaś, że ma środki.
Nie do końca.
Zrobił to sam?
To był wybór Douglasa.
Nie widzę potrzeby ciągnięcia tego dalej.
Więc teraz mamy udawać, że nic się nie stało.
Dopilnuję, by mój przyjaciel zniszczył kopie.
Dziękuję, Henry.
Jestem bardzo wdzięczna.
Teraz, jeśli wybaczycie, muszę coś zrobić.
Leć!
Podnosi na duchu, prawda? Odporność dzieci.
Co powiedziałaś Georgiemu?
Że dziadek Douglas udał się w odwiedziny do aniołów,
a tatuś jest na wakacjach ze szkolnym przyjacielem.
To niewłaściwe?
Co jest złego w ochronie ich przed nieszczęściem?
Kochanie, mama już wyjeżdża.
- Nie mówiła. - Chce się z tobą zobaczyć.
Przypilnuj go.
- Tak, oczywiście. - Dziękuję.
Jak poszło? Polatał?
To na pewno nie wszystko. Spakuję jutro kilka rzeczy i ci wyślę.
Biorę wszystko, czego potrzebuję.
- Ile trzeba na odwiedziny w mieście? - Nie słyszałeś? To nie wizyta.
Zdecydowałam, że niektóre rzeczy,
niektóre wspomnienia lepiej pozostawić za sobą.
Nie jestem jeszcze dość silna, by wrócić do naszego domu.
Prudence zaoferowała gościnę. Ona wyjechała, więc będzie idealnie.
A Anna zostanie z nią tak długo, jak mama zechce.
- Ale będziesz nas odwiedzać? - Albo my możemy przyjechać do ciebie.
Jestem ci wdzięczna za zrozumienie.
Może pojechać z tobą?
- Pomogę ci się urządzić. - Zrobiłaś już dość.
Doceniam to.
Dziadku Douglasie!
Dziękuję za najcudowniejszy dzień.
To było dla ciebie zbyt wiele. Nie powinnam była tego robić.
Po naszym ślubie...
to był najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
Zobaczyć chłopaków.
Mój Boże, nie masz pojęcia, ile to dla mnie znaczyło.
I dla nich.
- O co chodzi? - Pozwól mi...
- Pomogę ci. - Nie.
- Wszystko w porządku. - Nie, ja sam.
Wiesz, Lizzie...
dotarliśmy do tego słodkiego, doskonałego dnia.
Najdoskonalszy dzień... dla mego odejścia.
Nie sądzisz?
Co jest w tej butelce?
Ale mogę odejść tylko z twoim błogosławieństwem.
Jeszcze nie.
Nie teraz.
Wiem, że jestem samolubna, ale mamy jeszcze czas.
Jesteś moim pierwszym prawdziwym szczęściem w życiu.
A ty moim.
Ale moje biedne, stare ciało słabnie.
Odmawia mi posłuszeństwa.
Czyż nie widzisz, że jestem beznadziejny?
Daj mi to.
- Nie, nie mogę cię w to angażować. - Zanim zmienię zdanie.
Ale... twoje odciski palców.
Pozbędę się tego.
Lizzie.
Tak cię kocham.
Proszę, pocałuj mnie.
Wiesz, co chciałbym usłyszeć?
Chopina.
"Tristesse", jest na stole.
Nie przejmuj się, jeśli...
zasnę.
Chciałabym odejść z tobą.
Będę czekał na ciebie.
Żegnaj...
moja kochana.
Douglas.
Mój kochany.
Właściwa decyzja, pani Goddard.
Najlepsze lekarstwo na zbolałe serce.
Dziękuję, Raymond.
Tłumaczenie: nkate