NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Wiem, że to robisz.
Akurat.
Jak się spało?
Kiepsko.
Twoja kanapa z wegańskiej skóry lepi się od topionego sera.
Co za ironia losu.
Przestań.
Muszę jakoś zapomnieć o wczorajszym wieczorze.
Dzieci się odzywały?
Wcale.
Myślisz, że nam się upiekło?
Jasne.
Kupili twoje banialuki o łapaniu szczurów,
które szkolisz jako psich terapeutów.
Mieli zagwozdkę,
ale gdy zobaczą ich pomarańczowe kamizelki, uwierzą na bank.
Na wszelki wypadek
wyremontuję ten cholerny dom, zanim zdecydują się nas wyręczyć.
Musimy to jakoś załatwić same.
- Lub ubezpieczyciel. - Jasne.
Powinnam to wiedzieć, ale jesteśmy ubezpieczone?
Tak, na sporą sumę.
Spokojnie. Obejmuje twojego ceramicznego kotowielbłąda.
Super, bo go stłukłam.
Nie ma się czego bać. Jestem z tobą.
Nie boję się.
Mówię do szczurów.
Teraz się boję.
O cholera.
Musimy pogadać.
Ja miałem to powiedzieć.
No i po baletach. Spadam.
Stop, nigdzie nie idziesz.
Wiem, co jest grane.
Grace, jesteś w bezpiecznym miejscu i kochamy cię,
ale twoje picie wpłynęło na mnie w następujący sposób...
- Nie chodzi o moje picie. - Zaraz ci zrobię drinka.
Jeśli nie o jej picie,
to nie mam pojęcia, o co może chodzić.
Pamiętajcie, że to bezpieczne miejsce.
Ja pierdolę!
Nie w sensie fizycznym, ale emocjonalnym.
Miejsce bezpieczne emocjonalnie.
Ja pierdolę.
Zrobiliśmy drobne rozeznanie.
- Znaleźliśmy listę w Internecie. - Przejdźmy do rzeczy.
To lista sygnałów alarmowych w przypadku rodziców w podeszłym wieku.
Dawaj te bzdury.
„Kozaki, gdy rolnicy wylegają uiszczenia w dymu pasieki”.
„Oznaki, gdy rodzice wymagają umieszczenia w domu opieki”.
Boże, jeszcze gorzej.
Nie pójdziemy do domu opieki. Oszaleliście?
Posłuchajcie.
„Czy w domu są oznaki zaniedbania?”.
Nie widzę takich.
A co z wanną?
„Czy u rodzica wystąpiło ostatnio pogorszenie zdrowia?”.
To nie laska, tylko broń.
„Zauważyłeś u rodzica zaburzenia koordynacji,
niewyjaśnione siniaki?”.
Mogę wyjaśnić wszystkie siniaki.
Tae bo. Walka z hamakiem.
Spanie na oreo.
Nie muszę tego wysłuchiwać.
Chyba jednak tak.
„Czy wasz bliski ma trudności ze wstawaniem z pozycji siedzącej?”.
Czy ma trudności z pokazaniem środkowego palca?
Nie, działa jak należy.
Ja pokazuję wam go w myślach.
- Idziemy. - Próbowaliśmy...
- Cokolwiek się stanie... - No chodź.
Jak mogliście myśleć o wysłaniu nas do domu opieki?
To osiedle seniorów. Takie jak u Arlene.
Tam, gdzie mieszka Arlene.
Samodzielne mieszkanie z dużą pomocą.
Wsparciem. Mieliśmy nazywać to wsparciem.
Samodzielne wsparcie z dużą pomocą.
Serio nie rozpoznajecie u siebie niektórych bolączek z listy?
Nie.
Z innej listy mogłoby wynikać, że mam się świetnie.
Rozwój artystyczny: jest.
Znajdowanie nowych składników na fondue: jest.
Wymyślanie zajebistej listy kontrolnej: jest z plusem.
Założenie dwóch dochodowych firm: jest.
Niesplajtowanie jednej z nich: jest.
Niemieszkanie w bucie: jest.
Martwimy się, że mieszkacie tu same.
Niepotrzebnie. Mamy siebie.
Jakby to wam pomogło,
gdy nie mogłyście wstać z podłogi przez cały dzień.
Wiedziałam, że to wyciągniecie.
Nie potrzebowałyśmy wtedy alarmów osobistych, a teraz przeprowadzki.
Jak możecie sugerować, byśmy opuściły nasz dom?
Przyjrzałaś się mu ostatnio?
Szlag by to!
Zapomnieliście, ile on dla nas znaczy?
Tu pozbierałyśmy się po tym,
jak wasi durni gejowscy ojcowie nas wystawili.
Nie przedstawiliśmy tego pomysłu tak jak trzeba.
Żebyś wiedział, kurde.
Jedyne miejsce, gdzie chcę się znaleźć, to z dala od was.
Z wyjątkiem ciebie.
Pójdę.
Serio?
Ni cholery!
Szlag by was. Nie wiem, co wam odbiło.
Ktoś tu uśmiecha się od ucha do ucha.
Ktoś jest tego przyczyną.
Chyba musimy częściej pozwalać Royowi na masowanie uszu.
Chyba tak.
Może terapeutka miała rację, sugerując, byśmy próbowali nowych rzeczy.
Przyznaję, że nie przypuściłbym, że tak mnie nakręci
obserwowanie, jak ktoś cię podrywa.
Wiem.
W końcu załapałem Oczy szeroko zamknięte.
Ale skąd na ich łóżku wzięła się maska?
Nie wiem. Nie rozgryzłem wszystkiego.
Ale chyba dowiedzieliśmy się czegoś...
o nas.
Musimy to jeszcze przedyskutować,
gdy będziesz robił mi śniadanie.
Co?
Wystarczyło pofiglować, a ktoś zaczyna sobie pozwalać.
To moja specjalność. Kontynuuj.
Tylko jeden gryz.
Nie. Tylko jeden gryz.
Wiemy, że jesteś zła, nie chciałyśmy zmuszać cię do sprzątania.
Ale zmusiłyście.
Zadowolone?
- Przepraszamy za tę zasadzkę. - Ale martwimy się o mamę.
Nie próbujcie się podlizać.
Grace, posłuchaj. Obaj wiemy, że potrafisz o siebie zadbać.
Widzieliśmy, jak ten harleyowiec zajął ci miejsce.
Ale martwimy się o mamę.
W życiu nie poprosi o pomoc
ani nie przyzna, że jej potrzebuje, choć tak jest.
Wiem, że historie o mamie zgubionej w Meksyku
są urocze i zabawne.
Wiem, że to, jak mama wjechała w radiowóz,
brzmi przekomicznie.
Ale to nie urocze ani zabawne.
Tylko straszne.
Barry zapewnia, że to było komiczne, ale i przykre.
Wysiadło jej drugie kolano. Nie ma innych.
Co będzie, jeśli spadnie ze schodów?
- A jak będzie kolejny udar? - Rozbije się na milion kawałków.
Zdołasz ją pozbierać z podłogi?
Zdołasz sprowadzić pomoc na czas?
W Walden Villas pomoc byłaby na miejscu.
- Na zawołanie. - W dzień i w nocy. Oddalona o przycisk.
Może ty nie musisz tam trafić, ale ona tak.
A na pewno nie ruszy się nigdzie bez ciebie.
Wiemy, że prosimy o wiele.
Dla ciebie wróciła z Santa Fe.
I nigdy więcej nie ruszy się bez ciebie.
2 MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Chodźcie, dziewczyny. Spóźnimy się na obiad.
Zajmę nasz stół.
Cholera, jak tu wylądowałyśmy?
Chyba zaczęło się od wanny.
Dzięki Bogu za tę wannę. Potrzebowałyśmy takiego kuksańca.
Teraz mamy wannę, do której można wejść.
To prysznic, ale ty używasz go jako wanny.
Ten facet macha.
O nie, on się dusi.
Jednak macha.
Lepiej chodźmy na ten obiad, zanim Howard dotknie wszystkich dań.
Idź beze mnie.
Znowu?
Tylko raz byłaś w jadalni.
Wszyscy pytają mnie, czy zmarłaś.
To kawał drogi.
Poza tym muszę odpisać na masę maili,
w tym od Nicka, czego unikam.
Nie możesz zataić przed nim przeprowadzki.
Od dwóch miesięcy jest w Japonii. Może tam zamieszkał i to zataił.
Promuje mój pomysł japortek?
Nie. I prosi, byś przestała przysyłać mu rysunki.
Tego dotyczy większość jego maili.
- O Boże. - Co? Dobrze się czujesz?
Tylko szukam lampy lutowniczej.
Z zamkniętymi oczami?
Próbuję przywołać obraz, gdzie ją położyłam.
Pewnie Robert ją pożyczył, gdy odwiedzał nas z Solem.
Stale o nią pytał.
Byś nie używała jej przy jego włosach.
Akurat im by się przydała.
Wyślę mu SMS-a.
Cholera, gdzie mój telefon?
Gdzie mój telefon?
Przepraszam.
Mój mąż się skaleczył
i krwawi na stół.
Ale... o czym to mówiliśmy?
Nie pamiętam. Teraz martwię się nieco o Jeffa.
Terapia.
Cieszę się, że się analizujecie... czy coś tam.
Bardzo nam pomogła.
Terapeutka w końcu skłoniła nas do realizowania się jako para gejów.
Zauważyłem w łazience plakat baletu Pilobolus.
I pomogła nam zrozumieć, czemu Roy był dla nas punktem zwrotnym.
Potrzebowaliśmy przypomnienia, co w sobie kochamy.
Roy to sprawił.
Zaserwował nam szczyptę magii.
Nie wątpię.
Nie. Otwarty związek to nie dla nas.
Wolimy związek z oknami,
w których możemy się razem grzać w słońcu,
gdy w pobliżu jest coś gorącego.
To coś dla nas.
Wynaleźliście najmniej fajne aspekty bycia gejem.
Frankie przysłała mi SMS-a:
„Wstałeś”, znak zapytania. „Lampa lutownicza”, znak zapytania.
I ikonka modlącej się Murzynki.
Pojęcia nie mam.
Wszystko u nich dobrze?
Sporo się dzieje.
Przeprowadziły się na osiedle seniorów.
Czasem zapominam, o ile jesteście ode mnie starsi.
Śmiej się, młodzieniaszku.
Kiedyś spojrzysz w lustro
i ujrzysz utracone lata, niespełnione marzenia i...
- SMS od Roya. - Co pisze?
Będzie w mieście i chciałby wpaść.
O Boże. Przestań.
- Jakim tonem? - Niezobowiązująco.
Więc też odpiszmy niezobowiązująco, ale dowcipnie.
Byle nie za bardzo.
- Ty to zrób. - Nie, ty.
Krępuje mnie to.
Dobra, daj.
Co mam napisać?
- Puk, puk. - Proszę.
Cześć. Tu Katie.
Witaj, Katie.
Co tu się dzieje, skarbie?
Nie wiem, Raha. A co widzisz?
Nie było cię na obiedzie. Brakuje nam ciebie w jadalni.
Pewnie nie wiesz, że ja nie jadam.
Mamy też płynne posiłki, jeśli twój organizm woli takie.
Mam tu w bród płynnych posiłków, dzięki.
I... jestem nieco zajęta.
Dlatego przyszłam.
Rezydentom nie wolno prowadzić działalności gospodarczej.
To kwestia regulaminu.
Niestety, nie wolno malować poza salą plastyczną.
Takie sale są dla dyletantów.
Jestem lokalnie znaną artystką,
o której pisano w szeregu renomowanych biuletynów więziennych.
My też mamy biuletyn,
ale nie piszemy o mieszkańcach, którzy łamią regulamin.
Nie jestem jak pozostali rezydenci.
Towarzyszę tu przyjaciółce.
Sęk w tym, że nie muszę go przestrzegać.
Jestem tu, by opiekować się przyjaciółką.
Znoszę to tylko dzięki temu, że zajmuję się swoją firmą.
Jestem kimś pomiędzy rezydentem a pracownikiem.
Gościem?
Raczej stałym gościem, który je za dwóch.
Praktycznie pracownikiem.
Prowadzenie firmy stoi w sprzeczności
z koncepcją wspólnoty dla emerytowanych seniorów.
Tylko że ja nie jestem fanką emerytury ani wspólnoty.
Ja nie jestem fanką tej pracy,
ale aparat na zęby sam się nie spłaci, a moja dziewczyna go wymaga.
Jeśli masz klucze, które mi się przydadzą...
Raha, przyniesiesz mi klucze?
Cieszę się, że się do mnie przyłączyłyście.
Co to za zajęcia?
I co mi się stało, do cholery?
„Super wygląd, dobre samopoczucie”.
Ani jedno, ani drugie.
Wystarczy mi „super wygląd”.
Nie czułam się dobrze od 1992,
ale co z tego? Wyglądam super.
Przyznasz, że te ciuchy są wygodne.
Jak kolana w tych butach?
Kolana w porządku, ale moje stopy palą się ze wstydu.
Jeśli potrzebujesz nowych ubrań, zabrałbym cię na zakupy.
Siema, Cudaczko.
Dzięki, że mi o tym powiedziałaś.
Wybacz, ale wszystko potoczyło się tak szybko, a ciebie nie było.
Wanna spadła do kuchni, a potem wszystko potoczyło się z górki.
To przez ten zaciek?
Wezwę swojego speca.
Trochę za późno. Dzieci wystawiły dom na sprzedaż.
Co? Przecież kochasz ten dom.
Nie chcę o tym myśleć.
Mogę go wyremontować.
Nie chodzi tylko o remont.
Frankie nie mogła tam mieszkać, a ja jej zostawić.
Znajdź miłego speca z piwnicą, w której może straszyć.
Wiesz co? Prawda jest taka,
że ten dom mnie też przerastał.
Wynajęłam speca, który mnie orżnął.
- No i co? Wszyscy tak robią. - To coś innego. Zrobił mi przekręt.
Kiedyś bym się na to nie nabrała.
Wynajmę prawnika, a jeśli to nie pomoże, płatnego zabójcę.
Ja tego nie mówiłem. Mówiłem.
Nic nie rozumiesz.
Bo to niezrozumiałe.
Wracam z wyjazdu, a ty mieszkasz w domu opieki.
To osiedle seniorów.
Co za różnica? Nie pasujesz tu.
Może trafiłam tu za wcześnie, ale i tak bym tu skończyła.
Wytłumaczyłam ci kolej rzeczy.
Wielokrotnie.
Czy to mnie zniechęciło?
Teraz chyba tak.
Nie zwalaj tego na mnie. Nie obchodzi mnie, gdzie mieszkasz.
Możemy wciąż realizować nasze plany.
Wynająć łódź, popłynąć do Peru.
I co? Wdrapać się na Machu Picchu?
Nie wejdę nawet na „Mount Schoderest”.
To zaliczymy Istambuł i narty wodne na Bosforze.
Kolej na ciebie: „Istambuł - tak, narty wodne - nie”.
A ja: „I tak nie chciałem opuszczać hotelu Four Seasons”.
Przykro mi, Nick. Nie mogę dłużej grać w tę grę.
To kolejny test? Znasz mnie.
Kupię ten kompleks i wprowadzę się obok ciebie.
To nie jest miejsce dla ciebie.
Mój współlokator studiował sztukę.
Potrzebował modela na zajęcia z rysunku.
Nie powiedział tylko...
- Że chodzi o akt. - Chciał mi się dobrać do majtek.
Ja inaczej wspominam studia.
Jak często jadłeś zupę w marynarce?
Ja raz pozowałem nago Frankie.
Złapałem zapalenie płuc i prawie umarłem.
Smutne.
Wciąż masz ten szkic?
Obraz. Gdzieś tam jest.
Chciałbym go zobaczyć.
Cóż...
Swego czasu zająłem drugie miejsce w konkursie na sobowtóra Jamesa Deana.
Zwycięzcę zdyskwalifikowano,
bo był dalekim kuzynem Deana, więc wygrałem.
Wyobrażam sobie ciebie z tą fryzurą.
- Ale już późno. - Jest przed piątą.
Mówiłeś, że się spieszysz.
Skłamałem, by lepiej brzmiało.
I tak miło było cię zobaczyć.
Chcecie się mnie pozbyć?
Skądże. Świetnie się bawiliśmy.
- Bo potargałem ci włosy? - Nie. Lubimy to.
- My? - Nie my, tylko on. Ja się przyglądałem.
Lubisz patrzeć?
Nie. Tak. Nie.
W porządku. Chyba rozumiem.
Nigdy mnie w ten sposób nie wykorzystano, ale...
o to tu chodzi, prawda?
Boże, Roy, nie chcieliśmy cię wykorzystać.
Biedny gość, pięć procent tkanki tłuszczowej.
Tylko tyle?
Pójdę już.
Nie, Roy, zaczekaj, proszę.
Nie jesteśmy tacy.
Wyszło fatalnie.
Tylko... chodzimy na terapię i...
- Beznadzieja. - Tak.
Nasza terapeutka jest niepoczytalna.
Nie okazała się pomocna.
- Nie honoruje ubezpieczenia. - Koszmarny parking.
- To, co się dzieje... - To jej wina.
Zostań na kolację, dowiedziemy, że jesteśmy normalni.
Jeśli wyjdziesz, ona wygra.
W porządku. Nie będę kłamał.
Widziałem w lodówce kotlety i mam na nie smaka.
Tak mi przykro, skarbie.
Chcesz, żebym go pobiła? Chodzę na krzesłowe karate.
Jeśli go usadzisz, dam mu radę.
Nie, dziękuję.
Wiesz, czego wymaga ta sytuacja?
- Tylko nie fondue. - Fondue.
- Wiesz, co jest dobre w fondue? - Nic.
Gdzie mój rondel do fondue?
Nie tam, gdzie go zostawiłaś: przyklejony do blatu?
- Nie. - Pewnie go skonfiskowali.
- Co? - Przez otwarty płomień.
Chodzi o kwestie ubezpieczeniowe.
Ale zimne fondue to zwykły ser.
To wynika z umowy.
Kadra ma prawo zabrać każdy przedmiot,
który uzna za zagrożenie.
Nie mogą kraść naszych rzeczy.
Nie kradną. Chowają w schowku na przechowanie.
Gdy umrzesz, zwrócą go rodzinie.
Gdzie ten schowek?
Zabranie człowiekowi bonga to jak odebranie mu godności.
Gofrownice są niebezpieczne?
Mogą być.
Mówiłam ci, jak doszło do wybuchu mojej jurty?
Nie, tak cię irytują własne dygresje, że nie kończysz.
To był Dzień Prezydentów i wilgotność powietrza...
To mój sprzęt do fondue!
To twoja lampa lutownicza?
Portia.
Boże, ci faszyści ją porwali.
Wiem. To jakaś ściema. Zbierajmy się stąd.
Przyda nam się nowy toster.
Nie możemy. Regulamin zabrania.
Jasne. W tym cholernym miejscu mają same zakazy.
Właśnie. Nie wolno mi rodzić sztuki tam, gdzie chce przyjść na świat.
Wiesz, że nie pozwalają nam prowadzić tu naszego Vybranta?
Wciąż się tym zajmujemy?
Tak.
Co za głupie przepisy.
Wiesz, gdzie ich nie ma?
W naszym domu.
Ale nie możesz tam wrócić.
Jak to nie mogę?
Przecież...
Sama wiesz dlaczego.
No tak. Przepraszam.
Przez ciebie.
Przeze mnie? Raczej przez ciebie.
Nie, jestem tu dla ciebie.
Bo jesteś figurką z porcelany.
To ja jestem tu dla ciebie, bo jesteś panią Magoo.
Przecież zawsze nią byłam.
A ja się jeszcze nie rozbiłam.
Jeśli coś odpadnie, to się z powrotem przyklei.
O Boże.
Zostałyśmy wyrolowane.
W wersji podanej przez dzieci miało to sens.
- Mam ochotę im przyłożyć. - Mam ochotę to zobaczyć.
Przeprowadziłaś się tu dla mnie?
Oczywiście.
Wiedziałam, że zrobiłabyś to dla mnie.
I zrobiłaś.
Skoro przeprowadziłyśmy się tu dla siebie,
możemy się dla siebie wyprowadzić?
Załatwione.
- Co robisz? - To.
Co tak długo?
Gdyby to był nagły wypadek, już bym umarła.
Już jedzie.
Świetnie, to ten głupi obmacywacz.
Jestem przy schowku z kontrabandą. Odbiór.
Ruszamy.
Ja prowadzę. Ty byłaś notowana na jeździku.
- A ty jesteś znana ze świetnej jazdy. - Dzięki.
- Umiesz to obsługiwać? - Tak... jakby.
Umiem.
Super sprawa.
To jedziemy.
OPUSZCZASZ TEREN WALDEN VILLAS
Muszą się panie wypisać!
Jeszcze czego!
- Jedź tamtędy. - Ale najpierw tędy. Zaraz.
Ten jeździk nieźle bierze zakręty.
Dzwonię do Urzędu Konsumenta.
Boże, nie teraz.
Wiesz, co trudno powiedzieć po pijaku? „Arnold Palmer”.
Arnol Plammer.
Masz rację.
Herbata i lemoniada. Szaleństwo.
Skoro mowa o winie, gdzie Roy ze szkocką?
Co żywo z tym Royem, szkocka!
Pijesz czystą...
czy z lodem?
NIESPODZIANKA! ZNÓW ŻYJESZ
W tę stronę.
- Nie, pomyłka, w drugą. - O Boże.
Nie, za daleko, wróć trochę.
- Teraz w lewo. - Jaja sobie robisz?
Ale przesuń trochę w prawo.
Gdzie zaparkowaliście? Skrzyczało mnie z dziewięć osób.
- Gdzie pismo z sądu? - W torcie.
Będzie kilka wskazówek.
- Pieprzyć tę rodzinę! - Żartuję tylko.
Gdzie one są, do licha?
Gaz do dechy.
Gazuję, ale szybciej nie pojedzie.
Prawie dojechałyśmy.
Oceanie, nadjeżdżam! O Boże.
Już prawie.
To pójdziemy pieszo.
Chodź.
A co z jeździkiem?
Jakim jeździkiem? Nie widzę.
Czekaj.
No chodź.
To źle, że nie chcę gadać z dziećmi?
- Damy im za to popalić. - Ale jak?
Możesz wrócić do interesów z Brianną. Dostałaby nauczkę.
A ty poprzestawiać książki kucharskie Buda.
- To go nauczy. - A pozostała dwójka?
Ona ma milion dzieci, a on mieszka w bucie.
Sami sobie dali nauczkę.
To nie wyścig!
Wymówki niedojdów!
Dom.
Co nam strzeliło do głowy?
NA SPRZEDAŻ SPRZEDANY
Odwróć to.
Napisy: Małgorzata Hickey