Er was eens een slang,
die slechts in één richting bewoog.
Altijd vooruit, nooit achteruit.
Tot het op een dag
de slang een demon tegenkwam..
De demon vervloekte de slang,
maakte hem gek, waardoor hij zijn eigen staart ging opeten.
De slang was blind,
maar sommigen, zij die serieus waren,
kenden het ware pad van de slang,
dus maakten ze een wapen.
Een wapen om de demon te vernietigen.
Tik-tak.
Die ogen.
Links, rechts, als het slingeren van een pendule.
Jennifer, waar was je?
Cole.
Jennifer, blijf bij me.
Jennifer... - Ms Goines, wat is er gebeurd?
Het zat allemaal hier.
Nu staat alles daarbinnen.
Ik zei het je, Otterogen.
Als je me een krijtje gaf... Laat ik je de wereld zien.
O, mijn God.
Wat is dit in hemelsnaam?
Een soort boodschap van een Primaire?
De Primairen hadden ruim de tijd om te zeggen wat ze bedoelden.
Dit is geen bericht.
Ze gaven ons nog één laatste raadsel om op te lossen.
Vertaling: minouhse Controle: pvdc www.addic7ed.com
Van Deacon?
Ik mis hem.
Ik ook.
Ik heb de wonden schoongemaakt, maar ze zullen nog een tijdje pijn doen.
Het spijt me, ik kan niet veel meer doen.
Je bent een goede arts, Cassie.
De symbolen.
Wat betekenen ze? Waar zoeken we naar?
Het centrum.
54 unieke symbolen,
volgens mij, in geen enkel duidelijke volgorde.
De verschillende strengen en delen komen niet eens overeen,
dus er is geen sprake van logica.
Veel te veel om numeriek te zijn,
twee keer te veel om alfabetisch te zijn. Er lijkt geen patroon in te zijn.
Het is volledig willekeurig.
We kijken vanuit de verkeerde hoek.
Begin in het midden.
Het is een spiraal.
Het zijn puzzelstukjes.
Ze passen bij elkaar.
Tien macrosymbolen, die nul door negen voorstellen.
Weergegeven in een logaritmisch spiraal.
Dit is een programma voor een machine.
Er lijkt een patroon te zijn van
twee symbolen die zich herhalen in groepen van vier.
Dit zijn datums.
Welke hiervan zijn ons best vertrouwd?
1-9 en 2-0.
De jaren 1900 en de jaren 2000.
Met vier cijfers zou ik de rest moeten kunnen ontcijferen.
De Primairen hebben een machine voor je gebouwd, Mr Cole.
Misschien kan dit ons vertellen waar het je heen wilde sturen.
JAAR
2009
Kleed je aan. We moeten hier weg,
een manier vinden om terug naar mijn moeder te gaan.
We kunnen naar Raritan rijden.
Katerina en Elliot kennen je duidelijk goed.
Marion, dit is... - Mijn naam is Emma.
Marion is maar een naam die ik heb verzonnen.
De naam die ik voor mezelf koos.
Het was de eerste keuze die ik ooit heb gemaakt.
Je kunt nu kiezen om ons te helpen. - Je kunt niet stoppen wat nooit is begonnen.
Niet door jou, niet door Katerina,
niet door James Cole. - Jouw zoon.
Het kan beginnen en eindigen met haar, maar ergens in het midden zitten jij en hij.
Dat is onmogelijk.
Nee, ik kreeg geen kind. - Dat komt nog.
Daarom ben ik hierheen gestuurd, om je te vinden,
om te ontdekken hoe de moeder van James de legende kende. Nu weet ik het.
Wat betekent het?
Ik weet het niet.
Ik heb het niet geschreven.
Wie dan wel?
Je moeder.
Je bent niet bedoeld om de wereld te vernietigen, Marion.
Je bent bedoeld om te helpen het te redden.
Wat als Katerina en Elliot ons niet geloven?
Ik ben hun dochter.
Ja, kun je het bewijzen? - Ja.
Ik zal een moeder worden.
Ze hebben ons gevonden.
Hou vol.
Binnen de primaire code vonden we tientallen temporele coördinaten,
om precies te zijn, onze coördinaten.
2013, dan 2015. Philadelphia.
1987, Tokio.
'44, '75, 1491, enzovoort.
Overal, elke wanneer, waar je ooit bent geweest.
Op één na.
Een stel coördinaten die niet overeenkomt met iets in ons systeem.
3 april 2018.
New York, JFK luchthaven.
Dat is twee dagen voor...
De pest.
Onze eerste missie.
Het beste wapen om Olivia te doden? Vernietig degene die haar heeft gemaakt.
De eerste gemelde gevallen van het virus waren wereldwijd en gelijktijdig.
Argentinië, Londen, Praag, New York
op 5 en 6 april.
Waarom twee dagen eerder?
De pest heeft een incubatietijd van 24 tot 48 uur.
Je kunt het niet overleven. Je kunt het alleen verspreiden.
Binnen 36 uur zal de wereld het beseffen. Het is voorbij.
JFK is één van de meest bereisde internationale luchthavens in Noord-Amerika.
Deze tijd, deze plek...
Is wanneer ze de pest vrijgeven.
Start splintersequentie.
Agent neergeschoten.
Terminal Eén.
Agent neergeschoten.
Cole.
Het virus.
Achter je.
We moeten herstarten.
Het is zeker M5-10.
We wisten nooit hoe het werd verspreid. - Nu wel.
Als ze maar één overgebleven monster hadden.
Dit is hoe je de impact maximaliseert.
Verander een gebouw vol onschuldige mensen in reizende tijdbommen.
Wat doen we nu?
Teruggaan en de Lange Man tegenhouden? Of...
Steel het van hem voor hij het kan gebruiken.
Eén keer raden waar ze het bewaarden.
JAAR
2018
Nadat Jennifer was verdwenen, stortte het hele bedrijf in.
Gesloopt en verkocht in onderdelen.
Dat gebeurt er wanneer je CEO beloofd genetisch een eenhoorn te maken.
De pest, weer een Markridge gebouw.
Het is te gemakkelijk. Er klopt iets niet.
Kom op.
Komt dit je bekend voor?
De nachtkamer.
Wat is dat ding?
De oorsprong.
Daarbinnen zit een eeuwenoud virus.
Er is iets met zijn ogen.
Zijn ogen...
Ik denk dat wij dat zijn.
De stroom staat nog aan.
Een koeling.
Dat is het, die ene van het vliegveld.
Nu moeten we het alleen vernietigen.
Ik wil dat ding niet per ongeluk loslaten in een hotel in Midtown.
Virussen hebben voorwaarden nodig om te gedijen.
Ze sterven langzaam. Laatst verbranden we het,
maar omdat je het hotel niet in brand wilt steken,
zullen we het verdrinken.
Hannah?
Je bent hier al jaren gestrand. Waarom vond je ons niet eerder?
En het allemaal riskeren? Oorzakelijkheid?
Per ongeluk iets ongedaan maken dat niet ongedaan moet worden gemaakt?
Ik kon het niet, dus ik wachtte af.
Wat is er gebeurd?
We moeten gaan. Kom op.
Goed.
Hallo? Help.
Iemand is gewond. Hallo?
Jones stuurde je om mijn moeder te vinden?
Wat is er aan de hand?
Wat is er met je gebeurd? - Niet met mij.
De auto verongelukte, de man schoot en toen...
Het is al goed. - Alsjeblieft.
Het is al goed.
De naam die ze koos was Marion.
Daarvoor was ze Emma.
Ze kwam van Titan.
Ze werd geboren met één enkel doel.
Om Titan te voltooien zodat het een laatste sequentie kan starten,
iets dat mijn vader het Hartle Hawking stadium noemde.
Ruimte zonder tijd,
hun Rode Bos.
Titan maakt een paradox van de tijd zelf,
momenten over momenten, zo groot dat het nooit ongedaan kan worden gemaakt.
De effecten ervan zullen over elk uur, elke minuut worden gevoeld,
elke seconde tegelijkertijd.
Elke dag die ooit heeft bestaan
zal de laatste dag op aarde zijn.
Ms Goines?
Het Doomsday alarm wekte me.
De waarden van Titan zijn ongekend.
Het enorme volume van temporale energie is verbazingwekkend.
Mijn moeder zei ooit dat tijdreizen
zowel de oorzaak als het effect van dit alles was.
Niets daarvan doet er nu nog toe.
We hebben het virus.
De Primairen stuurden ons hierheen om het te vernietigen.
Zodra Olivia haar wapen inschakelt begint haar Rode Bos,
ze zal bestaan buiten de oorzakelijkheid.
Het vernietigen van de pest zal haar niet stoppen.
Maar het zal ons beroven van het enige wapen dat we tegen haar kunnen gebruiken.
Tijdreizen.
De Primairen stuurden ons hier niet heen om de pest te stoppen.
Ze stuurden ons hierheen om het te verspeiden.
Nee.
Nee, nee, deze hele missie
gaat over het redden van 7 miljard mensen, niet over het doden van hen.
Je kunt me niet vragen om dit te doen.
Waarvoor?
Of 7 miljard mensen sterven vandaag,
of iedereen sterft voor altijd.
James Cole.
Waarom kennen ze hem?
De enige die van echt belang is is James Cole.
Waarom?
Je zou hier niet moeten zijn. Je hebt werk om af te maken.
JE HEBT WERK OM AF TE MAKEN
Het virus werd gestolen door James en Cassandra
aan de vooravond van zijn verspreiding. Ze bemoeiden zich er weer mee.
Weer een nieuwe cyclus gebroken.
James Cole blijft op de één of andere manier een bedreiging voor ons perfecte rijk.
Vandaag zal ik zijn cyclus beëindigen en dan...
Zal ik ervoor zorgen dat de pest komt, misschien niet zoals je het bedoelde,
maar zoals het altijd is geweest.
De Witness heeft gesproken.
Moeders sterven voor hun kinderen.
De jouwe stierf om jou te beschermen.
Hoe was ze?
Verloren, denk ik.
Ze zei altijd dat ze zich gevangen voelde tussen twee werelden,
degene waarin ze opgegroeide en deze,
de wereld die ze leerde kennen.
Ze groeide op zonder haar moeder.
Ze heeft nooit haar vader gekend.
Ik denk niet dat ze besefte hoezeer dat het haar vormde,
tot ze werd geconfronteerd met het idee om je in de steek te laten.
Ze vertrok dus,
gaf me af aan mijn vader met een onzinverhaal.
Nee.
Het verhaal is nog niet afgelopen, James.
We moeten gaan.
Ga naar huis.
Waarheen heb je hen gestuurd?
We vonden de coördinaten in jouw code.
Honderden datums,
onze splinters,
waaronder, de oorsprong van de pest.
Zelfs voor een gekke hoedenmaker is dat niet logisch.
Waarom duizend datums wanneer je er maar één nodig hebt?
Je verpakt een naald niet met een hooiberg.
Maar de Primairen hebben een machine gebouwd.
Dat je een machine nodig had om die te bereiken.
Tenzij het niet om de machine ging,
maar over zijn functie.
Misschien,
was het...
Misschien was het nooit bedoeld om...
Bedoeld om...
Cole.
Eens deden we deze mensen een belofte.
Onthoud wat je me zei,
telkens opnieuw, voordat we elkaar ontmoetten.
Soms gebeuren vreselijke dingen...
Opdat grotere dingen daarna kunnen gebeuren.
Al die tijd.
Wij waren het altijd.
Het is goed, Jonesy.
Het is goed.
Ik moet dit tot het einde meemaken.
Ik moet wel.
Dat zul je ook.
Ik ben hier.
Ik zal je helpen tot de klokken stoppen
en de weg stopt.
Ik deed mijn uiterste best om elke coördinaat, elke datum in te voeren,
maar het is niet meer dan een wirwar van gegevens.
Goed.
Een wapen om de demon te vernietigen.
Hoe zou je dat precies doen?
De lussen en knopen van tijd.
Om iets te stoppen dat nooit is begonnen,
om iets te beëindigen dat nooit begon,
je moet ze doorbreken.
Ontwarren.
Dr. Adler, voer een simulatie uit.
De code van de Primairen tegen de huidige tijdstroom.
Dit is een simulatie van de huidige tijdstroom zoals we die kennen.
Wanneer we de codesequentie van de Primairen starten...
De slang is vrij.
Het beweegt in één richting.
De lussen zijn gebroken, gewist.
Julian, laat me die splintercoördinaten nog eens zien.
Je had gelijk, Katarina.
Deze datums vertegenwoordigen niet al onze splinters.
Nee, alleen die van Mr Cole.
Dit is elke keer dat hij heeft gereisd,
elk moment dat hij de tijdstroom heeft beïnvloed.
Het is zijn hele leven.
Dit ging nooit over splinteren.
Laat me dit voor je doen.
Dit was ontworpen om een Djinn te vernietigen
en een Djinn kan niet vanaf één moment worden verwijderd.
Het moet van elk moment worden verwijderd.
De Primairen hebben een machine gebouwd
om James Cole uit te wissen.
Nee. Cole kan geen Djinn zijn.
Je zei het zelf, dit is iets dat alleen kan worden geboren uit tijdreizen.
De vader van Cole was geen reiziger.
Zijn moeder, Marion.
Hannah.
Nee.
Het is goed.
Dit was mijn keuze.
Dit was alles wat ik kon doen.
Om hier te zijn. Je nog één laatste keer te beschermen.
Moeders sterven voor hun kinderen.
De jouwe stierf om jou te beschermen.
Dus ging ze weg. - Nee.
Het verhaal is nog niet afgelopen, James.
Ik heb dit nooit voor jou gewild.
Hannah.
Voordat de dag afloopt, denk ik,
dat jij dat zult begrijpen.
Dat zonder de wil van de tijd,
zonder zijn ketenen,
er een toekomst is in het Rode Bos.
Waar niemand ooit een keuze hoeft te maken
over diegenen van wie zij houden.
Dat is oneerlijk.
Tijd is wreed.
Ik zag hen, waarvan ik hield, sterven.
Verslagen door de tijd.
Uiteindelijk verliezen we allemaal.
Toch mag je alsnog winnen, als je ervoor kiest.
Vaarwel, Cassandra.
Beste James,
ik weet niet zeker of je dit ooit zult vinden.
Als er een tijd komt dat je de waarheid nodig hebt.
Misschien krijg ik op een dag de kans om het je zelf te vertellen.
Maar hoe je het verhaal ook hoort,
ik wil dat je één ding zeker weet.
Het was,
is,
een liefdesverhaal.
Gaat het goed?
Hé, wacht even. Help me haar in de wagen te krijgen.
De eerste keer dat ik je vader leerde kennen, was een moedige daad.
Een goede man die alles riskeert en niets vraagt.
Het gaat goed. Adem. Kijk me aan.
Vechtend om het leven van een vreemde te redden.
Hij deed me aan jou denken,
aan de man die je zou worden.
Als er een moment is, als de toekomst me iets heeft geleerd,
was het de rust van een eenvoudig leven.
Van jagen, vissen.
Van stille momenten, weg van de wereld.
Hij leefde zoals ik werd opgevoed.
Ik kende je vader voordat ik zijn naam kende.
Ze heeft het niet gered.
Gecondoleerd.
Ze bleef om je vragen.
Marion, toch?
Ik ben Matthew.
Waarom ik bleef?
Om hem te beschermen, mochten ze ooit komen?
Of vanwege al mijn moeders woorden over oorzakelijkheid en eventualiteit.
Zou ik eindelijk iets gevonden hebben dat als het lot aanvoelde?
Elke dag dacht ik erover na om weg te gaan.
Elke dag gaf hij me een reden om te blijven.
Leer het me.
Ja, ze is koppig.
Ze?
Een auto zoals deze, brengt je waar je naartoe gaat,
houdt je op het rechte pad,
een driftbui als je de verkeerde versnelling raakt.
Ze is absoluut een vrouw.
Ik krijg haar alleen niet aan de praat.
Mijn vader zei altijd dat
de gemeenschappelijke basis van alle grote prestaties mislukking is.
Dat bevalt me wel.
Een mooie manier om te zeggen dat het enige falen opgeven is.
Wil je dat daar op zijn plek houden?
Ik zal dit gebruiken.
Hij was aardig, eerlijk.
Hij maakte me aan het lachen.
Ik wist dat we nooit samen oud zouden worden, maar ik hield toch van hem.
Tijdloos en zonder aarzeling.
Ik wilde dat het kon voortduren,
maar ik wist dat ik niet kon blijven.
Voor hem,
voor jou.
Voor al diegenen die we nog moeten redden.
Ik zei toch dat dit een liefdesverhaal was
en dat is het.
Niet alleen van een vrouw voor een man,
maar van een vader voor zijn zoon.
Deze brief, James, is het laatste verhaal dat ik nog te vertellen heb.
De eerste, maar ik denk dat je dat weet.
Bedankt, James.
Je redde mijn leven toen ik nog een kind was.
Je hebt mijn ziel gered toen je werd geboren.
Ik was in mijn leven trots een dochter te zijn,
maar nog trotser om je moeder te zijn.
JAAR
2017
We moesten het je vertellen.
Dat zou jouw keuze moeten zijn.
Jarenlang was ik alleen,
maar ik was nooit eenzaam.
Ik heb je een keer gezien, zittend in het park,
neerkijkend op het gelukkigste meisje.
De manier waarop je naar mij keek,
de manier zoals je me nu aankijkt.
Ik vroeg me af hoe iemand ooit zo veel ergens van kon houden.
Ik zag jou.
Ik was erbij toen je je vader verloor.
Ik was erbij toen je je broer vond.
Ik zal er aan het eind bij zijn, op het vliegveld.
Ik kan het niet opbrengen om afscheid te nemen,
want als we dat doen,
dit moment tussen ons drieën,
zal alles voorbij zijn.
Dus misschien,
nog eventjes langer?
Er is nog tijd.
Ik ben de demon.
WORDT VERVOLGD
Vertaling: minouhse Controle: pvdc www.addic7ed.com