Popatrz na to. Spójrz.
Wielkie nieba!
- Co to było? - Kto to był?
Była ubrana w spodnie!
- Jak to spodnie? - Spodnie!
O nie.
Nie!
No to pedałuję.
No co ty!
Akurat dziś. Niewiarygodne!
Przepraszam za spóźnienie.
Dzień dobry, jestem Muriel Stacy.
Dzień dobry. Jestem pani Harmon Andrews. Witamy.
Straciłam poczucie czasu, dekorując nowy dom.
Ziemniaki mają tyle zastosowań, że głowa mała.
A na dodatek po drodze zepsuł mi się motorower.
Proszę więc wybaczyć mój wygląd
- i małe spóźnienie. - Oby nie było więcej do wybaczania.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CMENTARZYSKO POGRZEBANYCH NADZIEI
PRZYSIĘGNIEMY SOBIE PRZYJAŹŃ NA WIEKI?
TRZEBA WIELKICH SŁÓW, BY WYRAZIĆ WIELKIE IDEE
SPAĆ NA DRZEWIE W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
Matka rozmawiała z panią Pye.
Podobno panna Stacy nie spodobała się Kółku Matek.
Ale ona jeździ na motorze.
Wydaje się taka nowoczesna.
Podobno jest starą panną.
A ja, że jest z kontynentu.
Czemu panna z wielkiego miasta chciałaby tu przyjeżdżać?
Gdzieś tu jest skandal. Moja matka od razu poczuła do niej niechęć.
Moja też. Przepis na katastrofę: godzina spóźnienia...
- W stroju mężczyzny... - Na herbatę z Kółkiem Matek.
Mogła od razu założyć stryczek.
Nie krytykuj jej, gdy nawet jej nie znasz.
Wydaje się wspaniała. Pomogę jej się zadomowić.
Wiem, jak to jest, gdy jest się tu nową.
Ten lis już jest trupem. Zrobię z niego czapkę.
- Jaki lis? - Ten, który wykrada kury.
Tu go nie ma, więc odłóż broń. Chciałbym dożyć spotkania z nauczycielką.
Cały świat u twych stóp.
- Witajcie. - Dzień dobry.
- Proszę, panienko. - Nazywam się panna Stacy.
Proszę, wynieś stąd strzelbę. To nie miejsce na broń.
Pewnie. Właśnie miałem to zrobić.
- Panna Stacy to mój nowy ideał. - Piękna sala. Tyle okien.
Uwielbiam zieleń.
To moja bratnia dusza.
No to poznajmy się. Wstańcie, proszę.
- Nie ma gorsetu. - O Boże!
O Boże!
Rozsuńcie ławki i usiądźcie na podłodze.
Na podłodze?
Utworzymy koło i przedstawimy się sobie.
Podbudowałam się.
Szkoła wreszcie będzie taka, o jakiej marzyłam.
Wkręcaj. Dobrze.
W porządku.
Ostrożnie. Podnieś zawleczkę.
Teraz kury będą bezpieczne.
- Obyśmy to my złapali lisa. - Wiesz,
jeśli tak, to dostaniesz działkę.
Dobrze zapłacą za jego futro.
Każdy opisze się dwoma słowami,
zaczynającymi się od pierwszych liter imienia i nazwiska.
Ja zacznę.
Muriel Stacy.
Marzycielka.
Spryciara.
Ja też mogłabym się tak opisać.
- Zacznijmy od... - Jesteśmy jak siostry.
Ruby Gillis.
Romantyczna...
gołąbeczka.
- Ruby Gillis. - Brawo.
- Lubi... - Gilbert Blythe.
- Globalny. - Dużo podróżował.
Badawczy.
To najmądrzejszy uczeń.
- Priscilla Andrews. - Ale ja lepiej piszę.
Pragmatyczna. Akademicka.
Zostawiła nauczyciela na ołtarzu.
Może podzielisz się tym z resztą.
Wiadomo, że była narzeczoną byłego nauczyciela,
ale słusznie od niego uciekła. Opowiem pani o wszystkich.
- Też byłam tu obca. - Nie potrzebuję plotek.
Nie pochwalam ich.
To nie są tajemnice.
Jeśli ktoś zechce, bym coś wiedziała, sam mi powie.
Teraz ty. Jak się nazywasz?
Ania Shirley-Cuthbert.
Ania.
Wymyślisz coś. Przyjdź po lekcjach.
Moody Spurgeon?
- Potrzebuję pomocy. - O co chodzi?
Słyszałam szokujące plotki o nauczycielce.
- Myślałam, że stało się coś strasznego. - Stało.
Zrobię herbatę.
Jako członkini rady, sprzeciwiałam się zatrudnianiu kobiety do tej roli.
Mówiłam, że to niebezpieczne, ale mnie przegłosowali.
- A teraz to wszystko. - Co?
Kółko Matek jest w rozterce.
Zamierzam się dziś wszystkiego dowiedzieć.
- Pójdziesz ze mną. - Nie wezmę udziału w twoich knowaniach.
Ty masz dziecko w szkole. Ja nie.
To ma wpływ na Anię.
Więc masz prawo zadać jej pytania
jako troskliwa matka.
- Na pewno jest się o co martwić? - Jeśli potrafi
zepsuć młode umysły Avonlea, to tak.
Zatrzymamy się po szkole. Weźmiemy ten bochenek, w dobrej wierze.
Chciałbym prosić o korepetycje. Martwię się zaległościami,
a traktuję medycynę bardzo poważnie.
Mój mąż przyspieszył tryb nauki i poszedł wcześniej na studia.
Mąż?
Jestem wdową.
Co za tragedia.
Jeśli się przyłożysz,
możesz być na studiach już w przyszłym roku.
- Zrobię wszystko. - Spotykajmy się przed lekcjami.
- O poranku. - Bardzo dziękuję.
To ja też chcę przyspieszyć naukę.
Myślę o przeróżnych zawodach. Lista nie ma końca.
- Zastanówmy się... - No właśnie.
Mogę przychodzić po lekcjach. Zaczynajmy.
- Ania, tak? - Tak, nie Anna.
Wymyśliłam już mnóstwo słów, które mnie opisują.
Chciałam porozmawiać z tobą o plotkowaniu w szkole.
Ale ja chciałam tylko pomóc.
Powinnaś szanować prywatność innych.
Napiszesz wypracowanie, czemu plotki są szkodliwe
i dlaczego empatia jest ważna.
Nie musi być długi, ale ma być wnikliwy.
Abnegat, sierota, ciamajda.
- Ania Shirley-Cuthbert. - Przesadzasz.
Zrobiłam okropne wrażenie na pięknej pannie Stacy.
- Tak, ale... - Wszystko poszło nie tak.
- No tak, ale... - Przestań mi przytakiwać!
Możesz to naprawić.
Twoje wypracowanie na pewno wszystko wyjaśni.
A Gilbert mnie nie prześcignie
tylko dlatego, że już wybrał sobie zawód.
Napiszę najlepsze wypracowanie na świecie!
Czemu nie mogę zrobić nic jak należy?
Przepraszam.
Widziałeś mojego lisa?
Nie widziałem żadnego lisa. Zaraz, ty masz lisa?
Jak mam zacząć wypracowanie o plotkowaniu?
- Proszę, zwolnij. - Proszę, wróć do szkoły.
Potrzebuję cię tam.
Nie wrócę tam. Życie jest za krótkie. Nie akceptują mnie tam.
Nowa nauczycielka nie pozwoli ci dokuczać.
To czempion dobra.
Postanowiłem, co chcę robić w życiu, i robię to.
Nie wiem, co mam pisać. Co ja zrobię?
Ona musi mnie polubić!
Może potrzebujesz zmiany perspektywy,
by myśleć trzeźwo i darować życie moim rzeźbom.
Przepraszam.
Masz jakieś specjalne miejsce, które cię inspiruje?
Gdzieś, gdzie nachodzą cię pomysły?
Muzo, przybywaj!
- Oszalałeś. - Tak!
Spróbuj!
Muzo, przybywaj!
Głośniej.
Muzo, przybywaj!
- Dzień dobry. - Dzień dobry, panno Stacy.
Małgorzata Lynde, a to moja przyjaciółka, Maryla Cuthbert.
Witam.
Wszystko w porządku? Wygląda pani dość nieporządnie.
To u mnie częste.
Przyniosłyśmy chleb na przywitanie.
Jak miło.
- Zaprosiłabym panie, ale... - Chętnie!
Dziękujemy.
Uczy pani dziecko Maryli, więc....
Przepraszam za bałagan. Próbuję zdiagnozować problem.
Z czym?
To zmotoryzowany rower.
Lubię majsterkować przy urządzeniach mechanicznych.
Marzy mi się ciche życie na wsi,
dlatego przyjęłam tę pozycję, ale uwielbiam swobodne przejażdżki
z wiatrem we włosach.
Tak, widzę tę swobodę.
Nigdy nie lubiłam gorsetów. Mój szkielet robi swoje.
Nie było potrzeby. A spodnie są bardzo wygodne.
Zakładam, że nie ma pani żadnego mężczyzny.
Może pani zakładać.
Postanowiła pani zostać starą panną?
- To trzeba to postanawiać? - Inaczej sprawa sama się rozwiąże.
Biedna Maryla dobrze zna niespełnione życie niezamężnej kobiety.
Wcale sobie pani nie pomaga
tym całym bałaganiarstwem.
Marylo, powiedz jej.
Jak być panną młodą czy jak nią nie być?
Takie zachowanie może być tolerowane w mieście, ale nie tu.
- Źle sobie o pani pomyślą. - Niektórzy już to zrobili.
Czyją jest pani mamą?
To niezupełnie moja córka, ale tak ją traktujemy.
- Adoptowaliśmy ją z bratem. - Oboje bez ślubu.
- Nazywa się Ania. - Nie Anna.
Dobrze ją kojarzę.
Rada nadzorcza, którą pomagałam założyć,
ma nadzieję, że pani standardy zmienią się na lepsze.
Na pewno dowie się pani o tym jako pierwsza.
Prosimy panią o konserwatyzm,
cnotliwość i powściągliwość w szkole.
Tylko tak może pani być stosownym nauczycielem dla młodzieży Avonlea.
- Rozumiem. - Cieszę się.
Plotki to kłamstwa,
a najwyżej półprawdy.
Nieźle.
Mateuszu, ustawiłeś pułapkę?
W porządku. To tylko lis.
Nie. To mój przyjaciel.
Proszę, zabierz tę pułapkę. Nie zniosłabym, gdyby coś mu się stało.
Przykro mi. Musimy chronić, co nasze. Tak już jest.
Oby miał dość rozumu, by się nie zbliżać.
Uciekaj!
Dobrze, nie ma cię tam.
W życiu.
- Przydałaby mi się pomoc przy płocie. - Muszę iść do panny Stacy.
Za rok mogę już być na studiach.
- Jak to? - Mówiłem ci, przyspieszam naukę.
Nie miałeś wyjeżdżać za rok.
Wreszcie mam szansę na coś, czego chcę. Czemu z niej nie skorzystać?
Przyjechałem tu, byśmy razem uprawiali ziemię,
- żebym nauczył się rolnictwa. - Plany się zmieniły. To moja przyszłość.
Twoja? A co z moją?
Mieliśmy robić to razem.
- I robimy. - Nie znam się na tym.
- To farma, nie statek. - Nauczysz się.
- Ciągle jesteś w szkole. - Znajdziemy ci kogoś.
Nikt tu nie chce mnie znać.
- Jak mam robić to sam? - Dasz radę. Lecę.
Małgorzata była bardzo nieuprzejma.
- Przekroczyła granicę. - Przykro mi.
Czemu się nie ubrałaś?
Nie mogę iść do szkoły. Źle się czuję.
- Nie masz gorączki. - Co za szkoda,
- że nie mogę iść dziś do szkoły. - Co ty masz na palcach?
To sadza?
- To... - Śmierdzisz dymem.
Aniu Shirley-Cuthbert, powiedz prawdę.
Gdyby nie pułapka na lisa, nic by się nie stało.
A co się stało?
Na szczęście spaliło się tylko wypracowanie.
Nie mogę iść do szkoły. Panna Stacy mi nie uwierzy,
a zrobiłam już okropne wrażenie.
Pójdę z tobą i wyjaśnię tę dziwaczną sytuację.
Dziękuję, Marylo.
Możesz podkreślić moje cnoty, by mnie polubiła?
Szykuj się.
Dobrze, poznamy się lepiej.
Wszystko będzie dobrze.
Chyba tak to jest.
Spokojnie.
Hej.
Okaż litość.
W porządku.
Stój. Nie!
Nowy plan.
Dobrze, nie było tak źle.
Hej.
Wracaj!
Jerry, chodź tu!
- Co? - Zrobisz coś dla mnie?
Mógłbyś zablokować pułapkę, by nie zadziałała?
- Po co? - By uratować mojego lisa.
- Ale pan Cuthbert podzieli się zyskiem. - Co?!
Uderzyłam głową w lampę, a ona spadła na wypracowanie,
które zajęło się ogniem.
Zgasiłam go, depcząc po nim,
ale moje wypracowanie było już zniszczone.
Może mogłabym po prostu opowiedzieć o nim pani po szkole? Tylko my dwie.
Szkoda pisać je od nowa. Było już idealne.
Pani lekcja tak mnie zainspirowała.
Przykro mi, ale musisz wykonać zadanie, Aniu.
Dopilnuję tego.
Przeszkody bywają pomocne.
- Obyś nie podsłuchiwał. - Uczę się.
- Ja też będę potrzebowała jej pomocy. - Rób, co chcesz.
Mogę spytać, co stało się z ławkami?
To nasze forum nauki poprzez praktykę.
Masz jakiś problem?
Co mi do twoich spraw?
Nic. Przepraszam, że przeszkadzam. Proszę, pracuj sobie dalej.
Ma pani ochotę zostać i popatrzeć?
Dziękuję, chętnie.
W porządku, zaczynajmy.
Gilbert?
Proszę.
Nauka zmienia świat na lepsze. Kto wie, czym jest elektryczność?
- Światłem? - Czym jeszcze?
- Formą energii? - Zgadza się.
- Miałam to powiedzieć. - W trakcie burzy
na niebie pojawiają się pioruny. To właśnie elektryczność.
Jest bardzo potężna.
Piorun to nagłe, silne wyładowanie elektryczne
między niebem a ziemią.
Prąd elektryczny jest w atomach.
Atomy to małe cząsteczki, tworzące wszelką materię.
Są tak małe, że potrzeba ich całe miliardy,
by zrobić coś użytecznego, jak gwóźdź.
Wszystkie przedmioty w przestrzeni posiadające masę to materia.
Wszystko składa się z materii. Tort czekoladowy.
Te ściany, szkoła.
Wy także.
Dziś, bez źródła zasilania, jakie mają w dużych miastach,
wytworzymy własny prąd elektryczny, aby rozświetlić...
żarówkę.
- Kto z was już je widział? - W Nowym Jorku.
W Charlottetown.
U mojej ciotki Józefiny.
W żarówce naukowcy znaleźli sposób
na przesłanie prądu elektrycznego w postaci atomów
do pojemnika z gazem, na który również składają się atomy.
Gdy spotykają się te dwa rodzaje atomów, wymieniają się energią, tworząc...
Światło.
Tak więc dzięki odrobinie pomysłowości
i ziemniakom z Wyspy Księcia Edwarda mamy elektryczność.
Dzień dobry.
W samą porę. Właśnie rozświetlaliśmy dzień. Zapraszamy.
- Panna Stacy jest niesamowita. - Tak.
- Smakuje jak czekolada? - Moody, nie!
Moody!
- Moody! - Nie ruszajcie się.
- Moje dziecko! - Proszę nie podchodzić.
Nie traćmy głowy.
Nie macie jeszcze pod stopami szkła.
Niech tak zostanie.
Pójdę po miotłę.
Zaczekaj.
Wisisz mi pięć dolarów.
Sebastian?
Mary.
Co tu robisz?
Nie wiem.
Idziemy stąd. A gdybyś poharatała sobie twarz?
Mamo, to była moja wina.
Powinieneś był siedzieć w ławce.
Oczekujemy, że sala będzie uporządkowana.
Prosimy trzymać się programu nauczania.
Fizyka jest jego częścią.
To nie była fizyka tylko prestidigitatorstwo.
Na miłość boską! To była doskonała lekcja.
Niech uczą się bezpiecznie tego,
- co przyda się w szkole wyższej. - Nie w cyrku.
Przepraszam, panna Stacy to oddana, uzdolniona nauczycielka.
Chcę być jak ona. To inteligentna kobieta
i nadzwyczajna nauczycielka o złamanym sercu.
Przyda ci się to wypracowanie.
Dokładałyśmy starań, by sprowadzić do szkoły kobietę.
Prosimy nie zmarnować tej szansy.
Porozmawiaj z nim.
Powiedz Gilbertowi, co czujesz.
Złamał waszą umowę.
Nie chcę stać mu na drodze. Podąża za marzeniami.
Kosztem twoich.
Jest tu zupełnie inaczej, niż myślałem.
Myślałem, że rolnictwo to coś dla mnie, ale sam już nie wiem.
Pracujesz na zewnątrz, własnymi rękami,
i wszystko, co robisz, ma znaczenie.
Niczego sobie życie.
Nie zamierzam się cofać.
Koniec ze statkami.
Po 10 latach chcę osiąść w jednym miejscu.
Dziesięciu? A jesteś taki młody.
W środku już stary.
- Jest jakaś praca na Bagnie? - Jak jesteś na nią gotów.
Czemu miałbym nie być?
To prace, których biali nie wezmą.
Czekałoby cię bieganie, dźwiganie, szorowanie.
Mógłbym kupić tu gospodarstwo?
Wielkie marzenie.
Cudowne marzenie. Rozumiem je,
ale zrozum, marzenia nie spełniają się na Bagnie.
A może jednak.
Robi się późno.
Przyjdziesz na kolację?
Niczego nie pragnąłem bardziej.
Dzień minął inaczej, niż sobie wyobrażałam.
- Możemy odprowadzić panią kawałek? - Jak miło.
Mnie się podoba, że nie musimy tyle czytać.
To miało mnie pocieszyć?
Zostaw tego lisa! To niewinne stworzenie!
To moja czapka!
Po drodze muszę się gdzieś zatrzymać.
Musisz napisać wypracowanie. Przed zmierzchem.
To pilna sprawa, dotycząca lisa.
Lis, wróg pracy domowej.
Możecie pójść ze mną.
Obiecajcie, że nikomu o tym nie powiecie.
Udawajcie, że to nie istnieje.
Aniu Shirley-Cuthbert, rozsypujesz swoje drugie śniadanie?
Lis musi być głodny. Dlatego wykrada kury.
- Muszę go nakarmić. - To jest niesamowite.
Stworzyłaś tu zaczarowane królestwo.
Tak się cieszę, że tak pani to postrzega.
Poświęcam się tu edukacji.
Założyłam klub powieściowy, w którym dyskutujemy o swoich pracach.
To miejsce służy wyobraźni, prawda?
Kto zrobił te rzeźby?
Cole. Cudowne, prawda?
Cole to mój przyjaciel i genialny artysta.
Szlifuje swoje talenty. Rzucił szkołę.
Dlaczego?
Dokuczano mu. Czy to plotki?
Chciałabym pani powiedzieć, bo na pewno mogłaby pani pomóc.
Jeśli muszę o tym wiedzieć i mogę mu pomóc, powiedz.
Plotki to co innego.
Wejdźmy do środka.
Usiądźcie, proszę.
Złóżmy przysięgę.
Przysięgamy chronić świętości tego miejsca.
Przysięgam.
Bash, musisz zobaczyć, co mam na kolację.
Może nauczysz mnie robić gulasz z kraba. Smak domu.
Pachnie bosko.
- Myślisz, że jesteś w niebie? - Nie.
Raczej w domu.
Wychodź, gdziekolwiek jesteś.
Jest kto w domu?
Spokojnie, Tina.
Witam. Ma pani daleko?
Nie jestem pewna. Idę do farmy Mackenziech.
To spory kawałek. Chętnie panią podrzucę.
Byłabym wdzięczna. Nie mam dużo czasu przed szkołą.
Osławiona panna Stacy, prawda? Jestem Harmon Andrews.
Osławiona, no proszę.
Powiedzmy tylko, że słyszałem o pani. Wio!
Wszystko w porządku?
Czemu mnie nie słuchasz?!
- Aniu! - Zostaw ją.
Wymyśl coś innego.
Czasem trzeba użyć wyobraźni.
Dowiedziałam się, że pani syn miał problemy w szkole.
Problemy?
To bystrzak.
Dokuczano mu. Moglibyśmy porozmawiać o tym razem.
- Mogę pomóc. - Dokuczano?
O ile dobrze rozumiem,
to dlatego, że Cole wyróżnia się wśród innych uczniów.
- A on co o tym mówi? - Mówi?
Tak, co pani powiedział?
Jeszcze go nie poznałam.
Przestał chodzić do szkoły.
Codziennie wychodzi z książkami.
Każdego ranka.
Cole!
- Chodź tu! - Przepraszam.
Poświęcamy się, by mógł się uczyć.
Jeśli nie chodzi do szkoły, ma tu pracę. Cole!
- Gotowy do szkoły? - Właśnie wychodziłem.
Widziałam twoje rzeźby. Jesteś uzdolnionym artystą.
Wygląda na to, że nie poznałeś jeszcze nowej nauczycielki. Okłamywałeś nas.
Cole! Wracaj tu!
Cole!
Wydałaś mnie!
Zaufałem ci!
O czym ty mówisz?
Przyprowadziłaś tu nauczycielkę. Powiedziałaś o mnie.
Jesteś aż tak zdesperowana, by cię lubiano?
Powiedziała moim rodzicom, że nie chodzę do szkoły.
Próbowałam pomóc.
Zrujnowałaś moje życie!
Już nie wypuszczą mnie z farmy. Nawet do szkoły.
To koniec. Nic mi nie zostało.
Kto to zrobił?
- Wiesz kto? - Nie.
- Komu to jeszcze pokazałaś? - Nikomu!
Nie wiem.
Cole...
Cole!
Dokąd idziesz?
- Nie wiem, czyje to było. - Paskudztwo.
I te wszystkie książki.
- Rzeźby? - No tak, rzeźby.
Rozwaliłem wszystkie. Tylko jedno pudło.
Przepraszam.
Panno Stacy, wszystko w porządku?
Odwal się!
Złaź!
- Nie. Zostaw go. - Dziwak.
Hej!
Cole!
Napisy: Filip Karbowiak