- Proszę. - Przytrzymaj tutaj.
Spakujcie się i wyjdźcie.
- Odwołuję lekcje. - Rety.
Billy, nie ruszaj się. Nie przyciskaj za mocno.
Przepraszam cię, Cole.
Straciłem wszystko, na czym mi zależało.
Koniec rzeźbienia, koniec szkoły.
Nie ma tu dla mnie miejsca.
Zdaje mi się, że nie ma dla mnie miejsca na całym świecie.
Nie liczy się to, co daje ci świat, ale to, co do niego wnosisz.
A ty wnosisz tak wiele.
Jakoś z tego wyjdziemy.
Na pewno.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CMENTARZYSKO POGRZEBANYCH NADZIEI
PRZYSIĘGNIEMY SOBIE PRZYJAŹŃ NA WIEKI?
TRZEBA WIELKICH SŁÓW, BY WYRAZIĆ WIELKIE IDEE
SPAĆ NA DRZEWIE W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
Nie lubię przynosić złych wieści,
ale musiałam się poświęcić i powiedzieć ci, co widziałam.
To dużo do przetrawienia. Muszę pomówić z mężem.
To nie jego wina. Wiadomo, że pani Stacy jest nieokiełznana.
O wilku mowa.
Billy!
Co się stało?
Znalazłaś Cole’a?
Też musi być zrozpaczony.
Nic nie będzie jak dawniej.
- Uważaj na palce. - To ty trzymasz młotek.
Proszę.
Co dalej?
To na pewno nie problem? Lista jest długa.
Od dawna mam tu dużo rzeczy do naprawienia.
Wykorzystuj mnie do woli.
Może obniżyłabyś stawkę za pokój, bym mógł zostać dłużej?
W pralni będą się dziwić. Od lat nie ominęłam ani dnia.
Niech się dziwią.
Co dalej?
- Coś spaliło się w kominie. - Spojrzę, jeśli zrobisz kawę.
Jeśli wrócimy do klubu powieściowego, napiszę o tym tragiczną opowieść.
- Idziesz, Aniu? - Zostanę jeszcze trochę.
Chcę zobaczyć mojego lisa.
Przepraszam, Aniu.
To moja wina.
- Zaszkodziłam Cole’owi. - Byłam egoistką.
Źle, że tam poszłam.
Wszystko zepsułam.
Chciałabym to cofnąć.
Czy Cole zostanie ukarany?
To jasne, że zaczęło się od czynów Billy’ego.
Ale ja zostałam zawieszona.
- Zawieszona? - Tak.
Moje podejrzane metody nauczania
- i brak kontroli nad salą... - To nie była pani wina.
A teraz oskarżają mnie jeszcze o rozbijanie małżeństwa.
Nie rozumiem.
Ja też nie.
Ludzie myślą, co chcą, nie zważając na prawdę.
- Nie mam złudzeń. - To znaczy?
Myślę, że mnie zwolnią.
A póki nie postanowią, nie wolno mi nauczać.
Ucieszy się.
- Aniu? - Upadła?
Aniu, wszystko w porządku?
Dziękuję, Mateuszu.
No, już.
- Wszystko w porządku. - Nie, nic nie jest w porządku.
Co się stało?
Już dobrze.
Nie wiem już, co tu robię, tato.
Czego powinienem chcieć?
Szkoda, że cię tu nie ma.
Jak ja mam zrobić to wszystko sam?
AKT WŁASNOŚCI
Spóźnię się do pracy.
Nie będą narzekać. Dziś przynajmniej się pojawię.
Zaprowadzę cię. Chcę się tu rozejrzeć za robotą.
Pozwól.
Próbujesz coś ugrać?
- Chcę zapracować na miejsce. - Skąd myśl, że je tu znajdziesz?
Jak to jest, że nikt się jeszcze z tobą nie ożenił?
Chodźmy.
Niestety wiele tu nie ma.
Musisz być zawiedziony po tylu podróżach.
Egzotycznych portach.
- Widywałem gorsze miejsca. - Ale po co zostawać tutaj?
- Chcesz lepszego życia. - Chcę.
- Możesz jechać gdziekolwiek. - Mogę.
Bagno to tylko trudy i kłopoty.
Ale ty tu jesteś.
Jak już mówiłam: kłopoty.
Coś pięknego.
Jednak jest tu nadzieja.
Może.
Na pewno otucha.
Muszę iść. Widzimy się później?
Kupię składniki na kolację.
Młodsze dzieci będą ćwiczyć kursywę,
zaczynając od litery A.
Starsze dzieci czytają rozdział dziewiąty.
Już go czytaliśmy z panem Phillipsem.
Powtarzanie służy nauce.
Trzymajcie języki za zębami. Nie będę tolerował przeszkadzania.
Musisz to usłyszeć.
Rozmawiałoby się łatwiej, gdybyś mnie tak nie straszyła.
Jutro wieczorem będzie spotkanie w ratuszu.
Głosujemy za zwolnieniem panny Stacy. Pozbędziemy się tej bezwstydnicy.
Bezwstydnicy? To wredne.
To prawda.
Pojechała na przejażdżkę z Harmonem Andrewsem, cała wystrojona.
Na miłość boską! Nie wiesz, o co chodziło.
To samotna kobieta w kwiecie wieku.
- Też mi coś. - Jest atrakcyjna
- i kręci się przy żonatym mężczyźnie. - Mistrzyni pomówień.
Sama widziałam.
I poszłam z tym prosto do jego żony.
Ania miała napisać wypracowanie o szkodliwych plotkach.
Tobie również by się to przydało.
A co ty możesz wiedzieć o pilnowaniu swojego męża?
Tak, co może wiedzieć taka stara panna?
Nie wstydzę się moich przekonań.
A uprzedzeń?
Uprzedzeń?
- Obrażasz mnie. - Moja kolej.
Twoja perspektywa jest ograniczona, bo nie miałaś pełnego życia.
Brak męża czyni ze mnie inwalidkę?
Wiedziałabyś, co się dzieje, gdybyś czasem wyszła za drzwi.
Co to ma znaczyć?
Beze mnie nie miałabyś pojęcia, co się tu dzieje.
Tkwisz tylko w tej swojej trumnie.
Do której nierzadko przychodzisz bez zapowiedzi i zaproszenia.
Znosiłam twoje osądy i domysły.
- To teraz trzeba mnie „znosić”? - Plotki i szykany.
- Przez 50 lat... - Szykany?
Już pierwszego dnia byłaś złośliwa wobec Ani.
- Była bezczelna. - Ty byłaś podła!
Tak jak teraz!
No proszę.
Sama żyjesz w trumnie – umysłowej. Jesteś taka ograniczona.
Wiesz co?
Wychodzę!
Śmiało.
Przed następnymi odwiedzinami napiszę list.
O ile do nich dojdzie.
Tylko zamknij za sobą wieko.
Musimy coś zrobić, by uratować pannę Stacy.
Co by zrobił bohater opowiadania?
Nie jesteśmy bohaterami, tylko dziewczynkami.
Nie żartuj.
- Nie żartuję. - Każdy może być bohaterem.
Nie możemy nic zrobić.
Bohater działa w potrzebie. Przekonamy ludzi do panny Stacy.
- Nie teraz, Moody. - Spotkanie w ratuszu jest jutro.
Warto spróbować, choćby miało się nie udać.
Chcę wam pomóc.
Zaczęło się, gdy upuściłem żarówkę.
Już wiem.
Wiem, co zrobimy. Słuchajcie.
Oto, co musimy jutro zrobić.
Nie może pani pozwolić zamkniętym umysłom sobą kierować.
Pakuje się pani.
Proszę.
Zostałabym, gdybym mogła, ale zwrócili się przeciwko mnie.
Znam pewną rudowłosą dziewczynkę,
która miała tu wiele do zaoferowania,
choć ją też osądzali i prześladowali.
Było jej aż tak ciężko?
Mówili o niej okropne rzeczy i myśleli jeszcze gorsze.
Ale nigdy się nie poddała.
Pójdę już. Do zobaczenia na spotkaniu w ratuszu.
Nie zaproszono mnie.
Znam pewną silną kobietę, która twierdzi, że przeszkody bywają pomocne.
Cole.
- Co? - Cole tu jest.
- Ma tupet. - Załatwię to.
Czego chcesz, świrze?
Chcę przeprosić.
Przepraszam za swoje czyny.
Przepraszam za to, co się stało.
Nie chcę być taką osobą.
Chciałem to tylko powiedzieć.
Dobra.
A teraz wynoś się stąd.
Billy?
Pomyśl, czemu lubisz niszczyć nieswoje rzeczy.
Nie muszę myśleć.
Tak, to jest jasne.
Powinniśmy spędzić razem życie. Nie.
Jeśli czujesz do mnie to, co ja do ciebie, wyjdź za mnie.
Nie, to na nic.
Tak za tobą tęskniłam.
Tak się martwiłam, gdy nie wróciłeś do domu.
Kocham cię.
Bash?
Bash!
Co to za jeden?
- Wszyscy gotowi? - Tak?
- Boję się i cieszę jednocześnie. - Będziemy mieć kłopoty.
- Jaki mamy okrzyk? - Nie wiem.
Na ratunek pannie Stacy.
Na ratunek pannie Stacy!
Jedziemy do Charlottetown.
- Teraz? - Tak.
- Po co? - Powiem ci po drodze.
Pani Barry będzie umiała ci doradzić.
- Jedziecie tam? - Pociągiem.
- Nie mam pieniędzy. - My też nie.
- Więc jak...? - Poradzimy sobie.
- Mam już dość kłopotów. - Więc gorzej już nie będzie.
Proszę wsiadać!
- Wskakujemy do towarowego? - Duszno mi.
- Zginiemy tu. - Damy radę.
Czytałam o tym w książce.
To sama nigdy tego nie robiłaś?
To na pewno łatwizna.
Trzeba tylko mieć wyczucie.
Pójdę pierwsza.
Będzie dobrze.
Aniu!
Teraz, Ruby.
Nie.
No chodź.
Ostrożnie.
Już? Dobra.
Szybko.
Idź.
Szybko.
Dalej. Idziemy.
Szybko!
Chodź.
Co?
- Co ty tu robisz? - Powinienem spytać o to samo.
- Mam nadzieję, że znajdziesz Sebastiana. - Oby mi wybaczył.
Na pewno się dogadacie.
Wiem z doświadczenia, że przeprosiny wiele zmieniają.
No, tak.
Powodzenia w ratowaniu panny Stacy.
- Nie mogę uwierzyć, ile macie odwagi. - Ja też.
- Do zobaczenia po drugiej stronie. - Pa.
- Wiesz, że on się w tobie podkochuje? - Co?
- Wcale nie. - Do zobaczenia po południu.
Pozdrów ciotkę Jo. I to nie jest prawda!
Co takiego?
Nic, Cole się wygłupia. Chodźmy.
LOMBARD
Ja cię znam.
Witam ponownie.
A to co?
Pogadajmy o liczbach.
Gilbert.
Widziałeś Basha?
- Miałem nadzieję, że jest tutaj. - Był, ale...
Zobaczył mojego syna i uciekł.
Nie powiedziałam Bashowi, że mam dorosłe dziecko.
Dlaczego?
Wstydzi się mnie.
To mój syn, Elijah.
Miło mi.
Nie wstydzę się.
Chyba że zadajesz się z bandziorami.
To nie pora.
- Idę. - Dopiero co przyszedłeś.
Mam interesy. I tak nie zaznam tu spokoju.
Całą noc martwisz się o faceta.
„Interesy”.
On szmugluje.
Czasem nie znoszę tego miejsca.
Dlatego nie mówiłaś Bashowi?
Nie powiedziałam mu,
bo bałam się, że pomyśli o mnie gorzej na wieść...
o nieślubnym dziecku.
Taka prawda.
Sama musiałaś być dzieckiem.
Przepraszam, że się wtrącam.
To nie był mój wybór.
Ale lubimy osądzać innych.
Bash by zrozumiał.
Jestem pewien.
Nie wiesz, gdzie mógł pójść?
Nie zna dobrze Bagna.
Szukałam go w nocy, ale...
- Było bardzo zimno. - Tak.
- Biedak nienawidzi mrozu. - Tak.
Nienawidzi mrozu.
Wy też macie poczucie triumfu?
Moody!
- O nie! - Nic ci nie jest?
- Nie. - Na pewno?
Nie.
OSTROŻNIE
- Widziałyście Sebastiana? - Oddawaj moją piątkę.
Nie chciałyśmy go wyrzucać, ale straszył klientów.
Jest tu?
Gdzie?
Pijany jak bela.
- Sebastianie! - Bash, obudź się.
Obudź się!
Bash!
Mary, nie chcesz takiego faceta.
- Ja chcę. - To pijak.
Nie jestem pijakiem.
Mam złamane serce.
- To nie tak, jak myślisz. - To był syn Mary.
Jej syn?
Twój syn?
Więc możesz za mnie wyjść?
Wyjść za ciebie?
Co ty tu robisz, Blythe?
Mam dla ciebie prezent ślubny.
To akt własności farmy. Podpisz go, bo jesteśmy partnerami.
Rodziną.
Należy ci się udział w farmie.
Robimy to razem?
Tak.
I przepraszam, nie zmienię planu.
I jak tam wasza przygoda?
Co za ponura sytuacja.
- Co zrobicie? - Nie mam już pomysłów.
Tobie nigdy nie brakuje pomysłów!
To moja wina.
Znowu.
- To był wypadek. - Moje całe życie to wypadek.
Rollings, mamy tu drabiny?
Daję wam pieniądze na pociąg.
Mieliście dość emocji na jeden dzień.
Dziękuję, ciociu.
Nie powiesz o tym rodzicom, prawda?
Uniemożliwiając ci przeżycie kolejnych przygód?
W życiu.
Cole jest w trudnej sytuacji.
Udało ci się go pocieszyć?
Wie, że go rozumiem
i wspieram.
Wiem, że cię rozczarowałam.
Na przyjęciu.
Sądziłam, że to ja rozczarowałam ciebie.
Nie, ale wtedy...
nie zdawałam sobie sprawy z wielu rzeczy.
A teraz?
Przepraszam.
Byłam ograniczona.
Teraz rozumiem o wiele więcej.
Życie jest krótkie, a świat szeroki.
Proszę wsiadać!
Wsiadajcie.
Pozwól, wezmę to.
Cole, szybko!
- Co ty robisz? - Nie wracam.
Co?
Mogę zamieszkać z ciocią Jo.
Ale twoja rodzina...
Wiem.
Ale tu mogę być wolny.
Mogę być sobą.
Muszę być tym, kim jestem.
Proszę wsiadać!
Będę tęskniła.
Odjeżdżamy!
Idź.
Będzie dobrze.
Jest dobrze.
Panna Stacy dała nam dowód na to,
że brak jej kwalifikacji i charakteru, by kształtować młode umysły.
Dziękujemy Postępowym Matkom.
Dziękuję.
Pastorze.
Proszę przypomnieć nam,
czego należy oczekiwać od nauczyciela.
Nauczyciel powinien
pilnować zasad i porządku.
Naucza posłuszeństwa, wiary,
szacunku do starszych i moralności.
To zasady edukacji.
Dzieci powinny być ciche, okazywać szacunek, być uczciwe...
- Ostrożnie. - ...punktualne, czyste
i porządne.
Tutaj.
Celem edukacji jest stworzenie lepszej siły roboczej,
z naciskiem na dobre zachowanie,
umiejętność wykonywania poleceń
i ćwiczenie pamięci.
Nie ma miejsca na bezsensowne gry
i zabawy.
Zapamiętywanie i recytacja
- zapewniają odpowiednią edukację. - Tak.
Zrozumienie pojęć
czy idei nie służy naszym celom...
Panno Stacy.
Przeszkadza pani w zebraniu.
Nie proszono pani o obecność.
Owszem, nie proszono,
ale czuję, że mam prawo przemówić w swojej obronie.
Wszystkim byłoby łatwiej, gdybym wyjechała.
Nie chcę siać zamieszania w waszej społeczności.
I nie podoba mi się, gdy ktoś mnie o to oskarża.
Jestem tu, bo zadaję sobie pytanie,
które teraz zadaję wam:
Co jest najważniejszą rzeczą w edukacji waszych dzieci?
Zawiść? Uprzedzenia?
Lęk?
Należy zadać sobie pytanie,
czy dzieci się czegoś uczą?
Sądzę, że tak.
Spieszmy się.
Zmiany są kłopotliwe,
bo przyszłość jest nieznana.
Lecz zbliża się do nas szybko niczym pociąg.
Daję z siebie wszystko,
by przygotować na nią wasze dzieci.
Rozumiem, że moje metody są nietypowe,
ale nauka poprzez praktykę i aktywny udział jest efektywniejsza
niż nauka na pamięć.
Czemu nie zachęcać dzieci, by myślały za siebie?
Czemu uczyć tylko o przeszłości?
Niedawno
ktoś wynalazł telegraf,
elektryczność, silnik parowy.
Niedawno nawet podróż pociągiem wydawała się za szybka.
Niebezpieczny wynalazek. A wyobrażacie sobie dziś życie bez niego?
Marzyciele zmieniają świat.
Rozwijamy się dzięki ciekawym umysłom.
Pragnę wychowywać silnych uczniów,
którzy zadbają o przyszłość dla siebie i innych.
Dlatego tu jestem.
Doświadczyliście właśnie efektów nauczania panny Stacy.
Uczyła nas o elektryczności.
Pokazała nam również, czym jest entuzjazm,
dzięki któremu zdołaliśmy to osiągnąć.
Panna Stacy inspiruje nas.
W tydzień nauczyliśmy się więcej niż przez rok.
Powiedz mi, a zapomnę.
Naucz mnie, a zapamiętam.
Zaangażuj mnie, a nauczę się.
Zmiana to nic złego.
To po prostu coś nowego.
Zawsze można spojrzeć na coś
z innej perspektywy.
Wróciłem do Avonlea, bo potrzebowałem tego, co zawsze tu było.
Ale chcę się też rozwijać.
Panna Stacy wspiera moje ambicje, by zostać lekarzem.
Daje nam szansę
na spełnienie marzeń i zostanie kimś lepszym.
Unikałam zmian
przez większość życia,
aż nagle w moim życiu pojawiła się znaczna zmiana.
I zaręczam, że to jedyny sposób
na rozwój i naukę.
Głosujmy.
Kto jest za pozostaniem panny Stacy?
Za.
Tak.
Udało się!
Aniu.
Dzień dobry, panno Stacy.
Dobrze, że pani wróciła.
Bez listu?
Tylko kwiaty z mojej umysłowej trumny.
Zrobię herbaty.
Słyszałaś wieści? Jedziemy do Charlottetown.
Powiesz mi dlaczego?
Powiem.
Nosiła męskie ubranie
i chodziła na lekcje sztuki w Paryżu jako mężczyzna?
Możemy odwiedzić też Cole’a i ciocię Józefinę?
Możemy.
Ale przypominam, że wciąż obowiązuje cię kara
za twój mały wybryk.
Było warto.
Zgadzam się.
Wio.
Dalej.
Ja, Sebastian,
biorę sobie ciebie, Mary,
za żonę.
Od tego dnia,
na dobre i na złe,
w bogactwie i w biedzie,
w chorobie i w zdrowiu.
Będę cię kochał i wspierał,
póki śmierć nas nie rozłączy.
Czy ty, Mary,
bierzesz sobie tego człowieka za męża?
Od tego dnia,
na dobre i na złe,
w bogactwie i w biedzie,
w chorobie i w zdrowiu?
Będziesz go kochać i wspierać, póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Ogłaszam was, Sebastianie i Mary, mężem i żoną.
Piękna ceremonia.
Tak.
Piękna.
Mówiłam, że przeprosiny wiele zmieniają.
Przez krótki czas, jaki będziesz w szkole, będę mniej nieznośna.
- Zostaję na dłużej. - Cieszę się, że znalazłeś powołanie.
- Co? Nie, ty pierwsza. - Co? Ty mów.
Będę pracować z Bashem na farmie, jak planowaliśmy.
Studia poczekają.
Więc nie opuszczasz wcześniej szkoły?
Chcę być z rodziną.
Twoja kolej.
Postanowiłam, że zostanę nauczycielką, jak panna Stacy.
Tragiczne romanse i tak dalej?
To się jeszcze okaże.
Napisy: Filip Karbowiak