W ROLI GŁÓWNEJ
OSTRE PRZEDMIOTY
W POZOSTAŁYCH ROLACH
ZDJĘCIA
NA MOTYWACH POWIECI GILLIAN FLYNN
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Mama nie zauważy, że wyszłymy?
Miejmy nadzieję.
NIEOBECNOĆ
Halo?
Preaker.
- Jestem w opałach? - Jak zawsze, ale tego nie muszę ci mówić.
Wind Gap. Opowiadaj.
Na samym dole Missouri, w "obcasie", rzut beretem od Tennessee.
Wiem. Jakie ono jest?
Małe. Około dwóch tysięcy ludzi.
Jedyny przemysł to ubój wiń.
Sš "stare" pienišdze i hołota.
- Do których się zaliczasz? - Do hołoty. Ze starych pieniędzy.
Co się dzieje?
- W Wind Gap? - Twoja mama wcišż tam mieszka?
Mama.
Ojczym. Dorobili się dziecka. Nie znam jej.
- Rozmawiasz z nimi? - Kiedy muszę.
Poczytaj depesze.
W sierpniu zeszłego roku uduszono tam dziewczynkę.
Nie wiedziałam.
Nie wiesz więc, że zaginęła kolejna.
Może to "seryjniak".
Rusz tyłek do obcasa i zdobšd materiał.
Tutaj też sš morderstwa. Po co jechać do Wind Gap?
Nikt inny nie tknšł tematu.
Pamiętasz tekst z "Tribune"?
Facet opisał zabójstwo w rodzinnym miasteczku.
Historia odbiła się szerokim echem, ponieważ była osobista.
Nie dostanę Pulitzera za Wind Gap.
Nie dostaniesz, bo piszesz na pół gwizdka.
Możesz to zmienić.
Jestem twoim szefem.
Do widzenia.
Jeli nie - to trudno.
Ale przepędziłaby parę demonów i stanęła na nogi.
Historia jest niezła.
Spraw, by była doskonała.
Bez stresu.
Życie to stres.
Wydorolej.
Wynocha.
Spadamy!
Czeć, Betty.
Ulubiony kolor Natalie.
Jej rodzina mówi, że czarny, ale wydawał się zbyt posępny.
Na drugim miejscu.
Jak to u dziewczynek - najpierw różowy,
a póniej fiolet i fiolet.
Moje córki do 11. roku życia wyglšdały jak winogrona.
Straszne.
Ludzie przeszukujš las.
Komendant Vickery to zorganizował. Ma pani dzieci?
- Nie. - Teraz to błogosławieństwo.
Swoich nie wysyłam nawet do skrzynki. Niewyobrażalne!
Dziewczynki co noc pakujš się nam do łóżka.
Mšż zwykle by się krzywił.
Nie wysypiamy się, ale przynajmniej wiemy, że sš bezpieczne.
Panie komendancie?
Nie życzę sobie rozgłosu.
Rozumiem.
Nie chodzi o taniš sensację,
lecz o analizę nastrojów w małej społecznoci.
Jestem stšd, z Bluebird Circle.
- Jak nazwisko? - Camille Preaker.
Córka Adory Crellin.
30 lat temu wyszła za Alana...
Crellina. W porzšdku.
- To pani wyjechała. - Tak.
Amma jest pani przyrodniš siostrš?
Tak.
Cholercia.
Piekielny upał, co?
- Prezent od dzieci. - Przepraszam.
Nie szkodzi. Rozładowuje stres.
Zwišzany ze ledztwem?
Jeli opublikujecie to w St. Louis, przyklejš Wind Gap kolejnš łatkę.
- Wystarczy, że majš nas za winiobójców. - Kiedy nagłonimy sprawę,
mogš się pojawić nowe informacje.
Mam prawo tu być. Po prostu nie utrudniajmy sobie życia.
Dobrze.
Bez komentarza.
Natalie Keene? Jasne.
Ale poprzednia dziewczynka?
Ann Nash.
Mogę popytać w miasteczku.
Nie wolałby pan przedstawić swojej wersji?
Pierwsza ofiara, Ann, z sierpnia zeszłego roku,
została uduszona sznurem do bielizny i wrzucona do Falls Creek.
- Znaleli jš myliwi. - Vickery nie ma innych tropów?
Najwyraniej.
Był obcesowy, nie jakby co ukrywał, ale był wkurzony, że nie ukrywa.
Teoria.
Dopiero przyjechałam.
Pogadała z policjš. Potrzebne mi lokalne "smaczki".
- Fakty i koloryt. - Dostaniesz pieprzonš tęczę.
Wiesz, o czym mówię.
Jeli uważasz, że jest tu małomiasteczkowy urok...
No to prowincjonalny smętek.
Namaluj obraz.
Dołšczę do ekipy poszukiwawczej.
Może znajdziemy martwš dziewczynkę.
Daj im popalić.
Dołšcza pani do poszukiwań?
- Tak. - Tam.
Dzięki.
Reporterka z St. Louis?
Szybko!
Trzeba przyznać, że Wind Gap plotkuje jak nikt.
Miasteczko jest totalnie martwe.
"Martwe"...
Okropne.
Niech się pani pospieszy.
Dzięki.
Zauważyła pani co?
Nie.
- Bierze pan udział w poszukiwaniach? - Poniekšd.
Detektyw Willis.
Nie z tych stron?
A pani?
Dawniej.
Teraz mieszkam w St. Louis. Piszę do "Chronicle".
Reporterka. Super.
Camille Preaker?
Jackie O'Neill.
Panie detektywie...
Poznała nowego detektywa.
Wzięłabym go do domu i przerobiła na babkę piaskowš
w polewie czekoladowej. Jest singlem.
Ochłoń.
Chod no tu. Twoja mama nie mówiła, że wpadniesz.
Nie odzywa się do mnie. Znowu jš rozczarowałam.
Zapomniałam wysłać kartkę albo co w tym gucie.
- Wiesz, jak jest. - Jeszcze nie byłam w domu.
Ucieszy się.
Niech ci się przyjrzę...
U ciebie w porzšdku?
W normie. Ponury czas.
Szykuję dla nich napoje.
Mogę zrobić choć tyle.
Chcesz mrożonej herbaty?
Z "pršdem".
Na trzewo nie da się tego znieć.
Jestem w pracy.
Przysłała cię gazeta?
Robię reportaż.
O dziewczynkach?
Pamiętam ciebie, gdy była w ich wieku.
Strasznie to smutne.
Wszystko się pokręciło.
Nic z tego nie rozumiem.
Mogę cię zacytować?
Jeli uważasz, że kogo to zainteresuje.
Interesujšca jeste od zawsze.
Dobrze, że przyjechała.
Zobaczymy.
licznotka...
Pastorze?
Camille Preaker! Sporo czasu upłynęło.
Owszem.
Mama mówiła, że raz widziała ducha.
Wygaduje różne rzeczy.
Nie wierzysz jej?
Nie wiem.
Nie boję się duchów.
A ty?
Głupio bać się czego, co nie istnieje.
A jeli po mierci częć duszy idzie do nieba,
a częć zostaje na straży?
Żeby wiedzieć, co się dzieje z tobš i mamš...
Przestań. Składasz broń?
- Jeste mięczakiem? - Nie.
- Powiedz to. - Nie jestem mięczakiem.
Dlaczego się gniewasz?
Camille?
Wielkie nieba, czy co się stało?
Nic z tych rzeczy.
Przyjechałam służbowo.
Nie spodziewałam się ciebie. Przepraszam za bałagan.
Bez przesady.
Wejd.
Zrobić ci drinka?
Alan i ja pijemy amaretto sour.
- Dla mnie to samo. - Siedzimy na tyłach domu.
Przyjemny chłodek.
Gdzie się zatrzymała?
Zabawne, że pytasz. Mylałam, że pomieszkam u was.
Szkoda, że nie zadzwoniła.
Przygotowałabym kolację.
Przywitaj się z Alanem.
Alan? Jest Camille.
Kto?
Camille.
Witaj!
- Adora mnie nie uprzedziła. - Nie wiedziała.
Wybaczcie, że wpadam znienacka.
Naczelny wysłał mnie w ostatniej chwili...
Naczelny? Doprawdy?
Chodzi o Natalie Keene i tę drugš dziewczynkę, Ann Nash.
Piszesz artykuł?
Tak, pracuję w gazecie.
Nie rozumiem, dlaczego młoda kobieta
w ogóle zajmuje się takimi sprawami.
To może być ważny tekst, a ponieważ jestem stšd...
Znałam te dziewczynki.
Jest mi naprawdę ciężko.
Co napiszesz?
Że Wind Gap zabija swoje dzieci?
Warto nagłonić sprawę.
Nie mogę słuchać o krzywdzie dzieci.
Nie opowiadaj mi, co robisz.
Będę udawała, że spędzasz tu wakacje.
- Co u Ammy? - Amma?
Trzyma się.
Wieczorami dzieciaki majš szlaban.
Już pi.
- Dlaczego pytasz? - Z uprzejmoci.
W dużym miecie też się jš praktykuje.
Sprawdzę, co z twoim pokojem.
Dzięki.
Moja nowa zabawka.
Teraz robi za gocinny. Ma porzšdnš wannę.
Dobrej nocy.
Dobranoc.
- Widzisz? Serce. - Jeste na haju.
Tak mówiš dzieciaki w szkole.
Niby że zwariowała.
Jeste na haju.
Chyba ty. Przecież to kurczak.
Gdzie?
Tam sš jego oczy i buka...
Mamo!
Camille? Słyszałem, że przyjechała.
Podaj swojš najlepszš berbeluchę.
Chrzanić podłš whisky.
Uczcijmy twój powrót, jak należy.
Ja stawiam.
- Dzięki. - Podoba ci się?
Lokal jest mój. Odkupiłem od chłopaków.
Zmyli się do Kalifornii. Nie mamy już takich typów w okolicy.
Nic do nich nie mam, ale młodego pożarliby żywcem.
Nieustajšcy werbunek.
Mšdrala jak zawsze.
- Przygłup jak zawsze. - Z najpopularniejszym klubem karaoke
w siedmiu hrabstwach. Powinna zajrzeć w pištek wieczorem.
Twój kawałek?
- "Ring of Fire". - Fajnie.
"Bohemian Rhapsody". Wymiatam.
Gej-kšsek jest chyba nieletni.
Odpuciłem mu.
- To John Keene. - Brat Natalie?
Biedny sukinsyn. Bardzo to przeżywa.
Przepraszam cię na chwilę.
Panna Preaker? W Sensors?
Pańska miejscówka?
Przychodzi pan, pije i marzy o tej, która się wymknęła?
Sarkazm. Dziękuję.
Pani krajanie częstujš mnie przesłodzonš biernš agresjš.
Nasza specjalnoć.
Przytakujemy i umiechamy się, aż przyjezdny dupek się odczepi.
- Mówi pani o mnie? - Skšd pan jest?
Z Kansas City. Między innymi.
No więc tak, przyjezdny, a co do dupka - werdykt jeszcze nie zapadł.
Długo pracuje pan nad sprawš?
Od zaginięcia Keene.
Vickery poprosił o pomoc. Teraz żałuje.
Nie podoba mu się mój styl.
Czyli?
Inny niż jego.
Przynajmniej prowadzę ledztwo.
On nie?
- Żartownisia. - Napiszę ten tekst.
- Nie wolałby pan pokierować rozmowš? - Niezłe.
I prawdziwe.
Zamierzała pocišgnšć za język młodego Keene'a.
To on?
Dziennikarze nie mogš rozmawiać z małoletnimi bez zgody rodziców.
Chciałam go poderwać.
To co innego.
- Jest podejrzany? - Nie mogę odpowiedzieć.
- A więc tak. - Wszyscy sš podejrzani.
- Nie macie żadnych tropów. - Porozmawiajmy jak ludzie.
Tęsknię za wielkomiejskimi klimatami.
Ja spytam o twoje życie, a ty o moje.
Nie bawię się w pogawędki.
Jasne.
Miłego wieczoru.
Detektywie...
Cholera.
Polej.
Szlag!
Camille?
Dzień dobry.
Zostawiłam torbę w samochodzie.
Cieszę się, że jeste w domu,
ale proszę, nie przynie mi wstydu jak kiedy.
Co?
Wszystko, co robisz, wiadczy także o mnie.
Rozumiesz?
Wcale. Może tak było dawniej,
ale jestem dorosła.
Nie w Wind Gap.
Tutaj jeste mojš córkš.
Wyjechała i zapomniała, ale ja nie potrafię.
- Ludzie się zmienili. - Znam ich.
Nie odzywała się przez długie miesišce.
Pojawiasz się znienacka
i zadajesz makabryczne pytania.
Siejesz zamęt i przebalowujesz noce.
Daj spokój. Przepraszam.
Przepraszam.
Nic się nie stało. Chciałam się przejechać.
Byłam skonana, więc się zatrzymałam - dla bezpieczeństwa.
Niezbyt mšdre.
Nocowała w samochodzie?
Kto cię widział?
Nie.
- A co do mojego artykułu... - Powinnam była milczeć.
Wiesz, że nie mogę rozmawiać na podobne tematy.
Nie przyjechałam sprawiać kłopotów. Nie taki był mój zamiar.
Mogę szykować jajka?
Dziękuję.
- Jest tylko Kool-Aid. - Nie szkodzi.
Dziękuję, że zgodził się pan na rozmowę.
Uwaga skupiła się na Natalie,
warto więc przypomnieć, że Ann była pierwsza.
Chodmy do sypialni.
Mogę odstawić?
Ann...
przez całe wakacje jedziła na rowerze.
Wokół domu, bo żona nie puszczała jej dalej.
Jestemy troskliwymi rodzicami.
- Pilnowalicie córki. - No tak.
Tuż przed rozpoczęciem szkoły
chciała się wybrać do swojej przyjaciółki, Emily.
Blisko, ale normalnie bymy się nie zgodzili.
Żona miała doć jej marudzenia, więc się zgodziła.
Ann nigdy tam nie dotarła, do Emily.
Wyszła o siódmej.
Zorientowalimy się w okolicach ósmej.
Przykro mi.
Dopadli jš na dystansie dziesięciu przecznic.
Żona...
nie potrafi sobie wybaczyć.
Chciałabym z niš porozmawiać.
Z pańskš żonš.
Jest w sklepie.
Spytam, ale...
Bardzo się zmieniła.
Tatusiu?
Zjadłabym co.
Co robisz, widzšc zamknięte drzwi?
- Pukam. - Włanie.
Następnym razem wpiszę ci przewinienie do tabelki.
Zmykaj.
Nie tak jš wychowalimy.
Ann była pospolita, ale bystra.
Zaradna.
Był pan w tym czasie w domu?
Gdy Ann pojechała do Emily?
Wracałem z pracy z Hayti. Godzina drogi stšd.
Dlaczego pani notuje?
- Słucham? - Ludzie nas nie lubiš,
bo trzymamy się na uboczu, ale nie skrzywdziłbym własnej córki.
Zastanawiam się, czy widział jš pan tamtego dnia.
Rano.
Ale z czwórkš dzieci jest urwanie głowy.
Nie pamiętam, co mówilimy.
Wie pani, co mylę?
Dopadł jš pedryl. Nie została zgwałcona.
Gliniarze twierdzš, że to rzadkie. Błogosławieństwo!
Lepiej, że jš zabił, niż miałby zgwałcić.
To ona.
Uparciucha.
W przeddzień zrobienia zdjęcia żona chciała nawinšć jej włosy na wałki.
Ann się zaparła i je cięła.
Urzšdziła mu piekło.
Swojemu oprawcy.
- Masz przeczucie? - Żony nie było.
Jakby odeszła. Migał się od odpowiedzi.
Może się wstydzi.
Mówi, że ludzie wskazujš na niego.
Byłby do tego zdolny?
Nie wiem. Jest dziwny.
Będę dršżyć dalej.
Koniecznie.
A jak w domu?
Camille?
- W domu? - Z twojš rodzinš.
Kapitalnie.
Dzwoń, gdyby czego potrzebowała.
Pozdrowienia dla Eileen.
Jasne.
Pozdrawia cię.
Oby miał rację.
To, że oglšdasz doktora Phila, nie znaczy, że jeste lekarzem.
Nie możecie tego zabierać.
Znalimy je.
Natalie to jego siostra.
John, prawda?
Nie majš złych zamiarów.
Chciałymy wzišć sobie co na pamištkę.
Jaki sens w tym, żeby kwiatki zwiędły?
Cierpiš nie tylko rodziny.
Wszystkim jest smutno.
Na pomoc!
"Przez złoć swojš runšł niewierny,
a prawy przy mierci bezpieczny..."
Jeste wolny.
Masz swojego "seryjniaka". Gratuluję.
Pieprzona robota.
Liczysz na co, a póniej...
to się zdarza.
Nierealne - do czasu.
- Odwiozę cię. Dygoczesz. - Zaraz przestanę.
- Odwiozę. - Nie trzeba.
Jestem samochodem. Nic mi nie jest.
Zabierzesz go rano.
Żaden kłopot.
Bob Nash jest podejrzany?
Miałam spytać Vickery'ego.
Tego się od nas nie dowiesz.
A John Keene?
Chryste...
Znalazła co?
Najpierw ty.
Podroczymy się póniej.
Niech dziewczynka trafi do kostnicy.
Gdzie była? Umierałam z niepokoju.
Składałam wyjanienia na policji.
Byłam tam, kiedy jš znaleli.
Nie. Wystarczy.
Spytała.
Niemšdrze było robić sobie nadzieje.
Jestem wykończona.
- Położę się. - Dzwonił Bob Nash.
Podobno rozmawialicie. Tak się nie godzi.
Rodziny nie doć się nacierpiały? Po co rozdrapujesz rany?
Nie teraz. Muszę się przespać.
Nie zmrużę oka przez milion lat.
Po prostu straszne.
Ann i Natalie, w tej dziurze?
Mogło pać na każdego.
Amma.
Dlaczego nie przywitała się wczeniej?
Byłam oniemielona. Chyba.
Nie poznałabym cię.
Adora nie przesyła mi już bożonarodzeniowych zdjęć.
Nie będziesz wychodziła w pojedynkę.
To niebezpieczne.
Chcę wiedzieć, gdzie jeste.
- Musimy wracać przed dziewištš. - To za mało.
Zasady ustalimy rano, kiedy ochłoniemy.
Pokażę ci mój domek dla lalek.
Trzeba zrobić nowš tapicerkę.
Mama zmieniła paletę - zamiast złota będzie szaroć.
Obiecała, że pojedziemy do sklepu po materiał na obicia.
Wiem, ale nie mam do tego głowy.
Piękny, prawda?
To moja pasja.
Spisała się na medal.
Staram się.
Muszę odpoczšć.
Kolacja jest w lodówce.
Nie możesz się głodzić.
Pójdę z tobš.
Też sobie odpocznę.
Niech idzie.
Rozpoznała mnie, prawda?
W miasteczku.
Nie od razu.
Nie miałam pewnoci.
A póniej...
Interesowało mnie, jaka jeste poza domem.
Chyba się nie gniewasz?
Nie. Jestem zaskoczona.
Zaglšdała do pokoju Marian?
Nie.
Jak w muzeum.
Dzieło mamy.
Czasem za niš tęsknię. Za Marian.
Chociaż jej nie znałam.
Adora mówi o niej non stop.
Albo robi aluzje.
Była doskonała?
Była.
Nie, ale mało jej brakowało.
My możemy być siostrami.
Wszyscy mówiš, że była najpiękniejszš dziewczynš w Wind Gap.
- Nie... - Taka prawda.
Jeste przeliczna.
Nie powiesz jej?
Sfiksowałaby, gdyby zobaczyła mnie w "cywilu".
Tak to się nazywa?
Znasz mamę.
Jestem jej laleczkš do strojenia.
Łatwiej zgrywać niewiništko.
Ty nie zgrywała.
Mama twierdzi, że była niereformowalna.
Na pewno.
Jak ja.
Tylko ona o tym nie wie.
Jestemy podobne.
Czułam, że tak będzie.
Zostawcie mnie!
Puszczaj!
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Agnieszka Rostkowska
Fragment Księgi Przysłów za Bibliš Tysišclecia