Merkt mama echt niet dat we weg zijn? -Hopelijk niet.
Met Preaker.
Tuurlijk. Dag.
Zit ik in de nesten? -Altijd, en dat weet je best.
Wind Gap. Hoe is het daar?
Een uithoek van Missouri, tegen Tennessee aan.
Weet ik. Ik vroeg hoe het daar is.
Klein. Het heeft al jaren zo'n 2000 inwoners.
Er is alleen de varkensslachterij. Dus je hebt er oud geld en uitschot.
Wat ben jij? -Uitschot. Van oud geld.
Wat is er toch aan de hand? -In Wind Gap, bedoel je?
Je moeder woont daar toch nog, Preaker?
Ja, en m'n stiefvader. Ze hebben een dochter die ik niet ken.
Heb je nog contact? -Niet echt.
Je weet toch dat daar in augustus iemand is vermoord?
Een meisje, gewurgd.
Dat wist ik niet. -Er wordt er nu weer eentje vermist.
Misschien is het een seriemoordenaar. Dus op naar die uithoek en schrijven jij.
Hier zijn ook moorden.
Waarom moet ik naar Wind Gap? -Weet je nog, dat artikel in de Tribune?
Iemand schreef over een moord in z'n geboorteplaats.
Dat was persoonlijk en dus interessant.
Daar win ik geen Pulitzer mee.
Daar schrijf je sowieso niet goed genoeg voor. Tot nu, misschien.
Bovendien ben ik je baas.
Dus doei.
Misschien lukt het niet, maar je zou er ook van kunnen opknappen.
Dingen achter je laten en weer goed functioneren.
En het is een goed verhaal. Met de juiste aanpak wordt het geweldig.
Maar verder geen druk. -Het leven bestaat uit druk.
Word eens volwassen.
Smeer 'm.
Wegwezen.
Doorlopen.
Hallo, Betty.
vermist Natalie Keene
Dat was Natalies lievelingskleur.
Nou ja, volgens haar ouders was het zwart, maar dat leek me zo somber.
Haar tweede lievelingskleur dus.
Bij meisjes is het eerst roze en daarna alleen nog paars.
Die van mij waren tot hun elfde net druiven op pootjes.
Het is wel vreselijk. De halve stad is het bos aan het uitkammen.
Commissaris Vickery heeft de leiding.
Heb jij kinderen? -Nee.
Dat is eigenlijk een zegen. Die van mij laat ik nu echt niet buiten komen.
Stel je voor.
De meiden slapen nu elke nacht bij ons. M'n man wil dat normaal niet hebben.
We doen allemaal geen oog dicht, maar in elk geval zijn ze veilig.
Commissaris Vickery?
Ik ben alleen niet van plan hier ruchtbaarheid aan te geven.
Dat begrijp ik.
Maar dit wordt geen sensatiestukje.
Eerder een artikel over hoe zoiets een samenleving beïnvloedt.
Overigens ben ik hier opgegroeid, vlak bij Bluebird Circle.
Hoe heet je dan? -Camille Preaker.
M'n moeder is Adora Crellin. Ze is zo'n dertig jaar terug getrouwd met Alan...
Crellin. Juist. En dan ben jij de...
Je bent hier weggegaan.
Dus Amma is je halfzus.
Allemachtig.
Jezus, wat een bloedhitte, hè?
Heb ik van m'n zoon gekregen. -Sorry.
Geeft niks. Het is tegen de stress.
Vanwege deze zaak?
Ik wil je hier niet, Miss Preaker.
Straks kent heel St. Louis ons alleen hiervan. We zijn al de varkensslachters.
Soms levert publiciteit meer informatie op. Dat gaat vaker zo.
Ik mag hier zijn. Ik laat u uw werk doen als ik het mijne mag doen.
Goed dan.
Ik heb geen commentaar.
Over Natalie Keene? Logisch. Maar het andere meisje dan?
Ann Nash.
Ik kan ter plaatse voor u rondvragen en u bepaalt wat er bekend wordt.
Dat eerste meisje, Ann, was gewurgd met een waslijn en in een poel gedumpt.
Had Vickery verder geen aanwijzingen? -Dat denk ik eigenlijk niet, nee.
Hij was defensief. Baalde dat hij niks te verbergen had.
Theorie? -Godallemachtig, Curry. Ik ben er net.
Ga dan met de inwoners praten. Ik heb meer nodig.
Ik maak er wel iets idyllisch van. -Dat bedoel ik niet.
Dit is geen snoezig dorpje, hoor.
Schrijf dan over de ellende daar. Als je maar een beeld schetst.
Ik ga meezoeken. Hopelijk vinden we een dood meisje.
Doe je best.
Wil je weten waar ze zoeken?
Die kant op. -Dank je.
Jij bent zeker die verslaggeefster uit St. Louis?
Dat was snel. Nergens verspreiden roddels zich zo vlug als in Wind Gap.
Omdat het hier zo doods is.
Doods.
Wat flauw. Maar goed, ik zou ze maar gauw achterna gaan.
Bedankt.
Heb jij iets gezien?
Nee.
Help jij mee zoeken? -Soort van.
Rechercheur Willis.
U komt hier niet vandaan, hè? -Nee, jij wel?
Oorspronkelijk wel. Nu woon ik in St. Louis.
Ik werk bij The Chronicle. -Een verslaggever dus. Heel fijn.
Camille Preaker.
Jackie O'Neill. Rechercheur.
Je hebt de nieuwe rechercheur dus al ontmoet.
Daar zou ik weleens een beschuitje mee willen eten.
Hij is nog vrijgezel ook. -Rustig aan, jij.
Kijk nou toch. Je moeder heeft niet eens gezegd dat je er was.
Al praat ze nu niet met me. Ik heb haar weer eens teleurgesteld.
Vast vergeten 'n kaartje te sturen of zo. Je kent dat wel.
Ik ga straks pas bij haar langs. -Dat zal ze enig vinden.
Meid, wat zie je er goed uit.
En hoe is het met jou? -Ach, het gaat.
Gezien de omstandigheden. En die zijn nogal naargeestig.
Ik verzorg hun natje en droogje. Doe ik tenminste ook wat.
Heb je zin in thee met suiker? Er zit een opkikkertje in.
Anders is dit echt niet te doen. -Nee, ik ben aan het werk.
Werk je nog voor die krant? -Ja, ik ben hier voor een artikel.
Ach ja, die meiden. Ik zie jou nog zo voor me op die leeftijd.
Ik word er zo verdrietig van. Dit deugt echt van geen kanten.
Ik snap er helemaal niks van.
Mag ik je citeren?
Als je denkt dat het iemand interesseert. -Jij bent sowieso interessant, Jackie.
Fijn dat je er weer bent. -Dat valt te bezien.
Prachtige vrouw.
Predikant.
Nee maar, Camille Preaker. Meid, wat is dat lang geleden.
Mama zei dat ze 'n keer een spook heeft gezien.
Mama zegt zoveel.
Geloof jij haar dan niet? -Weet ik niet.
Ik ben niet bang voor spoken. Jij wel?
Bang zijn voor dingen die niet bestaan, is stom.
Stel dat een deel van je na je dood naar de hemel gaat en een deel hier blijft.
Om te zien of alles goed gaat. En hoe dingen uitpakken.
Voor jou en voor mama.
Hou op, je klinkt als iemand die het opgeeft. Geef je het op?
Nee. -Zeg het dan.
Ik geef het niet op. Waarom ben je boos op me?
Camille?
Mijn hemel. Is er iets gebeurd?
Nee hoor, mama. Niks aan de hand.
Ik ben hier voor zaken. -Zaken.
Ik verwachtte je niet. Het huis is niet netjes genoeg om gasten te ontvangen.
Het ziet er prima uit.
Kom dan maar binnen.
Wil je wat drinken? Alan en ik drinken Amaretto Sour.
Geef mij er ook maar een. -We zitten achter, daar is 't lekker koel.
Waar logeer je?
Goed dat je het vraagt. Ik hoopte dat ik hier een paar daagjes kon blijven.
Had nou toch eerst even gebeld. Dan had ik het eten klaar gehad.
Ga Alan maar even begroeten.
Alan? Camille is er. -Wie?
Camille.
Hoi. -Hallo, zeg.
Adora had niks gezegd. -Ze wist niet dat ik kwam.
Sorry dat ik jullie zo overval. De hoofdredacteur heeft me gestuurd.
Je hoofdredacteur? Echt?
Ik ben hier vanwege Natalie Keene en dat andere meisje, Ann Nash.
Moet je een artikel schrijven? -Ja mam, ik werk voor een krant.
Ik snap het niet. Waarom houdt een jonge meid zich hiermee bezig?
Het kan belangrijk zijn, en ik kom hier vandaan.
Ik kende die meisjes alle twee. Ik heb het er natuurlijk erg moeilijk mee.
En wat wil je schrijven? Dat Wind Gap z'n kinderen vermoordt?
Het kan nuttig zijn om informatie te verzamelen.
Ik wil er niks over horen. Kinderen pijn doen.
Vertel me niet waar je mee bezig bent.
Dan doe ik wel of je hier op vakantie bent.
Hoe is het met Amma? -Amma?
Die slaat zich erdoorheen.
Er is nu een avondklok voor jongeren, dus ze slaapt al. Hoezo?
Een beleefdheidsvraag. Daar doen we in de grote stad ook aan.
Ik kijk even of je kamer klaar is. -Dank je.
Kijk, dit is m'n nieuwste speeltje.
Je oude kamer is de fijnste logeerkamer, met dat mooie bad.
Welterusten, Camille. -Welterusten, mama.
Zie je wel? Het is een hart.
Je bent high. -Wat?
Dat zeggen de meiden op school. Dat betekent 'je bent gek'.
Je bent high.
Nee, jij. Het is overduidelijk een kip.
Kijk dan. Dat zijn z'n ogen en daar is z'n kop.
Mama. Mam.
Camille? Ik had al gehoord dat je terug was.
Zullen we bijpraten onder het genot van je standaard whisky?
Niks standaard. Dit is om te vieren dat je terug bent.
En daarom krijg je hem van me.
Dank je. -En, wat vind je ervan?
Ik heb de tent gekocht. Die lui zijn teruggegaan naar Californië.
Dat soort mensen zie je hier niet meer. Niet dat ik iets tegen ze heb.
Ze zouden die gast verslonden hebben. -Altijd op zoek naar nieuw vlees.
Nog altijd zo slim. -Nog altijd zo dom.
Maar wel met de populairste karaokebar in de wijde omgeving, vooral op vrijdag.
Wat is jouw karaokenummer? -Ring of Fire.
Gaaf. Bohemian Rhapsody. Ik slacht dat nummer.
Is dat lekkere joch niet te jong om te drinken?
Ik knijp een oogje toe. Dat is John Keene.
De broer van Natalie Keene? -Ja, die arme stakker.
Hij is er echt kapot van.
Zo terug.
Miss Preaker in Sensors? -Ja.
Zit jij hier altijd?
Kom je hier altijd om te drinken en te somberen over ontsnapte boeven?
Heerlijk, sarcasme.
Je dorpsgenoten doen alleen aan passief-agressieve beleefdheid.
Daar zijn we goed in. Vriendelijk knikken tot die vreemde hufter ons met rust laat.
Ben ik dat? -Waar kom je vandaan?
Kansas City. Onder andere.
Vreemd ben je dus in elk geval. Nu nog afwachten of je een hufter bent.
Hoelang zit je al op de zaak? -Sinds het meisje van Keene.
Vickery vroeg om versterking. Volgens mij heeft hij nu al spijt.
Hij vindt m'n aanpak maar niks. -En die is?
Anders dan de zijne.
Ik doe in elk geval nog onderzoek. -En hij niet, volgens jou?
Jij bent grappig. -Ik kom er toch wel achter.
Nu kun je het gesprek nog sturen. -Goeie tekst.
Maar het is wel waar.
Je was van plan om een praatje te maken met dat joch van Keene.
O, is hij dat?
De media mogen niet met minderjarigen spreken.
Ik wou hem alleen maar versieren.
Dat scheelt weer.
Wordt hij verdacht? -Dat mag ik niet zeggen.
Ja, dus. -Iedereen is verdacht.
Heb je geen enkel aanknopingspunt? -Kunnen we gewoon kletsen?
Ik snak naar een grotestadsgesprekje. Ik vraag naar jouw leven en vice versa.
Daar doe ik niet aan. Kletsen.
Begrepen. Nou, Camille...
fijne avond verder.
Rechercheur.
Kom eens.
Godsamme.
Camille.
Goeiemorgen.
M'n tas lag nog in de auto, vandaar.
Camille.
Ik ben blij dat je er bent.
Maar zet me alsjeblieft niet voor schut. Niet weer.
Als je hier bent, word ik op jouw gedrag afgerekend.
Begrijp je wel? -Eerlijk gezegd niet.
Dat ging misschien op toen ik klein was. Maar ik ben nu volwassen.
Niet in Wind Gap. Hier ben je mijn dochter.
Jij kunt weggaan en alles vergeten, ik niet.
Je kent de mensen hier niet meer. -Echt wel.
Maandenlang hoor ik niets van je.
En ineens sta je voor de deur en stel je allemaal afgrijselijke, morbide vragen.
Je maakt iedereen van streek en blijft de hele nacht weg.
Hou alsjeblieft op, mama. Het spijt me.
Er was niks aan de hand.
Ik ging rijden maar ik was kapot, dus ik heb de auto geparkeerd.
Voor de veiligheid.
Het was stom van me.
Heb je in je auto geslapen?
Heeft iemand je gezien? -Nee, niemand heeft me gezien.
En het artikel... -Ik had er niet over moeten beginnen.
Je weet dat ik dat soort gesprekken niet kan verdragen.
Ik wil alleen zeggen dat ik hier niet ben om onrust te zaaien.
Dat was niet m'n bedoeling.
Hebt u trek in eieren?
Dank u wel.
Bobby. Kom nou.
We hebben alleen nog limonade. -Geeft niks. Fijn dat u wilt praten.
Alle aandacht gaat nu uit naar Natalie.
Het is belangrijk om mensen eraan te herinneren dat Ann eerst was.
Laten we maar in de slaapkamer praten.
Mag ik dit even...
Ann had de hele zomer op haar fiets rondjes in de straat gereden.
Verder mocht ze niet van m'n vrouw. We waren gewone, beschermende ouders.
U hield haar vast in de gaten. -Ja.
Vlak voor school weer begon, wilde ze naar haar vriendinnetje Emily fietsen.
Dat was niet ver.
Normaal mocht ze dat niet, maar ze zeurde zo.
Uiteindelijk was m'n vrouw het zat en zei ze: Goed dan.
Ann is nooit aangekomen. Bij Emily.
Ze vertrok om 7 uur, en pas om een uur of 8 beseften we...
Wat erg.
Ergens onderweg namen ze haar te grazen.
M'n vrouw...
kon het zichzelf niet vergeven.
Ik zou haar dolgraag eens spreken. Uw vrouw.
Ze is in de winkel.
Ik zal het vragen, maar ze is nooit meer de oude geworden.
Papa? Ik heb nog steeds honger. Mag ik...
Wat doe je? Die deur is dicht, Amanda.
Dan moet ik kloppen. -Precies.
Volgende keer krijg je een kruisje achter je naam.
Wegwezen.
Ze weet best hoe het hoort.
Ann was heel gewoontjes, maar slim. Ze dopte haar eigen boontjes.
Was u hier toen het gebeurde?
Toen Ann vertrok om naar Emily te fietsen?
Ik was onderweg van kantoor in Hayti, een uur hiervandaan.
Waarom schrijft u dat op? Niet doen. -Pardon?
Mensen hier mogen ons niet. Maar ik doe m'n kind heus niks aan.
Daar doelde ik niet op, Mr Nash. Heeft u Ann die dag nog gezien?
Ja, 's ochtends.
Met vier kinderen is het altijd spitsuur. Ik herinner me niet wat we zeiden.
Ik denk dat een flikker het gedaan heeft.
Ze is niet verkracht. Ongewoon, volgens de politie.
Een zegen, volgens mij. Ik zag haar nog liever vermoord dan verkracht.
Dit is ze. Ziet u wel?
Ze was koppig. De avond voor die foto wou m'n vrouw haar haren krullen.
Ann wou dat niet en knipte gewoon haar haren af.
Ze heeft 'm ervan langs gegeven.
Die dader.
Is er iets met die man?
Z'n vrouw was er niet. Ze is vast bij hem weg, hij was zo gespannen.
Misschien schaamt hij zich en verbergt hij het.
Hij zei dat sommige mensen hem verdenken.
Vind jij hem ook verdacht?
Geen idee. Het is wel een rare snuiter.
Ik zal het eens uitzoeken. -Mooi zo, trek dat na.
Thuis alles goed?
Camille?
Thuis? -Ja, met je familie.
Ja, dat gaat super lekker. Fantastisch.
Goed. Bel me maar als ik iets kan doen.
Zal ik doen. Doe Eileen de groeten.
Komt in orde. Goed, dag hoor.
Je krijgt de groeten.
Hopelijk heb je gelijk.
Van dr. Phil kijken word je geen echte arts.
Dat mag je niet meenemen. -We kenden die meisjes.
Natalie was z'n zus.
John, toch?
Ja. Ze bedoelden er niks mee.
We wilden een aandenken aan ze, meer niet.
Anders gaan die bloemen toch maar dood.
Het gaat niet alleen om hun familie. We hebben er allemaal verdriet van.
Help.
Laat mij verder maar.
Dus toch een seriemoordenaar, rechercheur. Proficiat.
Wat een klotebaan is dit ook.
Er zijn dingen waar je op hoopt.
Tot ze uitkomen.
Het wordt pas echt als het echt is.
Ik breng je wel thuis, je beeft helemaal. -Dat is zo over.
Ik geef je een lift. -Nee, dat hoeft niet.
Ik ben met m'n eigen auto. Het gaat best.
Je kunt 'm morgen ophalen. Ik doe het graag.
Verdenken jullie Bob Nash? Dat wou ik Vickery al vragen.
Als hij niks zegt, zeg ik ook niks.
En John Keene? -Jezus.
Hoezo, heb je een aanwijzing? -Gelijk oversteken.
Ik ga niet...
Laten we geen spelletjes spelen.
In elk geval niet tot dat meisje in het mortuarium ligt.
Waar zat je? Ik was zo ongerust.
Ik moest een verklaring afleggen bij de politie.
Ik was erbij toen ze haar vonden. -Niet doen. Zo is het genoeg.
Je vroeg zelf waar ik uithing.
Het was ook dwaas om nog hoop te houden.
Ik ben kapot, ik ga even liggen.
Bob Nash belde om te zeggen dat je hem had gesproken. Dat kan niet.
Alsof die mensen nog niet genoeg hebben meegemaakt.
Ik kan er nu niet over praten, mama. Ik moet eerst slapen.
Ik denk dat ik in geen miljoen jaar meer kan slapen. Zo gruwelijk.
Ann en Natalie, in ons dorpje van niks. Het kan ons allemaal overkomen.
Amma.
Waarom zei je me eerder geen gedag? -Misschien was ik verlegen.
Ik weet het niet.
Ik had je nooit herkend. Adora had in geen tijden meer gezinsfoto's gestuurd.
Amma, je mag niet in je eentje de straat op. Begrepen?
Dat is niet veilig. Ik moet steeds weten waar je zit.
Ik moet al om 9 uur thuis zijn. -Dat is niet genoeg.
Laten we nu geen regels verzinnen. Morgenochtend zijn we vast redelijker.
Kom, dan laat ik je m'n poppenhuis zien.
Het moet opnieuw bekleed worden. Mama wil van al het goud grijs maken.
Je had beloofd dat we stof zouden gaan kopen.
Weet ik. Maar ik had zo veel aan m'n hoofd.
Prachtig, toch?
Dit poppenhuis is m'n lievelings.
Zo te zien heb je het mooi opgeknapt. -Ik heb m'n best gedaan. Dank je.
Ik ga even uitrusten.
Je eten staat zolang in de ijskast. Je moet echt iets eten.
Ik ga mee naar boven. Ik ga ook even liggen, mama.
Laat haar uitrusten.
Je wist dat ik het was, hè? Toen je me in het dorp zag.
Niet meteen. In elk geval niet zeker.
Daarna dacht ik...
Het was interessant om je alvast te observeren.
Je bent toch niet boos op me? -Nee, alleen verbaasd.
Ben je al in de kamer van Marian geweest?
Nee.
Het is net een museum. Mama houdt het precies hetzelfde.
Af en toe mis ik haar. Marian.
Ook al heb ik haar nooit gekend.
Adora heeft het continu over haar. Of ze zinspeelt erop.
Was ze volmaakt?
Ja, hè?
Ze kwam er wel dichtbij.
Nu kunnen wij zussen zijn.
Iedereen zegt altijd dat jij het mooiste meisje van Wind Gap bent.
En dat klopt. Je bent zo knap.
Zeg je niks? Mama zou gek worden als ze me in m'n gewone kloffie zag.
Noem je dat zo?
Je weet hoe ze is. Ik ben niets meer dan haar aankleedpoppetje.
Erin meegaan is het makkelijkst.
Dat heb jij nooit gedaan. Volgens mama was je onverbeterlijk.
Dat zegt ze vast, ja.
Ik ben ook onverbeterlijk. Alleen weet ze dat niet.
We lijken op elkaar.
Dat wist ik wel.
Vertaling: Karen Lagendijk BTI Studios