Kiedyś ciąża sprawiłaby mi tylko problem.
Teraz byłam gotowa dokonać niemożliwego,
- by uratować córkę. - Stój!
Dać jej przyszłość, której ja nie miałam.
Nie skrzywdzę cię.
Trzymaj się. Podaj rękę.
Lidia!
Gdy leżałam na ulicy, w głowie miałam jedną myśl:
miłość matki przezwycięży wszystko.
Proszę nas zawieźć do innego szpitala.
- Pomocy, proszę! - Ale czy na pewno?
Czy sama miłość wystarczy?
Spadła z budynku. Nie oddycha.
Jest w dobrych rękach. Zajmiemy się nią.
Czy to kłamstwo, które sobie wmawiamy?
Jestem w ciąży.
- Spokojnie. - Ratujcie dziecko.
- Spokojnie. - Proszę.
- Nie. - Proszę się uspokoić.
Czasem, gdy czujesz, że kończy ci się czas,
zaczyna się nowe życie.
6 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Moje dziecko...
To był tylko koszmar.
Kochanie, jestem tu.
Już dobrze.
Ty ciągle nie gotowa?
Zbieraj się, Lidio. Nie ma czasu do stracenia.
Zajmę się małą,
- a Carlota zrobi ci włosy. - Ja?
Kiepski pomysł. Ty jesteś w tym mistrzynią.
A ty zajmiesz się dzieckiem? Zawsze przy tobie płacze.
ROZDZIAŁ 17: CZAS
- No dobra, to tylko loki. - Właśnie. Czas goni.
Chodźmy.
Zaczynajmy.
Wszystko dobrze?
Zmieniłaś zdanie?
Boże, ona ma wątpliwości. Masz brandy?
Alkohol pomaga najlepiej na takie zaćmienia.
Też tak miałam.
To nie to.
Nie sądziłam,
że po tym wszystkim będziemy tu razem.
Jestem bardzo szczęśliwa.
To twój wielki dzień.
Wychodzisz za mąż.
- Długo jeszcze? - Momencik.
- Evo, twoja mama znów się spóźnia. - Kto to mówi.
Pablo czekał na ciebie godzinę.
- Prawie padł na zawał. - To wina doñy Loli.
Chciała, żeby zobaczyli mnie sąsiedzi, cała dzielnica i jej przyjaciółki.
Jestem gotowa.
Wyglądasz przepięknie.
Panu młodemu odejmie mowę.
Oby nie, bo musi powiedzieć „tak”.
Spróbowałby nie.
Idę do kościoła, chcę zająć dobre miejsce.
Pięknie wyglądasz.
To drużba.
Szanowna pani, powóz czeka.
My pojedziemy z Evą taksówką.
Każ im na siebie czekać. To tradycja.
- Auto już czeka. - Musisz się spóźnić.
Zrób sobie wycieczkę po Madrycie.
Chodźmy.
Ángeles?
- Wchodź. - Co się stało?
- Musiałam się z wami zobaczyć. - Gdzie się podziewałaś?
Byłyśmy w ciągłym ruchu, żeby nie namierzyła nas policja.
To Eva.
- Śliczna! - I niesforna.
- Mówi tak, bo mała woli mnie. - Nieprawda.
- Prawda. Przy mnie nie płacze. - Nie. Lidio!
Zbierajmy się.
- Nie ma czasu do stracenia. - No to się spóźnimy.
- Marga, ostrożnie. - Idę. Nie tędy.
Cieszę się, że tu jesteś.
Przepraszam panią. My się chyba znamy.
- Nie. - Pani jest z Valladolid.
Nie, myli mnie pan z kimś innym.
Przepraszam, ale robi pani ze mną coś dziwnego.
- Ja? - Tak. Gdy na panią patrzę...
czuję, jakbyśmy się już poznali. W poprzednim życiu.
- Żartuje pan. - Nie wierzy pani w takie rzeczy?
A powinna. Wierzę, że wokół nas
dzieje się mnóstwo rzeczy
- umykających logice i zmysłom. - Tak?
Dlatego jestem pewien, że nie zapomniałbym takiej twarzy.
- Proszę podać rękę. - Rękę?
Tak. Jestem mistrzem czytania z dłoni.
Tak?
Usiądę z tyłu. Nie chcę, żeby ktoś mnie poznał.
Tak będzie lepiej.
Czy to nie Pablo?
Weź wózek.
Pani linia miłości jest bardzo długa.
To znaczy, że niebawem pozna pani cudownego kochanka.
Co ty wyprawiasz? Tyle znaczy dla ciebie przysięga?
Przysięga? Jest pan żonaty?
Nie wyrażam zgody na takie zachowanie.
- Wstydź się. - Nie! To nie ja.
To mój brat, Julio.
Cześć.
Chciałbym powiedzieć, że miło poznać, ale zniszczyłaś mój plan.
Dwa razy dostałem z liścia.
- Nie spodziewałam się go. - Ja też nie.
Wyglądacie tak samo.
- Po prostu się tu zjawił. - Lubię zaskakiwać.
Chodźmy już, bo nam zajmą miejsca.
- Myślałem, że jesteś w Melilli. - Wczoraj mnie zwolnili.
Miałem dość spania na pryczach.
Stanie na straży, poranne wstawanie. Nie wiesz, jak to jest.
Mama pewnie czeka na ciebie z gulaszem.
Zostajesz na dzień czy dwa?
Dzień albo całe życie.
- Całe życie? - Rozważam mieszkanie w Madrycie.
Podobno dobrze się tu żyje.
Od teraz ty będziesz gotować dla mnie gulasz.
- Nie umiem gotować. - Jak to zostajesz?
Tak to. Musisz mi załatwić robotę w firmie.
Byle nic ciężkiego. Mam problemy z kręgosłupem.
Chroniczny ból. Dźwiganie karabinu mnie dobiło.
Mam zaproponować twoją kandydaturę firmie?
Pamiętasz, jak ostatnio znalazłem ci pracę?
Wytrzymałeś tam dwa dni.
Chcesz mieszkać w Madrycie? Świetnie.
Ale nie pomogę ci w przekrętach.
On się nigdy nie zmieni.
Trochę ostro go potraktowałeś.
- Po tym, jak go uderzyłam... - Nie znasz go.
On nie ma skrupułów. Poprosi o palec,
a nim się obejrzysz, zeżre ci rękę.
Jest niesłowny i nieodpowiedzialny.
Mama się o niego zamartwia.
- Jest playboyem? - Źródłem.
- Źródłem? - Problemów.
Im jest dalej od nas, tym lepiej.
Chodźmy usiąść.
Wreszcie jesteście.
Gdyby ubrała się pani na biało, pomyślałbym, że to pani jest panną młodą.
- Wystroiła się pani. - Cicho.
Gdyby znajome z kościoła wiedziały, że poszłam
na ślub konkubiny, ekskomunikowałyby mnie.
Bo są bardziej święte od papieża.
Najważniejsze, że biorą ślub.
Dokładnie. I to uczcimy.
Poproszę panią do tańca.
Przepraszamy za spóźnienie.
- Jak mała? - Ma się doskonale, prawda?
- Carlota. - Kochanie.
Wezmę Evę, przewietrzymy się.
Nie.
Moje słowa dotyczą też pani, panno Millán.
Proszę zostać.
Twój ojciec od dawna chciał ci coś powiedzieć,
ale nie wiedział jak.
Bardzo cię przepraszam. Wybacz mi.
Żałuję tego, że wyrzuciłem cię z domu.
Własną córkę. Odwróciłem się od ciebie.
Ojciec tak nie postępuje.
Panią też przepraszam. Zachowałem się niesprawiedliwie.
Twój ojciec bardzo się zmienił.
Wszyscy popełniamy błędy, ale możemy je naprawić, odpokutować.
Zrozumiem, jeśli mi nie wybaczysz.
Wystarczy mi to, że cię przeprosiłem.
Ojcze.
Jeśli chcecie, możecie usiąść z nami.
Co to za ślicznotka?
Córka Lidii.
Spóźnia się.
Jak nakazuje tradycja.
Przez tę tradycję pan młody się denerwuje.
Uspokój się. Wszystkie panny młode się spóźniają.
To dodaje ceremonii emocji.
- Lidia nie jest jak każda. - To fakt.
Trzeba mieć jaja, żeby brać ślub po urodzeniu dziecka
mimo gadania ludzi.
Żadne z nas nie dba o to, co mówią inni.
To wspaniale, bo zbliża się burza.
Ogromna.
- Co tu robicie? - Przyszliśmy na ślub.
Nasze zaproszenie gdzieś się zawieruszyło.
Wiecie, że nie jesteście tu mile widziani.
Myślałam, że nasze stosunki już się poprawiły, synu.
Pożyczyłam ci pieniądze na licencję radiową.
Jak idzie? Masz jakieś zyski?
Tak, dzięki telefonom od słuchaczy
staliśmy się popularni. Dziękuję za pożyczkę.
Cieszę się, że waszej trójce się powodzi.
- Bez tej licencji... - Licencja radiowa
nie zmieni tego, co zrobiłaś Lidii i mojej córce.
Postąpiłam źle
i będę za to przepraszać tak długo, jak będzie trzeba.
Lidia nie będzie zachwycona.
To zbrodnia, że matka chce zobaczyć ślub syna?
Nie martw się. Usiądziemy w rogu.
Dzień dobry.
Pozwolił nam tu zostać. Jakby to nam się nie należało.
- Elisa... - Przestań.
Nawet odpowiednio nas nie powitał.
- Proszę cię. - Nie jest tak źle.
Kilka miesięcy temu nie usiedziałby z nami w jednym pokoju.
Matko, proszę cię.
Nie rozumiesz,
że jesteśmy pośmiewiskiem?
Cały Madryt wie, że nas nie zaprosił.
Nic dziwnego, że po tym wszystkim nadal żywi urazę.
Jeśli chcesz, Fermín odwiezie cię do domu.
Nigdzie nie pojedzie. Zostanie do końca.
I powinnaś się uśmiechnąć.
Zawsze wolałaś jego, cokolwiek by się nie stało.
- Gdyby ojciec tu był... - No cóż.
Jest tutaj. Chodźmy.
Sprawy służbowe. Zaraz wrócimy.
Proszę bardzo.
Gdy cię zobaczą...
opadną im szczęki.
Proszę.
Gdyby ktoś powiedział, że tak będzie...
pomyślałabym, że jest szalony.
Też bym się tego nie spodziewał.
Ale, jak mówiłaś, nie jesteśmy już dzieciakami z tamtej stacji.
Jedno się nie zmieniło.
Wciąż chcę dla ciebie jak najlepiej.
Dziękuję.
Idziemy?
Życzę szczęścia.
Amen.
Moi drodzy...
Co tu robi twoja matka, siostra i Uribe?
Przyszli bez zapowiedzi. Nie mogłem ich wywalić.
- ...związek małżeński Carlosa i Lidii... - Pięknie wyglądasz.
...przed Bogiem.
Niechaj Jezus, wzór i źródło prawdziwej miłości,
- będzie z wami teraz i zawsze. - I z waszym duchem.
- Chrystus błogosławi... - Wszystko dobrze.
Wcale nie, płacze. Chodź na spacer z ciocią Margą.
Spokojnie, Evito.
Co się stało?
Zabiorę cię w fajne miejsce.
- Cicho. - Przed tu zgromadzonymi
proszę, byście określili swoje zamiary.
Carlosie i Lidio, przyszliście tu dziś
z własnej, nieprzymuszonej woli?
Tak, z własnej, nieprzymuszonej woli.
Ślubujecie sobie miłość i szacunek do końca życia?
Tak, ślubujemy.
Ślubujecie wychowywać dzieci w miłości
i zgodnie z naukami Chrystusa i jego Kościoła?
Tak, ślubujemy.
Ślubujecie sobie wierność, póki śmierć was nie rozłączy?
Tak, ślubujemy.
Chcąc zawrzeć związek małżeński, chwyćcie się za ręce
i wyznajcie swoją decyzję przed Bogiem i Jego Kościołem.
Chwyćcie się za ręce.
Carlosie, powtarzaj za mną.
Ja, Carlos Cifuentes, biorę cię, Lidio Aguilar, za żonę.
Oddaję się tobie i ślubuję ci wierność.
- W zdrowiu i w chorobie. - W zdrowiu i w chorobie.
I ślubuję, że będę cię szanował po kres moich dni.
- Ja, Lidia Aguilar... - Pali się! Uciekać!
Uciekajcie stąd!
Sara!
- Musimy uciekać. - Chodź.
- Idź, ja pomogę ludziom. - Ojcze, nie! Chodź.
Córko...
jestem z ciebie dumny.
Emilio.
Gdzie Eva?
- Pablo! - Jest na zewnątrz z Margą.
Uciekajcie.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
- Gdzie Elisa? - Pewnie już uciekła.
- Gdzie Eva i Marga? - Wyszły, zanim wybuchł pożar.
- Widziałyście, jak wychodziły? - Nie.
- Nie wchodź tam! - Dokąd biegniesz?
- Marga i dziecko zostały w środku. - Ja pójdę.
- Zostań tu. - Nie!
Marga, gdzie jesteś?
- Gdzie dziecko? - Jakie dziecko?
- Gdzie moja córka? - Strasznie boli mnie głowa.
- Chodź. - Idę.
Pomocy!
Pablo!
Pomocy!
- Pomóż mi. - Jesteś cała?
Gdzie dziecko?
Nie wiem. Uderzyłam się w głowę.
- Eva! - Stój!
Znajdźcie moją córkę, jest w środku. Proszę!
Nie martw się, znajdą ją.
Gdy czekałyśmy na to, aż z kościoła wyjdą nasi bliscy,
w głowie miałam tylko jedną myśl.
Czas działał na naszą niekorzyść, a ja nie mogłam nic zrobić.
Nic.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czujesz się już lepiej?
Lekarz mówi, że odurzył cię dym,
tak samo jak większość ocalałych.
Pożar...
To nie pierwszy kościół, który szybko spłonął.
Oleje, ołtarz...
- A moje przyjaciółki? - Nic im nie jest.
Twój stan był poważny.
Jutro cię wypiszą.
I muszę cię aresztować.
Nie.
Nie, Cristóbalu...
Ángeles Vidal, jesteś aresztowana za morderstwo Maria Péreza.
Nie! Proszę.
Posłuchaj. Nie możesz mnie aresztować.
Zrobię wszystko, co zechcesz.
- Proszę! - Mówiłem ci,
żebyś nie wracała.
Nie wiesz, co przeżyłam przez ten rok.
Było mi strasznie ciężko.
Byłam samotna. Brakowało mi rodziny i przyjaciółek.
Nawet ciebie.
- Przykro mi. - Proszę, nie!
Proszę cię!
- To niesprawiedliwe! - Nikt nie może do niej wchodzić.
- Jakieś wieści? - Wciąż nic nie wiemy.
Nie martw się, ojciec przeżyje.
- Zobaczysz. - Widziałam, jak go zabierali.
Widziałam jego minę i poważne rany.
María Inmaculada. Wciąż cię boli?
- Nie. - Przyszedł lekarz.
- Co z ojcem? - Przykro mi, ale...
- Ale co? - Nie mogliśmy nic zrobić.
Co? Musicie coś zrobić. Ratujcie ojca.
Musicie go uratować!
- Jest tu rodzina Pabla Santosa? - Tak.
Może go pani zobaczyć.
Pablo, kochanie!
- Jesteś cały? - Tak.
Bałem się, że zginę, wiewiórko.
Wiewiórko?
Dziękuję, Julio.
Gdyby nie ty, nie miałbyś kogo wyśmiewać.
Bez ckliwości. Za dobrze się znamy.
Najważniejsze, żeś zdrów jak koń.
- Nic nie zrobiłem. - To zraniona noga.
Zraniona?
Belka uszkodziła nogę, być może długotrwale.
- Będzie kaleką do końca życia? - To moja wina.
Myśl pozytywnie. To dobra wymówka od pracy.
Dość.
Pan doktor nie jest tego pewien.
To zależy, jak się będzie goić. I od rehabilitacji.
A teraz przepraszam.
Dziękuję, doktorze.
Nie martw się, wydobrzejesz w trymiga.
No nie wiem, lekarz brzmiał poważnie.
Co jeśli jestem kaleką?
Posłuchaj mnie.
Myślałam, że cię stracę.
Mam gdzieś, czy jesteś kaleką, ślepcem czy kimkolwiek innym.
Ważne, że jesteś.
Przepraszam.
Carlos!
Francisco!
Słyszałam, że was przywieźli,
ale nie wiedziałam, w jakim stanie.
Gdzie Eva?
Opiekują się nią?
O co chodzi?
- Znaleźliśmy tylko wózek. - Co?
Spalony.
- Po Evie nie było śladu. - Nawet tak nie myśl.
Na pewno ją znaleźli i tu przywieźli.
Musi tu gdzieś być.
Przepraszam, szukam córeczki.
Nazywa się Eva Cifuentes Aguilar. Musi być na liście pacjentów.
- Miała medalik z... - Nie ma tu nikogo takiego.
Pewnie go zgubiła. Dlatego jej nie rozpoznali.
Puszczaj mnie. Powiedz jej o tym!
Gdzie jest oddział dziecięcy?
Gdzie?
Przepraszam, szukam córki.
To niemowlę. Była na ślubie.
- Gdzieś tu jest. - Niestety nie słyszałem o niej.
Ale wciąż nie przeszukano całego kościoła.
Pożar wybuchł w zakrystii i uszkodził fundamenty.
Słucham?
Pożar wybuchł w zakrystii i uszkodził fundamenty, więc...
Dokąd idziesz?
Co robiliście w zakrystii?
- Co tam robiliście? - O czym ty mówisz?
- Podłożyliście ogień. - Co ty mówisz?
Widziałam, jak stamtąd wychodziła.
Policja twierdzi, że tam zaczął się pożar.
- To dlatego przyszła na ślub. - Nie...
- To jej wina. - Nie. Czemu miałabym to zrobić?
Boli panią nasze szczęście.
Chce mnie pani ukarać i odciąć od córki!
- Jest pani... - Lidia!
Elisa zginęła w pożarze.
Nie ma jej wśród ocalałych.
Moja żona nie żyje.
Dowiedzieliśmy się przed chwilą.
Nie wytrzymam tu. Muszę stąd iść.
Nie odchodź.
Zostań ze mną. Potrzebuję cię.
Rozumiem, co czujesz.
- W takiej chwili... - W takiej chwili?
W jakiej?
- Lidio... - Zamknij się.
Natychmiast.
Eva żyje.
W kilka sekund pożar zmienił nie tylko moje życie,
ale i życie moich przyjaciół.
Czas nie idzie na kompromisy.
Nie rzuci ci koła ratunkowego.
- Słyszałam, że jedziecie. - Tak.
Nic tu po nas.
Czas to nieuczciwy partner, który nie pamięta, co przeszłaś.
Od razu o wszystkim zapomina.
Zostają tylko wspomnienia.
- Pozdrów Pabla. - Tak zrobię.
Nie da się go cofnąć.
Nadszedł czas zmierzyć się z prawdą.
I swoimi błędami.
I za nie zapłacić.
Pewnie, że się bałem. Jak mógłbym się nie bać.
Ale mój brat umierał.
Nie wahałem się ani chwili, bo tak postępują bohaterowie.
Motywuje nas to...
a nie to.
Co tam?
Jak Pablo?
Świetnie. Chrapie jak nosorożec.
Musiałem uciec. Nie wiem, jak to wytrzymujesz.
Co?
Jego chrapanie.
No to idę.
Jednak zaczekam. Nie chcę go budzić.
Przyniosłam mu ciastka, ale mogą zaczekać.
Pewnie.
Idę na kawę.
Coś nie tak?
Przepraszam.
Ostatnie dni były okropne.
- Tak. - Próbuję być silna,
ale to nie jest łatwe.
Nawet sobie tego nie wyobrażam.
Całe życie z kaleką...
Nie umiesz pocieszać.
Pablo to wrażliwiec. Ja jestem bohaterem.
Słuchaj, pójdę po tę kawę
i przyniosę ci herbaty. A potem zjemy te ciastka.
Julio.
Dziękuję.
Za uratowanie Pabla,
za to, że jesteś
i za herbatę.
Zrobię wszystko, żeby przyjęli cię do firmy.
Dobra z ciebie kobieta.
Mój brat dobrze wybrał.
Ferrán, daj nam chwilę.
Gdzie my jesteśmy? To nie posterunek.
Znalazłem sposób, żeby cię uniewinnić.
Niedawno aresztowałem naprawdę parszywą mendę.
Dostał dożywocie, kolejne zabójstwo nie robi mu różnicy.
W zamian żąda pieniędzy dla swojej matki.
Nie wiem, co powiedzieć.
Dziękuję.
Powiedziałaś mi, że dla wolności zrobisz wszystko.
Ten mężczyzna z papierosem za nami
to Pedro Guzmán.
Zajmuje się przemytem i ma znajomości nawet w piekle.
Pośrednik. Pracuje dla tego, kto więcej zapłaci.
Broń, narkotyki...
Ma to gdzieś, byle płaca była dobra.
Kilka razy prawie go mieliśmy, ale jest bystry.
Dokładnie zaciera ślady.
Po co mi to mówisz?
Oferuję ci wolność za pomoc w aresztowaniu tego człowieka.
Wchodzisz w to?
Czasem gdy czujesz się bezsilna...
gdy zostaje ci tylko przeszywający ból...
czas się zatrzymuje.
Na pewno nie chcesz?
Julio zjadł wszystkie bezy,
- ale te z kremem... - Marga.
Nie nalegaj. Mówiłem, że nie chcę.
Pielęgniarka zostawiła ci wiadomość.
Muszę iść. Przyjdę później.
- Opiekuj się bratem. - Przestań.
Jestem dorosły. Nie potrzebuję opieki.
Idź, nic mi nie będzie.
Matka wreszcie zasnęła.
- To był ciężki dzień. - Tak.
Mówiłaś jej, że może u nas zamieszkać?
Myślałam o tym,
ale co z naszym związkiem?
I z Oscarem.
Mogę znów się poukrywać, jeśli trzeba.
Teraz powinnaś być z matką.
Przepraszam.
- List do pani. - Dziękuję.
To nie koniec złych wieści?
Może jednak koniec.
Ojciec wykupił ubezpieczenie.
Dostanę z matką odszkodowanie.
Co?
Wygląda na to, że jesteśmy milionerkami.
Spójrz.
Tak?
Proszę połączyć.
Oczywiście. Przyjdę jak najszybciej.
Dzwoniła Lidia.
- Potrzebuje mnie. Do później. - Jasne.
Eva żyje.
Powinnaś odpocząć.
- Trudno się z tym pogodzić. - Nie róbcie ze mnie wariatki.
To kocyk Evy.
Znalazłam go za kościołem.
- Nie jest spalony. - Skąd się tam wziął?
Nie wiem, ale sam się tam nie położył.
Co jeśli ktoś porwał dziecko w czasie pożaru?
Albo gorzej.
Co jeśli ktoś podłożył ogień, żeby ją porwać?
Pomożecie mi ją znaleźć?
Razem na zawsze.
- Od czego zaczynamy? - Od Carmen.
Coś mi mówi, że to jej sprawka.
Doño Carmen, przyniósł je królewski kurier.
Król przesyła kondolencje.
Dziękuję, Cándido.
Pewne było tylko jedno.
Moja córka wciąż żyje.
Razem ją odzyskamy.
Nie ma czasu do stracenia.
Napisy: Małgorzata Fularczyk