NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Widzę cię. Wsiadaj.
Twoja matka znowu ma te swoje wyskoki.
Wczoraj poszła z koleżankami na Dom lalki,
a po nim ma refleksje.
Po południu zorientowałem się, że nie dość, że nie zrobiła mi obiadu,
bez którego nie potrafię przeżyć,
to do tego zamknęła się w sypialni i płakała. Głośno.
A kobiety płaczą z jednego powodu i jeśli słychać to przez drzwi,
to tylko po to, by zwrócić na siebie uwagę.
Resztką sił zdołałem sobie sklecić jakąś kanapkę,
więc to ja tutaj jestem bohaterem.
Kilka godzin później zdałem sobie sprawę, że złapałem pisarską wenę.
Miałem ciekawe zdanie, które ciągnęło się stronami.
Pomyślałem, że rzadko zdarza mi się tak wczuć,
bo najczęściej nie mogę się skupić,
bo mój durny syn rozkręca telewizor.
I dotarło do mnie: w mordę jeża,
przecież ona nie pojechała po tego hałaśliwego smarka.
Więc oto jestem w roli twojej matki,
która, dobrze wiem, karmi cię masą pierdół o płciach,
kiedy twój mózg jest młody i głupi.
Pamiętaj, jak w przyszłości
wyrośnie z ciebie pedzio, to nie moja wina.
Nie waż się śpiewać po klubach piosenki „Mój tatuś był mamusią”
i z tęsknotą gapić się na poplątany sznur pereł.
Perły są dla kobiet, BoJack.
Perły są dla kobiet.
Wiesz, że w niedziele piszę.
Niedziela to jedyny dzień, kiedy poświęcam się sztuce.
A ty i ta czarna dziura, twoja matka, chcecie to wszystko popsuć.
I co mam zrobić? Usiąść dalej do pisania?
Wenę już szlag trafił. Cały dzień w dupę.
Przez ciebie i tę ćwierćkobietę, której przez pomyłkę pozwoliłem być matką.
Nie, to nie jej wina.
Mimo wszystko naprawdę się stara.
Po prostu... nie można polegać na babach.
Na nikim nie możesz polegać.
W końcu przekonasz się, że nikt nie będzie się tobą przejmował.
Zrozumiałem to, kiedy musiałem sam zrobić kanapkę.
Nie wolno polegać na ludziach, BoJack. Zapamiętaj to.
Twoja matka świetnie cię tego nauczy.
Inne dzieci nie mają tak dobrze.
Ty to jednak masz szczęście.
A „dziękuję”?
Wpadłem na hamburgera, jadąc tutaj, a tam laska za ladą pyta:
„Hejka! Ma pan dziś cudowny dzień?”.
Nie „Jak panu mija dzień?”, tylko „Czy ma pan dziś cudowny dzień?”
Co jest chujowe, bo muszę się z nią nie zgodzić,
jeśli nie mam „cudownego dnia”, więc to ja jestem tym złym.
Jak pytają, co słychać, prawdziwa odpowiedź to: „Chujowo”.
Ale nie mogę tak mówić, bo nie mam na to dobrego powodu,
więc jak powiem, że jest chujowo, to leci: „A co się stało?”.
I muszę powiedzieć: „Nie wiem, wszystko”.
Więc gdy pytają, co u mnie słychać, odpowiadam: „Jest zajebiście”.
Ale jak ta dziewczyna spytała, czy mam cudowny dzień,
pomyślałem, że dzisiaj mogę się czuć chujowo,
mam dobry powód, więc wypaliłem: „Moja matka zmarła”.
I ona natychmiast się rozryczała.
Więc musiałem ją pocieszyć, co mnie wkurzyło.
W tym czasie zrobiła się kolejka ludzi, którzy przyglądali mi się badawczo,
bo babka się popłakała.
A ona szlocha: „Przepraszam, tak mi przykro”.
A ja do niej: „Spoko.
Chociaż nie jest spoko, ale wiesz, jest... spoko”.
Chcę zamówić zestaw z podwójnym kotletem i muszę już jechać,
więc może mniej płakania, a więcej podawania, co?
Lacha kolejny raz mnie przeprasza i proponuje do zestawu churro za free.
Więc, wychodząc, myślę: „Dostałem churro, bo umarła mi mama.
Nikt mi nie mówił, że jak umiera matka, to dają churro”.
Nieważne. Przepraszam. To nie jest odpowiednia...
Jedziemy z tym koksem.
Oto ja, BoJack Horseman, i mowa pogrzebowa. Jedziesz.
{an8}Pianista, zapodasz jakieś fanfary na organach?
{an8}Pięknie. Trochę się bałem, czy będę miał odpowiedni akompaniament.
{an8}Więc chyba dobrze, że mama została dawcą organów.
{an8}Co z organami?
{an8}Może jednak zostaw żarty profesjonalistom. To jest pogrzeb mojej matki.
{an8}Trochę szacunku.
Może być.
{an8}Beatrice Horseman. Kim była? Co robiła?
Była koniem.
{an8}Urodzona w 1938 r., zmarła w 2018 r.
{an8}Raz poszła na paradę
{an8}i raz zjarała całego peta na jednym wdechu.
Sam widziałem.
{an8}Naprawdę wybitna jednostka.
{an8}Potrafiła żyć pełnią życia.
{an8}Aż... do samego końca.
{an8}Czyli chyba do teraz.
{an8}Aż się człowiek zastanawia.
{an8}Życie sobie płynie, coś się dzieje. I umierasz.
{an8}Pora na mnie, było miło. Daj napiwek.
{an8}Żartuję. Nie ma kelnerki.
{an8}Poważnie, to tyle o mojej matce.
{an8}Po co kopać leżącego?
{an8}Więc... Co teraz? Nie wiem. Mamo, jakieś sugestie?
Żadnych?
Mamo?
Nic?
Zero komentarza? Zapukaj, jeśli jesteś ze mnie dumna.
{an8}To zajebiste, że jestem z moją matką
{an8}i mogę gadać, a ona nie powie: „Zamknij się i zrób mi drinka”.
Mamo, zapukaj, jeśli mam się zamknąć.
Nie? Serio?
Nie chcę cię zawstydzać, robiąc z mowy o tobie mowę o mnie.
Jak chcesz, żebym usiadł i dał głos komuś innemu,
to zastukaj, przeżyję to.
Nie? To twój pogrzeb.
Sorry za zamkniętą trumnę.
Chciała mieć otwartą, ale wiecie,
już kipnęła, więc kogo to obchodzi?
Źle to zabrzmiało.
Myślę, że gdyby mogła zobaczyć swoje truchło,
to sama chciałaby ją zamknąć. Bo wygląda tak.
Jak wkurzony dinozaur zabawka. Koroner nie mógł zamknąć jej oczu,
więc cała twarz zamarła na zawsze w wyrazie przerażenia i bólu.
Co mamusia nazywała „wtorkiem”.
Wtorkiem. Nazywała to „wtorkiem”.
Mamo, podoba ci się ten żart? Fajny?
Miała gdzieś mój talent.
Anegdotka.
Byłem nastolatkiem i występowałem w szkolnym konkursie talentów
z programem kabaretowym.
Marzyłem o takiej marynarze, myślałem, że wyglądam w niej jak Albert Brooks.
Odkładałem na nią kilka miesięcy.
A kiedy uzbierałem i poszedłem do sklepu, już jej nie było.
Sprzedali ją.
Powiedziałem matce, a ona: „To będzie nauczka.
Chociaż tyle pożytku z twoich zachcianek”.
Była mistrzynią mądrości życiowych
sprowadzających się do tego, że wszystko to moja wina.
Ale w dniu, kiedy miałem wystąpić, miała dla mnie niespodziankę.
Kupiła mi tę marynarkę.
Mimo że nie umiała tego wyrazić, wiedziałem, że mnie kocha.
Całkiem niezła opowieść o niej.
Zmyślona. Ale jednak fajna.
Zakosiłem ją z odcinka serialu Maude, w którym Maude opowiada o ojcu.
Jak go obejrzałem, pomyślałem:
„Właśnie coś takiego chciałbym opowiedzieć o rodzicach”.
Ale nie mam o nich takich anegdot.
Telewizja nauczyła mnie, jak być dobry.
A tam niedoskonałe postaci ciągle pokazują, że im zależy,
zaskakując szlachetnymi gestami.
I gdzieś w środku wciąż wierzę, że to jest miłość.
Ale tak naprawdę szlachetny gest to za mało.
Trzeba być stabilnym, niezawodnie dobrym.
Nie można wszystkiego spieprzyć, a potem płynąć, by ratować przyjaciela
albo rozwiązać zagadkę.
Trzeba to robić codziennie, a to strasznie trudne.
Będąc dzieckiem, wmawiasz sobie, że może szlachetne gesty wystarczą.
I chociaż rodzice bez końca cię zawodzą,
w każdej chwili mogą zaskoczyć cię czymś wspaniałym.
Czekałem na to.
Na dowód, że chociaż matka miała trudny charakter,
to jednak mnie kochała, nie miała mnie gdzieś
i chciała, żebym wiedział, że dzięki mnie jej życie było lepsze.
Nawet teraz ciągle na to czekam.
Zastukaj, jak mnie kochasz, nie masz mnie gdzieś
i dzięki mnie twoje życie było lepsze.
Moja matka nigdy nie wchodziła łagodnie w pogodną noc.
Wchodziła, szarpiąc, tłamsząc i demolując. Stąd ta mina.
Gdybyście ją widzieli, to teraz myślelibyście tylko o tym,
że zajebiście ją parodiuję.
W ostatnich chwilach byłem z nią w szpitalu.
To było przerażające. Pełne bezsensownych wrzasków i łez.
Ale był taki moment, krótka chwila dziwnego spokoju,
kiedy spojrzała w moim kierunku i powiedziała: „Widzę cię”.
To jej ostatnie słowa. „Widzę cię”.
Bez oceniania, rozczarowania.
Tylko akceptacja i rozpoznanie, że w pomieszczeniu jest ktoś jeszcze.
„Witaj. Jesteś człowiekiem. Widzę cię”.
To dziwne uczucie, jak masz 54 lata
i twoja matka widzi cię pierwszy raz w życiu.
Głupio zorientować się, że tego ci brakowało,
że pragnąłeś tylko, żeby cię ktoś zauważył.
Ale nie czujesz ulgi, że cię ten ktoś widzi.
Czujesz złość.
„Wiedziałaś, czego potrzebuję,
ale czekałaś do ostatniej chwili, by to dać”.
Czekałem na cios.
Byłem pewny, że wystosuje mi wrzutę o tym,
jak ją zawiodłem, jaki jestem gruby i głupi,
i za wysoki, żeby tańczyć lindy hopa.
Jak ciągle coś chciałem, byłem ciężarem i się za mnie wstydziła.
I na to się szykowałem. Nie byłem gotowy na „Widzę cię”.
Tylko matka była na tyle parszywa,
żeby mnie zgnoić chwilą kontaktu, odwalając kitę.
A może jednak ją przeceniam? Może nie chodziło o kontakt?
Może to „Widzę cię” znaczyło „Widzę cię”.
„Może inni dali się nabrać, ale ja dobrze wiem, kim jesteś”.
To bardziej w jej stylu.
Albo może chodziło jej o dosłowne: „Widzę cię.
Pojawiłeś się w moim polu widzenia”.
Pod koniec była półprzytomna, więc może głupio się czegoś doszukiwać.
W latach 90. grałem w słynnym serialu Rozbrykani.
Nie musicie klaskać.
Pamiętam, że jakiś fan mnie zapytał:
„Pamiętasz ten odcinek, w którym koń podnosi Ethana na duchu,
gdy ten dowiedział się, że dziewczyna idzie z nim na tańce,
bo założyła się, kto pójdzie z większym durniem?
We wszystkich ujęciach z koniem na blacie widać kubek kawy,
ale w ujęciach z Ethanem kubka już nie ma.
Czy twórcy serialu chcieli tym podkreślić zmienność subiektywności pamięci
i że dwie osoby mogą odbierać tę samą sytuację w zupełnie inny sposób?”.
Nie miałem serca, żeby powiedzieć:
„Nie, stary, ktoś z ekipy zostawił kubek w kadrze”.
Więc powiedziałem tylko: „No”.
Może to jest jak z kubkiem? Może jesteśmy głupi,
że nadajemy znaczenie najmniejszym pierdołom?
Może jak ktoś mówi: „Widzę cię”, to znaczy: „Widzę cię”.
Jest też opcja, że nie mówiła do mnie.
Szczerze mówiąc, nawet na mnie nie patrzyła.
Przenikała mnie wzrokiem.
Chciałem, żeby mówiła do mnie, ale było z nią wtedy tak źle,
że kto wie, co widziała.
Do kogo nawijałaś?
Nie powiesz? Grobowa cisza?
Nie dasz dżingla?
Ile bym ci nie płacił, przepłacam.
Może zobaczyła ojca?
Mój ojciec zmarł z 10 lat temu od obrażeń, jakie odniósł w pojedynku.
Jak umiera ci ojciec, zadajesz sobie masę pytań.
Na przykład: „Jak to zginął w pojedynku?”.
I „Kto ginie w pojedynkach?”.
Co za głupota.
Ojciec spędził całe życie na pisaniu książki.
Ale księgarnie nie chciały jej sprzedawać,
a gazety recenzować.
Chyba w końcu w jakiejś mieli z niego niezłą bekę,
bo w recenzji zrobili z niego totalną miazgę.
Więc mój tatuś uznał, że jego honor nie da rady znieść takiej zniewagi.
Stwierdził, że krytyk nie rozumie, co znaczy być mężczyzną,
więc zażądał przeprosin przy pistoletach o wschodzie słońca.
Wezwał na pojedynek tych, którym książka się nie podoba.
Na świecie.
Nawet zapłacił za lot do San Francisco i nocleg w hotelu.
W końcu wieść dotarła do jakiegoś świra w Montanie,
który przyjął wyzwanie.
Spotkali się w parku Golden Gate i ustalili - 10 kroków i strzał.
Ale podczas tych kroków ojciec odwrócił się i spytał go,
czy faktycznie czytał książkę i co myśli.
Ale nie patrzył pod nogi,
potknął się o wystający korzeń i rąbnął głową o kamień.
Szkoda, że wtedy nie poszedłem po hambuksa.
Może też by mi dali churro.
Fajnie mieć coś z tego, że było się synem Butterscotcha Horsemana.
Moja matka przemawiała nad grobem.
Nigdy w życiu nie słyszałem,
żeby mówiła miło o moim ojcu albo do niego, ale powiedziała:
„Mój mąż nie żyje i teraz jest jeszcze gorzej”.
Dlaczego tak powiedziała?
Może myślała, że wypada to powiedzieć na pogrzebie?
Może miała nadzieję, że ktoś tak powie o niej?
„Moja matka nie żyje i teraz jest jeszcze gorzej”.
A może wiedziała,
że ojciec zdążył roztrwonić cały ich majątek i zostawił ją z długami?
A to chujowe posunięcie wobec wdowy.
„Przykro nam, straciła pani męża, ale spokojnie, straciła pani też dom”.
Może wiedziała, że sprzeda biżuterię i pójdzie do domu starców?
Może chodziło o to?
Tak było, mamo?
To ja ciągnę ten nasz duet.
Ale u Penna i Tellera ten cichy chociaż robił sztuczki.
Pianista, jak powiem coś śmiesznego, to może zapodałbyś to „badum tss”?
Ale nie teraz. Jak powiem coś śmiesznego, czyli... Dobra.
Jaka jest różnica między moją matką a dzieckiem, co zobaczyło lizaka?
Jedno wyciągnęło rączki, a drugie wyciągnęło kopyta.
To był przykład czegoś śmiesznego.
To może jeszcze?
Mamo, jaka jest różnica między moją matką a koszem pełnym borowików?
Jedno uwielbiają grzybiarze, drugie uwielbiają grabarze.
Jeszcze? Dobra.
Jaka jest różnica między klientem sklepu muzycznego a moją matką?
Pierwsze odłożyło płytę, a drugie jest wredną suką.
Teraz trochę przesadziłem.
Może kaplica to słabe miejsce na „wredną sukę” czy coś.
Przepraszam, mamo, nie jesteś wstrętną suką.
Byłaś wredną suką. I już nie żyjesz.
Podczas mojego pierwszego występu była przy mnie moja mama.
Robiła takie przedstawienia dla towarzystwa w salonie i kazała mi...
Śpiewać piosenkę o lizaczku.
Te przyjęcia to było coś.
Były tam skecze, pokazy magii
i trochę rasistowskie wodewilowe występy,
a na wielki finał wchodziła moja matka i tańczyła.
Miała przepiękną sukienkę, którą zakładała na te przyjęcia,
żeby wykonać swój popis.
To było cudowne i smutne.
Ojciec nienawidził przyjęć.
Zamykał się w gabinecie i walił w ścianę, żeby nas uciszyć.
Ale zawsze wychodził, żeby zobaczyć, jak mama tańczy.
Zamierał w drzwiach ze szklaneczką szkockiej
i patrzył w zachwycie, jak ta cyniczna,
parchata kobieta, jego żona, frunie.
I chociaż byłem wtedy przerażony swoimi rodzicami,
wiedziałem, że ta krótka chwila łaski musi coś znaczyć.
Jakoś się rozumieliśmy.
Ja, matka i ojciec. Mimo całego popieprzenia.
Rozumieliśmy się.
Matka wiedziała, jak to jest, kiedy całe życie czujesz, że toniesz.
Wyłączając te chwile.
Bardzo rzadkie, krótkie momenty,
w których nagle przypominasz sobie, że umiesz pływać.
A potem zapominasz. I znowu toniesz.
To też wiedziała.
I miała świadomość, że ja to wiem. I tata.
Wszyscy tonęliśmy i nie wiedzieliśmy, jak sobie pomóc.
Ale zdawaliśmy sobie sprawę, że toniemy razem.
Chciałbym wierzyć, że o to chodziło, kiedy w szpitalu mówiła: „Widzę cię”.
Dziwne jest to, że jak rodzice nie żyją, znaczy, że jesteś następny.
Wiadomo, że nie ma jakiejś kolejki do śmierci.
Co rusz może cię rozjechać snapczatujący nastolatek.
Wydaje się, że ta świadomość sprawia,
że jesteśmy odważniejsi, milsi, dobroduszni.
A jesteśmy mali i głupi... i małostkowi.
Niedawno sam o mało nie umarłem.
Kaskaderski niewypał. Spadłem z wysokości.
Jestem aktorem, na co mi kaskader.
Teraz w takim serialu Philbert gram Philberta, główną rolę.
Jeszcze trochę do premiery, ale ma festiwalowego kopa. À propos.
Miałem co rano brać dwie,
ale moja doba się popieprzyła przez harmonogram zdjęć.
Sam już nie kumam, co znaczy „rano”.
Były nawet filmy o takich, co mieszkali w zamczyskach,
spali w trumnach i nie wiedzieli, co znaczy „rano”.
Potem skumacie tę aluzję.
Nieważne. Wiecie, co pomyślałem, jak spadałem i wpadłem w panikę?
Ostatnie, co mój durny mózg wypluł z siebie przed śmiercią?
„Nie będzie im przykro?”
Brawo, mózgu.
Nie, to nie...
Mógłbyś... Przyhamuj, dobra?
Nawet nie wiem, komu mogłoby być przykro.
Nawet zanim matka umarła, ledwo mnie kojarzyła,
a ojciec wciąż nie żył.
Nasza ostatnia rozmowa była o jego książce.
Był pewny, że to jego dziedzictwo.
Może myślał, że zrekompensuje chujowe akcje,
jakie odwalał w ciągu tego dziadowskiego życia.
Może tak jest. Nie wiem. Nie czytałem.
Bo nie zasłużył na to.
Grałem kiedyś w takim serialu Rozbrykani. Poważnie, nie klaszczcie.
Szacun.
Autorem był mój kumpel, Herb Kazzaz. On też już nie żyje.
Grała w nim dziewczynka, Sarah Lynn.
To było o sierotach.
Raz stacja miała uwagę, żeby nie wspominać tyle, że to sieroty,
bo widzowie się z nimi nie utożsamiają, bo dla nich są za smutne.
Ja nigdy tak nie uważałem.
Dla mnie one miały szczęście,
bo mogły sobie wyobrażać rodziców, jak tylko chciały.
Mogły za czymś tęsknić.
W końcu pojawia się biologiczna matka Olivii.
Strasznie ćpała, ale poszła na odwyk i chciała wrócić do życia córki.
Oczywiście jest taką idealną wersją dorosłej Olivii.
Idą razem na zakupy, przekłuwają jej uszy, bo zawsze o tym marzyła...
Będzie spoiler do finału szóstego sezonu,
o ile ciągle to jeszcze oglądacie.
Koń ją ostrzega:
„Uważaj, mama już raz cię zawiodła”.
Ale Olivia myśli, że koń jest zazdrosny.
Gdy mama chce się przenieść do Kalifornii, Olivia postanawia jechać z nią.
Stacja ciągle podsycała napięcie:
„Czy Olivia już nigdy nie wróci?”.
Wiadomo, że to serial, więc ona musi wrócić.
Wiadomo, że to serial,
więc matka musi z powrotem zaćpać i trafić na odwyk.
Olivia wraca do domu stopem i podwożą ją Mr. T, Alf i zespół Stomp.
Wiadomo, że tak musi być, bo jak inaczej?
Pozbyć się Olivii z serialu?
W sitcomach nie ma happy endów.
Jak wszyscy są szczęśliwi, serial się kończy.
A chodzi o to, żeby trwał, ile wlezie.
Zawsze musi być więcej.
Można mówić, że Rozbrykani są głupi, źli i nieprawdziwi.
Ale właśnie są prawdziwi do bólu.
Nie ma happy endu, bo serial musi trwać.
Chyba że go zdejmują.
Matka by się wściekła, gdyby wiedziała,
że tyle będę gadał o tym serialu na jej pogrzebie.
A może by się śmiała, że jej syn idiota nie umie się zachować.
Kto wie? Nie zostawiła listy rzeczy, o których mogę mówić.
Wiem tylko, że chciała otwartą trumnę, a jej syn idiota nawet tego nie załatwił.
Nigdy nie wiedziałem, jak jej dogodzić,
chociaż pół życia zmarnowałem na próby, żeby do tego dojść.
Ale wracam do tej chwili w CIE, kiedy tak spojrzała...
CIE.
Widzę CIE.
Chryste. Centralny Instytut Eutanazji.
Zobaczyła ten skrót.
Umarła mi matka i został mi tylko churro.
A wiecie, co jest w tym najgorsze?
Że ta obca babka zza lady, która mi go dała,
tym małym aktem dobroci okazała więcej współczucia
niż moja matka w całym pieprzonym życiu.
Tak ciężko jest zrobić coś miłego?
Ta kobieta nawet mnie nie znała.
A twój syn...
miał tylko ciebie.
Mam taką znajomą.
Chwilę po tym, jak się poznaliśmy, umarł jej ojciec.
Byłem z nią na pogrzebie.
Potem powiedziała mi, że nie ma pojęcia,
dlaczego ciągle cierpi, bo niespecjalnie go lubiła.
Miałem tak samo, jak umarł mój ojciec.
I teraz też tak jest.
Kojarzy mi się ten serial o dr. Beckerze, z Tedem Dansonem.
Oglądałem wszystkie sezony w nadziei, że będzie lepszy, ale nie był.
Miał wszystko, ale to się jakoś nie sklejało.
Kiedy go zdjęli, byłem zdołowany, nie dlatego, że go lubiłem,
tylko że wiedziałem, że mógł być lepszy, a teraz już nie ma szans.
I tak jest właśnie ze śmiercią rodzica.
Jak z Beckerem.
Nagle dochodzi do ciebie, że już nigdy nie stworzysz dobrej relacji.
Dopóki żyli, chociaż nie chcesz tego przyznać,
w głębi twojej kretyńskiej duszy
ciągle błąkała się nadzieja.
I rozumiesz to dopiero w chwili, kiedy ona znika.
Moja matka nie żyje i teraz jest jeszcze gorzej.
Bo już nie mam matki, która popatrzy na mnie
i powie: „BoJacku Horsemanie, widzę cię”.
Ale to chyba dobrze.
Dobrze wiedzieć, że nikt się mną nie przejmuje.
Nigdy nie przejmował. I nigdy nie przejmie.
Dobrze wiedzieć, że mogę polegać tylko na sobie.
Teraz już to wiem. I dobrze, że to wiem.
Więc dobrze, że ona nie żyje.
Nie ma co kopać leżącego.
Beatrice Horseman urodziła się w 1938 r., zmarła w 2018 r.
Nie mam pojęcia, czego chciała.
Chyba że chciała tego, czego wszyscy.
Być widzianą.
Czy to kaplica numer dwa?