NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Halloween. Upiornoc. Dzień 31 strachdziernika.
A, jest pstryczek. Gubię się w tym nowym domu.
Świeżo kupiony, są lata 60.! Zgrywam się.
Są lata 90. i się przebieram!
Fajne wdzianko. Właśnie dostałeś powołanie, hipisie.
Do armii najcudowniejszych mężusiów!
- Gdzie twój kostium? - Kapelusik i będę Blossom Russo.
Jak na moje oko – super.
Idę na prawdziwe hollywoodzkie przyjęcie z moim mężem, gwiazdą telewizji.
Tylko proszę, nie zostawiaj mnie samej.
- Okej. - To zbieraj dupę i kończ te przebieranki.
Żartuję.
- Wyobrażasz sobie, że tak rozmawiamy? - Nie!
Za rok przebieramy się razem tematycznie.
Tak najlepiej udowodnimy światu, że zawsze trzymamy swoją...
- stronę. - Coś ty założył?
Jest rok 2004. Nie idziemy jako McAdams i Gosling
z Pamiętnika – tegorocznego hitu?
Powiedziałaś tylko „pamiętnik”. Myślałem, że ty będziesz długopisem.
Najważniejsze, żebyśmy wyglądali słodko.
I wszyscy będą pytać:
„Czy to Jessica Biel z Blade'a: Mrocznej Trójcy?”.
A ja odpowiem słynnym blade'owym tekstem: „Przestań się wydurniać, Blade”.
Na pewno dasz sobie radę na imprezie?
Z Katriną zawsze się kończyło awanturą.
Ja jestem inna. Będzie super.
Okej. Wiem, że się boisz mumii, a to Halloween, możemy jakieś spotkać.
Nie boję się mumii. Po prostu ich nie lubię.
Był taki incydent dawno temu.
Trzymaj ode mnie z dala te obleśne truchła.
Postaram się to zapamiętać, bo jestem pamiętnikiem.
Nie kumam tych przebrań.
Jesteś gościem z Kac Vegas.
Pierwszej części, która właśnie wyszła. Co ja mówię?
Jest tylko jedna część Kac Vegas, bo mamy 2009 r.
- A ty jesteś... - Twój Baby Björn... Borg.
Tenisista z lat 70.
- A te robotowe kabelki? - Borg ze Star Treka?
I jesteś dzieckiem?
Koleś w tym filmie miał nosidło Baby Björn. Baby Björn Borg.
- Dużo tłumaczenia. - Wszyscy skumają.
W każdym razie to na pewno będzie megaimpreza.
Mówiłeś, że będzie tam BoJack Horseman?
O kurde. Stresuję się.
Ja nie. Po każdym halloweenowym przyjęciu wszystkie byłe robiły mi megaawantury.
Cieszę się, że jesteś supertowarzyska i wyluzowana
i że takie rzeczy nam nie grożą.
Oboje kochamy przyjęcia. Ale ja bardziej...
- kocham cię. - Też cię kocham.
I kocham te przebrania.
Możesz powtórzyć, o co w nich chodzi?
Jesteśmy nową społecznościową superapką – Tweed Feed.
Jakby Insta ze Snapchatem
puknęły się z Friendsterem, a to chyba coś z lat 70.?
Zaufaj mi. To będzie biba roku. Bomba!
Będzie jazda bez trzymanki!
O ja cię! Melanż na wypasie.
Luks. To będzie najlepsze Halloween świata!
{an8}Moja pierwsza hollywoodzka lans imprezka. Możecie robić zbliżenie.
{an8}- Spoko. Bulwar Zachodzącego Słońca. - Wolę Fountain Avenue.
BoJack musi uwielbiać Halloween, skoro co roku robi taką bibę.
O tak, jest fanem przebieranek.
{an8}- Kim jesteście i co tu robicie? - Dobre.
{an8}- Udajesz, że nie znasz starego kumpla. - Po co przyleźliście?
{an8}Pamiętasz, jak zaprosiłem cię na Halloween i powiedziałeś, że wpadłbyś,
{an8}ale organizujesz prywatkę u siebie?
{an8}No tak. Moi goście zaraz się pojawią, więc chyba musicie już iść.
{an8}Pomyślałem: „Może czas na balangę crossoverową?”.
{an8}Więc wziąłem swoich gości... Chwila napięcia... Do ciebie!
{an8}Pierwsza w historii chwila napięcia. Jest 1993 rok.
{an8}Wchodźcie, kochani!
{an8}O w dupę. Co tu robicie?
{an8}Rok temu powiedziałeś: „Musimy to powtórzyć za rok”.
{an8}Czyli tak naprawdę mówisz dokładnie to samo już 11 lat.
To do mnie niepodobne.
O nie. To Peanutbutter. I goście? Nie. Czy to...
Tak jest! To twoja 25. impreza na Halloween z rzędu!
Halloween!
- Halloween! - Nie, proszę nie. Weźcie, nie...
Będzie biba? Nic nie mówiłeś.
Bo nienawidzę tych imprez. Nie robię nic, co roku modlę się,
{an8}żeby się nie odbyły, a one i tak się odbywają.
{an8}A ja się czuję jak idiotka, bo nie mam przebrania.
{an8}- Ja też nie mam. - Masz na sobie kostium.
W sensie, że wszyscy wkładamy kostiumy
i pokazujemy tylko część siebie swoim najbliższym,
a prawdziwe „ja” jest ukryte?
Nie, o to, że masz na sobie kostium z serialu,
- w którym oboje gramy. - Fakt.
Lecę do apteki i w coś się przebiorę. Niech impreza nie umrze!
Zrobię wszystko, żeby umarła.
Kurde. Impreza na Halloween.
Uważajcie. Przepraszam. Używajcie podkładek... Czy ktoś może...
- Ty! Od Marva. Będziesz portierem. - Się robi!
Jestem świetna w otwieraniu drzwi. Masz cukierki dla dzieciaków?
{an8}Nie. Nie wiem, weź screenery z Emmy.
{an8}Rewela!
Dzieciaki nie zjedzą lunchu na myśl o Franzu.
{an8}Po co brać słodycza, jak możesz Sipowicza?
{an8}Co? Idź otwierać te drzwi, aż ci nie każę przestać.
{an8}Się robi, szefie.
- Diane! Za kogo się przebrałaś? - Spiętą pisarkę nieznoszącą imprez.
Zajebiście ci wyszło.
Wpadłam tylko zostawić scenariusz. Jak tam party?
Skąd mam wiedzieć? Robię tu za portiera, jak zawsze.
{an8}Cuks albo psikus.
{an8}Jesteście za starzy na cuksy i psikusy i za młodzi, żeby wejść na tę imprezę.
O nie! Po co dałem wybór między cuksem i psikusem?
Chciałem tylko cuksa.
Wróćcie pięć lat starsi lub trzy młodsi.
A jak teraz?
{an8}Okej. Możesz wejść.
- Spoko chata. - Dzięki.
- Nie moja, mojego faceta. - Serio?
- I każe ci otwierać drzwi? - Wcale nie każe, tylko...
O kurde, masz rację. Co ja robię? Co ja robię ze swoim życiem?
Sądząc po ubraniu, latasz samolotem czy coś?
Jak się tu przeniosłam, miałam 18 lat, teraz mam 35!
- Wszystko dzieje się tak szybko! - O nie! Też mam 18!
To zaraz będę miał 35? Wtedy można być prezydentem.
Ja nie chcę! To za duża odpowiedzialność!
Nie chcę już tak dłużej żyć. Zajmij się tym.
O nie! Już dopadły mnie pierwsze obowiązki.
Mam żyć swoim życiem!
Chłop mnie powinien uwielbiać. A moje aspiracje leżą uśpione.
Nie chcę pustej pato pompy,
ale czy ktoś pada przede mną plackiem, żeby mnie posadzić pod drzwiami?
Ten poncz ma w sobie zdecydowanie za mało alko.
Jak mam się kisić z miernotami, to chociaż się skuję.
Chyba mamy tu poncz z prądem! Po jednym nie padnę.
Rozumiem, że Z archiwum X,
chcę wiedzieć, co się stało z archiwami od A do W.
Chciałbym je zobaczyć. Wszystkie.
- Hej. - Hej, tu jesteś.
Skarbie, zniknąłeś, kiedy poszłam do łazienki.
Przepraszam. Superowe balangi strasznie mnie rozpraszają.
Ale teraz już nie odej... O matko! To jest Erica?
Nie, nie idź do niej.
Erica zna tutaj tylko mnie.
Niegrzecznie ją tak zostawiać.
To może pójdę z tobą?
Wiesz, że po lobotomii czołowej nie umie rozmawiać z dwiema osobami.
Może pogadaj z... gościem z Wolnego dnia Ferrisa Buellera?
Benem Steinem?
Założę się, że ten słynny nudziarz to dusza towarzystwa. Zaraz wracam.
- Nie idź... - Erica! Bomba kostium!
Gdzie znalazłaś tak obrzydliwą... Przepraszam, pomyliłem się.
To na pewno dobry pomysł, 13-letni Toddzie?
Takie są zasady podczas Halloween.
Jak nastolatek nie dostaje cuksa, to rzuca srajtaśmą.
Okej.
Węszyłem już wszędzie. I nie znalazłem żadnej mumii.
Jak to mówił Carnarvon na wykopaliskach: „Zobaczymy jakąś mumię?”.
A Carter mu w kółko na to: „Może jutro”.
- Dobrze. - Muszę zapytać.
O co chodzi z tą mumią?
Byłam na castingu do Mumii. Z Brendanem Fraserem.
Myślałam, że dobrze mi poszło. Wtedy stało się coś strasznego.
- O Jezu, co? - No więc... nie dostałam tej roli.
I tyle? Nie dostałaś roli?
Marzyłam o niej. I teraz mam traumę.
To największe zawodowe niepowodzenie w 2004 r.
Proszę, zrób to dla mnie i trzymaj mumie z dala ode mnie.
Obiecuję. Żadnych mumii.
Pamiętasz, jak panna ocipiała, bo zobaczyła mumię?
- Co to była za lacha? - Właściwie to Jessica Biel.
Kto?
- Moja była żona. - A, ta!
Sprowadziłeś na te imprezy tyle żon i dziewczyn,
- że już ich nie ogarniam. - Tylko nie zapomnij o Pickles.
Dlaczego kelnerka mi nawija o piklach? Wjadą przystawki?
To moja dziewczyna. Ma na imię Pickles.
Jak do mnie zagadasz, ale nie pamiętasz imienia, to pomyśl:
„Nie przypomnę sobie. Marnowanie czasu”. Jak dodasz „Y”, to wyjdzie,
że chodzi o marynowane pikle, tylko z „S” na końcu.
- Co? - Jestem Pickles.
Na nazwisko Woporek.
Tę mam zapamiętać? Będzie z nami dłużej?
Fajnie, że się tak droczysz. Czuję, jakbym należała do paczki.
Jak po tobie jedzie, to znaczy, że cię lubi.
Ludzie tak myślą, jak po nich jadę?
Świetnie.
A jak Pinky wygrał konkurs na przebranie,
ale okazało się, że stracił wszystko w pożarze
i założył to, co mu zostało?
Co za hicior!
Właśnie, muszę ogłosić konkurs.
Moje plecy! Na co mi to?
Macie wiele wspólnych wspomnień.
Ciężko uwierzyć, że tak imprezujemy od 1993 r.
- Urodziłam się w tym roku. - O tym nie miałem zielonego pojęcia.
Zdrowie.
Dobrze się bawisz?
Świetnie się bawię, ciągle tłumacząc, o co chodzi w moim przebraniu.
Mam taki pomysł. Jak nie kumasz cudzego przebrania,
nie musisz mu o tym mówić. Żyj dalej.
- Chcesz już iść? - Nie. Jest super.
Wcale nie chcę iść.
Chcę już iść!
Kto mnie zastawił żółtą wojskową landarą?
- To ja. - Od kiedy jeździsz hummerem?
To służbowy. Podoba mi się, bo pasuje do czapki.
No i ma miejsce na kije do golfa. I rany, jak on mruczy.
Weź się nim karnij i obczaj fureksa.
Co to za kositium?
- Diane! Cześć. - Cześć.
Czy jestem Javierem Bardemem w Vicky Christina Barcelona?
Bo... trójkącik.
- Właśnie próbuję wyjechać. - O kurczę.
Wiedz, że wiem, że ty i Butter macie wspólną przeszłość.
- Butter? - Rozumiem to,
więc nie ma powodu odwalać jakieś szopki czy zazdrościć.
- Nie jestem zazdrosna. - Super.
Ja też nie jestem, nawet jeśli na maksa mnie onieśmielasz.
Ale gdybyśmy były o siebie zazdrosne, to zupełnie normalne.
Więc tak czy siak totalny luz. Totalny luz.
Może wypijemy kilka szotów, żeby uczcić to, jakie jesteśmy normalne?
Tak, to idealne warunki.
Okej, pa, Diane!
- Wszystko popsułam? Jestem głupia. - Nie, to tylko Diane.
Nienawidzi imprez i dobrej zabawy.
To nieprawda. Kiedyś to lubiła.
Jak się zaczęliśmy spotykać, najbardziej lubiłem to,
że bawiłem się z nią lepiej niż z innymi eks.
Znowu gadamy o twoich byłych? Super.
Chociaż z Jessicą też było fajnie. Dlatego spotykałem się z nią po Katrinie.
Katrina była wredna i cyniczna, a Jessica słodka i pełna życia.
Tak, fantastyczna kobieta.
Ale teraz, jak o tym myślę,
to kiedy poznałem Katrinę, też była pełna życia.
Chcesz jeszcze drinka? Ja idę się napić.
Cholera. Co za zbieg okoliczności.
Dlaczego te wszystkie energiczne kobiety
po rozstaniu ze mną stają się zgorzkniałe i okrutne?
Gdzie tu jest wspólny mianownik?
Hej, słońce.
Był pociąg i prowadzący przeprowadził nas przez basen.
Ale zabawa!
- Gdzie byłaś? - Chcę do domu.
- Co? Przecież jest super! - Dla mnie niespecjalnie.
Nikogo tutaj nie znam.
Jasne, że znasz. BoJack! Pamiętasz moją żonę, Katrinę?
- Nie pamiętam. - Ekstra.
- Pójdę się wysuszyć. Pogadajcie sobie. - Nie, Peanutbutter, proszę...
Dzięki, bardzo fajne przyjęcie.
W dechę.
- Co to za kapelusz? - Jestem Blossom Russo.
Kurde, właśnie, jest Halloween! Muszę się przebrać. Dzięki, facetko.
Kocham imprezy. Jak sam wiesz. Ale może już pójdziemy?
Tu jest taka ilość sławnych ludzi, że czuję się niepewnie.
Diane. Sławni ludzie niczym się od nas nie różnią.
Znaczy ode mnie. Bo jestem sławny.
Mama? Nie mogę teraz rozmawiać.
Zadzwonię jutro, chyba że tylko dzisiaj wyłazisz z krypty.
Idź się przedstaw. Na pewno się ucieszy.
- Albo może pójdziemy do domu? - No weź.
To Halloween, noc, kiedy pokonujesz lęki.
Dlatego to noc strachów.
Żeby się z nimi oswoić i przestać się bać.
Więc naprzód, zwalcz lęki.
Hummer Todda jest zastawiony niebieską teslą.
Szukam właściciela niebieskiej tesli.
Badania mówią, że używane auta są lepsze dla środowiska, doceniam,
ale ciągle przez ciebie nie mogę wyjechać!
- Cześć. - Cześć.
- Dzięki za nowy scenariusz. - Drobnostka.
Słuchaj. Ta podwodna scena...
Chcesz o tym pogadać?
- Nie. - Okej.
Wrzućmy to do pudła z rzeczami, o których nie gadamy.
- Co to ma znaczyć? - Przecież nie chcesz gadać.
Ale chujowa biba.
Nie mam przebrania, a nie chcę wyglądać jak osioł
- na własnym byczym przyjęciu. - Mam pomysł.
Już. Jesteś lampką koniaku. Kumasz? Koń-ak?
Czad. Powinnaś być producentką czy coś.
Jasne.
- Może kiedyś. Teraz leć do drzwi. - Już.
Suchy. Wybacz, ale zaciekawiła mnie grupka wywołująca duchy.
Jeden z nich powiedział mi: „JALADREIPYW”.
- Co to może znaczyć? - Fajnie.
Ben Stein przedstawił mi Tima Allena i dyskutowaliśmy o rządowych wydatkach.
- Właśnie tak chciałam spędzić Halloween. - Przepraszam.
Chociaż skoro po twoim serialu zmienił nam się próg podatkowy,
może trzeba zwracać uwagę na to, jak rząd wydaje nasze pieniądze.
- Co? - Już nie wiem.
Jak to przeanalizujesz,
prawdziwy wolny rynek jest o wiele bardziej fair
niż odgórna redystrybucja oparta na „potrzebach”.
- Wystarczyło 10 minut z Timem Allenem? - Nie było cię półtorej godziny!
Tak to jest, jak się dobrze bawisz.
Ja się wcale dobrze nie bawię!
Muszę mieć kostium. Nie mogę być nieprzebrany.
Chodź ze mną.
- Stój tak. Zawiniemy tu. - Co...
- Tu. Dobra. Taśma... - Nie. Co...
Wiem, że mają tam czarny dym,
ale w gruncie rzeczy to taka Wyspa Gilligana, nie?
Dziękuję.
Nie!
Jessica!
Czy jestem piosenką Hammonda i Warren nagraną przez Tinę Turner,
ale wylansowaną przez Ace of Bace? Bo „Nie odwracaj się”!
Mumia!
Ale jak to pojedynek? Taki pojedynek, pojedynek?
Czekaj, ktoś tu...
- Baby Björn Borg. - O matko! Tak!
Czego chcesz?
Chciałam cię przedstawić. Znaczy siebie.
Wiadomo. Sam siebie już znasz, więc...
Rany... Chciałam ci tylko powiedzieć, że uwielbiałam Rozbrykanych.
W dzieciństwie mieli na mnie wielki wpływ. Więc... Dzięki.
Ciepło mi na samą myśl o tej piosence.
Te trzy sierotki raz, dwa, trzy...
Sorry, gadam przez telefon.
Przepraszam.
Tak, mamo, słyszę cię. Nie. To nikt ważny.
Kumam, że to klub Glee.
Ale dlaczego śpiewają też poza tym klubem?
Skąd się bierze muzyka? To jakaś ściema.
Kazałeś mi zagadać do BoJacka i zrobiłam z siebie idiotkę.
- Nie. - Nie dam rady.
Radzę sobie w małych grupach. Jestem świetna na chatach i forach,
- ale nienawidzę takich imprez! - Co?
- Nie. - Tak!
Wiem, ile to przyjęcie dla ciebie znaczy.
Ale nie jestem bardziej towarzyska niż twoje byłe. Za duża presja!
Przepraszam!
- Pickles, przepraszam. - Za co?
Nie powinienem tyle gadać o byłych. Nie musisz się tutaj świetnie bawić.
Ale się bawię.
I to nie ma związku z tobą, twoimi byłymi, twoją byłą Diane,
która znowu tutaj weszła...
Teraz szukam kogoś, kto ma niebieską teslę,
czerwone maserati i złoty helikopter!
- Spadajmy już stąd. - Nie chcę stąd spadać.
Świetnie się bawię! Tutaj jest super!
Co jest kelnereczce?
Zostawiłeś mnie samą na całą noc!
Tak niewiele od ciebie wymagam. Nigdy nie słuchasz.
Wiem, ale teraz cię słucham i przysięgam, że będę przy tobie teraz i zawsze.
Jak Kevin Arnold przy Weenie. Czy dam radę?
- Jasne, że dam. - Nie.
W tej chwili już chcę być sama.
Baw się dobrze z tą bandą swoich znajomych liberalnych hipisów.
- Ja idę do domu. - Kar-nina, nie idź!
- Koniec imprezy. - Dobra.
Spotykajmy się tutaj co roku, okej?
Wpadnijcie wszyscy do mnie za rok. Choćby nie wiem co!
Miałeś dla mnie zrobić jedno, chronić mnie przed mumiami.
- Nawet tego nie umiesz! - Na moją obronę,
przebrałem się za pamiętnik, co ogranicza sprawność.
A jak ja się czułam na castingu cała w bandażach?
Poszłaś na casting do roli mumii?
Mamo, muszę kończyć. Zadzwonię jutro.
Zajmiemy się pogrzebem taty. I... przykro mi.
- Młody, co się dzieje? - Chyba bibka panu zdechła.
Myślałem, że jak to się stanie, to coś poczuję.
Nie wiem co, ale coś tam.
A nic nie poczułem. Co jest ze mną?
Nic. Czasami imprezy się kończą.
Ta wcale nie musi się kończyć. Mogę tu jeszcze trochę posiedzieć.
Jasne. Dobry pomysł. Posiedź sobie, ile chcesz.
Tak?
Okej.
- Zepsułam ci kolejne Halloween. - Wcale nie.
Miałeś myśleć, że lubię balować.
Nie musisz udawać kogoś, kim nie jesteś.
- Przecież już cię kocham. - Co?
I będę cię kochał, nieważne którą wersją Diane jesteś.
Możesz dać mi prawdziwą wersję.
No i dobrze.
Już wiem, że nie lubisz imprez, więc nigdy się o to nie pokłócimy.
Tak.
Naprawdę wyszłam przed BoJackiem na straszną kretynkę.
Jeżeli cię to pocieszy, on na pewno nie będzie pamiętał waszego spotkania.
Dobra, nowa strategia.
Teraz szukam czterech silnych budowlańców, którzy podniosą moje auto
i wyniosą je na ulicę jak w reklamie mentosów.
- Chętni? - Pickles, otwórz mi.
Zostaw mnie w spokoju!
Co jej? Nie trafiła pytań na maturze? Oblała egzamin na prawko?
Ma kosę z kumpelami z gimnazjum?
- Nie. - Marzyła o roli Sally Bowles
w szkolnej adaptacji Kabaretu, a reżyser widzi ją w roli konferansjera?
Dlaczego tak się dzieje?
Spotykam wspaniałe kobiety, czyli Pickles, ciebie, Katrinę, Jessicę.
I je rujnuję.
Nie jestem ruiną.
- Chodzi o to... że nie słucham. - Jasne. Fakt.
To strasznie wkurzające, że nie słuchasz.
Dzięki, nie musisz mi słodzić, żeby poprawić mi nastrój.
Wiesz co? Nie.
Chodzi mi o to, że wcale nie słuchasz. Powtarzam: wcale nie słuchasz.
- I to nie jest twoja jedyna wada. - Jest ich więcej?
- Co łączy te wszystkie kobiety? - Podłość?
- Jak się zaczynasz z nimi spotykać. - Są super?
Są młode. Umawiasz się z dwudziestolatkami.
Rzeczywiście.
Nie są ukształtowane. Tyle że życie zmienia ludzi.
- Mnie nie. - Właśnie o to chodzi.
Nie rujnujesz tych kobiet, one dorastają.
Chcesz powiedzieć, że one dorastają, ale ja się w ogóle nie starzeję?
Dobra. Jak to naprawię?
Zacznij się spotykać z kimś starszym...
- Albo? - Albo dorośnij.
Bo inaczej one wciąż będą cię przerastać.
Mogę spróbować?
Po pierwsze usiądź prosto i napij się dużo wody.
Dzięki.
Wiem, przez co przechodzisz.
Też byłam w takiej sytuacji. Ciężko jest na tych imprezach.
Właśnie.
Ciężko być nową dziewczyną.
Balować w domu sławnej osoby na przyjęciu z 25-letnią historią
i z ludźmi, których Peanutbutter zna milion lat.
- No i jeszcze z tobą. - No i ze mną.
A jak jestem tylko odskocznią?
Też nią byłam. I kochał mnie na maksa przez 10 lat.
Jedyne, co naprawdę wiem o tym facecie, to że kocha osobę, z którą jest,
mocno i bezwarunkowo.
Nie musisz się mną przejmować, bo ja już nie jestem numerem jeden.
Teraz ty jesteś.
A teraz wybaczcie, ale lecę do domu tym zasranym helikopterem.
- W porządku? - Tak.
Właściwie cieszę się, że miałeś te wszystkie żony,
bo to znaczy, że mam najlepszą wersję ciebie.
- Tak jest. Wersja 4.0. - Ładnie zabrzmiało.
Wracamy do domu pobyć tylko we dwoje?
Co ty? Widziałam na Tweed Feedzie,
że Tor, czyli były Josephine, ogarnął megaimprę w NoHo.
Że co?
Jest alkozjedżalnia i zawody w piwnego ping-ponga.
Wzięłam nowe przebranie, żebyśmy nie wyglądali tak samo na fotkach.
Ja nigdy nie dorosnę!
Gdzie idziecie? Jest Halloween.
No to jestem... Co do?
- Gdzie są wszyscy? - Musimy to powtórzyć za rok.
Idę spać.
Kocham Halloween.