NETFLIX ― SERIAL ORYGINALNY
Żadna żywa istota nie zachowa poczytalności,
obcując jedynie ze światem rzeczywistym.
Według niektórych nawet skowronki i pasikoniki są zdolne śnić.
Hill House, dom niepoczytalny,
stał samotnie przy wzgórzach, skrywając wielki mrok.
Gdy wprowadzała się do niego moja rodzina, miał już 100 lat.
Może przetrwać drugie tyle.
Ściany w jego wnętrzu były pionowe,
mury – równo ułożone,
a podłogi – mocne.
Drewno i cegły składające się na Hill House były pogrążone w ciszy.
Cokolwiek tam bytowało,
robiło to samotnie.
WTEDY
Spokojnie, Theo. Wracaj spać.
Nie obudzimy rodziców?
Nie trzeba.
W porządku, Nellie?
Boisz się?
Rozumiem.
Czasem też tak mam.
- A ty dlaczego nie śpisz? - Bo Nellie się obudziła.
Kto to był?
Pani z wykrzywioną szyją.
Znowu ona?
Gdzie była?
Ojej.
Lepiej tam zajrzyjmy.
Tutaj?
Twój starszy brat ją wystraszył. Oni są groźni.
A jeśli się schowała?
Dawno uciekła.
Wszyscy możemy wracać do łóżek.
Proszę.
Pamiętasz, co mówiliśmy?
O naszych snach?
Że się rozlewają.
Właśnie.
Tak.
Zupełnie jak szklanka wody.
A sny dzieci są wyjątkowe.
- Są jak... - Ocean.
- Tak jest.
I większe sny...
czasem wychodzą za brzeg.
Wracaj do łóżka, Stevie.
Wiem, że pani z wykrzywioną szyją jest straszna.
Ale to tylko
zwykła kałuża.
Ile jeszcze musimy tu mieszkać, tato?
Cóż, mama i ja musimy najpierw skończyć remont.
A potem ktoś musi kupić dom.
Wtedy się wyniesiemy?
Owszem.
Tak jak ostatnio.
A teraz idźcie spać.
Kocham cię.
Miłych snów.
Tańczę po pokoju.
Czerwonym pokoju.
Tańczę po pokoju.
Czerwonym pokoju.
Śni ci się, Shirl.
Pandom nic się nie śni.
Pandom?
I nie jedzą klusek.
Jasne.
Wszyscy żywi?
Nellie miała koszmar.
A Shirley znowu gada przez sen.
O czymś ciekawym?
Że pandy nie jedzą klusek.
Luke?
Carl jechał trasą 86 podczas burzy.
Pamięta ją pan?
Skąd, był pan w Los Angeles. Była okropna.
Nie lało tak strasznie od dziesięciu lat.
Był za miastem, gdy stracił panowanie nad kierownicą.
Staranował barierkę i zleciał do rozpadliny.
Wóz dachował i nie było go widać.
Zwłaszcza w taką ulewę.
Cały czas tam wisiał.
Godzinami.
Przypięty pasem, głową w dół.
Mówili mi, że sięgał do klaksonu,
ale ze złamaną ręką nie mógł za długo trąbić.
Właśnie tak umarł.
Obrócony do góry nogami, trąbiąc ile sił.
Kiedy to się zaczęło?
W noc po jego śmierci.
Na początku czułam krople wody.
Jakby na twarz padał mi deszcz.
Słyszałam trąbienie klaksonu.
Krótkimi seriami.
Dość głośne, by mnie obudzić.
A później, tuż po tym, jak go pochowano...
W noc po jego pogrzebie...
Poczułam, że coś kapie mi na policzki...
i usłyszałam klakson.
A gdy spojrzałam w górę...
zobaczyłam go.
Zwisał stamtąd...
głową w dół.
Widziałam, jak woda...
ściekała mu z włosów.
A jego twarz była...
cała fioletowa.
Jakby spłynęła mu do niej cała krew.
Wydaje się, że powinnam krzyknąć, widząc coś takiego, ale tak nie było.
Tylko się gapiłam.
Wpatrywałam się w niego jak głupia.
Wtedy rozdziawił usta.
Ale krzyknął.
Tylko zatrąbił.
Trąbił jak klakson.
Tak głośno.
Tak głośno, że aż spadłam z łóżka.
I wtedy krzyknęłam.
Z zaskoczenia, gdy uderzyłam o podłogę.
Nagle przypomniałam sobie: „Przecież umiem krzyczeć.
Chyba powinnam”.
Wrzasnęłam więc
i wybiegłam na korytarz, potykając się.
A gdy zniknął znad łóżka,
wybuchnęłam płaczem.
Od tamtej pory śpię w innym pokoju.
To bardzo ciekawe, pani Walker.
Irene.
AUBURN, KALIFORNIA
Irene.
DZIŚ
Zrobimy tak.
Rozejrzałbym się po domu i rozstawiłbym sprzęt.
Chciałbym też spędzić tam noc.
Rety.
Bez obaw.
Nie obiecam, że wspomnę o tym w książce.
- Skąd... - Niewykluczone.
Dziękuję za tę rozmowę.
NAWIEDZONY DOM NA WZGÓRZU STEVEN CRAIN
Mogłam się przyznać, że pana czytam.
Pierwsza to moja ulubiona.
„Drewno i cegły składające się na Hill House były pogrążone w ciszy.
Cokolwiek tam bytowało, było samotne”.
Nawet sobie tego nie wyobrażam.
Najsłynniejszy nawiedzony dom w Stanach.
Gdy się wprowadzaliśmy, jeszcze nie był taki sławny.
Zresztą
i tak wygrałaś.
Jak to?
Jeśli naprawdę zobaczyłaś męża zwisającego z sufitu,
ja się przy tym chowam.
Nigdy nie widziałem ducha.
Ale książki...
Ani w Arlington, ani w Danvers, ani w Alcatraz,
ani na Queen Mary, ani w Williamsburgu.
Ani w Hill House.
- Tak pan o nich pisze, że... - To cudze opowieści.
Ludzi takich jak ty.
Ja tylko nadaję im głos.
Cóż.
Oby dzisiejsza noc to zmieniła.
- Dlaczego? - Może o Carlu opowie pan własnym głosem.
Skoro tak za panem przepadał, może...
dlatego stało się to wszystko.
Powiem ci coś, czego nie znajdziesz
w książce o Hill House.
Słucham.
Wiesz, czego nie doszukałem się przez te wszystkie lata?
Sensu.
Też na to nie licz.
A co u pańskiego rodzeństwa?
Zawsze byłam ciekawa.
Jak się teraz miewają?
Wiem, kto powinien napisać książkę.
Pana ojciec.
Tylko dziś.
A co z twoim bratem?
Wolę spać tutaj.
Gdyby pani wróciła.
Dobrze.
Ale tylko dziś.
Poleżę z nią trochę.
Dobranoc.
Przyniesiesz kocyk?
- Tak. - Dzięki.
DZWONIĘ DO: SHIRLEY
Przepraszam.
Zatem...
nie chcą państwo otwartej trumny?
Skąd.
Chcemy. To nie tak.
Wasza matka już za to zapłaciła.
Zgadzamy się.
Chodzi o Maxa.
Chyba jest dość...
Trochę zdenerwowany?
Całkowicie przeciwny.
METHUEN, MASSACHUSETTS
Przepraszam.
Cześć, jestem Shirley.
Dom pogrzebowy.
Możesz się czuć nieco dziwnie,
ale to normalne.
Tata i mama przyjechali tu,
bo zależy im, by pożegnać się z babcią.
Właśnie tak można to zrobić.
Powiesz jej, że ją kochasz.
Nie muszę się żegnać.
Wiele osób tak myśli,
ale potem jest im o wiele lżej.
Mama tak mówi.
Ale się myli.
Babcia siada w nocy na moim łóżku
i gładzi mi włosy.
Wpatruje się we mnie.
Chyba oczy ją pieką.
Dlaczego?
Bo nie mruga.
Mówi Nell. Zadzwoń to mnie.
Wszystko jest takie pokręcone. Nie umiem tego wyjaśnić, ale...
martwię się o Luke'a.
Rozmawiałaś z nim? Zadzwoń.
DZWONIĘ DO: NELL
Przywieźli.
Super.
Tu Nell, zostaw...
Świetny pomysł.
To idealna reklama. Dajmy je na stronę.
Na papierze też dałoby radę.
Gdyby ludzie kupowali gazety.
Jezu!
Skaranie z tym kominem.
To miało być najprostsze.
Tutaj nic nie jest proste.
Jesteś cały, tato?
Dom się gniewa, że przepycham komin.
Pan Dudley coś dla ciebie ma.
Nie wiem, czy będzie pasował, młoda damo.
I chcę go z powrotem.
Dostałam.
Otwieraj!
Pan Dudley mówi, że to główny klucz,
więc powinien otwierać każde drzwi.
To dziwak.
Tamta pani też.
Tata mówi, że dbali o dom od lat,
więc chyba mają właściwy klucz.
Jak myślisz, co tam jest?
Może maszyna do waty cukrowej?
Ale by było.
Albo kucyk?
Raczej nie.
Nic z tego.
Dlaczego nie kucyk?
Coś się tam ruszało.
Widziałam pod drzwiami cień.
Te drzwi były zamknięte całymi latami.
Jeśli znajdziemy tam kucyka, to martwego.
Ten też nie pasuje.
Gdzie ten cholerny klucz?
- Nie mów tak. - Tobie wolno.
Żaden nie pasuje.
Nie można rąbnąć młotkiem?
Klucz się znajdzie.
Ja też jestem ciekawa.
Spytajmy taty, czy ma więcej.
Tato, daj więcej kluczy!
Nagły wypadek!
Sama dobrze wiesz,
że z Nell są same nagłe wypadki.
Wiem, ale była zdenerwowana.
Shirl...
Bardziej niż zwykle.
Mówiła coś o Luke'u.
Do niego zadzwoń.
Dzwoniłam.
Nie odbiera.
Więc opchnął telefon albo jest na odwyku.
Nic nam do tego.
Nie mogę się o to martwić. Jestem w pracy.
Ty? W pracy?
Zgadza się.
Masz coś do dodania?
Jasne, zostaw to mnie.
Zwal wszystko na mnie, jak zawsze.
Bo jestem najstarsza.
- A, zaraz. Ty jesteś! - Dobrze.
Zajmę...
Jezu.
Herbaty?
Proszę.
Dziękuję.
Ta kamera wyłapuje, wie pan,
byty nadprzyrodzone?
Nie uznaję tego słowa.
Z której strony zwykle śpisz?
Mówię o samym słowie.
Nadprzyrodzone.
Wszystko dzieje się w przyrodzie,
ale nie każdą rzecz pojmujemy.
Kiedyś ludzie umierali ze strachu, widząc zaćmienie.
Nie wiedzieli, czym było.
Okiem wściekłego boga?
Złym duchem?
Ale to nic nadprzyrodzonego.
Gdy je zrozumieliśmy...
stało się zwyczajne.
Wolę termin „niepojęte”.
Czyli naturalne, lecz, jak dotąd, niezrozumiałe.
I kamera to wyłapie?
Nie, nie trzeba. Tak tylko sprawdzam.
Powtórzyłabyś imię?
Dzięki, Paige.
DZWONIĘ DO: NELL
Tu Nell. Zostaw wiadomość po sygnale.
Tu Steve. Wybacz, nie odebrałem.
Shirley mówiła, że martwisz się o Luke'a.
Dzwoniłem do centrum odwykowego.
Wyobraź sobie, że nie bierze już trzeci miesiąc.
Jeśli chcesz pogadać, mam jutro wolne.
Wszystkiego dobrego.
Poważnie.
BOSTON, MASSACHUSETTS
Cześć.
Theodora.
Jezu.
Skąd cię wytrzasnęli?
No to opowiadaj.
O czym?
Kim jesteś?
Co robisz? Skąd pochodzisz?
Bo mieszkasz w domu pogrzebowym.
Ja przyjechałam studiować. Socjologię.
Masakryczny program, ale uwielbiam Boston.
Świetne miasto.
Co robisz?
Brzydzę się zarazków.
Spoko, nie obrażam się.
Fajnie było.
Żebyś wiedziała.
Mam jutro pracę.
Od rana.
Dobra.
Uraziłam cię?
Nie, po prostu zrobiłyśmy swoje.
Jasne.
Cześć.
Wiem, że wolisz przesiadywać z trupami...
Nie doceniasz się.
Mam piwko.
Nowa koleżanka?
Wróci jeszcze?
Nie. Jest urocza, ale ma masę kompleksów.
Krótkie spotkanie chyba nie ujawnia aż tyle.
Wcale nie krótkie. Lubię dawać.
Jak chłop.
Nawet gorzej! Jak chłop z bractwa!
Nie sądziłam, że będzie się tędy przewijać tyle lasek.
Dzwoniła dziś Nell.
Gorzej z nią.
Bycie nią to kaszana.
- Do ciebie dzwoniła? - Nie, coś ty.
- Nadal nie gadamy. - Theo!
Daruj. Czekam na przeprosiny.
Wytyczam granice. Ty też kiedyś spróbuj.
Co jej dolega?
Nie wiem.
I nigdy się nie dowiesz.
Jedna noga u czubków, druga – na bananie.
Od dziecka.
Granice.
Podobno chodzi o Luke'a.
Sama nie wiem. Trochę się wystraszyłam.
Luke odezwie się,
gdy braknie mu kasy.
Ale stale martwię się... że jednak nie.
Albo że już więcej go nie zobaczę.
Granice.
W jego przypadku polecam mur.
JACKSONVILLE, FLORYDA
DZWONI: NELL
Nell?
Tatusiu?
Wszystko gra, skarbie? Która godzina?
Pamiętasz panią z wykrzywioną szyją?
Tak.
Wróciła.
Dobrze...
Dobrze.
Gdzie teraz jesteś?
W domu.
W łóżku.
Jedź do Steve'a i Leigh.
Przejadę się do Orlando
i złapię samolot.
Steve jest najbliżej. Jedź do niego.
Dobrze? I jutro się spotkamy.
Dobrze.
Kocham cię, tato.
Wszystko... gra?
Tak.
Wybacz, że cię obudziłam.
Dobranoc, tato.
Nie wiem. Przecież...
Tak, jadę. Jadę.
Wstań.
- Wstawaj, Stevie. - Tata? Co się dzieje?
Chodź, trzeba się wynosić.
- Dlaczego? Co jest? - Po cichu.
A buty?
Pobiegniemy.
- Co się dzieje? - Cicho.
Będę cię nieść.
Tato...
Nie otwieraj oczu, choćby nie wiem co.
Nie otwieraj.
Słowo?
- Ale... - Dajesz słowo?
Słowo.
Nie otwieraj oczy za żadne skarby.
Nie otwieraj.
No dobra.
Dobra.
Nie patrz!
Do wozu!
Widziałem Abigail w oknie!
Była tam w oknie!
Co się dzieje? Gdzie jest mama?!
Chyba była na górze!
To nie mama.
A co z mamą?
Tato! Nie może tam zostać!
Tato!
Mówiłem ci, że nie mamy o czym gadać.
Nie będziesz mi rozkazywał.
Twoja siostra cię potrzebuje.
Wracaj do domu i jej pilnuj. Nie spuszczaj jej z oka.
- Ja nie... - Widzimy się u ciebie.
...nocuję u siebie.
25 °C
Nellie jest w czerwonym pokoju.
Do niedawna stał tam znak stopu, prawda?
Nie wiem.
Tak sądzę.
Słup stoi, ale znaku brakuje.
Dzieciaki często je kradną.
Jest tu dość typowy ruch.
Poczwórne skrzyżowanie bez znaku stanowi duże ryzyko stłuczki.
Spało ci się lepiej z mężem, prawda?
Oczywiście.
Pewnie zwracasz uwagę na klaksony, bo gorzej sypiasz.
Dawniej cię nie budziły.
A woda...
W noc wypadku była straszna ulewa.
Jedna z najgorszych od lat.
Tak.
Dach ci przecieka.
Tylko nie widać tego przez tę całą sztukaterię.
Wczoraj kropiło, a i tak na mnie pociekło.
Lepiej to załataj. Z przeciekami nie ma żartów.
Ale to powszechne, Irene.
A człowiek, który zwisał z sufitu?
Umysł...
jest bardzo potężny.
Zwłaszcza podczas żałoby.
Wiem, co widziałam.
Woda i klaksony...
Mimowolnie wyobrażałaś sobie jego śmierć.
Widziałam go.
Dusiłaś to w sobie...
i odezwało się nocą. Co zrobić.
To nie do końca prawda, że nie widziałem duchów.
Widziałem ich mnóstwo.
Ale nie w tym sensie.
Rodzą się z wielu powodów.
Ze wspomnień, marzeń,
sekretów...
Z żalu, gniewu i poczucia winy.
Ale moim zdaniem
najczęściej widzimy to, co chcemy zobaczyć.
Dlaczego chciałabym oglądać Carla w takim stanie?
Lepsze to niż nie zobaczyć go wcale.
Najczęściej sami tego chcemy.
NAWIEDZONY DOM NA WZGÓRZU DLA IRENE
„DZIĘKI ZA WSPARCIE. COKOLWIEK TAM BYŁO, BYŁO SAMOTNE”.
Dziękuję panu.
- Carl by się ucieszył. - Nie ma za co.
NAWIEDZONY DOM NA WZGÓRZU
80,000 SŁÓW
Że co, kurwa?
- Nie podeszło ci? - Nie, nie podeszło.
Co jest?
- Mój brat wydymał całą rodzinę. - Zaraz.
Rozumiem, że chcesz się wybić jako pisarz.
Wiem, że chciałeś napisać o domu, ale to...
Dlatego dałem wam rękopis, gdybyście mieli coś przeciw. Nie musiałem.
Jasne, że mam coś przeciw!
- Tylko spokojnie. - Mów za siebie. Nie o tobie pisze.
Nie o twojej rodzinie.
To też moja rodzina.
Nie było cię tam.
Nell, Luke i Theo byli dziećmi. Mówili ci to w tajemnicy.
- Wymieniam ich wiek. - Zrobiłeś z matki pierdolniętą!
A nie była chora?
A Dudleyowie i ojciec? To gorszy chłam
niż brukowce.
Ojciec mógł wszystko wyprostować.
Niby co mam napisać?
„Nawiedzony dom”.
- To jego słowa. - Był wrakiem.
- Stracił żonę. - A potem gówno zrobił.
Rozmawiał z tobą? Mówił ci o tamtej nocy?
Bo znam tylko wycinki z gazet.
Nie chce nic wytłumaczyć.
Wierzył w to, Steve.
Wierzył w to, co mówił.
Przynajmniej wtedy.
A ty – nigdy.
- Ani ty. - A teraz to rozgrzebujesz?
Dla paru groszy?
- By przestać żyć na kreskę? - „Paru groszy”?
Rozumiem, że się gniewasz, ale Steve ma prawo...
Paru groszy? Wiesz, jaką dostanę zaliczkę?
Moglibyśmy kupić dom w Los Angeles. Moglibyśmy...
Chcę zacząć z rodziną nowe życie.
My nią jesteśmy.
Krzywdzisz matkę.
Matka była chora. Takie są fakty.
Zresztą niedaleko pada jabłko od...
Przepraszam.
Wybacz, to nie...
Nikt już nie kupuje książek.
Ale przysłałeś mi ją.
I już wiesz, co myślę.
Wiesz, jakim kosztem to wydasz.
Wiesz, jakim kosztem.
Napiszę o tobie.
To dobry materiał.
Poczytałem o waszym domu. Wiesz, że w latach 60. było tu hospicjum?
Nie.
Chciałbym też pomówić trochę o waszym małżeństwie
i dowiedzieć się więcej o Carlu.
O tym, kim był.
Kim oboje byliście.
To w sumie najważniejsze.
Rozminę się nieco z prawdą.
Jak zawsze.
Ale was nie znieważę.
Lubił mnie.
Napiszę to trochę pod niego.
Naprawdę nic pan nie widział.
Nic nie widzieli.
Nie o to chodzi.
- Dzieci nie będą zeznawać. - Miałem zamknięte oczy.
Nie odzywaj się, Stevie.
Nikt nie potwierdzi twojej wersji.
Właśnie.
Wsadziłeś je wszystkie do wozu o trzeciej rano.
Sąd będzie pytał, dlaczego nie zeznają.
Media już się uczepiły.
Jeśli nie zaczną pisać o kimś innym,
będzie tylko gorzej.
To brukowce.
Zwykłe brukowce.
To sąd rodzinny!
Możesz przez to stracić prawa do opieki.
Nie postawiono mi zarzutów i mnie nie aresztowano.
To samobójstwo.
- Potwierdzili to. - Wszystko jedno.
Cytują twoje zeznanie z tamtej nocy!
Wykręcimy się, że nie myślałem jasno.
Już na to za późno.
Dobra! Mogą mnie rozszarpać, ale wara od moich dzieci.
Byłoby dobrze wpuścić ich do domu.
Nawet zapłacą.
Obejrzą go od środka i zrobią parę zdjęć.
Nikt tam nie wejdzie.
Tylko policja.
Nikt inny nie musi.
To go sprzedaj. Potrzebujesz forsy.
Nie.
Zatrzymasz dom, w którym właśnie zginęła twoja żona?
Wiesz, co ludzie pomyślą?
Chcę, żeby brama i drzwi
były zamknięte na kłódkę.
Każdego dnia chcę mieć pewność, że nikogo nie ma w domu.
Żadnych ogrodników...
ani służby.
Poza Dudleyami.
Oni mogą zostać.
Ale to bez sensu.
Dudleyowie mają zostać,
a dom ma stać i się sypać!
Oszczędziłbym ci tego.
- Jeśli przegrasz... - Nie przegram.
Jeśli tak będzie,
naprawdę zamieszkamy z ciotką Janet?
ŁĄCZĘ
Halo?
Cześć.
Czego chcesz?
Moja siostra...
Coś się stało z Nell.
- Może przyjechać do domu. - Mojego domu?
Tak, do domu.
Dlaczego?
Ojciec jej kazał.
Nie mówiłem mu, że...
Wybacz. Skieruj ją do mnie.
To tyle?
A może wpadnę i jeszcze to obgadamy?
Musiałabym coś usłyszeć.
Bądź szczery.
Jest jakiś sens?
Witaj, młodzieńcze.
Co robisz?
Zbieram porcelanę i sztućce,
żeby twój ojciec je sprzedał.
Są cenne.
Tata mówi, że jesteście związani z domem.
Duże domy potrzebują służby.
Czemu tu nie mieszkacie?
Mamy sąsiedni dom.
Za lasem, na skraju posesji, tuż przy mieście.
Jest tyle wolnych pokoi.
Służba nie mieszka w domu od 1948 roku.
Czyli nasi poprzednicy...
Hillowie.
Mieszkali tu sami?
Tak.
Najbliższe domy były w mieście.
Nikt się tutaj nie zbliżał.
Zatem tak.
Sami spędzali tu...
mroczne...
noce.
Chyba się nie bali.
Tata znalazł w bawialni parę rzeczy.
Karty tarota, deski ouija i takie tam.
Czuję, że raczej nie bali się ciemności.
Ach tak.
Wiesz, do czego to służy?
Do zabawy.
Do napuszczania sobie stracha.
To właśnie problem ze szkołami.
Wychowują was w świeckości.
Wykładają nauki,
a nauki ścisłe... niewiele tłumaczą.
Świat jest mroczny,
a rozświetlić może go jedynie Jezus Chrystus.
Potrzebujemy go,
gdy nocą zapada mrok.
Znasz Ewangelię?
Zna.
Gdy Steve był mały, zdecydowaliśmy…
Wiedzieliśmy, że napotka w życiu wiele różnych idei i wierzeń.
Przeróżnych ludzi twierdzących, że mają odpowiedź na wszystko.
Bez urazy, proszę pani.
Zatem tak, zna Ewangelię.
A prócz niej Talmud,
Tao Te Ching, Torę, Koran
i greckie mity.
Czyta też dużo Carla Sagana i Szekspira.
A dlaczego?
„Więcej jest rzeczy na ziemi i w niebie”…
„Niż się ich śniło waszym filozofom”.
Bardzo dobrze.
Zgaduję, że nie widzieliście nigdzie Luke'a?
Ostatnio nie.
A byłaś w domku?
Bardzo śmieszne.
Mama cię szuka.
Przetrząsa wszystkie szafki.
Nigdy nie spodziewa się, że będziesz w domku,
który zbudował ci tata.
Nie chcę wracać do domu.
Nie podoba mi się tam.
Nie ma pośpiechu.
- Co tam robisz? - Nowy znak.
Jak się pisze „żadnych dziewczyn”?
Samo Ż, A...
To już mam.
D.
Już ostatnio ci to odradzałem.
Gdzie się podział tamten?
Theo go porwała.
No jasne.
N.
To nasza rodzina?
Tak.
Y.
- A to kto? - Taka jedna dziewczyna z lasu.
Co dalej?
C.
Też miałem kiedyś zmyślonych kolegów.
Z wiekiem ci przejdzie.
H.
Ona nie jest zmyślona.
Dobra. „Żadnych dziewczyn”.
Tego Theo nie porwie.
Nie wolno jej.
Przekażę.
Posiedzisz ze mną?
A chciałbyś?
Tak. Możesz tu siedzieć do woli.
Możemy razem rysować.
Bez dziewczyn.
Tylko Stevie i Luke.
Fajne chłopaki.
Skąd bierzesz na to pomysły?
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Murwa kać!
Cześć, Luke.
Cześć, Steve.
To nie tak, jak myślisz.
Ja...
Zimno ci?
No.
Jak mnie tu znalazłeś?
Słuchaj, mam tu...
Zobaczmy.
Dwieście dolców.
Dam ci je, jak oddasz iPada.
A aparat sprzedaj.
Ale iPad mi się przyda.
Musi zostać.
Przepraszam.
Wiem.
To na serio nie tak, jak myślisz.
Dobrze.
Masz.
Dzięki.
Tego mi było trzeba.
Leigh cię przysłała?
Miałem powiedzieć ojcu, że nam się nie układa.
Ty podałaś Luke'owi adres?
Przywiozłaś go tu?
Stałaś i patrzyłaś, jak mnie okrada?
Chryste, Nell.
Obdzwoniłaś wszystkich,
wygoniłaś Luke'a tu,
a ojca na lotnisko.
Dobra.
Słuchamy cię. Czego chcesz?
Co jest niby takie ważne?
DZWONI: OJCIEC
Kurna, nie zna adresu.
- Cześć. Chciałem ci powiedzieć... - Steve.
- Tato? - Chodzi o Nell.
Nic nie słyszę.
Słyszysz? Chodzi o Nell.
Wiem, właśnie ją...
Skłamała.
A to ci dopiero.
Nie dzwoniła z Los Angeles, tylko spod domu.
Była w domu.
Ona...
Nie żyje.
Steve?
Jesteś tam?
Steve?
Steve!
Steve, jesteś tam?
Napisy: Piotr Kacprzak