NETFLIX ― SERIAL ORYGINALNY
Nellie jest w czerwonym pokoju.
Shirl?
Co mówisz?
Babcia nie żyje.
Wiem o tym.
Ale ciągle przychodzi do mnie w nocy i siada mi na łóżku.
Rodzice mówili, że nie będzie.
Wygoniłem ją,
ale wczoraj znów to zrobiła.
I było jeszcze gorzej.
Wyglądała inaczej.
Miała sine palce i brakowało jej zębów i włosów.
Nie chcę jej już widzieć.
Zwłaszcza takiej.
Dlatego nie chcę iść jutro
oglądać jej w otwartej trupni.
Otwartej trumnie.
Rozumiem cię.
METHUEN, MASSACHUSETTS
Rodzice pewnie ci już tłumaczyli,
dlaczego masz takie sny.
- To nie sny! - Jesteś chyba bystrym chłopcem.
Chyba więc domyśliłeś się, że babcia nosiła perukę.
Prawda?
Pewnie widziałeś ją kilka razy w szpitalu, gdy nie miała jej na sobie.
- Tak. - Czyli wiesz też, że miała sztuczne zęby.
Nie wyjęła ich kiedyś przy tobie, by cię rozbawić?
Trumnę otwiera się dlatego,
że choć to brzmi strasznie,
ma się wtedy świetną okazję,
by zebrać wszystkie te wspomnienia,
jak babcia w szpitalu albo babcia bez włosów
i zębów lub inne obrazy, które cię prześladują...
a potem zastąpić je czymś milszym dla oka.
- Milszym? - Właśnie.
Zanim babcia w ogóle trafi do trumny,
opatrzę ją. Od tego jestem.
Jak?
Na początek ją wykąpiemy.
By miała czystą i miękką skórę.
Potem specjalny środek sprawi, że tak już zostanie.
Potem
ubierzemy ją w jej ulubiony strój.
A na koniec dołożę wszelkich starań,
by wyglądała tak, jak powinna.
Gdy skończę,
znów będzie taka jak zawsze.
Tak jak ją zapamiętałeś.
Tak jak powinna.
WTEDY
- To Hill House? - Nie.
Sama zobacz.
To nasz dom ostateczny.
Ty go zrobiłaś?
Projekt – tak.
- Ja projektuję... - Tata buduje.
Ja widzę same kreski.
Słusznie.
Za to ja...
widzę naszą rodzinę biegnącą do stołu
z aż trzech stron.
Ta jadalnia będzie sercem domu.
Życie przez nią przepływa.
Każdy dom musi mieć serce,
a my spędzamy razem najwięcej czasu przy stole.
Dom jest całkiem jak ludzkie ciało.
Jego ściany to kości.
A rury – to żyły.
Musi oddychać,
potrzebuje światła i ruchu.
Wszystko przekłada się
na nasze zdrowie i bezpieczeństwo.
Nic takiego nie widzę.
W porządku.
Za młodu uczymy się widzieć rzeczy, których nie ma.
A jako dorośli staramy się je ziścić.
Gdzie mój pokój?
O tutaj.
Ale na piętrze. To jest parter.
Gdy odnowimy ten dom...
I sprzedamy go za krocie...
Nic ci nie umknie.
Wtedy postawimy dom ostateczny.
I to będzie koniec przeprowadzek.
Shirley.
Gdzie zniknęłaś?
Jestem za duża na herbatkę.
Przyjdziesz do mnie na herbatkę, mamo?
Pytałam już każdego.
Bardzo bym chciała, kochanie,
ale muszę skończyć pracę.
A może wyjdziemy na dwór?
Dobra.
Może herbatka na dworze?
Macie czas do obiadu. Gdy zamrugam światłem...
Mamy wracać.
Właśnie. Nellie, powtórz.
Światło znaczy, że mamy wracać.
Dobrej zabawy.
Wiesz, że księżniczki i królowe też urządzały herbatki?
Wydaje się, że to dziecinne, ale nie.
To bardzo dojrzałe i tyngowane.
Dystyngowane.
Spytaj Theo.
Może ona się zgodzi.
Theo!
Przyjdziesz do mnie na herbatkę?
Dlaczego?
Wszystko gra?
Pamiętaj regułę.
- Gdy zamruga... - Pora wracać.
Dziękuję za radę.
Wiem, jak długo doglądaliście domu.
- Nie idź za daleko! - Dobra!
Jeszcze jedno.
Główny klucz jednak nie pasuje.
Ma pan pomysł, jak otworzyć czerwone drzwi?
Przykro mi, nie wiem.
Cześć.
Gdzie wasza mama?
Jak się tu dostaliście?
Gdzie mamusia?
Pewnie niedaleko. Musi was nakarmić.
Jesteście takie rozkoszne.
Patrzcie państwo. Jest puste?
Coś by latało. Pewnie zdechły.
Chodź, Shirl, zobacz.
Spokojnie.
To gniazdo os.
- Dość stare. - Nawet bardzo.
Czasami lepią je wokół różnych rzeczy.
Widziałem raz jedno na rurowych dzwonkach.
Mam.
Ale takiego jeszcze nigdy.
Ja też bym wrzasnął.
Spójrz.
Okleiły ją. Wiesz, co to jest?
- Maska? - Tak.
Na Halloween.
Staroć.
Widzisz? Nie ma się czego bać.
Dobrze, że nie było os,
bo wtedy dopiero byś krzyczała.
Kotki zostały bez mamusi.
Nie wiadomo. Może jeszcze nie wróciła.
Nie zostawiłaby ich.
Zwłaszcza tak blisko zmroku.
Nie mogą tu zostać.
A psy?
- Psy? - Sam nie wiem.
Proszę.
Widział pan kiedyś te psy?
Rzuciłyby się na kocięta?
- Tu nie ma psów. - Pewnie, że są.
Dzieci je słyszą.
Noc w noc od przeprowadzki.
Nie wiem. Zawsze wychodzimy z żoną przed zmrokiem.
Ale...
nie.
Nie widziałem psów.
Proszę, tato.
Proszę.
Mówiłem, że chcę być Daredevilem, mamo.
Dlatego kupiłam taką. Ozdobisz ją, jak chcesz.
Wcale nie chcę.
Chcę być Daredevilem.
Fajniej jest zrobić coś samemu, zamiast kupować to, co każdy.
Osłabiasz mnie, mamo.
Poważnie.
Nie możesz jej pomalować tak, by wyglądała jak Devilman?
- „Devilman”. - Mniejsza o to.
Będzie więcej znaczyła.
Cześć.
Idzie Halloween.
Muszę mieć przebranie na imprezę Austina.
- To zadanie z plastyki. - Spróbuj.
Austin mówi, że jeśli maska będzie kiepska,
duchy poznają się, że to ja!
- Jayden. - Wiesz, że duchów nie ma.
Idź na górę, mamy pracę.
Tylko uważaj...
na domek ostateczny.
Nieźle poszło.
Bajecznie.
Jak tam Tyson?
Martwi się.
Omówiliśmy wszystko...
- Jesteśmy nad kreską. - Tak, ledwie.
I mówi to samo, co w zeszłym kwartale.
Nad kreską.
Stać nas na więcej.
Nie możesz stale obniżać cen.
- Kevin. - Wybacz.
Twoja działka to pogrzeby, moja – księgi.
Powodzi nam się na tyle dobrze, że możemy czasem pomóc...
To nie pomoc, tylko jałmużna.
Rozdajesz rzeczy, które nas kosztują.
- Dużo. - W wyjątkowych przypadkach.
- W co drugim. - Nie.
Nazwałbym tak ponad połowę klientów w zeszłym kwartale.
Ponad połowa to norma, nie wyjątki.
Mam tu wyliczenia.
- Gówno prawda. - Zaraz ci pokażę.
Dzień dobry?
Tutaj.
- Nie słyszeliśmy pana. - Spokojnie.
Przywiozłem rzeczy, jak ustaliliśmy.
Trochę biżuterii i zdjęć mamy, jak pani prosiła.
Sporo, bo nie mogłem się zdecydować.
Dziękujemy panu.
Na pewno się przydadzą.
Max się uspokoił?
Troszkę, dzięki pańskiej żonie.
Ale jest spięty.
To widać.
Dodzwoniłaś się do Nell?
Nie, ale Steve spytał o Luke’a.
Jest na odwyku.
- Który to już? - Straciłam rachubę.
Mam to znieść na dół?
Poproszę.
Nie znoszę piwnicy.
- Twierdzili państwo, że ma polisę. - Wiem.
Tak nam powiedział.
SZEŚĆ LAT TEMU
- Rano okazało się... - Że wygasła parę miesięcy temu.
- I... - Nie powiedział.
To powszechne przy nowych pacjentach.
Nie rezygnujemy. Złożymy się.
Musi tu zostać.
Spokojnie.
Bez polisy kuracja kosztuje 6000 miesięcznie.
Zalecamy, by został cztery do sześciu.
- Powiedziała pani 6000? - Miesięcznie.
Zgadza się.
Gdyby miał polisę, cena, rzecz jasna, wynosiłaby...
tyle, ile ustaliliśmy wcześniej.
Tak, jednak z wygasłą polisą...
Wiem.
Opłacę miesiąc
i wrócę z kolejnym czekiem za jakieś dwa tygodnie,
gdy nieco odłożę.
Dobrze. Zatrzymamy go na próbę.
Przepraszam.
- W porządku. - Mógłbym...
Oddasz, jak już będziesz sławny.
Nie rób sobie nadziei.
Podobno proza historyczna wyszła z mody.
Załatwione.
Tak?
- Z kim mam... - Zaczynajmy.
Muszę pobrać próbkę.
Co?
Próbkę moczu.
Pan pierwszy raz?
Wiedziałeś, że mają tu konie?
Jasne, próbkę moczu.
A jeśli będzie...?
Możemy znaleźć ślady.
Ważne, jak dużo.
Dobra.
No to trzymajcie kciuki.
Bardzo cię kochamy.
Uda ci się.
Dzięki.
Wal jak w dym.
Dasz radę.
Tak.
Mają konie.
Poradzi sobie.
Poradzi.
LAMUS
Fajny ten Kapitan Lamus.
Weź go sobie.
- Gdzie je kupiłaś? - W sklepie.
Bardzo chciała upodobnić się do fajnej cioci.
Wcale nie!
Nie. Dojedz brukselkę.
Szalejesz, mamo.
Wolnego, kapitanie.
Darujcie, są pyszne.
Walą kocimi sikami.
- Jayden. - Przestań pyskować.
Chyba że wolisz być Kapitanem Szlabanem.
Super.
Nie wiem. Dziwna sprawa.
Prywatne konto na jego nazwisko?
- No i? - Mamy same wspólne.
Tego nie znam. Miał książeczkę w teczce.
- Grzebałaś w niej? - Nie, szukałam wyliczeń.
I znalazłam ją. Zdziwiłam się.
Spytaj. To pewnie nic.
Nie chcę wyjść na... Nie wiem.
Pewnie masz rację. Ale to nieco dziwne.
Cóż. Najlepiej puścić wyobraźnię samopas. Tylko tak dalej.
Wmówić sobie najgorsze i na to się przygotować.
Dostanę ciasteczka na deser?
A zjadłaś wszystko?
Tak.
Jest ich piątka, jak nas.
Ten to ja.
O tak.
Nabieram troszkę
i upuszczam kropelkę na nos.
Nie wie, że ma jeść, bo ma zamknięte oczka.
Widzicie?
A gdy je otwiera...
Spróbujesz?
Co?
Czego chcesz?
- Ja nic... - To nie wal w ścianę!
Nie walę.
Walisz.
I mnie wołasz.
Czego chcesz?
Znowu one.
Budzisz mnie przez te durne kundle?
Co to było?
Co to?
Shirley?
Co jest?
Pomocy!
Czemu krzyczycie?
- Słyszałeś? - Co to było?
Co takiego?
Ktoś strasznie walił w ściany.
Nie słyszałem.
Jak mogłeś tego nie słyszeć?
Wierzę wam.
Wierzę.
Spokojnie.
Nie ma się czego bać.
To rury.
Od ogrzewania.
Są stare.
Mogą się kiwać i stukać o ściany.
To na pewno one.
Słuchajcie.
Już przeszło, prawda?
Prze...
Tylko rury.
Jezu.
Steve.
Chodzi o Nell.
Jest środek nocy.
Nie żyje.
Spadaj.
Jest martwa, Shirl.
A ze mną jest... kiepsko.
Co ty pierdolisz?
Zabiła się.
Wariactwo.
Wróciłem do siebie...
Byłem w salonie...
a... ona...
To pomyłka.
Ktoś...
ktoś się pomylił.
Przecież...
Od kogo wiesz?
Od ojca.
Myli się.
Był ostatnim, z którym rozmawiała.
Zadzwoniła do niego.
Chrzanisz.
Co powiedział?
Że się zabiła.
Znaczy...
Nie powiedział mi wprost, bo...
Nie słyszałem za dobrze, bo...
Widziałem...
Nie, nie mógłby wiedzieć.
Nie...
Nie zadzwoniłaby.
Nie może znów...
tego zrobić.
Nie możemy znów uwierzyć mu na słowo.
Przykro mi.
Ona odeszła.
Mówiłam ci.
Mówiłam, że coś z nią jest nie tak.
Miałeś ją znaleźć!
Kazałam ci!
Muszę lecieć.
Co jest? Co się stało?
Dzień dobry.
Pobudka.
Znalazłam je na górze.
I trochę ozdobiłam.
Po co?
Bo była wyjątkową kotką i należy jej się wyjątkowy grób.
Jest tam?
Tak.
Mogę zobaczyć?
Chcesz coś powiedzieć?
Powinnam?
Możesz.
Zwykle tak się robi.
Wygłasza mowę.
Co mam powiedzieć?
Co chcesz.
Jedni się żegnają.
Inni opowiadają historyjkę.
Niby jaką?
Jaką chcesz.
Gdy robisz czemuś zdjęcie, uwieczniasz je na zawsze.
Takim, jakie było.
Podobnie opowieści.
Gdy rzeczy...
Gdy umieramy...
zostają po nas opowieści.
A kiedy ktoś je opowiada,
wracamy do życia.
Dla nich.
Wszyscy...
się w nie zmieniamy.
Spróbuj.
Ta kotka dorastała w stodole i w moim pokoju.
Nie wiem, jak się wabi,
bo cały miot wygląda tak samo.
Ale zdaje mi się, że nazwałam ją Jasper.
Była grzecznym kotkiem.
I przez całe swoje życie
nikogo nie skrzywdziła.
Niewielu może się tym pochwalić.
Cudnie, kochanie.
Żegnaj, kiciu.
Dotrzyj spokojnie do nieba,
a na miejscu niech czeka na ciebie pyszne mleczko...
Ona żyje.
Co?
Żyje.
Kochanie, wiem, że...
Naprawdę.
- Spójrzcie! - Córciu.
- Ciężko... - Ruszyła pyszczkiem!
W porządku.
Zaczekaj.
Obudź się, kiciu.
Jestem przy tobie.
Już dobrze.
Tak.
Musisz tam pojechać,
zabrać ciało i przywieźć je tutaj.
Dobrze je zapakuj.
To długa droga.
Jasne.
Bardzo mi przykro.
Nie wiem, co powiedzieć.
Już...
dobrze, Andi.
Daj znać, gdy ruszysz.
- To kiepski pomysł. - Tak trzeba.
Zawieź ją do Carlisle. Też się znają.
Zgadzam się.
Zostaw to komuś innemu.
- Pomyśl o sobie. - To moja siostra.
Wyprawię jej pogrzeb i kropka.
Dasz reszcie chwilę?
Jak to?
Stevenowi, Luke’owi i ojcu.
To przez ojca była taka zjebana,
a Luke pewnie znowu ćpa.
- Miał być na odwyku. - Był, do wczoraj.
Ale dał nogę. Nikt nie wie, gdzie jest.
Wie o jej śmierci?
Jeśli nie, to jego sprawa.
Powinien tu być! Nie zdąży przyjechać!
Wystarczy, że przegapił jej wesele!
Zaczekam, ale nie będę jej trzymała w chłodni,
aż Luke weźmie się w garść.
Bo nigdy jej nie wyjmę.
Idę do pracy.
Shirl.
Rozmawialiśmy o tym, kochanie.
- Wiem, że dasz radę, Max. - Dasz radę.
Dzień dobry.
Chwila prawdy, Max.
Spokojnie.
Ale ja nie chcę.
Będziesz potem żałował.
Obiecuję ci, że tak będzie lepiej.
Bądź grzeczny.
Dasz radę.
Podejdę z tobą.
Shirley.
Będzie dobrze, Shirley.
Ale ja nie chcę.
Tak trzeba.
Nawet Nellie poszła, widzisz?
Nie. Nie chcę.
- Shirley. - Nie.
Wszystko dobrze?
- Chyba troszkę się boi. - W porządku.
Chodź, pójdę z tobą.
Nie ma mowy.
Jest wspaniała.
- Nie ma powodu do obaw. - Nie znasz jej.
Nie muszę. To sama kosmetyka.
I odbudowa.
Patolog orzekł, że to samobójstwo. Muszę ją odtworzyć.
- Shirl. - Leżała tam parę godzin.
Krew, owady, obrażenia...
Spędziła w chłodni tylko parę godzin.
A potem w transporcie...
Dłużej będę ci tłumaczyła, co zrobić.
Lepiej sama to zrobię.
To szaleństwo.
Zostaw nas.
Jestem jej to winna.
Nikt tego nie zniesie.
Tyle czasu. Tyle owadów.
Zrobię to i już.
Opatrzę ją.
Ja spadam. Przepraszam.
Nie... Nie mogę.
Zabierzmy ją.
- Mogę nakarmić kotki? - Jasne.
Pamiętaj, czego cię uczyłam.
Jeszcze śpią?
Nie...
Nie!
Shirley?
Tak to wygląda, Steve.
Mam gdzieś, jak przyjedziesz.
- Ale zrób to. - To cię przytłoczy. Jesteś w żałobie.
Nie pouczaj mnie.
Nawet nie znaleźliśmy Luke’a.
- Ty i ojciec? - Tak jest. Szukamy go.
Ale nic nie wiedzą.
Podobno zwiał przez okno.
Wiesz, co ja teraz robię?
Otwieram siostrze klatkę piersiową,
żeby wyjąć worek z narządami.
Wycinają je przy sekcji zwłok,
a teraz je wyrzucam.
Ty masz zabrać dwóch dorosłych facetów na lotnisko.
Do roboty!
Oprawia ją sama.
Nie gadaj.
A jednak.
To się zdarza.
Kotki nie powinny zostawać bez mamusi.
Możesz je bardzo kochać,
ale nią nie jesteś.
I... tak będzie im lepiej.
Odnalazły swój dom.
A ten malutki?
Ten z oczkami?
Ktoś go przygarnął.
Dlaczego nie mogłam się nim zająć?
Ani się pożegnać?
Nie mieliśmy pojęcia, co im dolegało.
Były ciężko chore.
Nie mogliśmy ci powierzyć chorego zwierzątka.
Ale mogliście komuś innemu?
- Cóż... - Nie wierzę ci.
Shirl.
- Słucham! - Czekaj.
Czek...
Dlaczego oddaliście ostatniego, który przeżył?
- Uspokój się. - To niesprawiedliwe!
- Cicho! - Tak nie wolno!
Cicho!
Dawno nie miałaś tych kolorowych migren.
W tym rzecz.
Nie było żadnych kolorów.
Było całkiem czarno.
Jak...
Jak fajerwerki, tylko...
czarne.
Gdy wybuchły...
Nigdy nie przyszło tak szybko.
To pierwsza migrena od roku.
I nie mogła przyjść w gorszej chwili.
Lepiej ci?
Kodeina zaczyna działać.
Szkoda, że mnie przy was nie było.
Powiedziałbyś co innego?
Wątpię.
Puść.
Powiedziałbyś, że zabrałeś kotka do lasu
i ulżyłeś mu w cierpieniu?
Jasne, że nie.
Ale dla dziecka to spory wstrząs...
Tak czy inaczej, wyrobi sobie chore spojrzenie na śmierć.
Uniknęlibyśmy tego, gdybyś...
Słucham.
Nie, nie powinnam.
Ale powiedz.
Dlaczego mogła zatrzymać kotki?
Przecież nie wiedziałem, że zdechną.
Pozwoliłeś jej trzymać przy łóżku karton chorych kociąt!
Teraz będzie miała uraz!
Pierwszy raz otarła się o śmierć i...
A ja miałam okazję to odkręcić,
ale wolałam ją okłamać,
a potem dostać migreny.
Przyznaję, że się nie popisaliśmy.
Szlag.
Wybacz.
Nie macie tu wstępu.
- Wiemy, ale się... - Jasne.
Ale to... ciocia Nell.
Wiem.
Jesteście ciekawi.
I smutni.
Ja też.
Nawet nie wiecie jak.
Co chcecie wiedzieć?
Nie okłamię was.
To normalne, że macie pytania.
Dobrze?
Co z nią robisz?
Skończyłam balsamowanie.
Będzie wyglądała tak, jak ją pamiętamy.
Dlaczego umarła?
Nie wiem.
Ale bardzo mnie to smuci.
Strasznie was kochała.
Gdzie teraz jest?
Też nie wiem.
Nikt nie wie.
Jutro powiem wam, co mi się wydaje.
Ale głównie jest mi smutno.
Wiem, że ciekawi was, co robię, ale nikomu tego nie pokazuję.
Mogę wam opowiedzieć.
Kiedy indziej.
Ale teraz...
Teraz idźcie oboje wybrać z albumów swoje ulubione
zdjęcia cioci.
Zawieszę je podczas pogrzebu.
Dobrze?
Dobrze.
Tak się cieszę.
Będziesz ślicznie wyglądać.
Już wyglądasz.
Wiesz, o czym mówię.
Jesteś przepiękna!
Ale ledwie zaczęłyśmy.
To prawda.
Tak się cieszę.
Wejdź.
- Cześć. - Hej.
Świetnie wyglądasz.
Dzięki.
- Co z Arthurem? - Z nim?
Przykułem go do kaloryfera.
- Nie zwieje ci. - Steve!
Nigdy nie widziałem szczęśliwszego faceta.
Nie dziwię się.
Chciałem ci życzyć powodzenia.
A jeśli ci się odwidzi, grzeję silnik.
Dobra.
Jak miło,
że odwiedził nas sławny pisarz.
Obiecałaś.
Wiem.
Nie mówię już ani słowa.
Co jest?
Nic. Zaraz wracam i dokończymy.
Cześć.
Nie byłem pewny adresu.
Co ty robisz? Zaraz!
No co?
Nie brałem.
Chciałem tylko wpaść i powiedzieć jej, jak się cieszę.
Spójrz na mnie.
- Co? - Patrz na mnie.
Jesteś na haju.
Nie!
Nie jestem.
- Dostałeś przepustkę? - Tak.
- Bardzo mi pomogli. - Ja płacę za twój odwyk.
Zgadnij, komu zgłosili, że zwiałeś.
Tydzień temu!
Liczy, że tu będę.
Wcale nie.
Nikt nie liczy.
Dziś chodzi o Nell.
- Tak. - Rozumiesz?
To jej dzień.
Nie pozwolę ci tego zepsuć.
- Nie pozwolę! - Nie brałem. Tylko...
Przyjechałem tu dla niej.
Było o tym pomyśleć, zanim zacząłeś brać.
Ile za taryfę? Dwie dychy? Trzy?
Masz stówę.
Za resztę kup sobie działkę.
Ostatni raz coś ci daję.
Koniec z pożyczkami i odwykami.
Koniec.
Studnia wyschła. Mam dość.
Wybacz, sprawy druhny.
- Wszystko w porządku? - W najlepszym.
To będzie wesele idealne.
Prawie idealne.
Przepraszam.
Ale...
Opatrzył ją pan.
Od tego jestem.
Opatrzył ją pan.
Opatrzył.
Napisy: Piotr Kacprzak