Każdego dnia ludzie pytajš nas, jak się mamy.
Może zmówisz Modlitwę o pogodę ducha, nim wejdziesz?
W porzšsiu, to nie bierz narkotyków.
I miłego dnia w szkole!
Ale gdy pyta o to chirurg,
naprawdę zależy mu na odpowiedzi.
Wszystko gra?
Mylę, co robiłam, by wyrwać się ze szkoły i najarać,
gdy byłam w jej wieku.
Będziesz tu siedzieć cały dzień na wypadek, gdyby zwiała?
Ile przedawkowań miałe na izbie w tym tygodniu?
- Upewnijmy się, że nie zwieje. - Dobra.
Twoja odpowied mówi nam,
jak dobrze się spisujemy, opiekujšc się tobš.
To było niechcšcy.
Najlepsza kelnerka niechcšcy wylewa kawę
na najbardziej wkurzajšcš klientkę?
- Zasłużyła sobie. - Wiedziałem!
Musiałam zapłacić z napiwków za jej koszmarnš kurtkę.
Dorzuciłem się trochę.
Ale opieka pozamedyczna zazwyczaj jest bardziej skomplikowana.
Twoje potrójne espresso. I wysłałam twojš kartę do głosowania.
Dzięki.
Dobry, szefie.
- Richie. - Lincoln.
- Dobrze usłyszałem? - Ano.
Jeli ja będę mówił do niego "Lincoln", on będzie mówił do mnie "Richie".
- Niegrzeczne. - Nie, to dobry człowiek.
- Rewelacyjny gitarzysta. - O tak, jest najlepszy.
Bylimy razem na licencjacie.
Nie, nie w tym sensie!
Kelnerowalimy razem, jest dla mnie jak brat.
Idę do laboratorium, mam nadzieję, że zobaczymy się potem.
Nie byłem zbyt zachwycony,
gdy dowiedziałem się, że Catherine i Koracick byli...
- starymi przyjaciółmi. - Mogę w czym pomóc?
MUSIMY POGADAĆ, TO PILNE. ZADZWOŃ.
RÓŻNICA CZASU. POSZŁAM NA OBIAD.
NA HUTAWCE CZY ZJEŻDŻALNI?
::Project HAVEN:: https://greysanatomy.fora.pl/
Tłumaczenie i synchro: Nazgul, monix, motolka, Scytthe
GREY'S ANATOMY 15x5 "Everyday Angel"
Korekta: Nazgul
Jak mnie znalazła?
Cristina przynosiła ci tutaj codziennie kawę.
Domyliłam się, że mimo wszystko nie polecisz.
Pierce ci powiedziała.
Niech pożegna się z licencjš.
Obie wiemy, że jej nie pozwiesz. Masz większe problemy.
- Dzień dobry. - Dobry, Parker. Co tam mamy?
Cece Colvin, po przeszczepie serca, z wtórnš niewydolnociš nerek
z powodu leków immunosupresyjnych.
- Wie pani, że to profesjonalna swatka? - Tak.
Musiałem pokazać jej zdjęcie mojej dziewczyny, by mi dała spokój.
- Witamy z powrotem, dr. Avery. - Dzięki, Parker. Daj nam chwilę.
Nie wiem, czy czytała moje wiadomoci.
No tak...
Spotkałe chłopca z kostniakochrzęstniakiem łopatki,
przerwałe wyprawę i przyleciałe tu, by go operować.
- Dostałe mojš odpowied? - Tę literkę "K"? Tak.
- Mylałam, że lubisz zwięzłoć. - Maggie. Poczekaj chwilę.
Wiem, że wyjechałem nagle.
Że to też jest nagłe.
Ale bardzo za tobš tęskniłem.
Chcę wszystko nadrobić.
- Zabiorę cię dzi na obiad. - Słuchaj...
Mam operację i pacjentów. Potem sobie nadrobimy.
Przepraszam, spóniłam się?
Nie mogłam spać, więc zaczęłam wczeniej.
Nie wyrobimy się z tym wszystkim w cišgu roku.
Zawęzimy trochę.
Zaczniemy od wektorów molekularnych.
Prosta eliminacja.
- Musisz zrobić konsultację. - Jestemy zajęte.
Grey, Shepherd i Hunt wzięli nagle wolne.
Przyszłoć poczeka, ty zajmij się pacjentami.
Oraz konsultacjš w moim biurze.
Twój mšż to zrzęda.
- Pani zrobiła go szefem. - A ty za niego wyszła.
Wyjšcy Wilk Richie piewa bluesa.
Nie w pracy? Przepraszam, dr. Webber.
Helm, Schmitt, chodcie no tu.
Hunta nie ma, więc jestemy tylko my.
Zajmę się urazówkš, wy dołkiem.
Meldujcie DeLuce.
Grey Sloan szczyci się najlepszš opiekš pacjentów.
Wasz kolega Roy był żałonie marny w tej dziedzinie.
Oczekuję, że wy będziecie lepsi.
Do roboty.
- Dziękuję, dr. Webber. - To nie jest przysługa.
Co tu mamy?
Wcišż wisisz mi piwo. Wieczorem?
Nie wiem, mogę mieć pewnš sprawę...
- Dr. Kim. - ...potem.
Jeli twoje sprawy się zmieniš, będę u Joego.
Odrzuciłe ofertę randki z nim?
Co? Nie, to nie randka.
Zaprosił cię na drinka. To randka.
- Karev, mam dla ciebie prezent. - Mylałem, że jeste na wakacjach.
To był urlop, by uporzšdkować sobie to i owo.
Nieobecnoć w pracy to wakacje, a poszukiwanie sensu w życiu oznacza,
że było nudno. Jaki prezent?
Mam 11-latka z masywnym kostniakochrzęstniakiem
na obu łopatkach. Największy, jaki widziałem.
- I jest pro bono. Poznałem rodzinę. - I to ma być prezent?
Przepuszczamy kasę w każdym...
- Rafi, popatrz, kto przyszedł. - Dr Avery!
Nie ma za co.
Czeć, kolego!
Pani Sullivan? Jestem dr Bailey, a to dr Wilson.
- Karev. - Tak.
- Przyszłam do dr Grey. - Dr Grey nie ma, my więc...
Marnujecie czas.
Byłam już u internisty, dwóch gastroenterologów
i dwóch chirurgów, którzy zlecili masę badań,
nim zdiagnozowali refluks, anoreksję i nerwicę,
z czego żadne nie jest przyczynš bólu brzucha.
Jestem tu dla dr Meredith Grey, o której wiele czytałam.
Jest dla mnie jasne, że nie jestecie niš,
zatem nie dziękuję i do widzenia.
Dobra.
Pani Sullivan.
Nie jestem Meredith Grey, to prawda.
Ale to ja uczyłam Meredith Grey.
Grey była nieopierzonš lekarkš, gdy jš poznałam.
To dzięki mojej pracy jest dzi tym, kim jest.
A ja pomagałam jej przy miniwštrobach.
Dr Karev jest szefem chirurgii dziecięcej,
a teraz to właciwie już wszystkiego.
To Rafi i Aamir.
Dziękuję, że to robicie.
- Mogę zerknšć? - Oczywicie.
Rafi, mógłby unieć ręce do góry?
O tak.
- Dobrze. Jak się poznalicie? - Wędrujšc w Oregonie.
Bylimy nad tym samym jeziorem, zrobili dla mnie pyszne s'mores.
Rafi uwielbia pływać, nawet gdy jest zimno.
- Puszczać kaczki i chodzić po drzewach. - Byleby na powietrzu.
Gdy Rafi miał 8 lat, zdiagnozowano u niego kostniakochrzęstniaka.
To łagodne przerosty na kociach i chrzšstce. Sš dziedziczne.
Cišgle to ludziom tłumaczy.
Zdrapiemy te zmiany z twoich koci
i uformujemy je, by nie wyglšdały tak...
- ale tak. - Na pewno trzeba to teraz usuwać?
Pediatra powiedział, że można zaczekać.
Nie! Chcę się ich pozbyć! Dziwnie wyglšdajš.
W porzšdku, ryzyko jest takie samo.
Jest w dobrych rękach. Ja i Avery tworzymy dobry zespół.
Przepraszam za spónienie, musiałem przyszpilić piszczel.
Co tam, kolego?
Jestem dr Lincoln, ale możesz do mnie mówić Link.
- On też będzie? - Pewnie, to szef ortopedii.
Avery nie mówił, że ty też z nami będziesz.
Super.
Tak, super.
Narzšdy sš w porzšdku,
ale zrobię jeszcze raz morfologię i echo.
I?
Ptaszek wyćwierkał mi, że dr Avery wrócił.
Miałem do wyboru to albo mówienie o sobie...
Tak, Cece, dr Avery chwilowo wrócił.
Zrobi skomplikowanš operację i znów wyjedzie.
Smutno ci, że będzie tu tak krótko.
Pewnie, tego się trzymajmy.
Zrobię echo, kiedy skończę obchód.
- Co się między nimi stało? - Nie wiem.
Kiedy miałam 14 lat, zatrułam się alkoholem w czasie lekcji.
Mówiłam ci już o tym?
Bailey mówiła o aplikacji do ledzenia dziecka.
Już to zrobiłam. Nie jestem z tego dumna.
Ta aplikacja ledzi jej SMS-y.
- To trochę... - Inwazyjne? Ekstremalne?
W jednym z nich była mowa o wagarach, dlatego tu jestemy.
Jeste narkomankš na odwyku,
wychowujšcš narkomankę na odwyku i troszczysz się o niš.
To każdego doprowadziłoby...
- Do szaleństwa? - Mylałem o obsesji.
Skasuj je. Jeli ja to zrobię, znów się wcišgnę.
Już ich nie ma!
Nie musimy znać szczegółów lunchu z Rachel i Eileen.
Jedzš lunch? To dobrze!
To miłe dziewczyny.
Trudno o przyjanie, gdy jeste na odwyku.
Kiedy ja się tak zmieniłam?
Chyba cię taka lubię.
Helm, przynie opatrunki, żeby to zabezpieczyć. Dr. Webber.
Mała rana na czole i łydce, włanie skończyłem z nogš.
- Jaki problem, Schmitt? - Krawędzie nie chcš się zejć.
Włanie widzę. DeLuca, jakie rady?
Najpierw załóż szew w rogu. Reszta się zejdzie.
- Daj spokój, przecież to wiesz. - Jasne. Przepraszam.
Schmitt jest trochę rozkojarzony. Chyba zakochał się w Helm.
To jego wymówka czy twoja?
- To nie wymówka, tylko wyjanienie. - Prawie mnie nabrałe.
Bylicie przy pacjencie i nie zauważyłe, że potrzebuje pomocy?
Wykaż inicjatywę, DeLuca.
Już zjadłam niadanie, jeżeli o to chodzi.
Nie. Muszę zrobić dla Zoli ciastka na kiermasz.
Muszš być domowe, bo najwyraniej tylko tak okazujesz troskę.
Zola chce czekoladę. Nie pastylki czekoladowe.
Wiedziała, że kakao i kakao rozpuszczalne to nie to samo?
- Nie pieczesz? - Włanie odkryłam, że najpierw trzeba rozgrzać piekarnik.
Wiesz co, wyglšdasz na zajętš. Pójdę już.
Zostań. Sprawdzisz, czy nie spalę domu.
Zobaczysz, zaraz do tego dojdziesz:
pieczenie ciastek, szukanie opieki i dobrej szkoły.
Zaczyna się.
Słuchaj, wracam do Niemiec.
Mam wietnego położnika w Landstuhl,
- tam urodzę i sama wychowam dziecko. - I nie powiesz Owenowi?
Tak planowałam i chciałam przeprosić za okropnoci, które powiedziałam,
a gdy tu wróciłam, okazało się, że to wszystko jest prawdš.
To nie to, co mylisz.
Nie mieszka ze swojš byłš żonš i dwójkš dzieci?
To akurat jest prawdš. On zajmuje się dzieckiem,
a ona pomaga matce zebrać się do kupy.
Ja tylko... nie wiem, jak to miałoby wyglšdać.
- To po co tu jeste? - ledziła mnie.
Nie. Czemu jeste w Seattle?
Nie wiń zakrzepu, bo mogła wsišć do autobusu lub pocišgu,
- jeli chciała wyjechać z miasta. - Nie wiem, po prostu nie wiem.
Ani czemu tu jestem, ani co mam zrobić.
Zaszyłam się w kosztownym pokoju,
nabijajšc wysoki rachunek za obsługę hotelowš,
próbujšc to rozwišzać i cišgle nie wiem. To mnie doprowadza do szału i wkurza.
Co robisz z tymi jajkami?!
Daj to. Nie potrzebuję widelca.
Zobaczmy, co tu mamy.
To zastawka mitralna.
Czemu dr Avery ma przechlapane?
- Skupmy się na tobie, dobrze? - Włanie to robimy.
Jeli co cię gnębi, trzeba to szybko wydobyć,
zanim powierzę ci swoje serce.
Chodzi o to, jak odszedł. Podjšł tak ważnš decyzję
i dał mi znać na skrzynkę pocztowš,
a potem prawie wcale się nie odzywał.
Kto tak robi?
Rozumiem zadawanie ważnych pytań.
Ruszaj. Szukaj swojej prawdy, podšżaj za sercem.
Tylko mnie nie stopuj.
A jakie sš twoje ważne pytania?
Kiedy wróci?
Czy w ogóle chce się wišzać?
Czemu cišgle wysyła mi zdjęcia drzew?
Nie pytania o niego.
O ciebie.
- Link, jak to wyglšda? - Powoli do przodu. Piła do koci.
Brooke opowiadała mi o lubie. Musiało być niele.
- Brooke? - Ma na myli Jo.
Jo. Przepraszam. Cišgle się przyzwyczajam.
- Znalicie się wczeniej? - Ze szkoły. I pracowalimy razem.
- W jakim szpitalu? - W barze z krabami.
Avery, jak tam twój urlop?
wietnie. Mam jeszcze kilka tygodni. Jadę prosto do Santa Barbara.
A potem jeszcze nie wiem, park Yosemite albo Zion.
- Zion. Bez dwóch zdań. - Serio?
Podest Aniołów, 6000 stóp w górę,
ten wšski szlak, z łańcuchem zamiast poręczy.
Chcę spróbować.
A ty, szefie? Lubisz wędrówki?
- Pochodzę z Iowa. - Wyniki badania doranego.
- Mówiłe, że nie jest złoliwy. - Cholera.
Skany i badania były negatywne.
Co wyklucza pęcherzyk i drogi żółciowe.
- Powiedziałam to pół godziny temu. - Wiemy to, ale tak pracujemy.
Proces eliminacji. Rozumiem.
Robimy to samo w warsztacie.
Jestem mechanikiem i nauczyłam się wszystkiego od taty.
Prowadził go 45 lat, potem przekazał go mnie,
- razem z tym pojemnikiem na lunch. - Zabrała go na szczęcie?
Mam w nim lunch.
Cišgle poszczę do tych wszystkich badań,
więc zabieram ze sobš kanapki.
Zrobię skan z technetem, by wykluczyć uchyłek Meckela.
- To nie to. - Była badana?
Nie, ale czytałam o tym w necie.
Internet nie dostarcza właciwych diagnoz.
Na moje oko wy też nie.
To ty nalegała, żeby powiedzieć Megan Hunt o mnie i Riggsie.
- Bo była jej chirurgiem. - Bo zasługiwała, by wiedzieć.
Czy o to chodzi?
Winisz mnie za zerwanie z Riggsem?
Nie, to ja z nim zerwałam.
Ale Owen jest moim przyjacielem, a Amelia siostrš.
- No jasne. Nie chodzi o mnie. - Jeste jego najlepszš przyjaciółkš.
- Byłam, już nie jestem. Nie mogę być. - Dlaczego?
Bo go nienawidzę, Meredith.
Tak bardzo, że mam ochotę roztrzaskać mu twarz.
Nawet nie mogę na niego patrzeć.
Jak miałabym wychowywać z nim dziecko?
Dorastałam bez taty,
bo moja matka tak go nienawidziła, że nie pozwoliła mu mnie kochać.
Kiedy to dziecko zacznie szukać ojca.
Nie znajdzie nieroba czy pijaka,
tylko porzšdnego faceta, zupełnie zdruzgotanego.
Czy nienawidzisz go aż tak mocno, by zrobić to obojgu?
Nie zjadaj jego przekšsek. Zamawiam jedzenie.
Dzień dobry państwu! Jim Blomquist, wicedyrektor.
Strażnik mówi, że stoicie tu od kilku godzin.
Czekamy na kogo, uczennicę.
- Jestecie rodzicami? - Nie. Trudno sprecyzować.
Betty Nelson, mieszka z nami.
Jestem ojcem zastępczym dla jej dziecka, więc...
Widzi pan? Nie ma na to nazwy.
Nie możecie tak sterczeć na szkolnym parkingu,
musicie przeparkować.
- Pan i pani... - Och nie, my nie jestemy...
- Po prostu pojedziemy. - Już nas nie ma.
Ma raka?
Wykryty wczenie. To dobra wiadomoć.
Ale robilimy biopsję, więcej niż raz.
Rozumiem, ale rzeczy się zmieniajš, mutujš,
a jeli próbka nie została pobrana z miejsca przerzutu,
mogš zostać niezauważone.
Teraz mogę całkowicie usunšć łopatkę, a razem z niš raka.
Albo mogę usunšć narole, co oznacza, że będzie musiał zaczšć radioterapię,
co dla takiego dziecka może być niebezpieczne.
Jego mama zmarła przy porodzie. Jest dla mnie wszystkim.
Jeli usunę łopatkę, zakres jego ruchu bardzo się zmniejszy.
Wraz ze wzrostem proteza będzie musiała być wymieniana.
Ale po raku nie będzie ladu.
Rozumiesz? Będzie żył.
- Nie chciałem dać ci mojego deseru. - Co masz na myli?
Gdy byłe przy rzeczce, Rafi powiedział:
"On jest sam, podzielmy się".
Pomylałem sobie: "Jestem zmęczony i głodny,
nie oddam deseru przypadkowemu gociowi".
Ale zrobiłem to, by go uszczęliwić.
A teraz mówisz, że ten deser uratuje mu życie?
Dziękuję. Rób, co musisz, żeby go uratować.
Tak będzie.
Codziennie powinna być godzina, kiedy całe miasto musi odpoczšć.
Drzemka w Seattle, nie ma wypadków i wszyscy możemy ić do łazienki.
To nie randka.
Wiszę mu drinka.
Mówisz to, bo kiedy on cię pocałuje, to będzie bardziej zaskakujšce.
Ludzie! Obudcie się.
Co jest?
Molly Graham. 19 lat. Astmatyczka.
Dałam jej dwa razy nebulizator i raz Solu-Medrol.
- Monitoruję saturację. - Nie!
Przyspieszony oddech. Saturacja 80. Pogarsza się, brak powietrza, dusi się.
Musimy intubować. Przygotuj zestaw.
- Potrzebujemy specjalisty? - A jest?
Pójdę po Webbera.
Trzymaj się Molly.
Ruchy, Helm. Ruchy.
Dobrze.
Dawaj. Dawaj.
Nie wchodzi. Zestaw z kamerš.
Dasz radę, Molly.
Ruchy! Daj mi to.
Dobrze.
No, dalej. Mam.
Nie, mam to.
Mogła mieć zapać. Nie chciałby, żebym czekał.
Racja.
Następnym razem daj pracować też stażystom.
Tutaj też uczymy.
- To jak magiczna kula z numerem 8? - Tak jakby.
Ale łatwiej to schować na wietlicy.
- Nigdy tego nie widziałe? - Na wietlicy odrabiałem lekcje.
Nie zaprzyjanilibymy się. Dobrze. Więc...
Siedzimy tutaj cały cały dzień?
- Jak mylisz, Leo? - Leo, jak mylisz?
Nie? Nic?
Wyszło: "Tak, z pewnociš".
- Ty tak poważnie? - Tak wybrałam college.
- Zadaj pytanie. - Czy Amelia zwariowała?
Doskonale. Wybierz kolor.
- Czerwony. - C-Z-E-R-W-O-N-Y.
- Wybierz cyfrę. - Dwa.
Pięć.
"W stu procentach". Widzisz? Działa.
Spójrz, to Betty.
Dobra, co robimy?
Zostajemy.
- Jeste genialna. - Robiłam zgodnie z przepisem.
Ja też.
Wiesz co? To mój problem. Postępuję bezpiecznie.
Dołšczyła do wojska na wojnie. Nie postępujesz bezpiecznie.
Nie. Nie byłam odważna.
- Chodziło o Allison. - Kto to?
Moja najlepsza przyjaciółka, zginęła w drugiej wieży
miesišc po pogrzebie mojej mamy i rok po pogrzebie taty.
Ona była... wspierała mnie.
Kiedy umarła, chciałam umrzeć razem z niš.
Rozumiem.
Nowy Jork to było nasze miasto. Nie umiałam tam żyć bez niej.
Wyjechałam do Iraku, gdzie zaczęłam pracować
z tym sztywnym, genialnym chirurgiem, który nie miał żadnych wštpliwoci.
Był takim optymistš, że nie mogłam go znieć.
Nie pouczał mnie, nie mówił o żałobie.
Był przy mnie, był miły i zakochałam się w nim.
Ale miał narzeczonš, a ja nie chciałam go stracić,
bo nie mogłam stracić nikogo więcej.
Postšpiłam bezpiecznie.
Nie nienawidzę Owena,
kocham go.
Twój pacjent?
Tak, ale znalelimy guz Ewinga.
Odkrylimy go wczenie, więc mylę, że można go wycišć w całoci.
Cudownie.
Tak, to jaki cud, że go znalazłem.
Nie brzmisz jak kto, kto włanie uratował życie chłopca.
Tak, tylko... Rafi jest takim aktywnym dzieckiem.
Kocha pływać, wspinać się na drzewa, biegać,
a gdy się obudzi odkryje, że nie może podnieć ręki.
Ratuję mu życie, ale on na to tak nie spojrzy.
Jest małym dzieckiem, które chce się bawić,
a ja mu to odbieram.
Moja mama mówiła: "Z góry wszystko jest prostsze".
Gdy możesz złapać dystans,
oddzielić się od problemów,
to wydajš się być do rozwišzania.
Ale potem wracasz do rzeczywistoci, nic nie jest czarno-białe, tylko szare.
"Z góry wszystko jest prostsze".
Nie ruszajcie się! Zaraz tam będę.
Nawietlanie? Spali mu płuco.
- Koć jest już wyjęta. - Nawietlanie pozaustrojowe.
Koć jest wyjęta, więc możemy nawietlić tylko jš.
Ustawić wysoki poziom, jakbymy jš wsadzili do mikrofalówki.
- Mu nie zaszkodzi, a zabije raka. - I zdrowe komórki.
Nieważne. Wymienimy łopatkę, a nowe komórki się wytworzš.
Włanie. Żadna proteza nie będzie tak dopasowana.
Przyczepimy więzadła tam, gdzie były, a utrata sprawnoci będzie mała.
- Żadnych kolejnych operacji. - Do dzieła?
Tak. Do dzieła.
- Umiejscowienie zakończone. - Dobra homeostaza.
Możemy zamykać.
Niestety, zrobiłymy wszystkie badania, jakie przyszły nam do głowy.
Rozumiesz, co mówię?
Rozumiem, ale nie akceptuję.
Nie akceptuję tego, że nie możecie mnie zdiagnozować,
wypisu też nie przyjmę.
Zjem kanapkę, a ty przypomnisz sobie, że jeste nauczycielkš Meredith Grey.
- Nino, nie ma więcej badań. - To znajdcie nowe, wymylcie je.
Wyleczcie mnie, to wasza praca.
Wezwać psychiatrę?
Nie mogę tak dłużej żyć.
Nie mogę już słuchać, że to moja głowa, gdy wiem, że to nieprawda.
Że jestem wariatkš, bo niš nie jestem.
Nie pomożecie mi, to się zabiję.
Wtedy lekarze, którzy myleli, że jestem wariatkš, będš mieli rację.
Ale nie majš.
Wiem, że co mi jest...
Nino?
- Dobrze. Co cię boli? - Brzuch!
Tutaj?
Dr. Webber, pacjenci z jedynki i dwójki sš gotowi do wypisu,
z szóstki czeka na konsultację neurologicznš,
ale badałem go wstępnie i mylę, że jest dobrze.
Na dwójce jest pacjent Helm, a na szóstce Schmitta.
Tak, ale mówiłe, żeby wykazać inicjatywę.
To nie znaczy, że masz wszystko robić sam.
- Czy jest jaki problem, dr. Webber? - Skšd. Uznaję cię za przyjaciela.
Przyjaciela? Cały dzień mnie sprawdzałe.
Nie zrobiłem żadnego błędu. Odwalałem robotę za wszystkich.
Jak jest jaki sens, owieć mnie.
Nie potrzebuję przyjaciela na izbie przyjęć.
Potrzebuję lekarzy, którzy nie tylko dobrze zajmš się pacjentami,
ale nauczš tego też innych.
To różnica pomiędzy rezydentami a specjalistami.
Nie denerwuj się na mnie, bo wszystko chciałe zrobić sam.
- To boli. - Wiem, spróbuj się zrelaksować.
Słyszysz co?
Co jakby szum?
Jakby trawienie kanapki?
Bardziej jak szmer naczyniowy.
- Tutaj. Spróbujmy z USG. - Jasne.
W prawo.
Ucisnę.
Przepraszam.
We głęboki wdech.
Wydech.
Tutaj!
Zespół ucisku pnia trzewnego.
Masz to.
Tylko czytałam o tym.
Więzadło jest mocno zacinięte na pniu trzewnym,
rozszerza się, gdy jesz.
Nikt tego nie odkrył, bo zawsze na wizycie była na czczo.
Możemy to usunšć laparoskopowo.
To zajmie 20 minut.
To prawdziwe.
Tak, to prawdziwa sprawa.
Znalazłymy to, a Meredith Grey nie.
Mylałam, że to będzie prostsze.
Nie wiem, jak mu powiedzieć, ale i jak mu nie powiedzieć.
Czuję, jakbym nie miała żadnej kontroli.
To tylko hormony, przejdzie ci.
Nie przejdzie.
Nic z tego mi nie przejdzie.
Ten brak kontroli przejdzie.
Bycie mamš cię otwiera. Tak powinno być.
To znaczy... To się włanie stało Amelii?
Owen mówił, że nie chciała dzieci, że ich małżeństwo było wrakiem,
że wyprowadziła się i się przed nim ukrywa,
nie chciała być jego żonš. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
Wiem, że Amelii usunięto guza mózgu,
ale to sprawiło, że zechciała rodziny z Owenem?
Tak bardzo się zmieniła? Jest w to zaangażowana?
Nie wiem, przepraszam. Nie mogę mówić za Amelię
i nawet nie chcę próbować.
Wiem jednak, że musisz z nim porozmawiać.
Im dłużej trzymasz to w sekrecie, tym gorzej będzie dla wszystkich.
To nie tak, że go stracisz. To Owen.
Wiem, że go nie stracę, Meredith. To Owen.
Jest dobry, honorowy, lojalny i miły.
Gdy powiem mu, że noszę jego dziecko, wemie mnie do siebie,
a ja przez resztę życia będę rozmylać, czy jest ze mnš z obowišzku,
czy naprawdę chce ze mnš być.
Czeć, dzieci. Jak było w szkole?
Dobrze.
- Jak ładnie pachnie. - Tak, spójrz co mam.
Teddy, to wszystko, co wiesz, zmieni się, gdy pojawi się dziecko.
Nie mówisz mu o tym dla siebie.
- Chcesz, bym go przejšł? - Radzę sobie.
- A mylisz, że nie? - Skšd, wietnie sobie radzisz.
To czemu się tak patrzysz?
Nie wiem, po prostu...
Zastanawiam się tylko, czy to zniszczyło nasze małżeństwo?
Po pierwsze miałam guza mózgu.
Wiem.
No i jeszcze...
Christopher.
- Kto? - Moje dziecko.
Tak miał na imię. Christopher.
Nigdy nie mówiłam tego na głos.
Nawet do siebie.
Ale kochałam go przez każdš sekundę jego życia.
Tak bardzo go kochałam.
Po jego mierci ból był nie do wytrzymania.
Mylę, że zaczęłam się bać,
że pokochanie innego dziecka umniejszy pamięci o Christopherze.
Ale ze mnš dobrze.
Nie mogłam powiedzieć jego imienia,
a teraz po raz pierwszy w życiu mylę,
że mogę o nim mówić i nie czuję, że miałoby mnie to załamać.
Mogę patrzeć na Leo i Betty
i wiem, że...
Nie mogš go zastšpić.
Nic nie może.
I to jest dobre.
Znalazła nas.
Serio siedzielicie tu cały dzień?
Jak minšł ci dzień?
Dobrze.
To wszystko?
- Dobrze i nie brałam narkotyków. - Tyle wystarczy.
Czy Owen nosi dziadowskie jeansy?
No dobra, idziesz do fotelika.
"Tak, zdecydowanie".
- Dobra, pogadam z tatš Rafiego. - Zasłużyłe na to.
- Szefie, mógłby chwilę poczekać? - Dlaczego?
Ponieważ odkšd dowiedziałe się, że przyjanimy się z Jo,
wyglšdasz, jakby chciał mnie zabić.
Chcę więc oczycić atmosferę.
Między nami nic nie było, jest jak siostra.
Znałe Paula?
Dobry brat by jš ochronił.
Jeste większy. Mogłe się z nim zmierzyć.
Poznałem go i nie polubiłem. Mówiłem jej, ale nie słuchała.
Jo wówczas niezbyt słuchała innych.
- Nadal tak jest. - Nie lubiłem go, a on mnie.
Jo mówiła, że był zazdrosny o naszš przyjań.
Zaczęła się wycofywać.
Uszanowałem to. Nie miałem pojęcia, że on...
Nie lubiłem go i przysięgam,
gdybym wiedział, zmierzyłbym się z nim.
No cóż.
Nadal jestem zła na Jacksona. Tak jakby.
Ale w większoci jestem zła na siebie.
Masz rację, mam wielkie pytania.
Nie zadawałam ich,
bo zajmowałam się pytaniami innych, co musi się skończyć.
Dziękuję więc.
Cieszę się, Maggie.
Nie przyszła tu, by powiedzieć, że znalazła dawcę?
Jeszcze nie.
Ale jeszcze się nie poddaję. Ty też nie powinna, zgoda?
Stoi.
Czeć, Schmitt. Udało ci się.
Może le zinterpretowałam sytuację.
Wybacz.
Wpisałam laparoskopię Niny jako pierwszy zabieg na jutro.
wietnie.
Wiem, że mamy dużo podejć, ale to dobre, prawda?
To poprawne gdzie tu jest.
Nie martwię się o to.
- O co chodzi? - Proces eliminacji.
Systematycznie usuwałam czynniki stresujšce z mojego życia,
mniej kawy, więcej ćwiczeń, lepsze odżywianie się.
Wcišż się stresuję.
Wzięłam mniej pacjentów, nadal się stresuję.
Podjęłam więc potrzebne działania
i oddałam wietne stanowisko,
na które pracowałam całš mojš karierę.
Nawet gdy teraz twój mšż ma cały ten stres, nadal się stresuję.
Jeli więc mylę logicznie i naukowo,
muszę poszukać gdzie indziej jego ródła.
Gdzie indziej?
Mój mšż...
Jest strażakiem.
Dzi się jeszcze nie odzywał.
A gdy się nie odzywa, to nie oddycham.
No dobra.
Ben Warren paniš uwielbia.
Wiem, że jego praca jest przerażajšca, ale...
jestecie razem wietni.
Jestecie dla siebie stworzeni.
Dobrze się dzi spisała. Do zobaczenia jutro rano.
Chirurdzy sš szkoleni, by zapewniać opiekę innym.
Dobrze z nim?
Będzie chwilę odczuwał trochę bólu i musi ić na fizjoterapię,
ale wszystko wyglšda dobrze.
wietnie się spisał.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Niektórzy biolodzy uważajš, że niesienie pomocy to nasza natura.
Czy mogę cię pocałować? Proszę.
Udało się. Uratowalimy mu życie i jego jakoć.
- Gratulacje. - Nie, to my.
Oboje. To był twój pomysł.
Zrobilimy to razem.
Wyjeżdżasz znów jutro?
Nie, skończyłem z tym.
Tutaj czuję się najbardziej połšczony z czym większym.
W sali operacyjnej, robišc co, w czym jestem wietny.
Miałem dzi wspaniały dzień, najlepszy od dłuższego czasu
i jeste tego ogromnš częciš.
Przepraszam, że tak zniknšłem. Naprawdę.
To się więcej nie powtórzy.
Nie mogę zjeć dzi z tobš kolacji.
Muszę pracować nad moimi ładujšcymi się sercami.
To mój górski szczyt, Jackson.
Może nie pomoże to Cece, ale pomoże wielu innym ludziom.
Ale tak, pocałuj mnie, proszę.
Naukowcy uważajš, że jestemy zaprogramowani do empatii.
Mylę, że to jeden z powodów, dlaczego nasz gatunek przetrwał.
Wracasz do domu.
Cały dzień operowałem. Jestem w tyle.
Bšd w tyle, jestemy nowożeńcami. Powinnimy robić to, co nowożeńcy.
Czyli co?
Jeli nie możesz nic wymylić, to chcę anulować lub.
No dobrze, już idę.
Słyszałam, że pracowałe dzi z Linkiem.
Tak.
Wydaje się być bardzo w porzšdku.
Co robisz?
Mamy wrodzony instynkt mówišcy nam, by się wspierać.
Nie możesz wiecznie zajmować się sobš.
- Dzięki. - To ja dziękuję, ty je zrobiła.
Dzięki za dzi. Miło porozmawiać z kim, kto nie jest z obsługi.
Zawsze tu jestem, ale nie ze mnš powinna rozmawiać.
Halo, Mer? O, ciasteczka!
- Sš niesamowite. - Co tu robisz?
Biorę kilka rzeczy, zostaję u Owena dłużej, niż mylałam.
Spójrzmy prawdzie w oczy:
niektóre problemy sš zbyt duże, by zajšć się nimi samemu.
https://greysanatomy.fora.pl/ Lubię to! facebook.com/ProHaven