Przepraszam.
Przepraszam. Potrzebuje pani pomocy?
Tak, proszę.
Jest śliczna.
Dziękuję.
Ja podniosę.
To dość skomplikowane.
Dam radę.
Pani przodem.
Mamo.
Nie sądziłam, że będziesz pierwsza.
Zawsze jestem.
Naprawdę mocne.
Są fajne. Ładnie pachną.
Po prostu wszystko mnie teraz drażni.
Mogłaś do mnie napisać. Niepotrzebnie stałam na dole.
Spanikowałabyś, gdybym napisała.
Może.
Jak się czujesz?
Świetnie.
Nikt w tak zaawansowanej ciąży tak nie mówi.
Nie chcę narzekać,
bo wszyscy się wkurzają, że nie chcę wywołać porodu.
Nikt się nie wkurza.
- Tylko termin porodu już minął... - Wiesz co?
Dziecko urodzi się w swoim czasie.
Jest jak owoc, który musi dojrzeć.
Termin porodu to i tak bzdura.
Pieprzyliśmy się z Justinem cały czas, więc nie wiem, kiedy to się stało.
Pewnie jesteś głodna.
Musisz odebrać rodziców Justina z lotniska o 14.30.
Co?
Dlaczego Justin nie może odebrać swoich rodziców?
Nie możesz wysłać auta?
Wiesz, jacy oni są.
Chcę, byś ty ich odebrała, bo ja nie mogę, a Justin jest w Singapurze.
Jaja sobie robisz?
Odkładał wyjazd, ile się dało. W czym problem?
Powinien tu być.
A jeśli będzie musiał oddać krew?
- Co? - Nie wiem.
Nie będziesz rodzić sama.
- Będę tam z tobą. - Nie, mamo.
Będę rodzić sama,
bo tego właśnie chciałam.
Okej.
Czasem się zastanawiam, skąd się wzięłaś.
Co to miało znaczyć?
Miało być miło.
Chciałaś spędzić ze mną czas, a zachowujesz się jak suka.
Bo cię nie rozumiem.
Nie rozumiem, jak myślisz.
- Jestem praktyczna jak ty. - Wcale nie.
Jesteś powrotem do przeszłości.
To, że nie robię czegoś tak jak ty,
nie znaczy, że robię to źle.
Da nam pan chwilę?
Nie chodzi o to, czy to dobrze, czy źle, tylko o szacunek do samej siebie.
Nawet babcia taka nie była.
Zrezygnowałaś ze wszystkiego, by być...
Powiem to.
...bogatą kurą domową, która ma złudzenia,
że cnotą jest fakt, że nie ma pracy, przyjęła jego nazwisko
i pozwala mu robić, co tylko zechce.
Nie wiem, jak wychowałam kogoś,
kto pomyślał, że lepiej żyć wygodnie niż w zgodzie ze sobą.
Może jestem staromodna.
Myślałam, że brunch z mamą będzie przyjemnością.
Nie sądziłam, że wywołam feministyczny szał.
To coś gorszego.
Spójrz na to.
Dwadzieścia sześć dolarów za pieprzonego kalafiora?
Tu się nie da wejść z dzieckiem.
Jednak to socjalistyczny szał.
To niesamowite, że zakładasz, że rzucę wszystko
i pojadę na lotnisko w środku dnia.
Powiem coś, czego ty nigdy nie powiesz.
Muszę iść do pracy.
To może udaj, że zaczęłam rodzić i olej pracę?
Chociaż wiem, że twoi bezdomni są ważniejsi ode mnie.
Tęsknię za dziewczyną, która martwiła się, że jest uprzywilejowana.
Dorosłam. I tak, miałam wszystko.
Kazano mi się czuć, jakbym nie miała nic, bo inni ludzie nic nie mieli.
A chodzi o tym, by być w życiu szczęśliwym, prawda?
Nie to zawsze powtarzasz?
Uwierz mi. Nie będziesz szczęśliwa.
Dzieci dorosną i wyjadą, a ty zostaniesz z niczym.
I nic nie osiągniesz.
Wychowam wspaniałe dzieci.
Nie wiem, co przyniesie przyszłość.
To ty jesteś osobą, która ma wszystko.
Zawsze miałaś wszystko. Zgrywasz bezinteresowną, ale to bzdura,
bo ty jesteś rozpuszczona.
Wszystko musi być po twojemu,
a do tego musisz się czuć moralnie lepsza.
I wiesz co?
Nie jesteś lepsza.
Co to ma znaczyć?
To znaczy, że jeśli naprawdę byłabyś dobra,
przestałabyś wszystkich oceniać i martwiła się o siebie.
Drogie panie?
Potrzebujecie jeszcze chwilę?
Nie, jesteśmy gotowe.
Dziękuję za śniadanie.
Prześlę ci szczegóły ich lotu.
Odbiorę, Chris.
No i? Zaczęło się?
Nie, ale dzwoniłam wcześniej.
Przepraszam.
Kochanie, zrobisz coś dla mnie?
Mam ciężki dzień.
Dasz mi znać, gdy się zacznie?
Wiesz, że twój zięć jest w Singapurze?
Poważnie? Dlaczego poleciał?
Bo mu pozwoliła i mówi, że jej to nie przeszkadza.
Pewnie tak jest. Znasz ją.
Nie wkurza cię to?
Czujesz się lepiej?
Jestem zła. Jadłyśmy razem śniadanie.
Pokłóciłyśmy się i to moja wina.
Uspokój się. Idź do domu albo na siłownię.
Nie wiem. Po prostu wyluzuj.
Zrób coś, żeby o tym nie myśleć. I tak nic na to nie poradzisz.
Jasne. Jestem stuknięta i przewrażliwiona.
Przykro mi, kochanie.
Nie chcę się rozłączać, ale mam tu klienta.
Zadzwoń do mnie, gdy poród się zacznie,
ale naprawdę muszę kończyć.
Kutas.
No jasne, ty dzwonisz.
Coś nowego?
Nie, nic.
Śniło mi się wczoraj, że się zaczęło.
Nie słyszę cię. Gdzie jesteś?
Zaczekaj.
Śniło mi się, że urodziła dziecko.
Chłopca.
- To już wiemy. - Naprawdę?
Jak się czuje?
Jest spokojna. Jak boa dusiciel trawiący słonia.
- Czyli nie wiadomo kiedy? - Nie.
Jest już tydzień po terminie.
Dzięki.
Próbuję zorientować się w czasie.
- Kto to? - Wydawca.
Wyjdę na chwilę.
Mam do ciebie kilka pytań.
Tu jest słaby zasięg.
Słyszysz mnie?
- Tak. - Gdzie jesteś?
Przechodzę obok Carnegie Hall.
Jesteś tuż za rogiem. Zaczekaj tam. Przyjdę.
- Mam mnóstwo roboty. - Nie masz.
Chcę się z tobą zobaczyć.
Dobrze.
ELLA TERMINAL 5. DZIĘKUJĘ!! XOXO.
Cześć.
Chcesz iść na kawę?
Nie, jestem podenerwowana. Przejdźmy się.
Co się dzieje?
Nie chce wywołać porodu, więc nie wiemy.
Wszystko jest w zawieszeniu, a ja staram się nie zwariować.
Lubisz wszystko kontrolować.
Wszyscy lubią.
Cieszę się, że cię widzę.
Co nowego?
Poza sprzedaniem praw do mojej książki?
- Sprzedałeś? Do której? - O Romanowach.
Nakręcą na jej podstawie serial w Europie.
To fantastycznie.
Staram się wymyślić, jak się nie dać z tego wypchnąć.
- To znaczy? - Chcę napisać scenariusz.
Wiesz, jak to zrobić?
Skoro potrafię napisać książkę, to scenariusz też.
No nie wiem.
„Chciałbym podziękować Julii Wells za to, że we mnie wierzyła”.
Przestań. Wiesz, że wierzę.
Mówiłem Ericowi. Dziwne, że ci nie powiedział.
- Dostanie coś z tego? - Nie.
Dlatego mi nie powiedział.
Będziemy to opijać w Berkshires.
Jedziesz?
Powiedziałem Ericowi, że zostajemy w mieście,
ale nalegał, więc...
Zobacz, gdzie jesteśmy.
Chodźmy na wódkę i bliny. Będzie idealnie.
- No nie wiem. - Chodź.
Będziemy udawać nieznajomych, jakimi kiedyś byliśmy.
- Julio? - Co?
Wszystko dobrze?
Tak. Nie jestem głodna.
Wiem, co zrobimy.
Spójrz na to.
OFERTA SPECJALNA 1 $
ROMANOWOWIE: OKRUTNI I SILNI
Za dolara.
Podpisz ją. Podwoi swoją wartość.
Chodźmy do środka.
Te wszystkie myśli. Mają tu Odyseję
i książkę o tym, jak zrobić idealne martini.
Wszystko o zachodniej cywilizacji.
Co jakiś czas myślę sobie, że 80% ludzi,
którzy mieli 90% zawartych tu myśli, już nie żyje.
Czy to cię wciąż przeraża?
Książki Tołstoja tu są, ale jego nie ma.
Nikogo z nas tu nie będzie.
Ale niektórzy więcej po sobie zostawią.
Nie dlatego ludzie to robią.
Oddałbyś wszystko, żeby być Tołstojem.
To prawda.
Powinienem kupić książkę o pisaniu scenariuszy?
Mówiłeś, że wiesz, jak je pisać.
Wygląda na to, że trzeba „ocalić kota”.
Wiem, że nie wiesz, kiedy to nastąpi,
ale obiecaj, że zadzwonisz.
Jasne. Zadzwonię do wszystkich.
Nie, do mnie. Powinienem tam być.
Co? Nie.
- Tak się nie stanie. - Dlaczego?
Serio?
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Jak?
Patrzysz na mnie, jakbyś coś do mnie czuła,
ale zachowujesz się, jakbyś mnie nie znała.
Nie będziemy o tym rozmawiać.
To z kim mam porozmawiać?
- Jedziemy na tym samym wózku. - Wcale nie.
Wiesz co? Nie.
Julio.
Nie.
Bo zawsze jest tak, jak ty chcesz.
Spójrz na to z mojej strony.
Nie możesz tego zostawić, jak jest?
Ty o wszystkim zadecydowałaś.
Odcięłaś mnie od wszystkiego, a ja się dostosowałem.
Chcę w tym uczestniczyć.
Cześć.
Jesteś już babcią?
Jeszcze nie.
„Babcia”! Ależ to seksownie brzmi.
Żartujesz sobie?
Ludzie cię znienawidzą za to, że tak wyglądasz i masz wnuka.
PRALNIA CHEMICZNA
Przepraszam. Mam kiepski humor.
Pierwszy raz ktoś mnie tak nazwał.
Lepiej się przyzwyczaj.
Nie mógłby mi mówić po imieniu?
To chłopiec? Eric nic nie mówił.
Prosił tylko, żebym wysłała ubranko na chrzest.
- Tak? - Tak.
Mówił, że Ella prosiła.
Czy chcesz, czy nie, ród przetrwa.
Skoro o tym mowa.
Pamiętasz tę książkę Daniela o Romanowach?
Eric przy niej pomagał.
Nakręcą na jej podstawie serial.
Nie cierpię tej książki. Nie miał pojęcia, o czym pisał.
Myślałam, że się ucieszysz.
Eric mówił, że mu się podoba, ale Daniel jest jego przyjacielem.
Nie ma nic gorszego niż historycy, zgadujący, co czuli ludzie 300 lat temu.
Nawet teraz tego nie potrafimy.
To prawda.
Jak się mają chłopcy?
Dobrze.
Dobrze się czujesz?
Nie.
Nie chodzi tylko o kwestię babci...
ani o Ellę, która zachowuje się, jakby świat do niej należał.
Co robi?
Jest snobką.
Ma to we krwi.
No nie wiem.
Dopiero przyzwyczaiłam się do bycia matką.
Zdecydowałam o tym, ale mimo że coś robisz,
masz wrażenie, że to ci się przytrafia.
A teraz poszło lawinowo.
Jedna rzecz po drugiej.
Co to ma wspólnego ze mną?
Zainicjowałam to, ale byłam młoda.
Nie wiedziałam, co robię.
A teraz już nie jestem młoda.
Rozumiem.
Wciąż nie wiemy, co robimy.
Nie możesz już udawać, że nie masz nad tym kontroli,
bo to twoje życie.
Nie poprawiasz mi samopoczucia.
Przepraszam.
Zaczekaj chwilę.
Przepraszam!
Nawet nie zapytałeś, czy nie potrzebuję tego krzesła.
Przecież mogę na kogoś czekać.
Pieprzeni millenialsi.
Katherine?
Mogłaś mi powiedzieć. Dowiedziałem się przez przypadek,
gdy na nią spojrzałem i zobaczyłem, że matka się na mnie gapi.
- Mówiłeś. - To czemu tak się zachowujesz?
Bo to nie ma znaczenia.
Po co miałam ci mówić? Co by to dało?
Bo mogliśmy ułożyć sobie razem życie.
Podjęłam decyzję.
Beze mnie.
Eric pragnął rodziny, a ty tylko mnie.
Nie wiedziałem, że jest taka opcja.
Właśnie. Nie pomyślałeś o tym.
Mnie za to winisz?
To ciekawy przypadek instynktu samozachowawczego.
Mam to powiedzieć?
Nie jesteś Erikiem.
Może dlatego byliśmy razem, ale dlatego też już nie jesteśmy.
- To dlaczego zadzwoniłaś? - Ty zadzwoniłeś.
To czemu przyszłaś?
Kurwa!
Lotnisko JFK.
Jaka linia lotnicza?
Powiem, gdy dojedziemy.
Muszę odebrać teściów córki.
Miałam wracać pociągiem na Brooklyn i stamtąd jechać,
ale się rozproszyłam.
Proszę dokończyć albo wyrzucić.
Poważnie?
Tak.
Pasuje?
Hej!
Proszę zaczekać i naliczać dalej. Nie chcę taksówki z lotniska.
Zaraz wracam.
- Proszę zostawić torebkę. - Nie.
Cześć!
Cześć, babciu.
Nawzajem.
- Żadnych wieści? - Żadnych.
Jak minął lot?
- Lot? - Szybko.
Zawsze zapominam, że to blisko.
Tak jak nasz wóz. Tędy.
Ja wezmę.
Witamy na terminalu piątym lotniska Johna F. Kennedy'ego.
Pojadę z przodu.
- Jest jeszcze miejsce. - Nie trzeba.
Cieszę się, że jeszcze nie urodziła.
Skoro dotarliśmy do miasta, może przy tym będziemy.
- Gdzie? - W szpitalu.
Nie, chce rodzić sama.
Naprawdę?
Ktoś powinien z nią tam być.
Tak, jej mąż.
Ale wiecie co? Jest w Singapurze.
Zrobiłby wszystko, by nie musieć tam jechać.
Ale nie zrobił.
Jestem jej matką i nawet mnie tam nie chce.
To trochę niebezpieczne.
Nie jest tak, że im dłużej dziecko jest w brzuchu,
tym bardziej prawodopodobne są komplikacje?
Jest dorosła. Może sama decydować.
Dzieci rodzą się codziennie.
Nie wiem, czemu wszyscy tak panikują.
Cieszymy się, to wszystko. Ty nie?
Ja też. Bardzo się, kurwa, cieszę.
Nic nie mogę na to poradzić i wy też nie,
bo to nie wasze dziecko!
- Wszystko w porządku? - Tak.
To dobrze.
Bardzo przepraszam.
Nie szkodzi. Wiem, że się denerwujesz.
Ja też się tak czułam. Martwisz się o córkę.
Ale nie wiesz, co się stanie, gdy zobaczysz to dziecko.
To inne uczucie niż w przypadku własnych dzieci,
bo gdy ona się urodziła, kiedy zaczęłaś się martwić?
Ale przy wnukach to nie twój problem. Nawet o tym nie myślisz.
Nie musisz ich karcić.
Nie musisz się z nimi kłócić. Wszystko jest dobrze.
I wiesz co jeszcze? Spytaj Rona.
Kochają cię bardziej niż rodziców.
- Nie mów tak. - Wierzę ci.
Mówię tylko,
że jeśli sądzisz, że narodziny Elli były najlepszym dniem w twoim życiu,
to poczekaj aż zobaczysz to dziecko.
Na to czeka każdy rodzic i nawet o tym nie wie.
Jesteś kochana. Dziękuję za zrozumienie.
Nie powinniście płacić za taksówkę.
- Nie obrażaj mnie. - W sensie, że znowu?
Chodźmy na kolację.
Jeśli znajdziemy elegancką restaurację, to ściągniemy Ellę.
Pewnie masz rację. Pogadam z Erikiem.
Niemożliwe, że miałaś na dziś plany.
Załatwię rezerwację i wyślę ci szczegóły.
Jesteś w naszym życiu, w życiu Elli
i będziesz w życiu tego dziecka.
Tylko poczekaj chwilę.
Aż znowu będziemy razem na wsi?
Mam wytrzymać kolejne wakacje jako dziwaczny udawany wujek?
Przegapiłem wszystko, co ważne.
- Nieprawda. - Prawda!
Cały czas jestem spychany na margines.
Jesteś na marginesie.
Wiesz, jak bardzo to boli?
Zobaczyłem, jak omija mnie moje życie
i ktoś inny sobie je zagarnia.
Reszta dla pana.
NIECH ŻADEN NOWOJORCZYK NIE BĘDZIE W POTRZEBIE
Cześć.
Jak się masz, babciu?
Spierdalaj.
Mam nadzieję, że dziś nie urodziła.
Poradzimy sobie bez ciebie.
Jeszcze nie urodziła.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Wszystko dobrze?
Dlatego tu jestem.
Chcesz przyjąć nowych?
Tak.
NABÓR
Dzień dobry.
Pan Gary Beethoven?
Naprawdę tak się nie nazywam.
Dobrze.
Ja naprawdę nazywam się Julia Wells.
Potrzebuję kilku informacji, by wypełnić formularze,
a potem się panem zajmiemy.
Nie mogę pani powiedzieć.
To jest całkowicie poufne...
Zawsze tak mówią...
ale podsłuchują.
Tutaj jest bezpiecznie.
Nie wiem, jak panu pomóc, jeśli nie poda mi pan chociaż nazwiska.
To nie jest dobry pomysł.
Monitorują moje myśli.
Pani też.
Może mi pan powiedzieć.
Jaki masz, kurwa, problem?
Dzwońcie po karetkę!
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Dobrze się czujesz?
Tak.
- Co tu robisz? - Eric do mnie zadzwonił.
- Z Londynu? - Tak. Martwił się.
Prosił, żebym zawiózł cię do domu.
Powinnaś usiąść.
Pójdę po talerze.
Dziękuję, ale możesz już iść.
Chcę się położyć do łóżka.
Eric kazał mi zostać.
Nie chce, żebyś była sama.
Naprawdę?
Nigdy nie słyszałem go w takim stanie. Płakał.
A do tego,
ponieważ miałaś wstrząs mózgu,
mówił coś, że nie powinnaś zasnąć.
- Lekarz mówił, że nic mi nie jest. - Eric był tego pewny.
To przez jego pieprzoną babcię.
Romanowowie to banda wiedźm.
Nigdy nie uważałem inaczej.
Ale na wszelki wypadek
zrobię wszystko, by dostarczyć ci rozrywki.
Nie jestem głodna.
Spoko, możemy na nie popatrzeć.
Powiesz mi, co się stało?
Nie jestem twoim mężem. Nie zabronię ci tam pracować.
Jakby ktokolwiek mógł.
To było głupie.
Mamy nigdy nie zamykać drzwi. To pierwsza zasada.
Ale była młoda i przestraszona...
i gdy przychodzi kobieta w takim stanie, myślę o Elli...
i chcę się nią zaopiekować.
Złamałaś zasady, bo zawsze tak robisz.
Miałeś mnie zabawiać.
Oberwałam w głowę, Już zostałam ukarana.
Mam rezerwację w Rainbow Room,
ale to nie na twoje siły.
Co u Lisy?
No co?
Pracujemy nad tym. Nie jest za dobrze.
Chciałbym ją za to wszystko winić, ale...
Chodzi o to...
Sam nie wiem.
Coś się we mnie przełączyło i zacząłem odczuwać złość.
Nigdy nie chciała mieć dzieci, a teraz jest za późno.
Drażniło mnie to, ale nie o to chodzi.
Oddaliliśmy się od siebie.
Albo było źle od samego początku,
co by wiele wyjaśniało.
Brzmi jak kryzys wieku średniego.
Nigdy o tym nie myślisz?
Nie wiem. Prawie dziś zginęłam,
więc myślę o śmiertelności.
Nie o tym mówię.
Nie.
To było dawno temu.
Jestem naprawdę szczęśliwa.
Dostałeś zaproszenie na ślub?
Tak. Doceniam to.
Ale poczułem się przez to stary.
Nawet mi nie mów.
Ale życie toczy się dalej.
O to w tym chodzi, prawda?
Tak sądzę.
Wygląda na to, że sobie je ułożyłaś.
Czasem mam wrażenie, że tobie się upiekło, a mnie nie.
Czy tak lepiej?
Nie wiem.
Teraz mają urządzenia.
Rozumiem.
To bezpieczne miejsce.
Powiem ci coś, o czym nikomu nie mówiłam.
Wzięłam ślub, gdy miałam 27 lat.
Potem zaszłam w ciążę,
ale nie z moim mężem,
tylko z jego najlepszym przyjacielem.
Mogę ci ufać, prawda?
Nigdy mu nie powiedziałam.
Moja córka dorosła, a mąż był świetnym ojcem.
Nigdy się o to nie martwiłam.
Kocha ją.
Teraz ona jest w ciąży.
Mój mąż cieszy się, że będzie dziadkiem.
Tylko wiesz co?
Tak naprawdę nie będzie.
Ten drugi nim będzie.
Ale nie do końca.
Od tej sytuacji robi mi się niedobrze.
Dlaczego to zrobiłam?
Chciałabym to zwalić na młodość.
Ale to było tak silne uczucie,
namiętne i zakazane.
Naprawdę go kochałam.
Może wciąż go kocham.
Kocham go.
Można kochać więcej niż jedną osobę.
Przez te wszystkie lata myślałam, że mam wszystko,
ale teraz czuję się, jakbym nie miała nic.
Jestem beznadziejną żoną.
Beznadziejną matką. Jestem stara.
Już nigdy nie będę seksowną laską. Nigdy nie będę mieć takiego seksu.
Zostanę babcią.
Więc...
Teraz twoja kolej.
Ja też ci coś powiem.
Świetnie.
Nie chcę waszego jedzenia.
Ale znacie niejakiego Eddiego Van Halena?
- Jules? - Jestem tutaj!
Cześć.
Ładnie pachniesz.
Chciałabym pójść spać, ale musimy iść na kolację.
- Dokąd? - Do Daniel.
Z Ronem i Marilyn.
Ekstrawagancko.
I musimy zapłacić, bo oni zapłacili za taksówkę...
I byłam troszkę niegrzeczna.
Dobrze. Przebiorę się.
Dlaczego nie powiedziałeś, że Daniel i Lisa jadą na wieś?
Mówił, że nie chce jechać,
ale wiem, że zwykle chodzi o pieniądze,
a on jest taki dumny.
Czyli my za nich płacimy?
Słuchaj, kocham Daniela i wiem, że ty też.
Jednym z powodów jest to, że nigdy nie dorósł,
a dzięki temu jest zabawny.
Ale to oznacza też, że trzeba się nim opiekować.
Sprzedał prawa do książki. Nakręcą na jej podstawie serial.
Nie liczę pieniędzy innych ludzi, a on nie jest kimś obcym.
Nas stać, jego nie. Szlachectwo zobowiązuje.
Traktujesz go protekcjonalnie.
Mam dość tych bzdur o Romanowach.
Jeszcze to pieprzenie o przetrwaniu rodu
i ta arystokratyczna...
Szlachectwo zobowiązuje? Czy ty się słyszysz?
Denerwujesz się z powodu dziecka.
- Nie chcę się kłócić. - Teraz mnie traktujesz protekcjonalnie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co się stało?
Dawno temu popełniłam błąd...
i miałam przed tobą tajemnicę.
Już wtedy była wielka, ale teraz jest ogromna.
Kocham cię i nie mogę tego dłużej ukrywać.
Dobrze.
Ella nie jest twoją córką.
Daniel i ja mieliśmy romans.
Skończył się ponad 20 lat temu, ale nie wiedziałam, co robić.
Wmawiałam sobie, że to bez znaczenia,
że z czasem będzie łatwiej,
ale jest trudniej.
Nie chciałam cię wtedy stracić i teraz też nie chcę.
Jesteś najlepszym mężem i ojcem, jakiego można zapragnąć.
Zasługujesz, by wiedzieć.
Wiem.
Zawsze wiedziałem.
To nie ma znaczenia. Kocham ją.
Zawsze była moją córką.
A najważniejsze jest to...
że mam ciebie.
Więc co za różnica?
Cześć.
Ładnie wyglądasz.
Przepraszam.
W porządku.
Chcę tylko powiedzieć...
Wszystko dobrze?
Będziesz wspaniałym dziadkiem.
Ty też będziesz niezła.
Nic nie powiedziała? Nie dała żadnych wskazówek?
Jestem pewien, że Ella już wybrała imię
i postanowiła nam nie mówić.
Pewnie nie powiedziała nawet Justinowi.
Justin dziś dzwonił.
Powiedział, że spróbuje złapać jutro samolot,
to może zdąży na czas.
To świetnie.
Bardzo się cieszy.
Za tę rozpieszczoną dwójkę.
Za księcia i księżniczkę.
Co się stało?
Wszystko w porządku?
Zaraz wrócę.
Kochanie?
Wszystko dobrze?
Co się dzieje?
Ma pani szczęście.
Doktor Roth jest najlepszy i jest u niego wolny termin.
Jutro rano. Załatwicie to szybko.
- Nie mogę w tej chwili. - Nie ma pani wyboru.
Ma pani szczęście, że zdążyła pani na czas.
Powinna pani odpoczywać, więc sugeruję, by wszyscy wrócili do domów.
Proszę się nie martwić. To rutynowy zabieg.
Proszę mi zaufać, że będzie w najlepszych rękach.
Dziękujemy.
Kurwa.
Gdy ciało ci coś mówi, musisz słuchać. Nie kłóć się.
Jakbym już nie czuła się stara. Kamienie żółciowe?
Serio?
Pojadę do domu i przywiozę ci rzeczy.
Nie, wróć jutro rano. To będzie długi dzień.
Nie, wrócę zaraz. Koniec i kropka.
Pa, tato.
Nic? Jeszcze nic nie czujesz?
Nie. Lekarz powiedział, że dziecku nic nie jest.
Przykro mi, że to się wydarzyło.
Wiem, że mnie tam nie chcesz.
Ale chcę być pierwszą osobą, która przyjdzie i może mi się nie udać.
Nie wygłupiaj się.
Gdy się urodzi, już tu zostanie.
Do końca twojego życia, dobrze?
Wiem, ale narkoza...
Robią to codziennie. Nie ma się, czym martwić.
Nieprawda. Może się nie udać.
Boisz się?
Boję się, że nigdy nie poznam wnuka.
Chcesz do niego zadzwonić?
Ja to zrobię.
Cześć.
Żadnych wieści. Możesz rozmawiać?
Będę mieć jutro operację.
To nic poważnego.
Kamienie żółciowe.
Tak.
Bardzo bolało, ale czuję się lepiej.
Wiem. Ja też.
Dobrze.
Tak.
Ja też cię kocham.
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska