Poeta Octavio Paz napisał kiedy,
że Meksykanin szuka mierci,
żartuje z niej, pieci jš,
pi z niš i jš czci.
To Dzień Zmarłych.
Tyler mówił, że to takie meksykańskie Halloween,
ale się myli.
Ale w szpitalu mierć nie jest więtowana.
Za wszelkš cenę jej unikamy.
Jedyny dzień w roku, kiedy ukochani zmarli
wracajš, by z tobš być. Ale nie jako zombie.
Bardziej jako dusze.
Ale nie duchy.
- A gdy nadejdzie... - Może anioły? Sam nie wiem.
jest bezduszna, niemal rutynowa.
W szkole będziemy robić duże ołtarze na ofiary dla zmarłych.
wiadczenie na wypadek mierci Benjamina Warrena.
Ale wcišż, mimo całego dowiadczenia,
nawet lekarzy mierć zaskakuje.
Wyglšdacie przepięknie... i strasznie.
- Nie ma być strasznie. - To Dia De Los Muertos.
- Robimy w szkole paradę. - Ale super!
Zwłaszcza gdy przytrafia się naszym bliskim.
- Kolejna randka? - Cece jest mistrzyniš.
Kto tym razem?
Daniel, nauczyciel angielskiego. Albo profesor, nie jestem pewna.
To duża różnica. Dowiedz się.
Dziewczynki, zbieramy się.
- Do zobaczenia za chwilę. - Pa.
Prawie bym zapomniała: dostałam SMS-a od Teddy,
chce dzi porozmawiać z Owenem.
Uwierzę, gdy zobaczę.
Wejd.
- Dziękuję, że to robisz. - Nie ma sprawy.
- Co cię sprowadza do miasta? - Czy Amelia jest w domu?
- Nie, ale wie, że tu jeste. - Dobrze, w porzšdku.
Teddy, co się dzieje?
Przepraszam za ostatni miesišc i moje zachowanie.
Wyjechałam bez słowa wyjanienia.
- Ostatnie miesišce były pogmatwane. - Nic się nie stało.
Nie musisz mnie przepraszać.
- To ja powinienem cię przeprosić. - Owen, ja...
- Betty, jeste tu?! - Nie, zawiozła jš do szkoły.
Potem zawiozłam Leo do przedszkola,
gdy zadzwonili ze szkoły, że Betty tam nie ma.
- Zadzwońmy do niej. - Próbowałam, telefon wyłšczony,
nie mogę wyledzić jej i jej SMS-ów; ona nie chce, bymy jš znaleli.
Przeszukajmy park, tam chodzi z przyjaciółmi.
- Pewnie by ćpać. - Ona nie ćpa.
- Jeszcze nie. - Znajdziemy jš, będzie dobrze.
- Przepraszam, pogadamy póniej? - Pewnie.
Pomogę wam jej szukać.
Dzięki.
Zjemy potem?
Mam spotkanie w sprawie budżetu,
spotkanie z prawnikami i operację.
Możesz napisać ogłoszenie, by przypomnieć lekarzom o głosowaniu?
- Nie jestem już szefowš rezydentów. - Cholera, wiedziałem.
No to kto jest?
Szef chyba powinien to wiedzieć?
Przygotuję ogłoszenie.
- Dzięki. - Najlepszy szef!
Jakaż wspaniała tymczasowa Pierwsza Dama.
- Staram się! Cały czas marudzi. - Na pewno to nie przez małżeństwo?
Bo się tego boisz?
Nie boję się niczego, prócz globalnego ocieplenia.
Wiesz, kto jest singlem? Meredith!
- Grey? Nie przepada za mnš. - Jeszcze.
Wiem, że z twoim wyglšdem nie przywykłe do starania się.
Tak, kobiety zazwyczaj karmiš mnie winogronami.
- Zamilcz. - Sama zaczęła.
Przybył mój wštrobiany pacjent.
Moja pierwsza samodzielna operacja.
Niech padnš trupem.
- Może niekoniecznie trupem... - Dzięki.
Link, Meredith to twardy orzech do zgryzienia,
ale jest tego warta.
Dr. Lincoln, pracuję dzi z panem.
Super.
Mamy malucha ze złamanš rękš, bułka z masłem.
- Co tam? - Po prostu...
nigdy nie byłem na ortopedii.
Pokażę ci.
Żadnej muzyki organowej.
Chcę dobrego jedzenia z delikatesów i wszyscy majš ubrać czerń.
Nie słuchaj mego brata, że będziecie na biało.
Jak tak przyjdzie, wykop go.
Chcę żałobników z prawdziwego zdarzenia.
Przemówicie jej do rozumu? Jestem Denise, jej przyjaciółka.
Witaj, Denise.
Roberto, jeste tu, bo mamy dla ciebie wštrobę, już tu jedzie.
Wczeniej byłam wciekła, teraz jestem przygotowana.
Mam płakać, ale nie dam jej tej satysfakcji.
Zaczynaj.
Roberta Gibbs, 45 lat, urodziła się z chorobš Wilsona,
poddana wielokrotnie chelacjom,
w zeszłym roku miała TIPS.
Oczekuje na przeszczep wštroby.
- Którego pewnie nie dostanę. - Możesz przestać?
Dr Bailey, telefon z UNOS.
Widzicie?
Pewnie wštroba jest już gotowa.
Nie, znam to spojrzenie.
Moja wštroba idzie do kogo innego.
Bardzo mi przykro.
Dobra, żadnych wesołkowatych wygłupów.
Chcę porzšdnego pogrzebu, na którym wszyscy majš płakać.
Zapisz to sobie.
Witam rodzinę Medinów.
- więtujemy co? - Dzi Dia De Los Muertos.
To dla nas bardzo ważny dzień, ale przyszli tu dla mojej córki.
Przynielimy więc ofiary, nie ma pan nic przeciwko?
Oczywicie.
- Kim pani jest? - Jestem dr Grey.
Dr Grey nam pomoże.
Pan jest szefem, nie może pan sam wycišć woreczka żółciowego?
Mogę, ale Flor wymaga czego więcej niż usunięcie woreczka.
Przeanalizowalimy jej wyniki i uznalimy, że Flor
ma torbiel przewodu żółciowego.
- Torbiel? - Łagodnš.
Torbiel? Gdzie, w brzuchu? Niech spojrzę.
Jest w przewodzie żółciowym
i musi być jak najszybciej usunięta,
ponieważ może się zezłoliwić.
Ale wytniemy jš i zminimalizujemy ryzyko.
Zrobimy hepatikojejunostomię.
Nie zmyliła pani tego słowa?
Polega na przyłšczeniu jelita do przewodu żółciowego.
- Możecie przestać o nim mówić? - Już kończymy.
- Nic jej nie będzie? - Tak.
To dłuższy zabieg, niż planowalimy, ale zaopiekujemy się niš.
Dr DeLuca przygotuje jš do operacji. Powtórzymy badania czynnoci wštroby.
Miło było państwa poznać.
Dziękujemy.
Możemy porozmawiać?
Wszystko w porzšdku?
Kiedy ostatnio rozmawiała z ojcem?
Thatcherem? Po mierci Lexie.
Chyba tak.
A co?
Zachorował, Meredith.
- To wštroba? Znów pije? - Nie, jest trzewy.
Kolega z AA mi dzi powiedział.
Thatcher ma ostrš białaczkę szpikowš.
Jest w hospicjum.
Zostało mu kilka tygodni.
- Meredith? - Tak?
- Słyszała, co powiedziałem? - Tak.
Thatcher umiera.
Zrozumiałam. Dziękuję.
::Project HAVEN:: https://greysanatomy.fora.pl/
GREY'S ANATOMY 15x06 "Flowers Grow Out of My Grave"
Tłumaczenie: Nazgul, monix, Scytthe Korekta: Nazgul
Znacie może Betty?
Przepraszam.
Betty!
Przepraszam.
Chcesz zobaczyć, nad czym pracuję?
Mer?
Mój ojciec umiera.
O mój Boże.
- Na co? - AML.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie.
On nawet o tobie nie wie.
Tak bardzo nie czuję z nim zwišzku.
Nie wie, że mam siostrę.
Byłam dzieckiem pozamałżeńskim...
A teraz umiera i nawet mi o tym nie powiedział.
- Kto ci powiedział? - Richard.
Co zamierzasz?
Nie wiem.
Powinnam rozpaczać.
Przyniosłem ci małe podładowanie.
Łapiesz? Kawa, ładowalne serca. Niezłe.
Twój ojciec nie płaci alimentów, prawda?
Nie wiem, co ma piernik do wiatraka, ale tak.
A gdyby dowiedział się, że umiera?
A na co?
Nie...
Na pewno miałbym wštpliwoci, pewnie.
Chciałby się z nim pożegnać?
Tego nie wiem.
Nie pomagasz mi.
Jej ojciec umiera.
Razem z kolegš wspinał się na płot,
a dobrze wie, że mu tego nie wolno.
Przepraszam.
Ja też wspinałem się na płoty, gdy byłem dzieckiem.
Mógłbym obejrzeć?
Czujesz to?
Poruszaj palcami.
Jak sšdzisz, wieżynko?
Złamanie koci ramiennej.
Niele, masz do tego dar.
Zrobimy ci przewietlenie.
Wecie go na radiologię i przyjdcie z wynikami.
Będę nosić gips?
Hunter miał w zeszłym roku i wszyscy rysowali mu na nim obrazki.
Pozwolę ci nawet wybrać kolor.
Tak!
Biedna Roberta. Trzy wštroby w rok?
Niezły pech.
Czasem tak bywa.
Co, do diaska, Parker? Ned Billings?!
Wczoraj wycięłam mu jelito, czuł się dobrze! Co się stało?
Zatrzymał się, Webber sšdzi, że miał zakrzep.
Przykro mi.
Zadzwonię do jego syna.
- Był dawcš narzšdów. - To już nie wchodzi w grę.
Miał tę samš grupę krwi, co Roberta.
Dolewasz oliwy do ognia.
Wilson, to to. Czekajcie!
Parker, kiedy dr Webber stwierdził mierć?
Siedem minut temu.
Super. Reguła 5 minut.
Czeć, Ned.
Co pani robi? On nie żyje!
Musimy przywrócić kršżenie w wštrobie.
- Wecie kaniule i ECMO... - Jego serce nie bije!
- Jego narzšdy sš bezużyteczne. - Wentylujcie go.
Oszalała? Powinnimy kogo wezwać?
- Jego wštroba jest martwa, jak i on! - A my przywrócimy jš do życia!
- Id po mojego męża. - Nie, Parker, aparat do perfuzji.
Czytałam o tym, ale nigdy tego nie robiłam.
Czego? Medycyny dla zombiaków?
Podłšczymy go do ECMO
i użyjemy normotermicznego systemu przepływu wštrobowego.
Możemy jš uratować i przekazać Robercie. Pomóż mi.
Ciepły przepływ przywróci wštrobę do życia?
Jak kwas zardzewiałš monetę. Robiono to masę razy.
- Na ludziach! Przejmij to. - Dzięki Bogu!
- Parker, przynie aparat do perfuzji! - Tak, proszę pani.
Kiedy będę mógł zabrać cię na kolację? Jo myli, że co tu się więci.
Wiesz co, mam swatkę, a ona listę.
A jak mam się na niš dostać?
- Nie jeste tym facetem. - A jakim jestem?
Facetem "w razie wypadku"
lub "otrzymałam złš wiadomoć i nie mogę być sama".
Jo będzie załamana.
O co chodzi z tobš i Jo? Czy Alex ma się czym martwić?
O co chodzi z tobš i Alexem? Czy Jo ma się czym martwić?
- Jak to przyjęła rodzina Neda? - Sš smutni, ale szczęliwi,
że z jego mierci wyniknie co dobrego.
Parker, wypełnij linie napływu i spływu.
Karev, wiesz, co robić.
Dobrze.
- Gotowy? - Wszystko działa.
Co za stres.
Ale to dobry stres, czysty.
Nie "czy mój mšż wróci dzi wieczór", czy biurokratyczny stres,
tylko stres "uratujemy życie czy nie".
O mój Boże, działa!
Jest żywa!
Działajšca, zdolna do życia wštroba.
Wycišgnęła jš ze mieci? Co powiedział UNOS?
Jeli centrum pobierania narzšdów to poprze, możemy działać.
- To przeszczep bezporedni. - Pamiętaj o dobrym jedzeniu.
Roberto, mamy wštrobę. Dla ciebie.
"Jeli centrum pobierania narzšdów to poprze". Marne szanse.
- Ma obsesję na temat mierci. - Bo umieram.
Przestań! Przestań tak mówić. Niektórzy z nas chcš, by żyła.
Ja też chcę, uwierz mi.
Przygotowuję się jednak na to, że mogę nie przeżyć.
Nie przygotowuj mnie. Ja to zniosę.
Nie jeste jedynš, która musi to zrobić, Denise.
- To ja umieram. - Nie umierasz!
Przepraszam, dr Karev.
Doceniam pani zaangażowanie i mam nadzieję, że ma pani rację,
ale mam tę chorobę całe życie.
Przygotowałam się, by umrzeć młodo.
Jestem naprawdę blisko mierci, szansa na cud jest prawie niemożliwa,
chcę dopilnować, by bliscy mogli mnie opłakać.
Nie ty masz się tym martwić.
Włanie ja. Kiedy umarł mój ojciec,
chciałam rzucić się na jego trumnę i płakać.
Zamiast tego pisałam żarty na pogrzeb, by jego znajomi poczuli się lepiej.
Potem przez 10 lat płakałam na reklamach psiego jedzenia,
bo cały ten żal był cišgle we mnie
i musiał znaleć ujcie.
Zasługujesz...
by rzucić się na mojš trumnę i płakać... jeli chcesz.
Dobra przemowa,
ale lekarka czeka na decyzję, co ze mieciowš wštrobš.
Poproszę. Ale jeli nie zadziała...
- Bez organów. Kwartet smyczkowy. - Tak.
Dzień dobry wszystkim. Hej, maleńka, czas na ciebie.
Będzie pan na mojej operacji?
Dr Grey, dr Karev i ja będziemy tam przez cały czas.
- Zobaczysz wnętrze mojego brzucha? - Tak i od razu cię naprawimy.
- Mamo... - Kochanie, nie martw się.
Przepraszam. Nie chcesz mnie tam?
Kochana, nie bšd taka, on jest twoim lekarzem.
Wiesz co, Flor? Mam dzi dużo roboty.
Jestem uczniem dr Grey i dr. Kareva.
Nie chcę, by rozpraszali się, uczšc mnie, gdy będziesz operowana.
Chcę, by byli skoncentrowani.
Więc jeli to nie problem, to odpuszczę sobie tę operację.
- Tak, zgadzam się. - Masz to jak w banku.
Dziękuję.
Daj im chwilę.
Jeste gotowa, kochanie?
Ojcze nasz, który jest w niebie...
- Chcesz skoczyć dzi na drinka? - Nie sšdzę.
- Masz randkę? - Co? Nie...
- O co ci chodzi? - O nic.
- Masz chłopaka czy co? - Ja nie... Nie jestem...
Wyglšdam, jakbym miał?
Wyglšdasz na zdenerwowanego.
- A ty masz chłopaka? - Nie. Mam stypendium.
- To zabójca dla zwišzków. - Zdecydowanie.
Ale jestem otwarty na nowe znajomoci.
Super.
Chwila. Czy to guz?
Mam zaraz operację. O co chodzi?
To wštroba. Dlaczego?
Od faceta, który nie żył, a ona wręcz przeciwnie.
Wštroba żyje, nie facet. On jest martwy.
- Przeżyła mierć sercowš? - Tak. Przywróciłymy jš do życia.
O kurde.
- Nie wierzę, że UNOS to zatwierdził. - Niezupełnie.
Powiedzieli, że to nie ich sprawa, bo właciwie to przeszczep bezporedni,
więc zadzwoniłymy do centrum przeszczepu narzšdów.
Majš się odezwać, a rodzina dawcy wyraziła zgodę.
Odezwać?
W sprawie zgody, bo to całkowicie działajšca wštroba.
Ona nawet nie wie, że jest poza ciałem.
Powiedz, że nie obiecała tej wštroby pacjentce.
- Ona działa. - Nie. Wyłšczcie to.
Że co?
Nie obchodzi mnie, że to jest fajne. Pacjentka jej nie dostanie.
Uratujemy życie wštrobš, która wylšdowałaby w koszu.
Jak nasza reputacja przed UNOS, jeli co pójdzie nie tak.
Nie ma takiej opcji.
Wiem... bo tego nie zrobicie.
Wyłšczcie to.
- Nie chce, bym zaglšdał jej do brzucha. - Nie wiń jej za to. To urocze.
Jestem załamany. W końcu to zespolenie wštrobowo-jelitowe.
Będzie jeszcze wiele szans na fajne operacje
małych dziewczynek, które nie będš w tobie zakochane.
Chyba że... Czy wszystkie się w tobie zakochujš?
Nie mogłem się doczekać, by z paniš popracować, dr Grey.
Na to też będzie wiele szans.
- Idę sprawdzić, co u niej. - Dobrze.
Hej, groszku. Jak się masz?
Widzisz swojego chłopaka?
To na pewno złamanie koci ramiennej.
Jak długo będzie w gipsie?
Niestety, znalelimy też guza.
- Nie wiemy jeszcze, co to jest... - Guza?
Uważamy, że to on osłabił koć, powodujšc złamanie.
Musimy zrobić szybkš biopsję.
Biopsję?
Czy to rak? O mój Boże. Nie wierzę, że to się dzieje.
Mamo, no już.
- J.J., jak mama ma na imię? - Michelle.
- Spójrz na mnie. We głęboki oddech. - Dobrze.
Jest i dobra wiadomoć. Przez to złamanie szybko tu trafilicie,
więc dowiemy się, co to jest i przygotujemy się.
Nie będę już wchodził na płoty, mamo.
- Obiecuję. - Już dobrze, kochanie.
Co tam masz?
Chciałem kupić ci lunch, ale nie mogłem się zdecydować,
wzišłem enchiladas bez kolendry,
spaghetti bez klopsików, i oczywicie...
sałatkę Cobb bez sera pleniowego.
- Nie musiałe tego robić. - Chyba musiałem.
Nie byłem ostatnio najlepszym chłopakiem,
chciałem ci pokazać, że jestem przy tobie.
Doceniam to.
- Nie mogę teraz tego zjeć. - Co jest? Nie czujesz się dobrze?
Jest mi trochę smutno przez ten żal w powietrzu.
Twoja mama.
Przykro mi.
Chcesz o tym pogadać?
Muszę wracać do pracy.
Jeli będziesz czego potrzebować, jestem tutaj.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Chcę spaghetti, masz co przeciwko? - Nie, bierz.
Skończylimy zespolenie w 75%.
- Wyglšda dobrze i bez pomocy kochasia. - Zrobił to, o co poprosiła pacjentka.
Gdybym za każdym razem wycofywał się,
- bo zakochał się we mnie dzieciak... - Nie kończ, wredoto.
- Słyszałem o Thatcherze. - Od Maggie czy Richarda?
Jacksona.
- Nie chcesz o tym gadać? - Wręcz przeciwnie.
Nie wiem tylko, czy jest o czym.
Daj sobie trochę czasu, odwied go,
pożegnaj, we tyle wolnego, ile potrzebujesz.
Kumplujesz się teraz z szefem.
- Nie wiem, czy chcę go widzieć. - Nie jest ojcem roku, ale w końcu...
- Czy twój ojciec nie zniknšł? - Ale go pożegnałem, nim umarł.
Czy zrekompensowało to nieobecnoci na urodzinach i płacz matki na wakacjach?
Czy 5 minut z nim po latach nieobecnoci sprawiło, że poczułe się lepiej?
Ssanie.
Otworzyłam dla niego drzwi. Oddałam kawałek wštroby.
Otworzyłam je, by mnie poznał. Nie przeszedł przez nie.
Jedyny czas spędzony razem był wtedy, kiedy Lexie nas do tego zmuszała.
Kiedy zmarła, on zupełnie znikł.
Nie muszę go opłakiwać, i tak był przez lata duchem.
Nasza praca polega na tym, by powstrzymać umieranie.
Dostajemy za to nagrody.
- A rodzina Flor celebruje mierć. - Nie celebrujš mierci, tylko zmarłych.
- I zapraszajš ich na wizyty. - Może nie widzieli ich przed mierciš.
Nie jeste tak mšdry, jak ci się zdaje.
Nie zgadzam się.
Co za bzdury. Jest szefem i dlatego może mnš rzšdzić w pracy?
To włanie robi szef.
No i? On cišgle nagina zasady, żeby ratować swoich pacjentów.
Ale to on jest szefem.
Jeste moim kumplem czy jego?
Skoro mowa o twoich kumplach, zaprosiłem Grey na randkę.
- Tak. Na kiedy? - Odmówiła, bardzo ostro... znowu.
Ze mnš też tak było. Przez jakie dwa lata.
Zobaczysz, zmieni zdanie.
Dr. Lincoln.
Wyniki biopsji J.J..
Cholera.
Kostniakomięsak.
- Czy to nie to, co ty... - Tak, włanie to.
Betty?!
Robi się póno. Nie może być tam przez całš noc.
Cholera! Nie powinnam jej puszczać do szkoły.
- Dzwonimy na policję? - Nie. - Tak.
- To nastolatka. One tak robiš. - Żartujesz?!
Moja matka też wariowała, gdy wychodziłem do dziewczyny.
Gdy miałam 15 lat, moja dzwoniła na policję, szukajšc mnie
i gdy mnie znalazła, byłam naćpana, gotowa do skoku z dachu.
- Dobrze, racja. - Z Betty nie jest dobrze,
bo ona nie jest normalnš nastolatkš. Nie jest taka, jak ty. Jest jak ja!
Gdyby moja mama nie zadzwoniła na policję
i gdyby oni mnie nie znaleli, teraz bym już nie żyła.
Przepraszam. Potrzebuję mityngu.
- Dobrze, zawiozę cię i odbiorę Leo. - A jeli Betty wróci?
Mogę tu zostać.
W razie, gdyby wróciła, mogę tu być.
- Jest przestraszona. - Wiem, wiem.
No i jestem z tobš w cišży.
Lekarze tu sš.
Radzi sobie dobrze, jest w sali pooperacyjnej.
Dzięki Bogu.
- Możemy jš zobaczyć? - Oczywicie, zaprowadzę was.
Chodmy więc. Możemy w końcu jeć.
Chodmy.
- Dziękuję. - Dobrze.
Dziękuję.
- Mogę? - Oczywicie.
Kim sš ci wszyscy ludzie?
To jest mój mšż, Oscar, ojciec Laury.
To jest Johnny, mój syn,
to moja mama Lupita i moja siostra Luisa.
Przykro mi.
Niech nie będzie.
Sš tu teraz z nami.
A to dla ciebie.
Nagietki, sš piękne.
Mówi się, że pomagajš przyprowadzić duchy naszych przodków do nas.
Granica pomiędzy naszym wiatem a wiatem duchów, jest bardzo cienka.
Nagietki, zdjęcia i wspomnienia... pomagajš im do nas trafić.
Jak leci? Zadzwoń, gdy będziesz mógł. Chcę wiedzieć, czy żyjesz.
- Wzywała mnie pani? - Tak, wzywałam.
Dzwonili z centrum pobierania.
Zaakceptowano naszš bezporedniš darowiznę organu.
- Mówi pani poważnie? - Zarezerwuj salę i przygotuj Robertę.
Ale wštroba... Alex powiedział, by jš odłšczyć.
Jest już nieżywa.
Wštroba jest żywa.
W rezultacie Roberta też będzie, i to przez wiele lat.
Nie wiem, czy Alex mi to wybaczy.
Jeli Roberta umrze, a ty mogła jš uratować,
nigdy sobie nie wybaczysz.
- Mój ojciec był profesorem. - Naprawdę? Gdzie?
- Jeste zwišzany ze swoim tatš? - Cóż...
Czemu ludzie, którzy nas stworzyli, majš za to zasługi?
Tylko dlatego, że wykonali podstawowe ludzkie czynnoci,
majš mieć swoje własne więta?
A my czujemy się winni, gdy nie chcemy się z nimi widzieć.
Jeli nie był dla mnie ojcem, to czemu jestem mu co winna?
I dlaczego to zawsze dziecko musi wybaczać?
"Bo ona jest twojš mamš, bo on jest twoim tatš".
Wiesz co? Mam już doć czucia się le, gdy wcale tak nie jest.
To smutne, gdy kto umiera i życzę mu pokoju,
ale nie pozwolę sobie ani dzieciom dowiadczać kolejnej mierci,
tylko żeby poczuł się lepiej.
Rozumiesz więc?
Wyglšda na telangiektyczny podtyp kostniakomięsaka.
- Co to znaczy? - To guz, który właciwie...
Czyli to nowotwór? O mój Boże, nie.
Michelle, to...
- O Boże, nie. - Mamo.
Może wyjdziemy, by o tym porozmawiać?
Dobrze, o Boże.
Nie.
- Przepraszam. Jestem okropna. - Nie jeste, ale...
Jeste po prostu przestraszona. A ja ci mówię, że nie musisz być.
Nie możesz mi tego obiecać.
Nie mogę.
Miałem jednak tego samego guza, gdy byłem dzieckiem.
Dokładnie tego samego.
Mój był na koci udowej i był większy.
Znalelimy go póniej niż u J.J., ale leczylimy go i sama spójrz.
Jestem tu, Michelle. Żyję.
Miałe to?
I przeżyłe?
No chyba że jestem duchem.
Będzie taki przestraszony.
Tak, na pewno będš przerażajšce momenty.
Dla mnie najstraszniejszy był widok smutku u mojej mamy.
No i utrata włosów, ale to dlatego, że...
Spójrz na nie.
No włanie. To musi widzieć, chociaż trochę każdego dnia.
Dobrze.
Pozbieraj się i wróć, gdy będziesz gotowa.
Po operacji dostaniesz ten gips.
Jak mylisz? Niebieski, zielony? Różowy?
Wypadnš mi wszystkie włosy i będę łysy jak dziadek?
Być może przez chwilę, ale włosy odrosnš.
Nie będę wyglšdać dziwnie?
No nie wiem.
Czy to wyglšda dziwnie?
No a to?
Dziwne?
Chcesz spróbować? No dalej.
- Dawaj. - Czekaj!
Nie obcinaj ich, sš zbyt piękne. Oddaj to.
Zabezpiecz ostatni szew.
Dobrze.
- Przepływ krwi brzmi dobrze. - No i wystartowała, ludzie!
Ta wštroba jest w pełni działajšca.
Udało się nam!
Naprawdę się udało.
Niele.
Kwiaty też? To się robi głupie.
To nie tylko kwiaty. To nagietki.
Dzień Zmarłych.
Wiem, że jeste zajęta.
Pomylałem, że przyda ci się towarzystwo.
Dziękuję.
Dam ci trochę prywatnoci.
Jakie jest twoje ulubione jedzenie?
Grillowane mięso.
- Ulubiony kolor? - Niebieski. Zdecydowanie.
Ulubiony zespół?
Trudny wybór. Radiohead? Nie, The Beatles.
- Mój tata ich lubi. - Tak?
Masz dziewczynę?
Nie, nie mam.
Oj, Flor.
Nic?
Nie.
Wszystko w porzšdku?
- Dziękuję, że tu jeste. - Chciałabym bardziej pomóc.
To, że tu jeste, jest bardziej niż wystarczajšce.
Powinnam była z tobš porozmawiać,
gdy widziałam cię miesišc temu w szpitalu.
Powinnam...
Powinienem zrobić tak wiele rzeczy. Zadzwonić, powiedzieć o Leo.
- To, że się tak dowiedziała... - Nie, w porzšdku.
- Nie musisz... - Szczerze? Byłem zawstydzony.
Poczułem się zawstydzony, bo wiem, jak to wszystko wyglšdało.
Wiesz? No i może miała rację.
Mówiła, że zawsze bałem się zostać sam.
Wróciłem z Niemiec i udowodniłem, że to prawda.
Ale Leo...
Leo nie jest tu tylko dlatego, że byłem samotny.
Całe moje życie chciałem być tatš.
Wiesz to.
Wiem.
Póniej Leo zamienił się w Leo i Betty, i...
i póniej w Amelię.
Owen?
Jeste szczęliwy?
- Budzi się. Wybacz, muszę... - No jasne, rób swoje.
Chod, mały kolego.
Przepraszam.
No to ja... Pójdę sobie.
Dobry wieczór.
Co tu się wydarzyło?
Dziecko z nowotworem.
W razie nagłego wypadku.
Fajny kwiatek.
Dzięki.
- Jak poszła randka? - Nie mam u niej szans.
- A jak poszła twoja? - Wystraszyłam go.
Pójdę schodami.
- Czeć. - Co tam?
Operacja była bezproblemowa.
Przepływy na usg wyglšdajš obiecujšco.
Poziom bilibrubiny się zmniejsza.
Ma pani w pełni funkcjonalnš, zdrowš wštrobę, pani Gibbs.
Czyli nie będzie pogrzebu.
Denise, kochanie. Chciałam, by płakała na pogrzebie.
Wiem.
Będę żyć.
Mówiłam ci.
Dziękuję.
Jak się dzi czułe?
- Co masz na myli? - Na orto.
wietnie.
Jeste wietnym nauczycielem.
Przepraszam, to było nagłe.
- Musiałem zobaczyć, czy... - Było idealnie.
Gdy...
- Wszystko w porzšdku? - To był mój pierwszy raz.
Dzi. Na oddziale ortopedii.
Skupiałem się na chirurgii ogólnej,
nigdy nie czułem pełnej satysfakcji, ale...
Podobało mi się.
Ortopedia.
A ty jeste wietnym nauczycielem.
Czekaj.
- To był twój pierwszy pocałunek? - No z...
Facetem.
Przykro mi, kole. Gdybym wiedział, nigdy bym nie...
Mówiłe, że mnie nauczysz, a ja chcę się uczyć.
Jeste słodkim, dziwnym nerdzikiem, i to zazwyczaj mój typ,
ale...
Ja już się ujawniałem, nie mogę przechodzić przez to ponownie.
Nie mogę cię tego nauczyć.
Przykro mi.
Ale ja...
Mylałem, że w tym szpitalu uczy się ludzi!
Przepraszam, że się sprzeciwiłam, nie możesz mnie cišgle sprawdzać.
- Mogę, jestem twoim szefem. - Ale uratowałam życie.
Mylałam, że się kłócimy.
Tak, ale podnieca mnie twój medyczny geniusz.
Dobrš stronš tej pracy jest to, że mogę to robić jednoczenie.
To nie jest prywatne pomieszczenie, wszyscy was widzimy!
Przepraszamy!
Każda religia.
Każde państwo.
Każda kultura.
mierć oznacza co innego dla każdego z nas.
Ben, kiedy będziesz mieć wolne? Musimy porozmawiać.
Czeć, mamo.
Wszyscy mamy inne pomysły, jak czcić zmarłych.
Powiedz mi, że nie umarła.
Nie umarła.
Inne pomysły na żałobę.
Było ciężko.
Nie mogę powiedzieć, że nie było.
Nie chodziłem na spotkania.
Inne sposoby ruszania dalej.
To mi tylko przypomina, że...
Że ciebie nie ma.
Meredith.
- Dobranoc, Arlene. - Dobranoc, dr Grey.
Może nie jestem ekspertem,
ale mam trochę dowiadczenia w traceniu ludzi, których kocham.
Czeć.
Mogę wpać?
Czeć, chciałam towarzystwa.
Co się dzieje?
- Podaj mi to. - Dobra.
Nie, nożyczki.
Dobra.
- Daj mi... - Dziękuję.
Jeszcze nie dziękuj.
Uważam, że prawidłowy sposób na żałobę...
Uważaj, nie za dużo.
Czy oni nie sš słodcy?
Jeste w tym dziwnie dobra.
Dekada precyzyjnego, chirurgicznego treningu
zdecydowanie się przydaje.
jest jaki tylko sobie chcesz.
Mamy odkurzacz? Nie mamy!
Czy ty... Czemu ja w ogóle pytam.
https://greysanatomy.fora.pl/ Lubię to! facebook.com/ProHaven