- Nie możesz już zostać w sierocińcu. - Nie opuszczę Karla i Sofie.
Jutro odbierzemy dzieci.
Czas, byś pogodziła się z myślą, że utonął.
Ostatni raz widziano go dwa lata temu w Kristiansand.
Panienka wybiera się do Kristiansand? Jutro odpływamy!
Madam Munk powiedziała, że musimy z nimi popłynąć.
Teraz są naszymi rodzicami.
Jest coś, co powinien pan wiedzieć. Mam ten list od dwóch lat.
Dlaczego wyglądasz tak dziwnie?
Gdy znów mnie zobaczycie, wołajcie na mnie Martin.
Masz pracę, ale tylko na okres próbny.
Tak...
To syn armatora?
Ty tam, zabierz mój bagaż i zanieś do kabiny sternika.
Jest tylko jedna kabina sternika, i jest moja!
Ty śpisz w kubryku z załogą.
- Nie mogę! - Trzeba podejść do niego z liną.
Mogę to zrobić.
- Sprowadzę cię. - Weź to ze mnie!
NADZIEJA odcinek 2
Tłumaczenie: nkate
Port w Sæby, 1899
Dobra, zrobione.
Ciągniemy.
Dalej! Ciągnij, do diabła!
- Trzymaj, mocno! - Tak.
Co za idiota położył tu trap?
Do diabła!
Co, do licha!!
- Nie mogę tego utrzymać. - Tak, możesz. Trzymaj mocno!
Cholera!
Co ty wyrabiasz, do diabła?
Powiedziałem ci, że wylecisz, jeśli nie sprostasz tej pracy.
Co to ma być, do cholery?
Gdy wczesnym rankiem wyruszymy - cegły mają być w ładowni.
W przeciwnym razie, z miejsca wyrzucę cię z pokładu!
Mam dość nieudolnych załogantów!
Zabieraj się do pracy!
Układasz je w ten sposób, po pięć... lub przynajmniej cztery.
Dziękuję.
Zabijcie mnie! - zawołało brzydkie kaczę i pochyliło głowę, oczekując śmierci.
Ale cóż to? Cóż widzi w zwierciadlanej fali?
To już nie brudnoszare, brzydkie i niezgrabne kaczę,
to łabędź biały! Kaczę stało się łabędziem!
Chociaż się urodziło pomiędzy kaczkami, lecz z łabędziego jaja,
więc i ono także łabędziem stać się musiało koniecznie.
Stało się łabędziem?
Jak myślisz. o czym jest ta bajka?
O kaczątku, które zamieniło się w łabędzia.
Tak. Ale chodzi również o to, jak ciężko jest...
nigdzie nie należeć, nie mieć rodziny.
- Tęsknię za moją siostrą. - Sofie!
- Masz siostrę? - Nie.
- Tak, nazywa się Marie. - Zamknij buzię!
- Nie! - Przestań!
Uspokójcie się, dzieci!
Karl, powiedz mi teraz prawdę. Masz siostrę?
Tak, mamy, ale ona ma 15 lat i jest bierzmowana.
Jest pomywaczką w kuchni w Odense, w domu starosty okręgu.
To prawda?
- Dlaczego na nabrzeżu wciąż leżą cegły? - Muszę też zrobić kolację.
Hej, do cholery! Co to za gówno?
Zrób jeszcze raz!
- Pokaże mi pan, jak to działa? - Tak, to sekstant.
Mierzy kąt między horyzontem a ciałem niebieskim,
np. Gwiazdą Polarną lub słońcem w południe.
Możesz dzięki temu określić swą szerokość geograficzną.
- Co to jest szerokość geograficzna? - Pokażę ci później na mapie.
- Co się stało? - Po prostu nie lubię śledzi.
Nie przymilajcie się kapitanowi i pani Andersen.
- Ma na imię Agnete i jest miła. - Nieważne! Nie jest twoją matką!
Jutro zawiniemy do Kristiansand. To tam jeden żeglarz widział tatę.
Znajdę go, a potem będziemy żyć razem we czwórkę.
- Nie wiedzieli, że mamy siostrę. - Pewnie tylko tak mówią.
- Pragną tylko dzieci. - Świetnie! Ale nie mogą mieć was.
Nie możecie nazywać ich matką i ojcem. Obiecujecie?
Co robicie tu na dole? Nie macie tu czego szukać. Zmiatajcie!
Chodź, Sofie.
- Co robisz z dziećmi kapitana? - Nic.
Nie skończyłeś załadunku cegieł. Do roboty!
Układaj je jak należy! Inaczej będziesz robił od nowa.
Słyszałeś, co powiedziałem?
Będziesz robić od nowa.
Powinien był zrzucić go z masztu, gdy miał taką szansę.
- Śpij dobrze. - Tak.
Chodź.
Słodkich snów.
Tam masz.
Masz ręce jak u dziewczyny.
Też miałem, zanim zacząłem nosić cegły.
Popracujesz trochę i skóra na dłoniach stwardnieje.
- Skąd jesteś? - Z Dragør.
Moja matka i dwie siostry wciąż tam mieszkają.
A co z twoim ojcem?
Rozbił się na Orkadach gdy miałem 13 lat.
Musiałem więc iść na morze, mimo, że lubiłem chodzić do szkoły.
- Nie chodziłem. - Daj, pomogę ci.
Zanim zmarł mój ojciec, marzyłem, by zostać nauczycielem.
Ale teraz cieszę się, że jestem żeglarzem, zwłaszcza na Nadziei.
Kapitan Andersen jest dobrym człowiekiem.
Chcesz zostać kiedyś kapitanem?
Jak się dostanę do szkoły nawigacyjnej to wszystko możliwe.
Ale to niełatwe.
Jeśli żeglowanie było dość dobre dla ojca i dziadka, to jest i dla mnie.
Jeśli będę miał dzieci, to też zostaną żeglarzami.
Nie, jeśli będziesz miał córki.
Dziękuję.
Zamierzasz spać w butach?
Majtek udowodnił, że jest mężczyzną.
Teraz nie możemy się doczekać kiedy to zrobi drugi oficer.
Możesz zacząć biorąc nocną wachtę.
Znalazłem! Teraz twoja kolej szukać.
- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć... - Nie podglądaj!
Dziesięć! Idę!
- Tak to się robi? - Tak.
Nie tak, spróbuj jeszcze raz.
- Jestem głodny jak wilk. - Właśnie tego potrzebuję.
Dalej, dodaj więcej.
Co to jest, do cholery?
- Dlaczego w gulaszu jest węgiel? - Nieprawda.
A jak to nazwiesz?
Obrzydliwe!
Dlatego sam nie jesz? Zgubiłeś skrzynię na węgiel?
- Nie! - Martin!
Masz zejść na dół, kapitan żąda wyjaśnień.
Mam powtórzyć?
Już, zaraz przejdzie.
- Coś nie tak? - Skosztuj tej zupy.
- To tylko rosół. - Spróbuj, ale już!
Co tam dodałeś?
Nie rozumiem, wcześniej smakowało dobrze.
- Kłamca! Zrobiłeś to celowo! - Karl!
Wyrzuć za burtę i przynieś resztę gulaszu załogi.
Już go zjedli. Przygotuję coś innego.
- Dobrze, tylko się pośpiesz. - Proszę mi wybaczyć.
Pamiętaj, że nie skończyłeś na pokładzie.
Proszę.
- Mam nadzieję, że tym razem w porządku. - Tak, zwłaszcza twoje.
Hans?
Myślisz, że będę mógł zejść na ląd w Kristiansand?
Mnie nie pytaj, to zależy od kapitana i Kneisviga.
To dla mnie bardzo ważne.
Muszę odnaleźć tam ojca.
Nie było go w domu od trzech lat i nie wie, że mama umarła.
- Skąd wiesz, że może tam być? - Ktoś go tam widział.
Co?
Nic.
Martin, jeśli ktoś wyrusza na morze, nie ma go trzy lata,
i nie daje znaku życia, najprawdopodobniej nie żyje.
Nie obchodzi mnie to!
Dopóki ktoś mi nie powie, że utonął - jest nadzieja.
I tak długo, jak będzie nadzieja - będę go szukać.
Norwegia
Nie mogę się doczekać, kiedy stanę na ziemi.
- Też schodzisz? - Tak, jasne.
Spotykam się z tutejszym przedstawicielem firmy.
- Nie chcesz dołączyć? - Po co?
Nie będziesz pracować w biurze firmy spedycyjnej?
Tak, w Aalborg.
Czy nie przydałoby się poznać tutejszy personel?
- Mam inne plany. - Tak? Jak ma na imię?
Tylko żartuję! Wiadomo, że nie masz tu żadnej dziewczyny.
My to co innego.
Kapitanie? Mogę zejść na ląd na parę godzin?
Nadzieja nie może się obyć bez załogi. Zostajesz.
Wykorzystaj czas gotując jedzenie, które nie zatruje moich dzieci.
Chodźmy.
Co podać?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Piwo.
Proszę.
Mięczak.
Przepraszam, widział pan tego mężczyznę?
To był ostatni, ale to zależy od ciebie.
Nie chcesz ekstra kursu? Trzeba przewieźć węgiel.
Potrzebujemy też statków do transportu drewna do Reykjaviku,
ale węgiel jest ważniejszy.
Moja żona i dzieci chcą wracać do domu.
Tak, to zrozumiałe, ale musiałem zapytać.
Oczywiście.
Słyszałem, że syn armatora Vinkela jest na pokładzie?
Tak, od Fionii.
Podobno jest rozpuszczonym maminsynkiem.
Wszyscy wiedzą, że ojciec pociągnął za sznurki,
by dostał się do szkoły nawigacyjnej.
- A ty jakie odniosłeś wrażenie? - Wyłącznie pozytywne.
Naprawdę? Więc te pogłoski...?
Nie mają podstaw.
Vinkel przez całą drogę pracował na równi z załogą.
Dobrze to słyszeć.
- Maszt będzie naprawiony na jutro? - Tak, oczywiście.
Dzięki.
Dlaczego mówi pan tak o Vinkelu? To nieprawda.
Kapitan nigdy nie mówi źle o załodze. I to nie pomoże Vinkelowi.
A co pomoże?
Nie znam go.
Od dawna udajesz chłopaka?
Spokojnie, nie wydam cię.
Niezbyt kuszące jak dla mnie - pomysł bycia popychadłem na statku.
To lepsze niż wiele innych rzeczy.
Posłuchaj, kochanie, to nie potrwa długo.
Wcześniej, czy później odkryją, że jesteś tylko małą dziewczynką.
Nie chcę cię straszyć,
ale musisz nauczyć się, jak być dziewczyną.
Ale najpierw muszę odnaleźć ojca.
Pytałaś wszystkich mężczyzn tutaj.
Dlaczego mnie nie zapytałaś?
Pamiętam go. Jens-Peter, prawda?
Przybył tu z rejsu na Wschód.
Miał całą wypłatę i nie mógł się doczekać, by ją wydać.
Dopóki nie wygrał w karty farmy.
Farmy?
Gdzieś na południu Islandii...
W pobliżu Vik, gdzieś...
nad rzeką, parę kilometrów za miastem.
Nie wiesz, czy tam się udał?
Powiedziałabym, że tak. Dwa dni później zniknął.
- Sigrid! - Islandia.
Połóż je tutaj.
- Proszę. - Dziękuję, proszę pani.
- Jest piękna. - To prawda.
Ale nie powinnam była jej kupować. To suknia na przyjęcia.
A nie chodzicie z kapitanem na przyjęcia?
Ja i Albert? Nie.
Więc nie mam tak wielu okazji, by ją założyć.
Często pływa pani z kapitanem?
Nie. Dołączyłam teraz tylko dlatego, by was odebrać.
Kapitan jest na morzu przez wiele miesięcy.
A ja siedzę w domu i czekam... jak wszystkie żony kapitanów.
Czasami może być dość samotnie.
Zwłaszcza, że​​... nie mieliśmy dzieci.
Aż do teraz.
W ostatnim pudełku jest dla ciebie niespodzianka.
Niespodzianka?
Będziesz potrzebowała płaszcza, gdy zrobi się zimno. Proszę.
Daj popatrzeć.
Spójrz, pasuje idealnie i ładnie ci w nim.
Hej, kochanie, nie smuć się.
- To jest zbyt dobre dla mnie. - Nie, na pewno nie.
Zasługujesz na taki ładny płaszczyk.
Ty i Karl powinniście mieć wszystko, co najlepsze.
Dostaniesz wszystko, co mogę ci dać.
Nie pamiętam mojej mamy.
Pamiętam tylko sierociniec.
Sofie, byłabym naprawdę szczęśliwa...
gdybyś pewnego dnia mogła nazywać mnie mamą, a Alberta tatą.
- Nie mogę. - Nie możesz?
Oczywiście, że możesz.
Gdzie majtek? Prosiłem go, by został na pokładzie.
- Martin jest w kubryku. - Dziękuję, Hans.
Zawsze podejrzewałem, że jesteś dziewczyną.
Myślisz, że nie pamiętam dziewczyny,
która na Fionii pytała o ojca i Kristiansand?
- Wydasz mnie? - Nie można okłamywać kapitana.
- Dopiero co to zrobiłeś. - To coś innego.
Tak, bo kłamałeś dla Martina, a nie jakiejś cizi.
- Jeśli powiesz, wyrzucą mnie. - Tak, to gwarantowane.
- Jak masz na imię? - Marie.
Wiem, jak szanujesz kapitana.
Jeśli nie chcesz go okłamywać, nie rób tego.
Dowiedziałaś się dziś czegoś o swoim ojcu?
Tak.
Wiem, gdzie jest.
Kapitanie!
- Muszę panu o czymś powiedzieć. - Wiem, majtek opuścił statek.
Kryłeś go. Nie martw się, Hans.
Dziękuję, ale nie o to chodziło. Czy Nadzieja wraca teraz do Aalborga?
Nie, firma żeglugowa prosiła, byśmy zabrali węgiel do Anglii.
Płyniemy do Anglii?
Tak. Mój syn zakosztuje otwartego morza.
- A co z Islandią? - Co takiego?
Co kapitan powie na podróż do Islandii?
Marynarze nie ingerują w dyspozycje armatora.
Nie. Oczywiście, że nie, ale...
Wiem, jak kapitan lubi Islandię, ma też przyjaciół w Vik, prawda?
Zobaczymy.
- Kiedy został pan kapitanem? - Gdy miałem 25 lat.
Ale przed szkołą nawigacyjną siedem lat pływałem w kubryku.
- Kubryku? - Kajucie na dziobie, gdzie śpi załoga.
Kapitanie Andersen?
Vinkel... Brałeś udział w bójce?
Nie w bójce, zostałem napadnięty. Zabrali moje pieniądze.
Weź się w garść, wstawaj.
To prawda, co mówi Kneisvig? Że nie wracamy do domu, do Aalborga?
- Tak, zgadza się. - Chcę wracać do domu.
Brakuje ci doświadczenia żeglowania na otwartym morzu.
I musisz doświadczyć północnego Atlantyku.
Mamy nadzieję, że uda się nam odwiedzić Islandię.
- Islandię? - Islandię?
Tak, zawiniemy do Vik na parę dni, a następnie popłyniemy do Reykjaviku.
- Czy to prawda? - Tak.
- Dziękuję, kapitanie. - Dziękujesz?
To znaczy... Chciałbym popłynąć na Islandię, i to bardzo.
Mam nadzieję, że to docenisz, Vinkel.
Ciągnij, Martin.
Dziękuję.
- Za co? - Że mnie nie wydałeś.
- Dzięki tobie płyniemy do Islandii? - Nie, to była decyzja kapitana.
Ale myślę, że go przekonałeś.
Dlaczego jesteś zła na kapitana?
Czy tylko dla siebie szukasz swojego ojca?
- A dla kogóż innego? - Masz jakieś rodzeństwo?
Nie. Jestem tylko ja i mój ojciec, i go odnajdę.
- Karl? - Tak?
Podejdź tu.
Spójrz, kompas pomaga ci utrzymać kierunek, w którym płyniesz.
Chcesz potrzymać ster?
- Mogę? - Staraj się trzymać mocno. Tak.
Tłumaczenie: nkate
Fragment "Brzydkiego kaczątka" Andersena w tłum. Cecylii Niewiadomskiej