NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Aby sięgnąć
Sięgnąć
Zaraz znowu zemdleję.
Do niedosięgalnych
Gwiazd
Do diabła z nimi.
Nici z witamin, dziewczyny.
Uroczo wymawia „witamin”.
Ale chodzi o Vicodin, a bez niego ani rusz.
- Nie o taką pomoc mi chodziło. - A o jaką?
O kogoś, kto faktycznie byłby w stanie pomóc.
Gdzie moja ładowarka?
- Widziałam ją na górze. - Sama dam radę.
To moje zadanie.
Wracam w trymiga.
Chyba „za całe wieki”.
Zauważyłeś, jaka jest bystra?
Od razu wiedziała, gdzie jest ładowarka.
- Czyżby? - O matko.
Nie mogę się dziś spóźnić. Pracujemy nad umową z hotelem, która...
9 LISTOPADA
Wyrwałaś dzisiejszy dzień?
Bo go zniszczyłeś.
Jest ciut podminowana.
Walczy z Brianną o kontrolę w firmie.
Nie walczę, tylko wygrywam.
A ja wygrałam obiad.
Joan-Margaret zabiera mnie do Pękającego Suwaka.
- Lokalu ze striptizem? - Oby.
Nie, to fajny nowy szwedzki stół
właścicieli Jedz-ile-wlezie.
Ale w tym nowym mają w ofercie nogi śnieżnych krabów.
Babka z mojego kasyna twierdzi, że to rynek singli dla sexy seniorów.
Musimy się śpieszyć, póki wszyscy faceci są jeszcze świeży.
Dobra, dziewczyny, to miłego obrzydliwego dnia.
- Znaleźliśmy ładowarkę. - O w mordę.
Już lecę na dół.
Uwija się jak fryga.
- Wszystko ogarnia. - Zawarliśmy uczciwą umowę.
Ona jej nie spełnia.
Uwaga, nerd. Wymogi umowy. Kwestia formalna. Urzędas.
Zachowujesz się jak nastolatka.
Raczej jak dorosła kobieta, która w końcu sama o sobie decyduje.
Aby sięgnąć
Do niedosięgalnych
Gwiazd
Nareszcie wyszło czysto.
Nie martw się o perfekcyjność mojego Don Kichota.
Skup się na znalezieniu dla mnie idealnego Sancha.
Cała nasza trupa się z nich składa.
To może skup się na naprawieniu stosunków z Jeffem?
Jeff nie może zagrać Sancha.
A o to nam chodzi.
Możesz...
Właśnie. Możesz?
Zależy nam na pogodzeniu z Jeffem,
ale także na znalezieniu dla mnie wybitnego pomagiera.
Stawiam na Donalda, Reggiego lub Enzo,
który ma wygląd, ale zero talentu.
Norman ma talent.
Jest uroczym gościem.
Nie hałasuje i przyniósł własne żarcie.
Wiesz, że Norman pójdzie ze mną?
Z miejsca. Do nogi.
Ktoś puka.
- Oliver. - Cześć.
Możemy pogadać?
O rany.
- Co znowu narozrabiałem? - Będzie krzyk?
Muszę się przygotować.
Nie, nic w tym guście, ale...
to swojego rodzaju bomba.
Jestem gejem.
Co za bomba?
Już tu jest. To na pewno nie przesada?
Chodzi na czerwono, zajęła moje biurko
i pokazała nagranie, jak wypada mi podpaska
w trakcie pokazu stepowania.
Tak ci współczułam tego dnia.
Na nagraniu wyraźnie się śmiejesz.
Bo to było śmieszne.
Cześć, Grace.
Co za spotkanie.
Czekałyśmy na ciebie. Wejdźmy.
Dobrze.
Chcę pogadać o tym spotkaniu.
- Sto lat! - Sto lat!
- O ja pieprzę! - Szczęścia, pomyślności!
Wiesz, że staram się ignorować urodziny.
Ale te są wyjątkowe.
Z OKAZJI 80. URODZIN
Dziękuję wam wszystkim.
Ale obawiam się, że padliście ofiarą żartów Brianny.
Naprawdę kończę dziś 76 lat.
Zbliżam się, ale jeszcze nie stuknęła mi... ta liczba.
Boże, jest wszędzie.
Też myślałyśmy, że kończysz 76...
Bo tak jest. W zeszłym roku skończyłam 75 i obyło się bez imprezy.
Zgodnie z moim życzeniem. Od tego czasu minął rok.
Dokładnie.
Wczoraj Barry przyniósł dokumenty założycielskie firmy
i zauważyłam kilka nieścisłości.
- Pogrzebałam nieco. - To ja.
I znalazłam twój akt urodzenia.
Barry, teraz.
Trochę mi głupio, ale co tam.
AKT URODZENIA
Widzisz? Oto on.
We wspaniałym kremie.
Jako księgowy, oblicz.
Skoro urodziła się tego dnia, ile teraz kończy lat?
Kuleję w odejmowaniu.
Wiecie co? Znalazłam inny filmik z Brianną.
Przysięgam, jeśli ten z trampoliną...
- To ten. - To ten.
Ten sam.
Lokal wzięcie ma i parkingi dwa.
PĘKAJĄCE SUWAKI
Dobra, plan ataku.
Najpierw walimy do żeberek i nabieramy pełne talerze.
- Same żeberka. - Ja ich nie jem.
Ja też nie. To na przynętę.
Faceci na nie lecą.
Więc polecą na nas.
- Wybacz, kochana. - Spoko, zdążymy.
Stój.
- O cholera. Wracamy. Odwrót. - Stój.
Dotarłyśmy.
Szybko się zmieniły, prawda?
Nie dla najstarszego gracza w laserowym paintballu w San Diego.
Pobijemy je.
Jak się ujawniasz,
całe życie się rozpada.
Weźmiemy to pod uwagę.
Cieszysz się, że ktoś życzliwy popchnął cię do tego?
Raczej dał kopa, ale tak.
I że był taki ktoś.
Cieszy się.
Jak przyjęła to Jo?
Przebolała to z naszym sexy kolegą.
Choć myślę, że on buja się we mnie od lat.
Pewnie jesteście w jej typie.
Zabrała też większość przyjaciół.
Nie przeszkadza mi to, bo wreszcie mogę spojrzeć sobie w oczy.
Odkryłem swoje ulubione płatki,
postanowiłem obejrzeć ponownie dziewiąty sezon Biura.
Fajny serial, ale jak będziesz się nudził...
Dzięki, bardzo chętnie.
Z przyjemnością.
Albo jeszcze lepiej: lubisz musicale?
- Uwielbiam. - Chcesz poznać moją trupę?
Jutro mamy przesłuchania.
Jasne. Lepsze to
od siedzenia w pustym, ponurym domu.
Super, prawda, Sol?
Czy Norman wie, że go kochamy?
O dobry Boże.
- Gotowa? - Gotowa.
Do startu gotowe.
- Start. - Start.
Tak jak ja.
- Stój. - Cholera.
- Tak jak ty. - Stój.
Stój.
- O Boże. - O matko boska.
Oddychaj.
Zmiana planu. Wskakuj na barana.
Musisz podskoczyć.
Skaczę.
Wyżej.
Jeszcze raz. Skacz.
Wiesz, co to jest?
Wycisk?
Dyskryminacja wiekowa.
Te światła nie wystarczą dla nikogo powyżej 60.
Stój.
Przepraszamy, śnieżny krab wyszedł.
WYPRZEDANE
A my wyjdziemy z siebie,
jeśli w ogóle tam dotrzemy.
Podobnie jak żel do ciała i szampon,
to świeży i wyrafinowany zapach
pasujący do ekskluzywnej atmosfery waszych 372 hoteli.
Podkreślcie to przy spotkaniu z Ronem.
Przepraszam.
Ma urodziny. Kończy 80 lat.
Gdzie tam. Niemożliwe.
- Też to mówię. - Wygląda pani niesamowicie.
Serio.
To zasługa naszych produktów.
Które są też ekologiczne i pozbawione parabenów i siarczanów.
Pani wybaczy, może woli pani wygodniejsze krzesło?
Nie. Nasze ekoprodukty
spodobają się waszej grupie docelowej.
- Może poduszkę? Mam dwie. - Nie trzeba.
Staruszka przebija nas formą.
Powiedziałem staruszka?
Jeśli nie macie nic innego...
- A temat opakowań? - Już omówiony.
Może ją wtajemniczysz?
Hotel zajmie się opakowaniami
i na produktach umieści swoją nazwę.
W takim razie musimy do tego wrócić.
Nie. To już ustalone.
Ponadto chodzi o produkty, które są ekologiczne...
Serio? Ron je uwielbia.
Grupa docelowa też.
Dlatego o tym wspomniałam,
siedząc na tym niewygodnym krześle.
Chce pani moje?
- Albo poduszkę? - Powiedziała, że nie.
Ale mnie by się przydała.
Dziękuję.
Kręgosłup.
DZIAŁ KOMUNIKACJI
ZAPEWNIAMY BEZPIECZNY RUCH ULICZNY
Zajmę się tym osiłkiem.
Uwaga, z drogi śledzie.
Jesteś Fritz?
Nie, Fitz.
Jasne.
Ponoć możesz wydłużyć czas świateł na przejściu dla pieszych
na skrzyżowaniu 2. i Franklina.
Czy może „Fanklina”?
Zgadza się.
Dzień dobry.
Witam.
- Jak się nazywacie? - Dojdziemy do tego.
Myślisz, że nie widzimy codziennie zegara tykającego nam w głowach?
Niepotrzebne nam przejście przypominające, ile czasu nam zostało.
I co z tym zrobisz?
Rozpatrzę z miejsca.
Skarga na przejście skutkuje kontrolą.
Rozpatrzysz z miejsca.
Niby jak? Owiniesz czerwoną wstążką i wyślesz do piekła?
Nie zniosę kontroli.
Przejęłam właśnie nielegalną grę w bingo.
W tym przypadku kontrola
ma formę testu sprawdzającego ustawienie czasu świateł.
Zamówię go na...
jutro.
Jutro? W którym roku?
W tym.
Dobra, ale którego dnia?
Dzień po dniu dzisiejszym.
Czyli jutro...
Dziesiątego listopada o 10 rano.
Dziękuję... Fitz.
Zaraz. Dzisiaj jest dziewiąty?
To, co zaszło na tym spotkaniu, było nie tylko poniżające,
ale i złe dla biznesu.
Wybacz, że cię uczciłam.
O to ci chodziło? O uczczenie?
To może uczczę imprezą twoje wrażliwe jelito?
Chciałam tylko, żebyś mnie wysłuchała.
Teraz, jak zdradziłaś wszystkim, ile mam lat, nikt mnie nie słucha.
Mamo, muszę wyprowadzić firmę na prostą.
- A ja ci przeszkadzam? - Tak.
Bo mówisz tu i robisz, co ci się podoba,
a nie taka była umowa.
Przykro mi z powodu dzisiejszego dnia,
ale jedynym sposobem na powstrzymanie walca
był drugi walec.
Pozjadałaś wszystkie rozumy?
To sama sobie radź na jutrzejszym spotkaniu.
Proszę cię, mamo.
Nie chcesz mojej pomocy, to bez łaski.
Sto lat z okazji urodzin.
76-LATKI
- Sto lat! 76. urodziny! - Boże.
Zapomniałam, ale zajarzyłam.
Dobrze, że kupiłam te bajery na garażowej wyprzedaży,
za którą mi nawrzucałaś.
Muszę się napić wódki... natychmiast.
Coś ci powiem.
Serio? Masz osiemdziesiąt lat?
Przestań to powtarzać.
Jesteś o 23 lata starsza ode mnie?
Naucz się liczyć.
- Kłamałaś przez tyle czasu? - Ludzie bez przerwy kłamią.
Tylko większość nie ma piekielnej córki,
więc uchodzi im to płazem.
Nie zbzikuj na punkcie płazów.
Postaram się.
Zapowiada się, że dożyjesz setki.
Setka płazów...
- Frankie. - Wybacz.
Kiedy zaczęłaś?
Wieki temu, jeszcze przed Robertem.
W tamtych czasach, jak nie złapałaś męża
i dzieci przed trzydziestką, byłaś starą panną.
Albo lesbijkę.
Więc odjęłam sobie parę lat.
Wtedy tak się dało.
W czasach chwały przed Google i Facebookiem.
Ale fejsbukowe urodziny to fajna sprawa.
Wiesz, że możesz komuś wysłać fajerwerki i konfetti?
Animacja, ale wymiata.
Nie życzę sobie.
Nie chcę, by świat wiedział, ile mam lat.
Dlaczego? Osiemdziesiątka to super sprawa.
Jako żółw byłabyś wciąż nastolatką.
Ale człowieka w tym wieku...
wszyscy traktują jakby nie miał przyszłości.
Spisują na straty lub oczekują zachowania jak na wiek przystoi.
A jak to robisz, wychodzą im śnieżne kraby.
Co?
Dlatego wmaszerowałam dziś z Joan-Margaret do ratusza.
Nie możesz tego robić, zawsze gdy wymiotą bufet.
Nie dotarłyśmy nawet do niego.
Dlatego zmienimy światło na przejściu dla pieszych,
żeby dać więcej czasu ludziom takim jak ja
i starszym, jak ty.
- I ty. - O to mi biega.
Nie mogą nas szachować liczbami.
Ani tymi narzuconymi, ani wymyślonymi przez nas.
Będziemy mówić „pieprzcie się” cyferki i jeść ciasto.
Nie możesz jeść ciasta i go pieprzyć.
A wpierw pieprzyć, potem jeść?
Zwieńcz więc historio mą skroń
Naprzód do boju, na koń
Jam Sancho
Jakem Sancho
Za panem mym pójdę tak jak w dym
Tam gdzie on, tam ja
Zawsze z moim panem, zawsze z nim
Jestem Sancho.
Czy może Sancha?
Pójdę ramię w ramię z mym kumplem jak w dym.
Oddam mu się w bezpiecznym miejscu poza tym.
Następny.
W świetle dnia wyglądasz na przystojniaka, Fitz.
Gdybym wiedziała, włożyłabym wiejską spódnicę.
Mam dokładnie cztery godziny,
by ustalić średni czas przejścia przez ulicę.
Podoba mi się twój styl.
Czyli teraz czekamy?
Właśnie.
Co to ma być?
Dzień maratonu?
Nie, spójrz tam.
To jeden z tych zapomnianych przez Boga kolektywów fitness.
Chwileczkę.
Liczysz czas tym umięśnionym skarpetom?
Wszystkim przechodniom.
Przecież to nie przechodnie, tylko stado jaguarów.
Wiem, co mówię, sponsoruję śnieżną panterę.
Wasza obecność nie jest wymagana. Prześlę wyniki.
Jeszcze czego.
Chciałbyś. Wyślesz mi jakieś wyssane z palca bzdury.
Co robimy?
Czas wezwać pomoc.
Kogo?
Naszych ludzi.
Mamy Sanchos problemos.
Reggie mnie wystraszył,
Peg się nieco wyróżniła.
- Enzo... - Daj spokój.
Nie mogę.
Czemu wciąż słyszę ten kawałek?
Jam Sancho
Jakem Sancho
Za panem mym pójdę tak jak w dym
Tam gdzie on, tam ja
Zawsze z moim panem
Zawsze z nim
No co?
PILNE! WYJDŹ I PRZYDAJ SIĘ. PRZYJDŹ NA SKRZYŻOWANIE.
Spisuje się.
Co tu robisz?
Nie ma mnie tu.
I nie mówiłam ci, jak Brianna się przejęła.
Czyżby?
Tak ją zdołowało zawstydzanie mnie wczoraj?
Wbiła jej się drzazga, gdy wbijała mi kołek w serce?
Widzę, że ci przeszło. Super.
Przyszłam, bo uważam, że masz rację.
Próbowałam ją przekonać, żeby zachować nazwę,
- ale mnie nie słucha. - Jasne,
- nikogo nie posłucha. - Myślę, że posłuchałaby ciebie.
Gdyby udało się wam na chwilę ochłonąć.
Zachowuję się jak duże i bardzo stare dziecko?
Mówię tylko, że wróciłaś do Say Grace, żeby pomóc Briannie.
No tak.
Więc jej pomóż.
Potrzebuje cię.
Dziękujemy, że się stawiliście.
Nie fajnie wyrwać się z domu opieki na popołudnie?
Stawiam bufet, gdy znajdziecie się po drugiej stronie.
To moi przyjaciele, George i Lulu.
Lulu nawala biodro.
Wlecze się jak ślimak.
Super. Cześć, Lulu. Cześć, George.
Mam nadzieję, że załapiecie się na nogi kraba.
To ruszamy.
Jeszcze raz na przejście dla pieszych, drodzy przyjaciele.
Bez pośpiechu.
- Rozkoszujcie się spacerem. - Stój.
Stój.
- Spokojnie. Pomału. - Stój.
Przyhamuj.
Radość o poranku.
Widziałeś, Fitz?
Normalni ludzie, którzy chcą dojść do bufetu,
nie dostając się pod koła.
W połączeniu ze sportowcami
średnia taka, jak poprzednio.
A jak znajdę osobę super powolną?
Bez powtórek. Jedno podejście.
Moi najlepsi zawodnicy już przeszli.
To Sol.
Dostałem SMS-a.
Wolniutko.
Spacerkiem.
Boże. Świetnie mu idzie. Uda mu się.
O nie. O Boże.
- Czy on przestanie przynosić mi pecha? - Stój.
Jeśli nie masz zastrzeżeń,
streszczę główne punkty umowy. Super.
Wszystko w porządku?
Jeśli pytasz, czy dotarłam cała mimo podeszłego wieku,
to tak. Przyszłam cię wesprzeć.
- Witam. - Dzień dobry.
Cześć.
Zgodnie z warunkami 5-letniej umowy
hotel zajmie się opakowaniami.
Nie będą nosiły marki Say Grace.
Bardzo dobrze.
Zgadzasz się, Grace?
Wybaczysz nam na chwilkę?
Słucham?
Widzę pewne wyjście. Mogę spróbować?
Dobra, spróbuj.
Ale nie możemy zawalić tej umowy.
Jasne.
Widzę, że macie umowę na opakowania z Beckerem i Synami.
Tak, korzystamy z ich usług od kilku lat.
Z powodzeniem.
Tommy Becker jest niezrównany.
Znam go i współpracuję z nim...
powiedzmy od bardzo dawna.
Mamy tę samą umowę od samego początku.
Trzydzieści procent poniżej stawki.
Trzydzieści?
A wy macie sporo opakowań, prawda?
Załatwiłaby to pani?
Dzwoniłam do niego w drodze tutaj.
Chętnie się zgodził.
Zaklepane.
Byłoby wspaniale.
Ale za te 30 procent
musimy zachować naszą nazwę.
- O nie. - Mamo.
Chodzi o przyszłość firmy.
Bez nazwy firma nie ma przyszłości.
Czy goście chcą, by hotel produkował ich szampon?
Ciekawa uwaga.
Grace ma rację. Zachowujemy nazwę lub nici z umowy.
30 procent zniżki...
Warto za cenę nazwy. Umowa stoi.
Nie pożałujecie.
Dziękuję.
Wybacz, słuch nie ten.
Możesz powtórzyć głośniej?
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Nie chcę być niegrzeczna, ale spieszę się.
- Bardzo dziękuję. - To ja dziękuję.
Oliver potrafi też stepować.
Większość Sanchów nie stepuje, ale osiołek tak,
więc może jakoś to połączymy.
No to czas na mnie.
Co? Wyprowadzasz się?
Tak szybko? Myślałem, że ty i Jeff macie problemy.
Pozwoliłem Jeffowi przespać się ze Steviem Mazzą.
Pogodziliśmy się.
Chodź, Normanie.
Zaraz.
Muszę się pożegnać.
Wiesz, że zawsze będzie tu miejsce dla ciebie.
Tutaj.
I tutaj.
O matko.
Mam ważną wiadomość.
Znalazłem idealnego Sancha.
Wiem. Właśnie mówiłem Solowi.
To ty.
Co takiego?
Oliver zagra Don Kichota, a ty Sancha.
Muszę już lecieć. Pa. Dzięki za wszystko.
Pożegnaj się, Normanie.
Kochany, tak mi przykro.
To ja jestem Sancho?
Jesteś.
Ale uwierz mi...
musimy mieć psa.
Co?
Trzy minuty upłynęły.
Przykro mi, nie mogę wydłużyć czasu światła.
Zapomnij na chwilę o cyferkach,
zrozum, to niesprawiedliwe...
Jak idzie?
Musisz przejść.
Ale proszę, Grace...
zgodnie z wiekiem.
Wolniutko.
- I jak było? - Właśnie?
Mogła pani przyspieszyć tempo, prawda?
Możliwe.
Ale mam 80 lat
i zasłużyłam, żeby, cholera, nie spieszyć się.
Brawo, mała.
I jak wypadliśmy?
Dodam trzy sekundy.
Bufet dla wszystkich.
Wybaczcie, ludzie. Śnieżne kraby wyszły.
Co takiego?
Nie!
Napisy: Małgorzata Hickey