Interstellaire ruimte is de ruimte tussen de sterren.
De interstellaire ruimte is enorm,
grotendeels onbekend,
en grotendeels niet in kaart gebracht.
Nu onderzoeken astronomen deze grote kloof
en ontdekken iets opmerkelijks.
Interstellaire ruimte is druk.
Het zit vol met activiteit.
Er zijn schurken planeten die niet aan een ster vastzitten.
Er zijn kosmische stralen, er zijn interstellaire gaswolken.
We hebben zelfs hoge- snelheidssterren.
Dat is allemaal in de buurt.
De grootste geheimen in ons universum...
Interstellaire ruimte is waar we vandaan kwamen.
... kan tussen de sterren liggen.
Nederlandse vertaling door Sacreblue
we leven in een klein zonnestelsel
in de buitenwijken van de Melkweg...
8 planeten en meer dan 180 manen die allemaal rond de zon draaien.
In ons zonnestelsel is de zon de sheriff van de stad.
We doen wat de zon wil dat we doen.
De invloed van de zon strekt zich uit over meer dan één lichtjaar
in elke richting
en definieert de grens van ons zonnestelsel.
Ergens daarbuiten is een plek waar de invloed van de zon ophoudt
en de andere sterren beginnen.
Dat is de toegang tot de interstellaire ruimte.
Interstellaire ruimte is de regio
tussen sterrenstelsels in ons sterrenstelsel.
Tot nu toe wisten we er weinig van.
We denken al zo lang dat de ruimte
tussen de sterren helemaal leeg is,
maar dit blijkt helemaal niet waar te zijn.
Er gebeurt veel daarbuiten,
en het is de voorhoede van de astronomie.
Een van de grootste aanwijzingen over de interstellaire ruimte
kwam direct bij ons aan de deur.
Oktober 2017.
De pan-starrs1-telescoop ziet iets ongewoons.
Pan-starrs is een observatorium in Hawaï,
het scant grote delen van de lucht,
op zoek naar dingen die veranderen.
Plotseling was er een kleine bezoeker
die door het zonnestelsel scheurde.
Het ging ongeveer 322.000 Km per uur.
Het was een veel sneller object
dan wat je zou verwachten voor een zonnestelselobject.
En ook het traject was zo
dat het leek alsof zijn baan niet aan de zon was gebonden.
Het was totaal anders dan elk ander traject,
elke andere baan in ons zonnestelsel.
Astronomen kwamen tot een buitengewone conclusie.
Het werd heel duidelijk dat,
dit was niet een of ander zonnestelselobject
dat van ver weg kwam
Dit was iets dat van een andere ster kwam,
ik denk dat iedereen daar behoorlijk van verbaasd was.
Onze eerste bekende interstellaire bezoeker
op doorreis in ons zonnestelsel.
Het was het allereerste object dat we ooit hadden ontdekt
dat was ontstaan ​​buiten het zonnestelsel.
Al het andere dat we hebben gezien, elke komeet, elke asteroïde...
is ontstaan ​​binnen ons zonnestelsel.
Een groot mega vast object
dat in ons eigen zonnestelsel binnenkomt,
dat is iets waarvan ik alleen maar kan dromen,
maar ik had nooit gedacht dat het werkelijkheid zou worden.
Wetenschappers noemden het object 'oumuamua,
Hawaiiaans voor "een boodschapper van ver komt als eerste aan."
Dit ding kwam uit de interstellaire ruimte
in ons zonnestelsel,
de belangrijkste vraag is, wat zou het kunnen zijn?
De vorm van het object was mysterieus.
Het heeft bijna de vorm van een sigaar.
Het is 10 keer langer dan breed.
En dit is buitengewoon.
Er is geen enkel object in ons zonnestelsel
dat we ooit gemeten hebben dat zo uitgerekt is.
'Oumuamua zag er zo onnatuurlijk uit,
dat het de wetenschappers tot de verbeelding sprak.
Een van de dingen om te onthouden over wetenschappers
is dat we nog steeds mensen zijn.
We hebben sciencefiction gelezen.
We hebben verbeeldingskracht.
Ik moet toegeven, toen ik er voor het eerst over hoorde,
mijn eerste gedachte is dat het rama was
een Arthur c. Verhaal van Clarke, "rendez-vous met Rama."
Dit is een erg langwerpig ruimteschip
dat kwam van een andere ster.
Het deed me denken aan enkele ontwerpen
we hadden voor interstellaire ruimtevaartuigen
die veel langer moeten zijn dan ze breed zijn
om wrijving met het interstellaire gas te minimaliseren.
Zou 'oumuamua een buitenaards interstellair ruimtevaartuig kunnen zijn?
astronomen, waaronder professor avi loeb,
namen het idee serieus.
We besloten dit object te volgen
met de beste telescopen ter wereld
om te observeren of er radio-uitzending vandaan kwamen
Astronomen zochten naar tekens van buitenaardse communicatie.
Maar na acht uur luisteren
over meerdere frequenties,
niets.
Helaas werden er geen uitzendingen gedetecteerd.
Het is vrijwel zeker een natuurlijk object.
Daar zou ik al mijn geld op inzetten.
Ik was teleurgesteld.
Ik zou veel opgewondener zijn geweest
als we bewijs hadden gevonden voor een buitenaardse beschaving.
Deze keer geen kleine groene mannetjes.
'Oumuamua is een natuurlijk object.
Maar wat is het dan precies?
Waarnemers dachten aanvankelijk dat het een komeet was.
Iets dat voornamelijk ijs is met een beetje steen.
Dat zijn de soorten lichamen
die echt ver van de ster bestaan
en zijn de gemakkelijkste dingen om uit te werpen.
Maar een komeet zo dicht bij de zon paseren
zou opwarmen,
het ijs in een gas veranderen en een dampspoor vormen.
Op 'oumuamua zagen astronomen geen teken dat dit gebeurde.
Er was geen waas omheen
die je zou verwachten van een komeet
als het ijs werd omgezet in een gas.
Het was echt mysterieus,
en dus iedereen die het observeerde
dacht dat het een asteroïde was.
Als 'oumuamua aan de overkant van de hemel kwam,
was er een onverwachte wending.
Toen 'oumuamua door ons zonnestelsel ging,
viel het in principe in de richting van de zon .
en versnelde het enorm toen het de zon passeerde,
voordat het zonnestelsel in bijna
tegenovergestelde richting verliet
Maar toen gebeurde er iets vreemds.
Terwijl het wegging van de zon,
het vertraagde zoals je zou verwachten,
maar het vertraagde niet snel genoeg.
'Oumuamua krijgt een boost door ons zonnestelsel,
maar hoe?
we denken dat de reden uitwasemen van gas is.
Met andere woorden, het stootte een klein beetje gas uit,
dat werkte een beetje zoals een pushende raketmotor.
Het is net als een kleine straalmotor op het oppervlak
het geeft een beetje stuwkracht in de loop van de tijd.
Dit kleine duwtje onthult 'oumuamua's
ware identiteit.
in dat geval lijkt het meer op een komeet.
Alleen was de emissie te zwak om te zien.
Deze interstellaire nomade aangedreven door uitwaseming.
en reist misschien wel van ster naar ster,
wordt het alleen maar moeilijker om uit te vinden
waar hij in het sterrenstelsel vandaan komt.
Nu we weten dat 'oumuamua ontgast,
waardoor de snelheid verandert en het traject verandert,
maakt het veel moeilijker om dat te doen.
'Oumuamua raast nu misschien veilig weg,
maar het zonnestelsel staat voor bombardementen
van een andere interstellaire bron,
schietend op de aarde aan bijna de lichtsnelheid.
Kosmische stralen zijn de kogels van het universum,
en ze overspoelen de interstellaire ruimte.
Het oppervlak van Oumuamua vertelt het verhaal van zijn reis
door interstellaire ruimte.
Het interessante van 'oumuamua is zijn kleur.
die is rood.
Ik sta op een oppervlak dat een mooi voorbeeld is
voor het oppervlak van 'oumuamua.
Als je rondkijkt, zie je een heel donkere,
een soort glanzende coating op alle rotsen,
en het strekt zich uit over de vallei
en zelfs op de bergen achter mij.
Wetenschappers denken dat 'oumuamua's rode glans
komt van tholins,
organische moleculen die de bouwstenen van het leven zijn.
Hoe gaaf is het dat iets van een andere origine,
door onze buurt ging,
en het een soort organisch materiaal bezat?
Dat zou een mogelijke goudmijn voor ons kunnen zijn.
In ons eigen zonnestelsel
dragen verre objecten, zoals kometen en asteroïden ook tholines.
Dit gebeurt omdat hun oppervlak wordt gebombardeerd
door kosmische stralen en dat verandert
de aard van de chemicaliën aan het oppervlak.
we denken dat hetzelfde is gebeurd met 'oumuamua.
Het is daarbuiten in de interstellaire ruimte geweest
en gebombardeerd door kosmische stralen over de eonen.
[Een eon is een zeer lang tijdperk in de geologische tijdschaal]
Galactische kosmische stralen zijn hoogenergetische deeltjes
die door het universum scheuren.
de interstellaire ruimte is tot de rand gevuld met deze kosmische straling.
Dingen zoals protonen, elektronen of misschien wat zwaarder,
de meer exotische deeltjes die letterlijk door het universum suizen.
Sommige kosmische stralen kunnen 99% van de lichtsnelheid reizen...
ongelooflijk snelle, energieke dingen.
Het kost veel energie
om iets te versnellen dat dicht bij de lichtsnelheid komt.
Kosmische stralen komen uit energieke krachtige
en gewelddadige bronnen in ons universum.
Alles wat groot en explosief is, wekt kosmische straling op.
Een van de krachtigste generatoren voor kosmische straling
is de dood van een gigantische ster, een supernova.
een supernova is een echt energetische explosie.
Het is zo energiek dat het allerlei soorten kan creëren
van interessante dingen.
Als een ster geen brandstof meer heeft, stort hij in.
De massa van de ster stort naar binnen
en veroorzaakt een enorme explosie.
de schokgolf slaat in het omringende gas,
waardoor de magnetische velden worden versterkt.
Als je daar een deeltje krijgt,
gevangen in de magnetische velden van dit gas,
kan het heen en weer stuiteren, en razendsnel worden.
Het gaat ding, ding, ding-ding-ding-ding.
Zoals dat.
Uiteindelijk beweegt het deeltje zo snel
dat het magnetische veld het niet langer kan vasthouden.
het wordt bijna aan lichtsnelheid weg geschoten.
Kosmische stralen hebben massa,
en ze richten een ravage aan.
Kosmische stralen zijn de kogels van het universum,
en ze overspoelen de interstellaire ruimte.
Maar gelukkig zijn we beschermd.
Kosmische stralen uit de interstellaire ruimte
vechten met een andere superkracht ...
onze eigen lijfwacht in het zonnestelsel ...
de zon.
We zien de zon als de bron van energie en warmte voor de aarde,
de bezorger van leven, maar het beschermt ons ook
op manieren waar je misschien niet bewust van bent.
De zon zendt een stroom van geladen deeltjes uit
die de zonnewind wordt genoemd.
De deeltjes razen langs de planeten
aan meer dan een miljoen Km per uur.
Maar uiteindelijk hebben ze geen kracht meer.
Er is dit gebied waar de zonnewind tot stilstand komt.
Het ploetert in dit materiaal tussen de sterren,
vertraagt en stopt uiteindelijk.
De zonnewind draagt ​​het magnetische veld van de zon met zich mee,
en vormt een bel rond ons zonnestelsel.
We noemen dat de heliosfeer, "helio" voor de zon
en 'bol' voor dit gigantische magnetische veld.
Het werkt in feite als een schild en beschermt
ons tegen deze galactische kosmische straling.
Als dat er niet was,
zouden de stralingsniveaus die de aarde raken zelfs toenemen..
op een manier beschermt de zon ons tegen
de gevaarlijke omgeving van de interstellaire ruimte.
De heliosfeer beschermt ons tegen het merendeel van de kosmische stralen,
maar sommige komen nog steeds in het zonnestelsel terecht.
Gelukkig voor ons
heeft de aarde ook zijn eigen afweermechanismen.
We hebben ons magnetisch veld
dat de laagste energie kosmische stralen kan omleiden,
en we hebben onze mooie, dikke veiligheidsdeken van een atmosfeer,
die het grootste deel van de hoog-energetische kosmische stralen absorbeert
voor ze zelfs maar een kans krijgen om ons hier aan het oppervlak te bereiken.
Kosmische straling uit de interstellaire ruimte
kan DNA veranderen en ziekten veroorzaken.
Maar zonder hen zijn we hier misschien niet eens.
Zelfs dat kleine beetje kosmische straling
dat door onze atmosfeer naar het oppervlak van de aarde komt,
kan een grote invloed hebben op de evolutie van het leven.
Kosmische straling kan het DNA beschadigen
die de informatie van het leven bevat.
Wanneer die moleculen uit elkaar vallen,
wordt het atoom veranderd door botsingen met kosmische stralen.
De overgedragen informatie is gewijzigd.
Dat is een mutatie.
Dat is wat natuurlijke selectie drijft.
het leven en wij zelf zijn diep verbonden
met de interstellaire ruimte om ons heen.
Maar de interstellaire ruimte herbergt ook veel grotere objecten,
objecten die het leven in zijn geheel zouden kunnen wegvagen.
Ons zonnestelsel raast rond het centrum van de melkweg
aan 230 Km per seconde.
In het midden, de zon,
slechts 1 van de ongeveer 200 miljard sterren in ons sterrenstelsel.
We leven niet in een geïsoleerde luchtbel, in ons eentje hier in de melkweg.
We leven in een zwerm, een buurt met andere sterren.
En de beweging van al deze sterren
kan verstrekkende gevolgen hebben voor ons zonnestelsel.
Voorbij de planeten en onze heliosfeer...
Ligt de oortwolk
precies op de grens van de echte interstellaire ruimte.
De oortwolk is het overblijfsel
van de vorming van het zonnestelsel... kleine, ijskoude, vuile lichamen,
ook wel kometen genoemd.
De kometen in de oortwolk
zijn zo ver weg dat ze slechts zwak aan de zon gebonden zijn.
Ze brengen het grootste deel van hun leven volmaakt gelukkig door,
in een baan om de zon in hun frigide diepten,
maar af en toe kunnen ze verstoord worden.
Onze zon beweegt door de interstellaire ruimte,
en dat geldt ook voor andere sterren.
Als onze zon in een baan om het sterrenstelsel draait
en andere sterrenburen tegenkomt,
zal er onvermijdelijk één zijn die door, of in de buurt van onze oortwolk komt.
De zwaartekracht van een nabije ster
zou de oortwolk kunnen verstoren...
waardoor er kometen door het zonnestelsel worden gestuurd.
Sommigen van hen zouden de aarde kunnen raken.
Kometen die in het binnenste van het zonnestelsel vallen
verdient onze aandacht,
dat kan gevaarlijk zijn voor het leven hier op aarde.
één van de dingen die we doen is uitkijken in het melkwegstelsel
of er in de nabije toekomst sterren in de buurt komen.
Met een nieuw ruimteobservatorium genaamd Gaia,
houden astronomen de wacht over miljoenen naburige sterren
in ons melkwegstelsel
en volgen ze hun bewegingen door de interstellaire ruimte.
wat is de volgende ster die de aarde passeert?
En het blijkt dat we het misschien weten.
Er is een oranje dwerg.
Het heet gliese 710.
In 2018 toont nieuwe data aan dat gliese 710
op een ramkoers ligt met onze oordwolk.
Het zal veel vuiligheid en stof doen opwaaien,
en het is wellicht slecht nieuws voor het binnenste van het zonnestelsel.
Mogelijk krijgen we veel ongewenste bezoekers.
Gelukkig voor ons komt gliese 710 pas over 1,3 miljoen jaar.
Maar er zijn nog meer schurkensterren.
Alle sterren die je aan onze hemel kunt zien,
bevinden zich in de schijf van het melkwegstelsel
en hebben de neiging om in dezelfde richting te bewegen
met ongeveer 160 kilometer per seconde rond het centrum.
Gaia ontdekt sterren die verschillende regels volgen.
Ze lijken niet te bewegen met de beweging van de melkweg.
In plaats daarvan vliegen ze eigenlijk door de ruimte.
En ze schreeuwen.
Dit zijn kanonskogels.
Ze bewegen, drie, vier, vijf keer sneller
dan de andere sterren in de melkweg,
en ze hebben de neiging weg te bewegen van het centrum.
Deze kosmische kanonskogels staan bekend als hypersnelheidssterren.
Wat zorgt ervoor dat ze zo snel bewegen?
Sommige van deze sterren waren afkomstig van dubbelster-systemen
waarin een van de componenten supernova werd,
waardoor die zwaartekrachtsbinding aan de andere ster werd verwijderd,
waardoor die ster kon ontsnappen, en met zijn eigen,
hogesnelheidstraject door het melkwegstelsel werd uitgeworpen.
Sommige hypervelocity-sterren hebben een donkerder verleden.
Ze worden uit een zwart gat geslingerd.
Er zijn biljoenen zwarte gaten in het universum.
Er zijn gigantische zwarte gaten in het centrum
van bijna alle grote melkwegstelsels,
ook die van ons.
En deze monsters veroorzaken chaos bij gepaarde sterren.
je hebt een binair systeem van sterren,
die draaien om het zwarte gat in het centrum van ons sterrenstelsel.
Als ze te dichtbij komen,
valt één van de sterren in het zwarte gat,
en de andere wordt met hoge snelheid weggeslingerd.
Deze hypervelocitysterren schieten door de interstellaire ruimte.
Hun stellaire winden kunnen schoonheid uit chaos halen.
Veel van deze hypervelocity-sterren
die we zien zijn hele zware sterren,
veel groter en heter en stralender dan de zon.
terwijl ze door het materiaal tussen de sterren ploeteren,
zet hun wind zich uit en slaat hij in het gas en het stof.
En wat je dus ziet als je naar ze kijkt
is deze prachtige boog, zoals de boeggolf van een schip.
we hebben hier foto's van en ze zijn prachtig.
Dit zijn mooie, mooie patronen.
Hypervelocity-sterren schilderen het canvas
van het universum.
Het ziet er sereen uit,
maar de interstellaire ruimte kan allesbehalve rustig zijn.
het is niemandsland. Het is het wilde westen.
Er zijn geen regels.
Je kunt doen wat je wilt.
In de badlands van de melkweg heersen de outlaws.
Tientallen lichtjaren van de zon,
liggen mysterieuze objecten op loer in de duisternis.
We hebben maar een fractie van de dingen gezien die er zijn,
dit is de volgende grote grens.
In 2016 ontdekten wetenschappers een kleine bron
van infrarood licht 95 lichtjaar van de aarde.
het is te zwak om een ster te zijn en draait ook niet om een ster.
Het kan alleen maar een schurken planeet zijn.
Als we aan een planeet denken, denken we aan een object
dat rond een ster draait.
In feite is dat vandaag de dag de definitie van een planeet.
wat als het nergens omheen draait?
We noemen dit schurken planeten.
Het jaar daarop maken astronomen meer gedetailleerde beelden.
Ze vinden dat het niet één wereld is,
maar twee.
En dat is toch ongelooflijk?
Er is dit object in het midden van de ruimte.
Ze draaien niet om sterren.
Dit zijn schurken planeten die om elkaar heen draaien.
Planeten 4 keer de massa van Jupiter
meer dan 483 miljoen Km uit elkaar,
dat is meer dan 3 keer de afstand tussen de aarde en de zon,
ze omcirkelen elkaar één keer per eeuw.
Denk aan niet slechts één schurkenplaneet
maar een binaire schurken planeet,
twee planeten die om elkaar heen cirkelen.
Het kunnen nog steeds gasreuzen zijn, zoals Jupiter,
en als dat het geval is, hebben ze geen oppervlak.
Maar als ze echt oud zijn,
hadden ze voldoende tijd om af te koelen
en misschien hebben ze wel een oppervlak.
We weten het niet echt, maar ze zouden erg donker zijn.
Er is geen ster in de buurt om ze op te lichten.
Schurken planeten drijven in de eeuwige duisternis
door de ijskoude vlakken van de interstellaire ruimte,
miljoenen jaren lang onaangeroerd door het licht.
Stel dat je aan de oppervlakte stond
van een van deze schurken planeten.
Ik bedoel, het zou zo'n bizar gezicht zijn.
Er zou geen zon zijn.
het zou gewoon de nachtelijke hemel om je heen zijn.
Denk aan de donkerste,
maanloze nacht die je je hier op aarde kunt voorstellen.
Dat is het lichtniveau dat je daar hebt
in de interstellaire ruimte.
Natuurkundigen geloven nu dat er miljarden schurken planeten
in ons melkwegstelsel kunnen zijn,
één voor elke vier sterren
De vraag is, waarom bestaan deze schurken planeten überhaupt?
Hebben ze zich vrij gevormd, of zijn ze op de een of andere
manier uit hun zonnestelsel geworpen?
Het antwoord is waarschijnlijk allebei.
Sommige schurken planeten werden gevormd uit gasklompen
die nooit echt sterren geworden zijn.
Anderen vormden als planeten
rond een ster in zonnestelsels, zoals het onze.
Wanneer zonnestelsels worden gevormd, zijn het gewelddadige plaatsen.
Soms botsen planeten tegen elkaar aan en worden ze een enkel object.
Maar soms zijn er bijna-ongelukken
ze verspreiden zich van elkaar en worden uitgeworpen.
deze schurken planeten brengen bijna hun hele leven
helemaal alleen door.
Zonder ster om ze warm te houden,
lijken schurken planeten lijken een onwaarschijnlijke plek voor het leven.
Een schurken planeet alleen in de ruimte,
is waarschijnlijk onbewoonbaar.
Het is koud daar buiten, toch?
als het zo groot is als de aarde, is het waarschijnlijk een bevroren bal.
Maar in 2018 kondigden astronomen aan
dat leven mogelijk zou zijn op een maan rond een schurken planeet.
Er zijn ijskoude manen in een baan om Jupiter en saturnus
die worden verwarmd door de zwaartekracht van de planeten, waar ze omheen draaien.
Het heeft niets met de zon te maken.
Omdat deze manen vervormd zijn door de zwaartekracht van de planeet,
genereert wrijving hitte, die het water vloeibaar houdt.
Het is goed mogelijk als een schurken planeet
zijn manen kon vasthouden en deze manen zijn ijs,
ze vloeibare oceanen onder hun oppervlak zouden kunnen hebben.
Ze hebben geen ster nodig.
Ze hebben hun planeet om ze warm te houden.
De interstellaire ruimte is verre van leeg.
Het zit vol met losgeraakte lichamen die geen thuis hebben.
Je kan de interstellaire ruimte zien als een soort kosmische flipperkast.
Je hebt supersnelle sterren. Je hebt schurken planeten.
zelfs manen die van planeten zijn weggegooid.
Dat hangt daar allemaal rond.
Interstellaire ruimte is actiever en levendiger
dan we ons ooit hadden voorgesteld.
Het blijkt zelfs wolken te hebben
die zingen.
Honderden lichtjaren verwijderd,
enorme hoeveelheden gas
en stof drijft door de interstellaire ruimte.
Denk aan al die ruimte tussen de sterren,
vol gas, stof...
vol verhalen over hoe sterren en planeten zijn ontstaan.
We hebben veel gemist.
Wetenschappers noemen gas en stof
tussen de sterren het interstellaire medium.
Het is het meest voorkomende spul in de Melkweg.
Het zijn waterstofatomen, hier en daar een paar heliumatomen.
Het interstellaire medium is niet gelijkmatig over het melkwegstelsel verdeeld.
Het is fragmentarisch. Het is klonterig.
En er zijn sommige regio's die meer bevatten,
en sommige regio's die minder bevatten.
De regio's met meer spul worden interstellaire wolken genoemd.
Een interstellaire wolk is slechts een iets dichtere concentratie van gas
en mogelijk stof die we verspreid over ons melkwegstelsel zien.
Interstellaire wolken kunnen zich over grote afstanden
door de kosmos uitstrekken....
en soms wel een miljoen keer de massa van de zon bereiken.
Weet je, het verbaast me
als ik naar deze interstellaire wolken kijk
en besef dat ze lichtjaren groot zijn.
Interstellaire wolken zijn meer dan wat klonters van gas en stof,
Ze leven.
We weten dat dit plaatsen zijn waar sterren zich vormen,
en het zijn ook plaatsen die zelf gevormd zijn door stervende sterren.
Er ontstaan sterren als een interstellaire wolk instort.
De zwaartekracht trekt materie bij elkaar en ontsteekt de kern.
maar astronomen hebben geen volledig inzicht in het proces.
Het begrijpen van de vorm en structuur van deze wolken
is belangrijk om het proces van stervorming te begrijpen.
Sommige vormen en structuren zijn niet groot genoeg,
om een wolk te laten instorten.
Alles wat we over dit soort dingen kunnen leren
hangt echt af van de vorm.
de vorm kennen is de sleutel om het te begrijpen.
Maar er is een probleem.
Als we in het universum kijken,
zien we alles wat op de hemel wordt geprojecteerd.
We kunnen naar de structuur kijken als een interstellaire wolk
maar we hebben weinig informatie over de diepte ervan.
een van de grote uitdagingen voor astronomen,
is om de volledige driedimensionale vorm van deze wolken te ontcijferen.
In 2018 krijgen wetenschappers een doorbraak
in hun pogingen om stervorming te begrijpen.
Ongeveer 490 lichtjaar van de aarde
ligt een interstellaire wolk die bekend staat als musca.
Het lijkt op een dunne slang.
Optisch gezien, lijkt deze donkere krabbel op een donkere wolk.
Het ziet er nogal tweedimensionaal uit,
afgetekend tegen de achtergrondsterren aan de hemel.
Astronomen onderzoeken musca in infrarood,
en ontdekten dat het zingt.
Het trilt en het zet golven op
die heen en weer bewegen door deze wolk.
En worden magnetohydrodynamische golven genoemd,
wat geweldig klinkt.
Het team zette de golven om in muzieknoten
en produceerde Musca's lied.
het blijkt dat als je dit bestudeert,
je de driedimensionale vorm van deze wolk kunt bepalen
door de manier waarop de golven er doorheen bewegen.
Het lijkt op het luisteren naar de geluidfrequentie
van een instrument dat je niet ziet,
en proberen te reconstrueren wat voor soort instrument dat moet zijn.
Een lage toon vertelt je dat je naar iets groots luistert,
zoals een cello,
terwijl een hoge toon iets kleins voorstelt,
zoals een viool.
En net zoals verschillende instrumenten
heel verschillende geluiden maken,
zullen wolken met verschillende structuren op verschillende manieren vibreren.
Ze "zingen" verschillende liedjes.
De geluiden, als je wilt,
de frequenties die uit die wolk komen,
zijn uiteindelijk een aanwijzing voor zijn vorm en structuur.
En met deze musca-wolk,
ook al lijkt het gewoon op een lijn in de lucht,
konden astronomen de 3D-vorm ervan bepalen.
En het is niet alleen een filament.
Het is eigenlijk een schijf.
Het is alsof we zijn rand zien.
Musca is meer een pannenkoek dan een slang.
We hebben net de pannenkoek van de zijkant bekeken.
Dat is verbazingwekkend.
Het is alsof je voor het eerst een 3D-bril opzet
en eindelijk diepte in het universum ziet.
Dezelfde techniek kan worden gebruikt
om andere interstellaire wolken te bestuderen.
Het brengt een nieuwe schat aan kennis met zich mee
over de structuur en de processen die daar aan de gang zijn.
We ontdekken dat de interstellaire ruimte
in onze melkweg vol met spullen zit,
maar iets klopt niet helemaal.
Het blijkt dat als we alle materie die we vandaag in het universum zien,
bij elkaar optellen, is het niet de hoeveelheid
waarvan we weten die er moet zijn.
1/3 van de materie in het universum ontbreekt.
waar is het?
Om het te vinden, moeten we verder kijken dan de interstellaire ruimte
in de donkere, mysterieuze uithoeken van de intergalactische ruimte.
De melkweg is een van de miljarden sterrenstelsels
in het waarneembare universum.
Het melkwegstelsel is een schijf.
Het is ongeveer 100.000 lichtjaar groot.
Het is gevuld met sterren, veel planeten en gas en stof.
waar eindigt ons sterrenstelsel
en waar beginnen de andere sterrenstelsels?
Een structuur zoals ons sterrenstelsel
heeft niet echt een harde rand.
Het wordt steeds minder dicht,
en het wordt geleidelijk aan minder dicht
als je naar de echte intergalactische ruimte gaat.
Tussen de sterrenstelsels zitten enorme gaten...
intergalactische ruimte.
Maar net als de interstellaire ruimte, is deze regio niet leeg.
nieuw onderzoek onthult dat het, antwoord op een groot mysterie bevat.
We weten hoeveel normale materie er in de oerknal is gemaakt.
En we kunnen vandaag om ons heen kijken
alle normale materie tellen die we zien,
het probleem is dat ze niet gelijk zijn.
Er is iets mis met de sterrenstelsels in ons universum,
ze zijn niet massief genoeg.
Ongeveer 1/3 van de normale materie in het universum ontbreekt.
Er is meer normale materie die niet gebonden
is aan het binnenste van melkwegstelsels.
Dus waar is het?
Een idee waar deze ontbrekende normale materie zou kunnen zijn,
is dat het buiten ons melkwegstelsel zweeft
in een heet gas.
Wetenschappers vermoedden dat dit hete gas
in lange strengen tussen de melkwegstelsels zou kunnen bestaan,
maar het gas is zo dun en verspreid, dat het moeilijk te detecteren is...
Tot nu.
in 2018 bestuderen astronomen een heldere verre quasar
genaamd 1es 1553.
Een quasar is een zwart dat zich voedt.
Het geeft licht af, dat we kunnen zien in het hele universum.
Het duurt meer dan 4 miljard jaar, voordat het licht van de quasar ons bereikt,
maar waarnemers merkten iets ongewoons op.
Iets absorbeert het licht
terwijl het door het universum gaat.
De boosdoener?
Spookachtige gasstrengen
hangend in de gebieden tussen de melkwegstelsels.
Deze resultaten wijzen erop
dat een aanzienlijk fractie
van de normale materie in ons universum
niet ingesloten is in melkwegstelsels.
Ze leven niet in de stadsgrenzen.
In plaats daarvan leven ze in lange,
dunne stromingen die de melkwegstelsels met elkaar verbinden.
Verhit door schokgolven tot miljoenen graden,
kunnen deze gasstrengen zich uitstrekken
over het hele universum...
en de oorzaak zijn van de materie die al die tijd ontbrak.
dit opent een zeer interessante vraag...
is deze materie altijd al aanwezig geweest
en heeft het zich gewoon niet in de sterrenstelsels opgehoopt,
of is het in de sterrenstelsels begonnen en wordt het eruit geblazen?
We weten het eerlijk gezegd niet.
Interstellaire ruimte,
en de intergalactische ruimte,
zijn levendiger dan we dachten.
Van schurken planeten
tot zingende gaswolken,
interstellaire ruimte is vreemder dan fictie.
we zijn nog maar net begonnen met het vertellen van zijn verhaal.
Alleen omdat we zoveel niet begrijpen van de interstellaire ruimte,
is het veel belangrijker om het te onderzoeken en uit te zoeken.
Er valt meer te ontdekken over de interstellaire ruimte dan wat we weten,
en dat is het mooie van exploratie
het mooie van kennis, het is steeds groter en die grens is er altijd.
Wie weet wat er nog meer is?
Wat kan er nog meer op de loer liggen in het donker,
tussen de sterren?
^³³³²²°