.
Dat is voor mij.
Lisa.
Je ziet er mooi uit. - Dank je, tot later.
Fijne tijd. - Bedankt, ma.
Ik kom. - Kom op.
Jongens, ik ben er klaar voor. - Kijk jou.
Kom op, Krzysztof, haast je wat. Ik wacht hier, jongen.
Rapper kan ik niet.
Na de Brexit lig je op je kont.
Je bent uit. - Donder op.
Hier, pak aan.
Nee, karaoke vanavond, geen kans. - Mijn God.
Ik kan het je niet zeggen. - Wat niet?
Luister je wel naar mij? - Nee.
Holly. - Schei uit, Dylan.
Had iets te drinken aanvaard van die jongen, Lisa.
Jongen? Hij was wel 60.
Oké, een afzakkertje.
Je keek naar mij. - Je was op het podium.
Wie ben jij als je thuis bent?
Ik ben Sean. - Ik ben Lisa.
Ma, heb je mijn gymspullen gezien? - In de keuken.
Bedankt.
Goedemorgen, team. Een oproep vanmorgen om zeven uur.
Moeder Jess Meredith ging hen wekken. Hun bedden waren onbeslapen.
En ze zijn niet...
Goedemorgen, DS Armstrong.
Sorry, meneer, het verkeer. - Onzin.
De vermisten zijn Dylan en Holly Meredith.
Een tweeling, 15 jaar. Ze kwamen niet thuis van de jeugdclub.
Gezien hun leeftijd hoog risico. Topprioriteit dus.
Agenten bezoeken de jeugdclub en doen buurtonderzoek.
Stu blijft in de meldkamer.
Lisa wordt familie-contactpersoon. Ga praten met de familie.
Oké? Begin er maar aan. Bedankt.
Sorry, sir.
Ik doe de County Line zaak.
Vermiste kinderen gaan voor op drugs. En neem Med met je mee.
Wat? - Maak hem wegwijs.
Laat hem profiteren van jouw ervaring. - Kom.
Daar is ze. De karaoke koningin.
Hoe is je hoofd? - Aan het barsten. Jouw schuld.
Bedankt hiervoor. - Geen probleem.
Ik kon nog niet in actie komen. Ik kreeg wel de opleiding.
Mijn hoofd bonkt, laten we zo min mogelijk babbelen.
Ja, goed.
Wij zijn de link tussen het gezin en het onderzoek.
Ik leg uit hoe het allemaal werkt. Laat het praten aan mij over. Goed?
Meen je dat?
Mijn vrouw is drie weken geleden bevallen.
Een pracht van een dochter... - Geen huiselijke zaken.
Laat je leven thuis, hier klaar je een klus.
Onthoud goed dat we voor alles rechercheurs zijn.
We zetten geen thee of zo, we zijn rechercheurs.
Wat we te weten komen geven we door aan de rest van het team.
Zijn jullie van de politie? Dat werd tijd.
Hun vader is zelf gaan zoeken.
Hij kon niet wachten tot jullie in actie komen.
Er zijn zoekteams bezig. Mogen we binnen, alsjeblieft?
Bedankt.
Geen school vandaag? - Ik heb ze thuis gehouden.
Ik wist niet wat ik anders moest doen. Ik loop de muren op.
Natuurlijk. Jess, toch? - Ja.
Jess, ik ben DS Armstrong, maar zeg maar Lisa.
Dit is DC Kharim. - Zeg maar Med.
Wij zijn je familie-contactpersonen. Weet je wat dat is, Jess?
Kunnen we wat meer privé praten?
Is dat goed voor jou, liefje? - Ja.
Goed, naar boven. - Ik wil blijven.
Ik wil enkel even met je ma praten.
Jess, Kharim en ik zijn je link met het lopende onderzoek.
We zijn er om jou en je gezin te steunen in een heel moeilijke tijd.
Ik heb jullie steun niet nodig. Ik wil dat jullie mijn kinderen vinden.
We doen al het mogelijke. - En wat is dat precies?
Sorry. - Het is goed, ik weet het.
DC Kharim, zet jij thee, alsjeblieft? Mag DC Kharim thee voor ons zetten?
Ja, natuurlijk. - Bedankt, Med.
We zijn hier om te helpen, Jess.
Ik ben hier om te helpen. Ik geef je mijn kaartje.
Bel me voor om het even wat. Oké?
Heb je vragen, wil je schreeuwen, schelden, alles...
wat dan ook, bel me. - Dank je.
Om dit te laten werken moet jij ons ook helpen.
Wat moet ik doen? - Vertel wat je kunt over Dylan en Holly.
Familie, vrienden, school, wat ze aan hadden, alles.
Zodat we een profiel kunnen maken om het team te helpen hen te vinden.
Dat zal mijn man zijn.
Lisa, dit is Sean, mijn man. Sean, dit is Lisa, zij is van de politie.
Dit zijn de meest recente. - Die zijn goed, bedankt, Jess.
Ik weet niet hoe je het wilt, neem zelf melk en suiker.
Kun je een reden bedenken waarom de tweeling wegliep?
Nee.
Ze zouden dat niet doen, echt niet.
Sean?
Nee.
Nee, zeker niet.
Hoe kun je zo zeker zijn?
Omdat de kinderen niets tekort hebben.
Zij zijn gelukkig. En wij zijn gelukkig.
Ze zouden niet zomaar weggaan. Echt niet.
Zijn er vriendjes en vriendinnetjes? - Nee.
Zouden ze het je vertellen? Mijn twee tieners vertellen me niets.
Ik kan niet denken. - Ik weet dat het moeilijk is.
We moeten hun spullen zien. Mogen we hun kamer zien?
Ja.
Begin jij daar?
Delen ze één kamer?
Er is geen plaats genoeg voor elk een kamer.
Komen ze overeen met elkaar? De mijne maken constant ruzie.
Het is anders met een tweeling. Ze waren altijd hecht.
We moeten de harde schijf meenemen. Hoe zit het met telefoons?
Dylan vergeet de zijne altijd. Holly zal de hare wel bij hebben.
Ze antwoordt niet.
Ik heb haar een miljoen keer gebeld, maar het blijft naar voicemail gaan.
Dit is tijdverspilling. Je moet ze buiten zoeken, niet hier rondsnuffelen.
Hier zul je hen niet vinden. - Ik begrijp dat je boos bent.
We moeten werken. Laat ons ermee doorgaan.
Lisa?
We moeten dit meenemen. - Wat?
Sorry, dat moet. - Wat is het?
Dat is van mij.
Ik wist niet wat ik moest doen. Sorry, ma.
Kelly, toch?
We nemen dit mee, maken het schoon en brengen het als nieuw terug, goed?
Brave meid.
Is dit echt nodig? - Ik vrees van wel, ja.
Maak je geen zorgen.
Als je iets nodig hebt, bel dan.
Gaat het altijd zo? - Ja, hun kinderen zijn vermist.
Wie is de HEC? - De HEC?
Het Enige Contactpunt. Je kreeg toch de opleiding?
Ik zei niet dat ik slaagde.
Jess, de moeder. - Hoe gaat het met haar?
Ze is van slag. - En de vader?
Je weet wel.
Wat verwacht je?
Gaat het?
Ja, goed, alleen...
Ik voel gewoon mee met hen. Ze zijn er erg aan toe.
We verspreiden een bericht, radio, tv, online. We checken eerst de school.
Als we iets hebben, laten we het meteen weten.
Waarom zei je het niet? Die vader was een echte rot...
Wacht even. Baas?
Sorry, het is Med.
Zo'n geval met hoog risico. Ik heb geen tijd om iemand in te werken.
Heb je een probleem met hem? - Geen probleem.
Hij loopt in de weg. Ik wil zijn handje niet vasthouden.
Het is een goede kerel. Geef hem een kans.
Ik denk dat we verkeerd zijn begonnen.
Zullen we opnieuw beginnen? - Goed.
Schrijf een rapport over het huisbezoek. - Wat?
Ik ben zo terug. Laat het me dan nazien. Oké?
Ik moet je volgen en van je leren.
Je leert een rapport schrijven. Tot later.
Holly en Dylan zaten niet op onze school.
Maar ze maken wel deel uit van onze gemeenschap.
En sommigen van jullie kennen hen...
dus laten we doen wat we kunnen om hen te helpen vinden.
Ik geef nu het woord aan DI Manning.
We maken ons zorgen over waar Dylan en Holly zijn.
Ze werden het laatst gezien in de jeugdclub in Croft Lane...
gisteravond, en sindsdien niet meer.
ENGE SHIT X
We bezoeken alle scholen in de stad.
We willen iedereen spreken die gisteravond in de jeugdclub was.
We moeten weten wat jullie weten.
Hoe onbeduidend je ook denkt dat het is. Oké?
Mijn team is de hele dag aanwezig...
dus als je ons iets te vertellen hebt...
wat dan ook...
aarzel niet om je te melden.
Jongens, ga maar. Ik ga vanaf hier zoeken.
Vergeet dat. Ik ben hun oom. Ik ben familie.
Sean, ik hoorde het van Dylan en Holly. Mijn moeder vertelde het.
Oké, Nick, we vinden ze wel.
Alles goed, Nick? Wil je helpen?
Oké, jij gaat met Ryan en Krzysztof.
Kom.
Vooruit, ik haal jullie wel in.
Waarom loog je tegen mij?
Thuis, 'gelukkig gezin', die onzin
Waar heb je het over? We zijn gelukkig. - Nee, Sean, we neukten in een steegje.
Vertelde je het aan iemand? - Wat denk je?
Jess mag het niet weten. Er is een kind op komst, in godsnaam.
Ik maakte een fout. Het was eenmalig.
Zo ben ik niet. - Je moet eerlijk zijn.
Als je wilt dat ik help, moet je de waarheid vertellen.
Oké.
Dingen...
gingen niet geweldig.
Jess en ik, geld, de kinderen.
Wat met de kinderen?
Je zei dat je een gezin had? - Ja.
Dan weet je hoe het is.
Het gaat niet altijd over rozen.
Omdat geld nogal krap is...
maken we vaak ruzie.
Het helpt niet met de Sociale Dienst op onze nek.
Het werd de laatste tijd erger. Wat nu met een nieuw kind op komst?
En ja, misschien hebben ze...
er iets van opgepikt. Misschien liepen ze wel weg...
om van dat alles af te zijn.
Ik wil ze gewoon terug.
Ik wil ze veilig en wel thuis.
Want ik hou van die kinderen alsof ze van mezelf zijn.
Mijn eigen vlees en bloed.
Wat?
Wist je dat niet?
Heeft ze het niet gezegd? - Wat dan?
Jess was vroeger met iemand anders.
Ze had de tweeling al toen wij elkaar ontmoetten.
Schitterend.
Om dit te laten werken moet je eerlijk tegen me zijn.
Altijd. - Dat ben ik ook.
Waarom zei je niet dat Sean niet hun vader is?
Ik vond dat niet belangrijk. - Alles is belangrijk.
Holly en Dylan kennen geen andere vader dan Sean.
Hun echte vader vertrok jaren geleden. Ik was er blij om.
Wie is hij, Jess? - Lee Ward heet hij.
Ze kennen niet eens zijn naam. Ze heten Meredith omdat Sean zo heet.
Waar is hij nu? - We hebben al jaren geen contact meer.
Kan hij hen hebben meegenomen?
Hij gaf toen niet om hen, waarom nu wel?
Kan het dat ze hem zelf opzochten?
Waarom zouden ze? Ze zijn hier gelukkig.
Dit is hun thuis.
Het spijt me. - Het is goed.
Hoe gaat het met jou?
Kunnen ze zijn weggelopen?
Ik zou het hen niet kwalijk nemen.
Waarom zeg je dat?
Blijf er maar beter buiten.
Sam.
Hoi.
Gaat het? - Ja, ik heb het enkel druk.
Ik wil niet in de weg lopen.
Wat wil je, Abbie?
Ik wilde gedag zeggen. Doe niet lullig. - Laat me met rust.
Alles goed?
Moet jij niet ergens gaan rukken? - Heftig.
Kop dicht. - Wat?
Ik ben er niet enkel om thee te zetten. Ja, ik heb dat gedaan...
Waar bedoel je? - Luister.
Ik moet van je leren, profiteren van jouw ervaring. Dat zei de baas.
Je hebt gelijk. Kom.
Contactpersoon les één, de slachtoffers kennen.
We moeten alles over hen weten. We beginnen met de stamboom.
De tweeling.
Dylan en Holly. Dan ma Jess...
papa Sean. Maar hij is niet de echte vader.
De echte vader is Lee Ward. - Langzamer.
Jess' moeder Margaret, haar broer Ryan.
De andere kinderen, Kelly en Jake.
We nemen alles door. Financiën, bankafschriften, noem maar op.
Voor de tijdlijn, getuigen zagen hen in de jeugdclub...
tussen 20:00 en 22:30.
Holly's telefoon werd nagetrokken maar verloor het signaal.
De perskamer zet een persconferentie op. Bereid het gezin voor.
Wie is dat?
Lee Ward, de biologische vader. Volgens Jess al jaren buiten beeld...
maar we moeten hem natuurlijk opsporen.
Buurtonderzoek leverde iets op. De buren hoorden vaak ruzie.
Stemverheffingen. Sean en Dylan. Concentreer je daar dus op.
De kinderen werden het laatst gezien om 22:30. Waar was Sean Meredith toen?
Kijk... - Ik weet het, laat mij praten.
Zie je wel? Je leert al.
Er waren rapporten over ruzies.
Buren die luide stemmen hoorden, speciaal tussen jou en Dylan.
Dat is onzin. - Waren er nooit ruzies?
Dylan kan een lastpak zijn, je weet hoe tieners zijn.
Maar Sean heeft hem nooit geslagen.
Is dit over toen hij naar het ziekenhuis ging? Hij viel van zijn fiets, meer niet.
Vraag het de maatschappelijk werker, zij zal het beamen.
Mag ik even alleen met Sean praten? - Wat?
Med, zorg jij voor Jess. - Waarom moet je hem privé spreken?
Ga je mee, Jess? We zetten thee of zo. - Ik wil geen thee.
Als je iets te zeggen hebt, zeg het waar ik bij ben.
Oké. Sean, waar was je gisteravond rond 22:30?
Waarom vraag je hem dat? - Jess, het is goed.
Ik was in de stad. Ik dronk wat met de jongens van het werk.
Vraag het hen, ze zullen het beamen. - Waar gingen jullie?
Pubs aan de promenade. - Welke pubs?
Dit is belachelijk. - Beantwoord de vraag, alsjeblieft.
Waarom vraag je hem dit? - Welke pubs?
The Cavendish en toen The Royal.
Er was een karaoke. - Hoe laat verliet je The Royal?
Ik weet het niet, rond half elf, zoiets.
Goed, wat deed je toen?
Wat is dit?
Heeft hij er iets mee te maken? - Ik wil weten waar hij was.
Hij is hun goede vader. - Ik wil alleen een duidelijk beeld, Jess.
Dit zijn onzin. Ik had er niets mee te maken.
We willen alleen weten wat er is gebeurd...
en de tweeling veilig en wel thuis brengen.
Wat deed je toen je The Royal verliet?
Ik bleef drinken met de jongens. De ganse avond.
Ik kwam rond middernacht thuis.
Is dat goed? - Ja, dat zal ik controleren, bedankt.
Ik ga thee zetten.
Ik hoop dat je was waar je beweerde.
Want anders...
Blijf bij de verklaring, het belangrijkste is de boodschap overbrengen.
Ik denk niet dat ik dit kan. - Natuurlijk wel, Jess.
En als het mijn schuld is dat ze wegliepen?
Waarom zeg je dat?
Wat als het iets is wat ik zei of deed?
Lisa?
Mag ik even? Ik ben wethouder Hesketh en wil even zeggen...
namens de raad en de hele stad...
dat we bij jullie zijn in onze gedachten en gebeden.
Dank u. - Als ik iets kan doen...
Bedankt, Brian.
Blijf jij bij hen?
Geraak je ergens? - Er waren ruzies, maar niet fysiek.
De Sociale Dienst kwamen drie keer tussen maar ging niet verder.
Waar was Sean die avond? - Met vrienden van het werk naar pubs...
The Cavendish, The Royal. Ik gaf het door.
Ik stuur Stu naar de pubs voor de beelden.
Dat doe ik wel. Het is op mijn route.
Laten we beginnen. - Ja.
Wat zal het zijn? - Ik heb dienst.
Mag ik je beelden bekijken?
Je had haar moeten zien. Ze wierp zich wanhopig op Sam.
Wat zei je? - Niets.
Wat zei je? - Ik zei alleen...
Wat is hier aan de hand?
Wat?
Ik kom zo snel mogelijk.
Waar is de brand? - Iets met mijn dochter. Doe jij hier verder
Geen huiselijke zaken, toch?
Ze doet het niet nog een keer. Zeg dat je het niet meer zult doen.
Het is niet de eerste keer. - Ze maakte een fout, ze is een kind.
De regels zijn heel duidelijk. Ik kan geen excuses voor haar blijven maken.
In dit geval heb ik geen keus. - Bernie, we zijn vriendinnen.
Abbie je bent voor twee weken geschorst.
Gedurende die tijd mag je niet naar school komen...
en tijdens schooluren mag je niet buitenkomen zonder goede reden.
Zeg je iets of ga je zitten bokken? - Wat wil je dat ik zeg?
Om te beginnen, 'sorry, ma, dat ik je van het werk sleepte.'
Ja sorry want dat is veel belangrijker.
Het is belangrijker, waarom kun je niet... - Wat?
Doen zoals Rob, het gouden kind? - Hij is tenminste...
Wat? - Je mag niet bellen...
Kop dicht. Nee, niet jij.
Ik zei, kop dicht. Sorry, zeg dat nog eens.
Als dit slecht uitkomt... - Nee, het is Abbie maar.
Je hebt dienst, Lise. - Ik weet het.
Wat is er? - De biologische vader.
Hij zag de oproep. Hij meldde zich.
Alles was goed.
Het was goed: Jess, ik en de tweeling.
Toen ontmoette ze hem.
Alles veranderde toen ze hem ontmoette. - Wat bedoel je?
Hij deugt niet.
Ze was nooit meer dezelfde nadat ze hem ontmoette.
Wanneer zag je de tweeling het laatst? - Tien jaar geleden.
Ik heb nu een nieuw leven. Opnieuw getrouwd, kinderen.
Ik begon opnieuw, ik moest wel.
Nam de tweeling nooit contact met je op?
Ik weet niet wat ze over mij heeft verteld.
Wat voor beeld ze heeft geschetst.
Probeerde je geen contact te leggen? - Dat kon ik toch niet?
Het werd een puinhoop...
de scheiding.
Ik verloor de kinderen.
Ik verloor alles.
En nu dit.
Wat denk je van hem? - Ik denk dat hij eerlijk is.
Reden te meer om je te concentreren op de stiefvader.
Brachten de camerabeelden iets op?
Zoals hij zei, komen ze net voor 22:00 in The Royal.
Zijn maten vertrekken om 22:44, maar er is geen teken van Sean.
Maar dan zien we hem weer.
Hij is terug bij hen om 23:40.
Hij was toch de hele avond bij hen? - Ja, dat zei hij.
Waarom verliet hij The Royal niet met zijn maten?
Misschien ging hij langs achteren weg.
Waarom zou hij dat doen? - Ik weet het niet...
maar we kunnen meer dan een uur niet verklaren.
Er is niets meer op de beelden? - Nee, dat is alles.
We moeten van elke ontbrekende minuut weten waar hij was.
Al ging hij even pissen, wil ik het weten.
Ooit gehoord van kloppen? - Ik heb geklopt.
Ik heb geroepen dat je thee klaar is. - Ik kom zo beneden.
Wat doe je eigenlijk? Je moet niet de hele tijd met dat ding zitten.
Gewoon kletsen met vrienden. - Klets straks, je thee wordt koud.
DOE MAAR - IK BEN ER KLAAR VOOR
BEWIJS HET
Alles goed?
Wat doe je?
Waar lijkt het op? We ruimen hier op.
Wat denk je? - Dat het klote is.
Het was lelijk voorheen.
Nee, het was geweldig.
Ik kwam hier altijd met mijn vader.
Wil je even rondkijken? Uit nostalgie?
Vroeger waren het spellen.
Attracties en suikerspin.
Kijk nu. Ze maakten er een boeltje van. - Ja.
Het is nog niet af.
Wacht tot het af is. Opgeknapt.
Gezond en veilig en zo.
Hoe zie ik eruit? - Je ziet er geweldig uit.
Ik ben trouwens Vincent.
Abbie.
Abbie?
Heb je Abbie gezien? - Wat?
Ze is niet thuisgekomen. - Heb je haar gebeld?
Natuurlijk, ik ben niet achterlijk.
Ze neemt niet op. - Verdomme, ik zei haar hier te blijven.
Liefje, ik laat jullie maar. - Nee, dat hoeft niet.
Je hebt het druk, ik begrijp het.
Goedenavond. - Goedenavond, Lisa.
Sorry, Tom.
Ik zei toch dat ze niet opneemt.
Abbie, met ma, bel me als je dit hoort.
Ze zal uit zijn met vrienden. - Ze is geschorst.
En nu met die verdwenen kinderen... Ze is jouw verantwoordelijkheid.
Ik weet dat ze mijn... Ik weet het, ma.
Ik zei je dat ze zou opdagen. - Waar ben je verdomme geweest?
Hallo.
Ik kom.
Wie heeft het gevonden?
Kokkelplukkers. Ze spreken amper Engels.
Daar.
Het is Dylan.
Oh, God.
Wat is er?
Mogen we binnen komen, Jess?
Wat is er gebeurd? - Kunnen we dit binnen doen?
Vertel het ons.
We vonden een lichaam.
Bij de stenen steiger, een jongen. Het spijt me heel erg.
Nee. - Waar is hij?
Dat kan niet, het is een plaats delict. Sean.
Med, let jij op Jess? Ik kom terug.
Ik mag je er niet doorlaten. - Ik ben verdomme zijn vader.
Blijf van me af. - Kom, we keren terug.
Laat me met rust.
Arresteer hem. Hij komt hier amok maken.
De rouwende vader? Hij was een uur weg.
Hij loog over waar hij was. Al die ruzies tussen hen.
Als jij hem niet oppakt, doe ik het. - Oké, ik praat met hem.
Sean. - Wat?
Waarom loog je over waar je gisteravond was?
Je zei dat je bij je vrienden was. Dat is niet waar. Waar was je?
Dat weet je. - Nee, daarom vraag ik het.
Ik was bij jou. - Niet doen.
Ik neukte je. - Vlei jezelf niet, dat was tien minuten.
Die zijn te verklaren. Waar was je de rest van de tijd?
Dit is onzin.
We moeten weten waar je was en wat je deed.
Meen je dat?
Sean, als je niets te verbergen hebt, waarom vertel je het dan niet?
Weet je wat?
Verrek.
Val dood.
Sean Meredith, ik arresteer je op verdenking van de moord op Dylan Meredith.
Zwijgen mag maar kan je verdediging schaden als je je later op iets beroept.
Alles wat je zegt kan dienen als bewijs. Begrijp je dat?