Als we een gifslang zien, blijven we stokstijf staan.
Als we rook ruiken, rennen we weg.
Bij gevaar neemt de angst het over, en zoeken we wanhopig naar veiligheid.
Je vertrok toen ik onder de douche stond. Ontloop je me?
Ja. Nee, niet expres. Maar morgen is Bailey weer het hoofd...
dus moet ik vandaag een subsidie regelen. En jij wilde toch uitslapen?
Maar ik stond onder de douche. Hé, ik ben het, hoor.
Hoe lang blijf je dit doen? Vertel me over je moeder.
Weet jij wat de maximale subsidiebedragen zijn?
Dat moet ik uitzoeken voordat Bailey er is.
Het is biologisch bepaald. Instinctief.
Maar voor iemand met een trauma zit het gevaar in alledaagse dingen.
Een liedje op de radio, de geur van ontsmettingsmiddel.
Ogenschijnlijk willekeurige zaken die je vertellen dat je in gevaar verkeert...
en dat er geen uitweg is.
Hallo, kan ik je helpen?
Ik ben dr. Karev. Josephine. Jo. -Mam, ik kan m'n schoenen niet vinden.
Volg de stank maar. Waar zijn de cornflakes?
Er staat nog in de voorraadkast.
M'n kinderen zijn vergeten dat ze oud genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen.
Heb je kinderen?
Als je tijdschriften verkoopt, of religie, laat dan maar.
Maar toch bedankt. -Het Emerson-ziekenhuis.
Je gaat hier de straat uit, en dan volg je Willowbrook...
Ik ben in dat ziekenhuis geboren.
Vlak daarna ben ik achtergelaten bij een brandweerkazerne.
En ik denk dat jij me hebt achtergelaten.
Ik denk dat je m'n moeder bent.
Heb je je scheikundeverslag? -Werkstuk.
Ook goed, zolang je het maar af hebt.
Cal's Burgers vanavond? Om het eind van je sabbatical te vieren?
Kan niet, ik heb iets vanavond.
Met wie?
Met Kelly. -Wat bedoel je met 'iets'?
We praten alleen met elkaar.
Dus je kunt niet met ons mee, omdat je met Kelly gaat praten.
Bij 'iets'. -Ik stap hier wel uit.
We zijn nog lang niet bij school. -Dit is goed.
Doei. -Succes met je verslag.
Het is een werkstuk. -Dat weet ik.
Deed hij z'n arm om haar... -Hij deed z'n...
Je hebt... -Een waardeloos richtinggevoel.
Ik kan de SEH niet vinden. -Eén etage lager, en als je...
Zal ik je anders even brengen? -Hebt u wel eens een echte rotdag?
Vaak genoeg.
Kom maar mee.
Je moet gehecht worden. Ik zal om een deken vragen.
Ik voel me zo'n sukkel.
Ik ruimde de keuken op en knalde met m'n hoofd tegen een kastje. Zo stom.
Die snee is diep, hij moet eerst ontsmet worden. Wanneer was dat?
Gisteravond. Het blijft maar bloeden. -Daar kunnen we wat aan doen.
Ik doe er wat jodium op, en dan voel je een prikje. Heb je nog ergens pijn?
Bailey zoekt je, iets met een subsidie? -Ja, ik kom zo...
M'n patiënt Abby heeft haar hoofd gestoten aan een keukenkastje.
Laat me even, dan kan ik haar hechten. Zeg Bailey maar dat het nog even duurt.
Kom maar even overeind. We helpen je wel.
Heb je pijn in je buik? -Nee, alleen m'n wang.
Kunt u die hechten? Dan kan ik weg.
Kun je hechtdraad 4.0 voor me halen? En doe die gordijnen maar even dicht.
Abby, we zijn nu alleen.
Je bent gewond. En ik kan je helpen.
Ik zorg voor je. Ik laat je niet in de steek.
Wat je ook wilt, je moet hier weg. -Ik wil niets, alleen praten.
Je moet hier echt weg.
Chip, kom eens hier. -Hallo, jongen.
Ik laat hem in de tuin en breng de kinderen naar school. Alles goed?
Ik zeg net dat we het Boek van Mormon al kennen, dus...
De musical was geweldig, het boek is wat minder. Dus liever niet.
Iets verderop is een eettentje. Met een raar groen dak. Ira's, heet het.
Eén gesprek. Daarna laat ik je voorgoed met rust.
Vieze koffie hier. -Dat heb ik gemerkt.
Ik moet naar m'n werk.
Ik werk voor de gemeente. Banen creëren voor minderbedeelden.
Sorry, je stond opeens voor de deur. -Je hebt een huis. Een prachtig huis.
En kinderen, en een man, en een hond. En zelfs kroonlijsten.
Heb je geld nodig? -Ik hoef je geld niet.
Ik weet niet wat je...
Ik dacht dat je een of ander rotbaantje had.
Dat je je school niet had afgemaakt. Of pas later, omdat je zwanger werd.
Dat je je net kon redden, met hard werken en wat liefdadigheid.
Ik dacht dat je niets en niemand had.
Zou het dan oké zijn dat ik je heb achtergelaten?
Je verdiende een beter leven dan ik je kon geven...
Dat heb ik eerder gehoord.
In een of andere tv-film. -Ik snap dat het als een cliché klinkt.
Maar het is wel zo.
Ik dacht dat je beter af zou zijn... -Hoe heten ze?
Je kinderen. M'n broer en zus die cornflakes aten in je perfecte keuken.
Alexandra doet dit jaar eindexamen, Josh zit in de vierde.
En je man? Wat is hij, accountant? -Advocaat.
Is hij m'n vader? -Nee.
Nee, hij is heel anders dan...
Ik ken m'n man van de universiteit. Hij heet Daniel.
Mooi, hoor. Heel mooi.
Ik hou van meisjes met pit, maar... -Ik heb geen beter leven gehad.
Ik was niet beter af.
Voor mij waren er geen liefhebbende adoptieouders.
De pleeggezinnen waren zo erg dat ik liever in m'n auto woonde.
Toen een man eindelijk zei dat hij van me hield, geloofde ik hem.
Zelfs nadat hij m'n ogen helemaal dicht had geslagen.
Misschien had je geen makkelijk leven, maar vast wel beter dan dat.
Ik ga weer. -Ja, loop maar weer weg.
Kwam je om me te straffen? Dat is je gelukt.
Ik weet niet waar ik vandaan kom, en dat wil ik weten.
Van vaderskant ben ik Iers. M'n moeder is Russisch-Joods en Italiaans.
Dat weet ik, uit een test.
M'n moeders ouders stierven toen ze jong was.
Hartziekte en kanker, dus dat zit in de familie.
Geen psychische aandoeningen... -Daar vraag ik niet naar.
Wat wil je dan weten? -Iets waar geen test voor is.
Ik ben opgegroeid op een boerderij in Kansas.
Een jeugd van kippen en zingend door de wei huppelen...
terwijl ik m'n moeder moest helpen. Ik kon goed spellen.
Ik hou van rozemarijn, niet van wiskunde. Weet je nu wie je bent?
Laat maar. Wie is m'n vader? Dan zoek ik hem wel.
Dat kan niet. Hij is dood. -Allemachtig.
Kon dat niet wat vriendelijker?
Sorry, maar de rotzak die me meer pijn heeft gedaan dan wie dan ook...
kwam tien jaar terug om bijeen motorongeluk. Helaas.
Ik had liever gezien dat hij een pijnlijke dood was gestorven...
Je bent gewoon een monster.
Ga zitten. -Wil je me nog meer pijn doen?
Ga zitten. -Het gaat wel om m'n vader.
Echt heel rot voor je dat je jeugdliefde niet ideaal was...
Hij heeft me pijn gedaan.
Ga alsjeblieft weer zitten.
Ga nou weer zitten.
Hij was assistent-docent.
Toen ik eerstejaars-student was, bedelde hij wekenlang om een date.
Hij stuurde bloemen en liefdesverklaringen, tot ik instemde.
Instemde met een date.
Met een tochtje naar Braden's Point om naar de zonsondergang te kijken.
Daar begon hij me te zoenen en te betasten.
Ik zei nee. En ik bleef nee zeggen.
Ik verzette me uit alle macht maar hij dreef z'n zin door.
Dus kreeg ik negen maanden later een baby.
Ik kreeg jou, en vijf dagen later was ik je weer kwijt.
Ketorolac tegen de pijn, maar geen vocht of voedsel.
Kunnen we iemand voor je bellen? Familie of vrienden?
M'n man is voor zaken naar Portland. Ik wil hem niet lastigvallen.
Rustig maar, ze komt ons helpen.
Waarom nog een dokter? -Abby, was het toch? Hallo.
Dr. Karev en dr. Qadri blijven je behandelen, maar mag ik helpen?
Ik wil een echo maken, om te checken op inwendig letsel. Ga maar liggen.
Ik hou je vast. Nog een klein stukje.
Goed, ik ga even kijken.
Ik doe wat gel op je buik.
Nu voel je even wat druk.
Goed zo.
Je hebt een scheur in je middenrif.
Daardoor zijn je buikorganen in je borstkas geschoven.
Ik moet je opereren. -Prima, als ik maar naar huis kan.
Kan ik je even op de gang spreken? -Nee, kunt u blijven?
Ik ben zo weer terug. -U mag niet weggaan.
Opereer me. Dan kan ik naar huis, en is het voorbij.
Goed, ik laat de OK klaarmaken.
Kom jij even mee?
Regel een OK, maar laat de verpleegkundigen nog niets ontsmetten.
Gaan we niet opereren? -Het letsel wijst op verkrachting.
Als de verpleegkundigen haar ontsmetten, worden de sporen gewist.
Dus wachten we en geven we haar de kans om te vertellen wat er is gebeurd.
Ga die OK regelen en kom dan terug.
Kunnen we echt niemand bellen?
Mag ik vragen hoe dit is gebeurd? -Wat doet het ertoe?
U kunt me toch oplappen? -Je hoeft ons niets te vertellen.
We kunnen er een therapeut bijhalen. -Niet nog meer artsen.
Ik hoef niet ook nog een psychiater. Ik wil gewoon geen buikpijn meer.
Hoe kom je daaraan?
Straathockey met de buurkinderen, en ik kan er niets van.
Volgens mij is dat niet waar.
Hou nou maar op met die blikken.
Zeg alsjeblieft gewoon wat jullie niet durven te zeggen.
Ik ben bang dat je man je heeft mishandeld en verkracht.
Mee naar de gang. Nu. -Dat zou Jack nooit doen.
Hij is de kalmte zelf. -Wie was het dan?
Is die OK al klaar? Want dit doet pijn.
Als we je opereren, moeten we je ontsmetten. Dan zijn alle sporen gewist.
Nu kun je nog aangifte doen. -Er valt niets aan te geven.
Dat is jouw keus. Jij bepaalt alles.
Maar we kunnen het bewijs verzamelen en voor je bewaren...
totdat je wel zover bent.
U weet ook wel dat dat bewijs ergens onder in een Ia terechtkomt.
Daar blijft het liggen, terwijl ik afwacht of de boel explodeert.
Of een jury het verhaal zal geloven...
van een vrouw die een rok droeg die aan de korte kant was.
Die iets te veel cocktails dronk in een bar...
nadat ze ruzie had gehad over de was, met haar man.
Omdat ik had gedronken, is het mijn schuld.
En omdat hij had gedronken, wie het ook was, heeft hij een excuus.
Gaat dat bewijs ze ervan overtuigen dat ik niet met hem flirtte?
Als ik ze m'n verhaal vertel en m'n ondergoed geef...
zullen de juryleden en m'n man dan geloven...
dat ik hem niet heb bedrogen? Dat het geen smoes is?
Gaat uw bewijs daarvoor zorgen?
Goed, haal maar even diep adem. Goed zo, langzaam inademen.
M'n ex-man mishandelde me.
Niet op deze manier, maar hij heeft me jarenlang geslagen.
En ik was zo ontzettend bang.
Ik wist zeker dat niemand me zou geloven, en ik was zo eenzaam.
Ik heb nooit de kans of de keus gehad om hem aan te klagen.
Ik zal niet beweren dat ik weet hoe je je nu voelt.
Maar ooit denk je er misschien anders over.
Dan wil je misschien gerechtigheid. En ik wil dat je die dan kunt krijgen.
M'n man mag het nooit weten. -Dat hoeft ook niet.
Doe maar. Verzamel dat verrekte bewijs maar.
Ga maar weer liggen.
Ben je zover?
Dat moet je hardop zeggen. Zo is de wet.
Als je ja zegt, gaan we verder. Zodra je nee zegt, stoppen we.
Ben je zover? -Ja.
Ben je zover?
-Ja.
We zijn klaar, Abby.
Ik ben bij je. Ik ben er voor je.
Heb je het nooit aan iemand verteld?
De politie? Je ouders?
Als mensen iets aan me zagen, zei ik dat ik wat was aangekomen.
En ik ben met kerst niet naar huis gegaan.
Ik zei dat ik tentamens had en hard moest studeren.
Heb je niemand verteld dat je zwanger was?
Pas jaren nadat het was gebeurd... -Na mijn geboorte, bedoel je.
Na de verkrachting.
Nadat ik was verkracht.
Uiteindelijk ging ik in therapie.
Ik schreef het van me af, leerde over PTSS-triggers.
Eerst moest ik leren om het verkrachting te noemen. Want ik had ja gezegd.
En ik was vrijwillig in die auto gestapt.
Ooit heeft iemand, vast een man, besloten om dat apart te benoemen.
'Verkrachting door een bekende.' Kennelijk is het pas echt verkrachting...
als het een vrouw overkomt die hardloopt in het park.
Of die door een donker steegje loopt.
Omdat ik hem kende, leek het er niet toe te doen, wat hij me afnam.
Maar het deed er wel toe. Ik heb een manier gevonden om dat te geloven.
En ik heb een manier gevonden om verder te gaan met m'n leven.
Je ging in therapie.
Je ging door met je leven.
En je hebt nooit geprobeerd me te vinden?
Ik was doodsbang.
Tijdens die hele zwangerschap was ik doodsbang.
Het was al erg genoeg dat ik hem elke dag zag, bij college.
Ik was gewoon zo bang.
Ik was bang dat je een jongen zou zijn.
Dat je zijn gezicht en zijn stem zou hebben.
En elke dag, bij elk schopje en elke beweging...
dacht ik aan hoe je was ontstaan.
In films, boeken en tijdschriften...
hebben ze het steeds maar over die liefde...
die je voelt zodra je baby is geboren.
Ze zeggen dat het spontaan gebeurt, dat je hart overloopt van liefde.
Ik hield mezelf voor dat dat zou gebeuren, zodra ik je in m'n armen had.
Dat ik die liefde zou voelen. Net als alle andere vrouwen.
Ik gaf een valse naam op in het ziekenhuis.
Op de dag van je geboorte ben ik daar weggegaan.
Ze wilden dat ik bleef, maar ik moest daar weg.
Ik wilde daar weg, ik wilde gewoon...
Ik wilde alleen met je zijn. Wij met z'n tweetjes.
Ik wilde naar je kijken en je vasthouden...
totdat die liefde kwam.
Maar die kwam niet. -Nee, die kwam wel.
Alles wat ze hadden gezegd, klopte.
M'n hart liep over van liefde.
Maar we waren niet met z'n tweetjes, hoe ik ook m'n best deed.
Ik deed je aan hem denken. -En dat nam ik je zo ontzettend kwalijk.
M'n hele leven heb ik getwijfeld aan alle mensen die ik leerde kennen.
Ik verliet ze voordat ze mij konden verlaten.
Nu ben ik een volwassen vrouw.
Ik hou van m'n werk, ik hou van m'n vrienden. M'n man houdt van me.
En toch, ondanks alles...
heb ik al die tijd gewacht.
En me afgevraagd of je me ooit zou opzoeken.
Of je ooit zou zeggen dat het je spijt.
Ik heb m'n best gedaan.
Dan had je ervoor gezorgd dat ik goed terecht was gekomen.
En me niet weggedaan als een stuk vuil.
Het is heel makkelijk om achteraf te bedenken...
wat aardiger, beter of slimmer was geweest.
Maar ik was niet de persoon die ik nu ben. Ik had m'n verstand verloren.
Die avond waarop hij me vasthield, terwijl ik het uitgilde.
Die avond waarop hij me wurgde totdat ik stopte met gillen...
terwijl ik uit m'n lichaam trad en zag hoe hij z'n gang met me ging.
De avond waarop hij glimlachte en me dwong te zeggen dat ik het fijn vond.
Toen hij lachte en zei dat we het zo vaak konden doen als ik maar wilde.
Op die avond ben ik m'n verstand kwijtgeraakt.
Hij had het me ontnomen. Negen maanden deed ik alsof ik in orde was.
Ik deed alsof ik geen zombie was, alsof ik niet dood was van binnen.
Op de dag dat je werd geboren, hield ik je vast en keek ik naar je.
Toen voelde ik eindelijk weer iets.
Maar het duurde jaren voordat ik m'n verstand weer terug had.
En ik kreeg het nooit helemaal terug.
Natuurlijk verdiende je beter.
Maar ik kom je niets beters geven.
Ik was zeven weken zwanger toen m'n ex m'n ribben brak...
en me door de kamer smeet.
Hij wist niet dat ik zwanger was, en ik besefte dat hij het nooit mocht weten.
Ik zag gewoon geen uitweg.
Niet op dat moment, tenminste.
Als ik probeerde te vluchten, zou hij me doden.
Ik wist dat ik geen kind kon grootbrengen...
als ik zo bang was, en als het zo gevaarlijk was.
Je hebt een abortus gehad. -Dat heb ik nooit aan iemand verteld.
Ik weet niet waarom, ik schaam me er niet voor.
Ik deed wat ik moest doen.
Het spijt me.
Lijk ik op hem?
Je hebt de ogen van m'n vader.
Maar dat haar heb je van mij.
En misschien ook die pit.
Ik heb m'n best gedaan, maar ik ben nog...
Het spijt me, ik kan nog steeds niet beter.
Toenemende tachypneu. Laat OK 1 weten dat we eraan komen.
Abby, we moeten je gaan opereren. -Nee, nog niet.
Ik weet dat je bang bent. -Jullie gaan me bewusteloos maken.
Toen ik bewusteloos was... -Als we niets doen, kun je doodgaan.
Nee, ik kan het niet. Ik kan niet weg uit deze kamer.
Alle mannen hebben zijn gezicht. Ik zie het de hele tijd.
Zelfs als ik m'n ogen dicht doe.
Ik wil hem niet zien, dwing me niet. -Dat hoeft niet. Het hoeft niet.
Tuck zegt dat ze praten. Wat betekent dat?
Ik denk dat ze daten.
Waarom doen ze dat toch? Steeds nieuwe woorden verzinnen.
Het is niet grappig.
Je klinkt wel een beetje als een ouwe knorrepot.
Ik wil dat hij gelukkig is. Dat hij geniet van z'n eerste verliefdheid.
Alleen nu nog niet.
Ik moet even ernstig met hem praten over respect.
Inlevingsvermogen. Instemming.
En over condooms. O nee, het is zover. -Zeker weten.
Of ik kan met Tuck gaan praten.
Natuurlijk kun jij het doen.
Maar mijn vader heeft me die preek ook gegeven, en dat werkte.
Ik moet gaan.
Sorry, u mag niet naar binnen.
Waarom hou je me tegen? -Dat is me gevraagd.
Zij mag wel naar binnen. -Inderdaad.
Wil Karev dat we hier staan? Waarom? -Voor een patiënt die ons nodig heeft.
Ons allemaal.
Dames, willen jullie allemaal langs de muur gaan staan?
Ben je zover?
Ik blijf bij je.
Ik heb soldaten gezien, in deze staat.
Jonge vrouwen, en jonge mannen, die er niet over konden praten.
Wat je deed, was niet volgens protocol...
Ja, het spijt me. -Maar het zou wel protocol moeten zijn.
Hallo, Abby. We hebben je middenrif kunnen herstellen.
Je hebt nog wel een borstdrain, voor een paar dagen.
We bewaren het bewijs hier, voor als je je bedenkt.
U vindt dat ik aangifte moet doen. -Daar gaan wij niet over.
Je moet wel met iemand gaan praten. Niet per se met je man.
Maar je moet er wel over praten. -Ik blijf er maar over malen.
Had ik me maar niet laten afleiden door m'n telefoon.
Had ik m'n instinct maar gevolgd en die donkere straat vermeden.
Dit was niet jouw schuld.
Je hebt hier niet om gevraagd. Je hebt dit op geen enkele manier verdiend.
Ik kan het niet. Echt niet. -Dat geeft niet.
Ik kom straks weer even kijken.
Hij zal naar me kijken en een gebroken mens zien.
Als ik het hem vertel, ziet hij niets anders meer.
Kijk me eens aan. Dit bepaalt niet wie je bent.
Of je het nou vertelt of niet, aan wie dan ook, je bent een overlever.
Je hebt het overleefd.
Ik word nog steeds misselijk als ik mannen met puntschoenen zie.
Daarmee trapte m'n ex m'n nier kapot.
Jarenlang heb ik gedacht dat ik het had verdiend.
Dat het niet was gebeurd als ik iets anders had gezegd of gedaan.
Maar het was uw schuld niet. -Nee.
Het is uw schuld niet.
Hebt u een telefoon voor me?
Blijft u hier? -Zolang als je maar wilt.
Bij elke wedstrijd die we zien, wordt er gerend, geworsteld, getackeld.
Tot er iemand gewond raakt. Of tot er iemand om een time-out roept.
Dan stopt de wedstrijd. Hoeveel lol ze ook hebben, dan staat alles stil.
Dat is instemming.
We gingen alleen wat eten. -Jij ging alleen maar praten.
Maar jij weet ook wel dat dat niet klopt.
Besteed altijd aandacht aan het meisje.
Je moet haar plezier en gevoelens net zo belangrijk vinden als de jouwe.
En ze mag zich altijd bedenken.
Als ze 'hou op' zegt of het niet meer leuk vindt, dan stop je.
Time-out. Einde verhaal. -Dat weet ik.
Samen zijn met iemand die je leuk vindt, dat is geweldig.
Ik wil dat je veilig bent, en gelukkig. Dat kan alleen als zij dat ook is.
Zeg het.
Toe dan.
Als ze het niet meer leuk vindt, dan stop ik.
Time-out. Einde verhaal. -Altijd.
Geef me nou die frietjes maar en vertel me wat meer over Kelly.
Maar al te vaak wordt gezegd dat trauma's ingebeeld zijn.
Maar de pijn is echt.
Die voelen we.
In onze spieren, in onze cellen, in onze harten en in onze hoofden.
Er is geen wondermiddel tegen.
Geen pil waardoor het verdwijnt.
Maar we kunnen wel om hulp vragen.
Ik ben officieel geen hoofd meer en officieel uitgehongerd.
Gaan we het vieren? -Zware dag, ik ben niet in de stemming.
We kunnen ook praten. -Ik wil gewoon in bed kruipen.
Dan doen we dat. -Ik ben moe.
Ga het maar met Meredith vieren. -Vertel het nou gewoon.
Denk je echt dat ik je ga veroordelen, met mijn geschiedenis?
Ik wil gewoon dat je vertelt wat er is. -Ik wil er niet over praten.
Ik kan het niet. Ik wil gewoon naar huis.
Ik wil alleen naar huis. En daar wil ik slapen. Alsjeblieft.
Dan kunnen we ons verhaal vertellen.
Als we zover zijn.
Vertaling: BTI Studios