NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
Jak herbata?
Idealna.
Prezent się podoba?
Przepiękny.
Na pewno chcesz go oddać?
Pewnie, jest dla was. Ale to nie moja zasługa.
Aż mnie nosiło od Ducha Świętego.
Skoro o tym mowa, rozmawiałam wczoraj z Bogiem.
- Chwała mu! - Totalnie. Uważa, że jesteś świetna.
Kocha cię. To znaczy...
On kocha wszystkich,
ale ciebie kocha szczególnie.
Absolutnie. Powiedział też, że chciałby coś zmienić.
W porządku...
Od teraz Bóg chce, żebyśmy pracowali w parze.
O nie.
Tak mi przykro, Joel.
Co?
Chodziło mu o to, że ja i Joel mamy pracować sami.
Serio?
Nie wątpię w jego arcymądrość, ale Joel?
- Jasne. - Nie rozumiem, zrobiłam coś źle?
Prawdę mówiąc, trochę go zirytowało to, że powiedziałaś o mnie znajomym.
Wspominał o tym?
Rety, przepraszam, tak strasznie się ucieszyłam.
Łapię, trudno się mną nie cieszyć. Ale byłoby super, gdybyś to odkręciła.
Powiedz, że to było kłamstwo. Albo kawał.
Byłaś na haju albo na głodzie.
Albo cała jesteś... Napraw to.
Wiem, o co chodzi Bogu.
Nie chce, żebym przestała, tylko testuje moje oddanie.
- Mówił, że nie. - Tak by mówił, gdyby to był test.
Wiedział, że to powiesz. To nie test.
Ale twoje cuda na pustyni i...
ta żywa odcięta głowa, nie mogę...
odmówić tych doświadczeń sobie ani innym.
Co? Nie, to koniec.
Odczep się i pogadaj z ludźmi z kościoła.
Bez obrazy.
Bez obrazy, ale to nie tobie służę, Joel.
- Muszę to przemyśleć. - Zaczekaj, Anne.
Proszę.
Sheila.
Służenie ci odmieniło moje życie.
Nie mogę tego oddać.
Codziennie dziękuję Bogu, że cię poznałam.
Joel.
- Kiepsko poszło. - No.
A jak dalej będzie paplać?
Naraża całą naszą rodzinę.
Na pewno zmieni zdanie.
Ale jeśli nie? Co wtedy zrobimy?
Nie wiem.
- Chyba wiesz. - Nie!
Nie chcę o tym myśleć.
Dam jej więcej czasu, dobrze?
Dobrze.
- A co zrobimy z tym? - No cóż...
Nie mamy kapliczki, więc zostaje piwnica.
Możesz ty to zanieść?
Gary znowu będzie prosił, żebym go zabił.
Nie możemy go unikać. Podałeś mu serum, już zawsze tu będzie.
Zaraz, to nie byłem ja.
- Owszem. - Myślałem, że to ty.
- On powiedział, że to ty. - Żartujesz?
Tak, to mój słynny żart o niepodawaniu serum.
Cześć, stary!
Sorki, że cię nie odwiedzaliśmy.
Byliśmy zajęci, ale chcemy podać ci serum, żebyś nie...
O Boże, cośmy uczynili?
Czyli widać?
Czułem, że coś jest nie tak.
Nie odzywałem się od kilku dni. Co jest z moim głosem?
Kawałek twojego gardła wypadł do wazonu.
- Może ktoś go wsadzi z powrotem? - Może ktoś, ale nie my.
To nie twój największy problem.
To serum, które powstrzymuje rozkład,
ale któreś z nas zapomniało ci je podać.
- Pamiętaj, tu jest beznadziejne światło. - Tak, jest...
O Boże!
Dasz sobie z tym radę?
Będę szczery.
W wieku 45 lat miałem wyglądać inaczej.
To kto mnie zabije?
Wstrzymaj konie.
Przynajmniej po tym ci się nie pogorszy.
Nawet gdybym nie wyglądał jak okładka płyty Iron Maiden,
nie chciałbym tak żyć.
Sam.
Przez całą wieczność.
- To brzmi okropnie. - Będę częściej przychodził.
Mieliśmy urwanie głowy. Ściga nas zakon średniowiecznych rycerzy.
Ludzie mają Sheilę za Boga.
Prysznic się zepsuł, więc myję się w wannie, co jest spoko,
ale jak już siedzę, to siedzę.
Byliśmy tak zajęci,
że nie mieliśmy nawet czasu rozkręcić naszej firmy.
Zakładacie własną firmę?
Hammond Realty.
Mamy już notesy i pióra reklamowe.
Pióra?
A co z imprezą na otwarcie?
Stroną w sieci? I spółką, żeby chronić majątek przed sądem?
Ale to wieczne pióra.
Zawsze chciałem założyć firmę.
Mam milion pomysłów.
Daj mi tu ten notes
i wetknij pióro w to, co mi zostało z ust.
- To nasz kumpel z Rycerzy. - Lepiej odbierz.
Cześć, Tommy, dobrze, że dzwonisz.
Mamy bardzo obiecujący trop w sprawie nieumarłej agentki.
Nazywa się Rosemary Sinclair...
Christa Caldwell?
To nie Christa.
To nie ona.
No dobrze, ale to nie ona. Tommy?
Tommy chce dzisiaj zabić Christę!
- To nie ona! - Myśli, że tak.
- To nie ona! - Trzy razy mu mówiłam.
- Ale to nie ona. - Zobaczył ten artykuł od Anne
i teraz jest przekonany, że Christa to blondynka z farmy małży.
Pieprzona Anne!
Trzeba go powstrzymać!
Wiem.
Christa jest okropna, ale nie damy jej zabić.
To prawda, cholera.
- Jak go zatrzymamy? - Mnie nie posłucha.
Rety, wybaczcie.
Chciałem znacząco odchrząknąć,
ale ta część od chrząkania chyba mi wypadła.
Udowodnijcie mu, że Christa jest żywa.
Niech zrobi coś, czego nieumarli nie mogą.
Niech coś zje, a wy wyślecie mu nagranie.
- Sprytny pomysł. - Właśnie, Gary.
Nie jesteś tylko śliczną buźką.
Za wcześnie?
LICEUM W SANTA CLARITA
Wiecie, co się dzieje?
Wezwali wszystkich z koła ekologicznego.
Może zmarły nasze babcie.
Siadać.
Siadać. Dzień dobry, Ericu.
Wczoraj zgłosiła się do mnie agentka specjalna FBI Tess Rogers.
Bada eksplozję na terenie szczelinowania.
Cisza!
FBI prześwietla różne osoby i grupy,
w tym wasze koło ekologiczne, które słusznie wzbudziło podejrzenia,
oficjalnie sprzeciwiając się niezależności energetycznej USA.
O co chodzi, Leslie?
Wspieramy niezależność energetyczną. Jesteśmy przeciwko truciu...
Dość!
Będziecie mogli się wypowiedzieć, gdy FBI was wszystkich przesłucha.
Co?
Liczyłem na ten pomruk.
Powiem tak: zachęcam każdego
do ujawnienia wszystkich podejrzanych zachowań,
jakie zaobserwowaliście wśród swoich kolegów-ekologów.
Każdy szczegół się liczy i żadna przyjaźń nie jest bezpieczna.
Wiem, co myślicie. „Dyrektorze Novak, nie jestem kapusiem".
Powiem wam coś.
To żaden wstyd
powiedzieć prawdę.
Bez obaw, nikt nic nie wie.
Winter może coś wiedzieć.
Czemu nie mówiłaś, że widziała cię z plecakiem?
Przepraszam, nie chciałam cię straszyć.
A jak powie FBI?
To byłoby straszne.
Nie, miałaś powiedzieć:
„Nie martw się, wcale nie powie FBI,
że widziała, jak wyrzucam plecak po bombie".
Nie martw się, wcale nie...
- Nie wiem, co dalej. - Jezu.
Trzeba sprawić, żeby plecak nie wydał się jej podejrzany.
Wtedy nie wspomni o nim FBI.
To się nie dzieje. Czemu wysadziliśmy to miejsce?
To było durne. My byliśmy durni.
Wcale nie. Udało się nam.
Złamaliśmy prawo, a to państwo prawa!
- Prawo i porządek, litera prawa. - Co z tobą?
Szajba mi odbija.
No proszę. Aleś sobie nawalił tych ziemniaczków.
Uwielbiam Zupkę, Sałatkę i Inne.
Wiesz, co dzisiaj zrobię?
Zacznę od Innych i pójdę w górę listy.
Nie napchaj się.
Asystent Chrisa i Christy mówił, że zaraz przyjdą.
Myślałem o Garym.
Widziałaś, jak się cieszył, gdy podrzucał nam pomysły?
Tak, też o nim myślałam.
Wiem, to szalone, ale może go zatrudnimy?
Damy mu słuchawki i Alexę. Ubezpieczenie mu niepotrzebne.
Ani krzesło.
Byłoby miło, ale prawdę mówiąc,
myślałam o czymś innym.
Gdy powiedział, że nie chce wiecznie być sam, zrozumiałam...
że mam tak samo.
Jeszcze długo do tego nie dojdzie.
Ale kiedyś tak. Chyba że...
Co?
Dasz mi się ugryźć.
I spędzimy razem całą wieczność.
No proszę.
Nie liczyłem, że ktoś zaoferuje mi nieśmiertelność w takim miejscu.
Zaczekalibyśmy, aż Abby wyjedzie na studia.
Naprawdę to przemyślałaś.
Zgadza się.
Więc...
Co pan powie, panie Hammond?
Czy weźmiesz tę kobietę za żonę na następne...
tysiąc lat?
Nieśmiertelność...
trzeba przemyśleć.
Nie spiesz się. To poważna decyzja.
Ale, kochany, całym sercem...
liczę, że się zgodzisz.
Już tu są.
Świetnie, ocalmy jej życie,
żeby kiedyś mogła umrzeć naturalnie, zatrzaskując się w solarium.
O mój Boże!
To Chris i Christa!
Joel, patrz, Chris i Christa.
Gdzie? Boże, rzeczywiście.
Cześć, zjecie sałatkę?
- To ci idioci. - Patrz na nich.
Jakby nie wychodzili z domu. Fajna koszula, frajerze.
Bo jest fajna.
Nie bądźmy tacy.
Może zjemy razem?
Świetny pomysł.
A może nam obciągnięcie?
Świetny pomysł.
Wiem, że nie zawsze się dogadywaliśmy.
Ale może czas puścić to w niepamięć?
Nagrajmy się, jak jemy! Będzie super.
Tak odnowimy naszą znajomość.
- Christa, zjedz pierwsza. - Ludzie!
To wasza szeryfka podrzuciła artykuł o naszym wyroku do Valley Journal.
Mamy kumpli, którzy mają kumpli, i kumple tych kumpli
pracują w gazecie i dali nam znać.
To jedno wielkie nieporozumienie. Wyjaśnimy to przy lunchu.
Nie będziemy z wami jeść. Straciliśmy apetyt.
Straciliśmy?
Straciliśmy!
Choć już zapłaciliśmy.
Chociaż bułeczkę!
Nie, wychodzimy. To nie koniec.
To nasz interes, by zniszczyć wasz interes.
Zgadza się. Wyruchamy Hammond Realty w czaszkę,
przebijemy mu jaja obcasem i nasramy na twarz.
Próbowaliśmy.
Naprawdę próbowaliśmy.
Czyli Christa chyba zginie.
Nie dała sobie pomóc.
Nie my ją zabijemy.
Racja, tylko nie powstrzymamy zabójcy.
Ludzie umierają codziennie.
Nie sprawdzamy, czy zapięli pasy.
Nie gasimy im papierosów.
Ale gdyby samolot spadał na czyjś dom, ostrzeglibyśmy mieszkańców?
A jak zechcą na siłę uprawiać miłość z naszymi czaszkami?
Na siłę to nie miłość.
- Słuszna uwaga. - Uznałem, że warto to podkreślić.
No to żyjemy dalej i będzie, co ma być.
Chyba tak.
- Co chcesz porobić? - Nie wiem.
Może seksik?
To trochę nietaktowne.
Tak. A rączką?
Tylko wezmę wodę kokosową i batona.
Uwierzysz, że właśnie tak widzi mnie Anne?
- Tommy nie może zabić Christy. - Nie, trzeba go powstrzymać.
Chyba że już ją zabił.
No nie wiem.
Winter musi uwierzyć, że wyrzucenie plecaka było normalne.
Masz lepszy pomysł?
Cofnąć czas, niczego nie wysadzać, żeby nie trafić do paki na 20 lat.
- Na 30, sprawdziłam. - Kurwa, jak do tego doszło?
Jego suczka jest w ciąży, a ojciec mu nie leży.
To był błąd. Jedna głupia decyzja i jestem terrorystą.
Nie kazałam ci iść, sam chciałeś.
Puściłbym cię samą, to byś się wysadziła.
I po co? Nie zakończysz szczelinowania.
Chciałam spróbować.
Myślałam, że ty też. Przykro mi, jeśli zrobiłeś to z obowiązku.
Mnie też.
Jest Winter.
Pamiętaj, tylko dobrze się bawimy.
Na szczęście przez sześć lat jeździłem na obóz aktorski.
Nie mów Abby.
Co robisz?
- Cześć wam. - Cześć, Abby.
Zaraz, nie miałaś wcześniej swetra?
Gdzie się podział?
Eric, wyrzuciłeś go?
Tak, to zemsta za mój plecak.
Rety, kiedy mi go zabrałeś?
Wcześniej.
Co się dzieje?
Prowadzimy z Abby wojnę na pranki.
Wczoraj wyrzuciłam mu plecak.
No tak, byłaś tam.
To był prank?
Tak, od lat wyrzucamy swoje rzeczy.
Od siódmej klasy.
Eric wyrzucił moją colę, zanim ją wypiłam, więc ja wyrzuciłam jego colę.
- Potem przeszliśmy do innych rzeczy. - Czas na ciuchy i akcesoria.
Nie łapię, to tak nieśmieszne, że aż śmieszne?
To jeszcze śmieszniejsze!
Masz mnie!
Spadówa, dziwaki.
- Chyba podziałało. - Tak.
Już nie będziesz musiał robić ze mną głupich rzeczy.
Mówi Tommy.
Tu Belle i Sebastian. Kropnąłeś już Christę?
Nie, są straszne korki. Skoczyłem na kanapkę.
Super, nie zabijaj jej. Nie jest nieumarła.
Przecież jest. Mój brat rozpoznał ją w gazecie.
- A jak się myli? - Bez obaw.
Sprawdzę, czy je prawdziwe żarcie.
Dali mi sałatkę ziemniaczaną do kanapki.
Nie zje sałatki od nieznajomego.
No to zginie
za 30 minut.
Teraz Mapy Google mówią 38 minut.
Szlag, trzeba zdążyć do Christy
przed Tommym i wmusić w nią tę sałatkę.
To będzie do bani.
Chcę ocalić jej życie,
ale wkurza mnie, że mają taki ładny dom.
Jako para nieśmiertelnych wiecznie zarabialibyśmy krocie.
Możemy mieć całą przecznicę.
Mówiłaś, że to poważna decyzja i dasz mi czas do namysłu.
Mówiłam? To nie brzmi jak ja.
- A jeśli nie ma jej w domu? - A jeśli w tej chwili ją tam mordują?
Ding dong!
Co do diabła?
Nie możecie tak sobie wchodzić!
Zawołaliśmy „ding dong".
Taki branżowy żargon.
Nie, to mój żargon.
Nie otworzyłam, bo medytowałam w moim pokoju ciszy
i nie chciałam gadać z takimi szmaciarzami.
I to po wizycie w pokoju ciszy...
Wybacz najście, ale to ważne i przyda się do tego Chris. Jest w domu?
Ma zajęcia z pływania.
Nie mamy czasu tego zgłębiać.
W czym rzecz: nasz nowy asystent Tommy wie
że się kłócimy, więc wymyślił, że da wam prezent na pojednanie.
Może tu być w każdej chwili.
Serio?
Jakaś butelka wina albo dzień w spa?
Właściwie to sałatka ziemniaczana.
Byłoby super, gdybyś ją przy nim zjadła.
- Wynocha. - Rozumiemy.
Nie każdy lubi tę sałatkę.
Ale niektórzy ją uwielbiają.
Nie zjem żadnej pieprzonej sałatki.
SAŁATKA ZIEMNIACZANA
Cholera.
Szlag, już tu jest.
To wspaniale, bo jest uroczy.
I bardzo wrażliwy.
Zepsuliśmy wam lunch i zafiksował się na punkcie jedzenia jako przeprosin.
Mam gdzieś własnego asystenta, co mnie obchodzi wasz?
Ponieważ Tommy dzielnie służył naszemu krajowi
i mamy wobec niego dług wdzięczności.
Zgadza się!
Brał udział w operacji Pustynny Sztorm.
- Burza. - W operacji Pustynna Sztormoburza.
- Wywal sztorm. - W operacji Wywal Sztorm.
Pustynna Burza. W operacji Pustynna Sztormoburza. Szlag!
Kogo to obchodzi?
Belle i Sebastian? Wy tutaj?
Peaches i Herb, przyszliśmy ci pomóc.
Super. Christo Caldwell.
Przyniosłem ci sałatkę ziemniaczaną. Lepiej ją zjedz, jeśli możesz.
Dobra.
Skoro to takie ważne.
Ojej, wypadła mi.
Możecie mi wylizać tyłek.
Co jest, kurwa?
Patrz!
Krwawi prawdziwą krwią!
Bo mnie dźgnęłaś, psycholko!
Jasna cholera!
Ona żyje? Rozproszyć się!
Co jest? Chociaż chwilę nie możesz być miła dla weterana?
Twoja rana pulsuje? Bo moja tak.
Nie wiem, co to za gangsterskie techniki zastraszania,
ale Sherry Singelton otruła nam kota, a my nie wycofaliśmy się z rynku.
Chris i Christa Caldwellowie
z Principal Residential
się nie poddają.
To nie leć z nami w chuja,
bo zjem twojego syna.
Co?
Takie irlandzkie powiedzenie.
Oznacza „osłonić swoje pola przed promieniami słońca".
Wygrałaś, idziemy.
Prawie zabiłem żywą kobietę.
Bo twój brat się pomylił!
W Santa Clarita nie ma nieumarłych. A mnie dźgnięto!
Osiem centymetrów w prawo i 15 w dół, a dostałbym w serce!
Wiem, zjebałem.
- Spojrzeć ci na to? - Nie dotykaj!
Idź już sobie! Poszedł!
- Dostałam SMS-a od Anne. - Co napisała?
Że przeprasza, ale nie wyprze się wiary.
Rety.
Czyli wciąż będzie o tobie opowiadać.
To dobra osoba i moja przyjaciółka.
Wiem.
Mam pójść z tobą?
Muszę to zrobić sama.
Witam wszystkich.
Agentka specjalna Tess Rogers z FBI.
Dyrektor Novak już z wami rozmawiał
i poinformował was, że sprawdzamy wasze koło ekologiczne
i że wszyscy jesteście podejrzani.
Wszyscy.
Żeby była jasność,
wszystko to nieprawda
i zakazałam mu z wami rozmawiać.
Przepraszam. Mam sobie pójść?
Byłoby świetnie, dziękuję.
Nie ma za co.
I to, dzieci, była lekcja manier.
Czyli nie sprawdzacie nas?
Nie, wcale.
Mój zespół próbuje się dowiedzieć, co właściwie się tam stało.
Porozmawiam z każdym z was osobno
i sprawdzę, czy słyszeliście w waszych kręgach coś, co się nam przyda.
Kto wie, może schwytamy razem terrorystę?
I taka ciekawostka:
zawsze mam przy sobie Skittlesy.
Ja coś widziałam.
Naprawdę? Co takiego?
Wielką firmę, która przyjechała do miasta
i wpuściła chemikalia w nasze wody gruntowe.
Nawet nie muszą nas informować jakie.
Potem widziałam, jak wszyscy mieli to w dupie,
aż ktoś stwierdził, że czas rozwalić ten pierdolnik.
Nawet gdybym wiedziała, kto go wysadził,
nie pomogłabym wam.
Bo to nie terrorysta.
Tylko cholerny bohater.
Ktoś nie dostanie Skittlesów.
Porozmawiam z wami w ciągu kilku następnych dni.
Myliłem się, mówiąc, że to głupi pomysł.
Nie jesteś bezmyślna, tylko nie ignorujesz problemów.
To jedna z twoich najlepszych cech.
Dzięki.
- Jakie są inne? - Nie wystarczają ci zwykłe przeprosiny.
- I? - Jesteś uparta.
- I? - Wkurzająca.
I?
Chciałaś pogadać?
Cześć, Anne.
O co chodzi z tą folią?
Malujemy.
Tak myślałam. Pewnie kuchnię też.
No dobrze.
Anne, posłuchaj.
Wierzysz, że rozgłaszanie mojego przyjścia to twoje powołanie, ale...
błagam, żebyś przestała.
Nie mogę.
Rozważałam to w modlitwie i świat zasługuje, by wiedzieć.
Anne, proszę.
- Masz dar, muszę się nim podzielić. - Nie wiesz, co robisz!
Wydarzy się coś okropnego.
Nie boję się.
Ja wierzę. Zostałaś namaszczona przez Boga.
Wcale nie!
Jasne? Nie rozmawiam z Bogiem.
Wszystko zmyśliłam.
To nieprawda. Wiem, co widziałam.
To wirus z małży, którą zjadłam w Japopo's.
Nie zabijam złoczyńców, żeby służyć Bogu.
Robię to, żeby ich zjeść.
- Co? - Oto cała prawda.
Nie jestem aniołem. Po prostu jestem głodna!
Żałuję, że cię w to wszystko wciągnęłam i...
tak mi przykro, że nie jestem cudem, którego pragnęłaś.
Przecież jesteś.
Bóg nie popełnia błędów.
Myślisz, że obudziłaś się
pewnego dnia i spotkała cię ta przypadkowa rzecz, ale...
to właśnie jest cud.
Powiem wspólnocie, że się pomyliłam,
i dam ci przestrzeń, o którą prosisz.
Nie dlatego, że w ciebie nie wierzę.
To ty w siebie jeszcze nie wierzysz.
Cześć, Gary.
Jak twój dzień, szefie?
Nieźle, dwa dźgnięcia, ale bez ofiar.
Pomyśleliśmy z Sheilą, że przyda nam się pracownik.
Może...
głowa działu sprzedaży?
Nie widzisz tego, ale właśnie poprawiam krawat.
Witaj w zespole, stary!
Przyniosę ci później cygaro. Zobaczymy, którędy wyleci dym.
Zaręczam, że mogę wydmuchać kółka przez dziurę w policzku.
Przyniosłem ci Alexę i...
Sprawdźmy, czy to dobry rozmiar.
O mój Boże!
Hammond Realty.
Mówi Johnny Dollar, pomogę ci w sprzedaży domu.
- Nie możesz tak się nazywać. - Już się zdecydowałem.
- Mimo to... - Skoro już jestem online,
zrobię wam zarąbistą stronkę
i zaplanuję imprezę na otwarcie.
Uwielbiam sprzedawać domy.
Mogę to robić wiecznie.
Serio?
Taka wieczność ci odpowiada?
Coś nie tak, szefie?
Sheila chce mnie ugryźć, żeby na zawsze być razem.
Kurka.
Chcesz zostać nieumarłym?
Chcę być z Sheilą, ale zabijanie i zjadanie ludzi...
Nawet ich tyłków i tak dalej...
Spoko, gdy będziesz nieumarły, tyłki będą smakować...
No, jak tyłki, ale będziesz to uwielbiał.
Mnóstwo się w tobie zmieni.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
To mnie właśnie martwi.
Boisz się swojego id?
Tak. Sheila była nieśmiała, teraz jest nieustraszona.
Ed Thune był uznanym pułkownikiem, a zamienił się w szalonego zabójcę.
Kto wie, czym się stanę?
Ciężki wybór.
Jeśli przemiana ci się nie spodoba, nie będzie odwrotu.
To co powiesz Sheili?
Nie wiem.
DOBRIVOJE POPLOVIĆ ATTACHÉ SPECJALNY
Mężczyzna z kuszą nazywa się Tommy.
To lokalny Rycerz Serbii.
Co tam robi Roy Eastman Kodak?
Uważamy, że on tu dowodzi.
Widzi pan jak krzyczy, wytyka palcem i ubliża?
Prawdziwy szef.
Nie taki jak pan.
- Pan jest super. - Najlepszy.
- Ale mamy szczęście. - Totalnie.
Gdzie Roy Eastman Kodak poszedł potem?
Śledziliśmy Tommy'ego.
Śledziliście szeregowego podwładnego, którego adres już znaliście?
Mogłem nie zabijać Vlado.
Co?
Mój poprzedni asystent. Zabiłem go. To nic.
O czym mówiliśmy? Ach tak.
Znajdźcie mi Roya Eastmana Kodaka.
Napisy: Magdalena Adamus