NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
HAMMOND REALTY OTWARTY DOM
Gary odwalił świetną robotę z tą ulotką.
Podoba mi się, że M w „Hammond" wyglądają jak dach.
Jakie to ekscytujące!
Nasz pierwszy otwarty dom jako Hammond Realty.
Może szybki numerek w dodatkowej sypialni?
Nie mamy czasu.
Może później. Ale pod deszczownicą.
- Będziemy mieć spokój. - O tak.
Ale pychota.
Ciasteczko?
Nie, twoje palce. Umieram z głodu.
A co z Larrym?
Skończyłam go wczoraj. Ostatni kęs rasy panów.
Chyba że w spożywczym zaczną sprzedawać nazistów.
Wiesz, jacy byliby drodzy?
Ale byłoby miło, gdyby pochodzili z wolnego wybiegu.
Dobrze, znajdziemy ci kogoś do jedzenia, gdy stąd wyjdziemy.
Może tę paniusię, która pozwala psu srać na nasz chodnik?
Helen? Nie możemy jej zabić.
Jako dziecko wpadła do studni.
To ta z „Mała Helen do studni wleciała, nikt jej nie widział, tak była mała"?
Dokładnie.
Kotku, dziękuję, że poświęcasz swój dzień, żeby pomóc mi kogoś odnaleźć.
Wiem, że wolałbyś spędzić popołudnie, odkrywając sekrety serbskiego konsulatu.
Czuję się jak jeden z braci Hardy.
Wybacz, nie chcę umniejszać twoich przygód.
Ups, znowu to zrobiłam.
Kiedy poznałem tego Poplovića w konsulacie,
udawał, że nie wie, co to Pozica.
Pogrzebałem w sieci
i znalazłem wojskowy ośrodek badawczy w Pozicy.
Zgadnij, kto nim kierował: Poplović.
Dlaczego kłamał? Co ukrywa?
Czytałabym tę książkę.
Pogadam z Tommym. Już nam nie zagraża,
więc sprawdzę, czy znajdę coś w jego dokumentach o Rycerzach.
Jesteś takim dobrym człowiekiem.
Tyle dla mnie robisz. Nie wiem, jak mogłabym bez ciebie żyć.
Dzięki, kotku.
Poważnie, nie wiem, jak to zrobię.
Miałeś czas przemyśleć moją propozycję nieśmiertelności?
Zdecyduj się teraz, a dorzucę zestaw noży do steków.
Wciąż o tym myślę.
Trybiki się obracają, neurony pracują.
Rozważam różne możliwości.
Wiem, na czym polega myślenie.
Potrzebuję czasu.
Dzień dobry?
- Cześć! - Cześć!
- Przyszliśmy za wcześnie? - Trafiliście idealnie.
Ja jestem Sheila, a to Joel.
Marc i Allison.
Cześć, Marc. Cześć, Allison.
Ten dom w stylu śródziemnomorskim właśnie wszedł na rynek.
- Oprowadzić was? - Halo?
Mogę wejść?
- Oczywiście! - Pewnie!
Joel, może pokażesz
Marcowi i Allison główną sypialnię?
Podgrzewany wieszak na ręczniki, czego chcieć więcej.
Jestem Trish.
Ty jesteś Sheila Hammond?
Zgadza się. Witaj.
Oprowadzić cię po kuchni?
Przyda mi się twoja boska rada.
O szlag.
- Cześć. - Cześć.
Czytałam SMS-a. Dziś przesłuchanie?
Tak, Leslie jest na swoim.
Odezwie się po wszystkim i poda mi pytania.
- Omówmy nasze alibi. - Dobrze.
W noc eksplozji byliśmy tutaj i graliśmy w Osadników z Catanu.
Nie.
To proste. Ja kontrolowałem trzy obszary,
ale ty miałaś dużo zboża i port.
Nie.
Gry strategiczne mnie uspokajają.
Mnie też będą przesłuchiwać, więc alibi być łatwe do zapamiętania,
a wolę umrzeć w celi, niż uczyć się zasad tej gry.
W porządku.
Oglądaliśmy film, ale musi być na DVD, bo FBI może to sprawdzić.
- Super. - Mam trylogię Władcy Pierścieni
albo DVD z instrukcją z dodatku do Osadników z Catanu.
Chryste. Dobra, oglądaliśmy Władcę.
Pamiętasz, jak Sauron wykuł pierścień?
Włączyłeś DVD, a ja od razu zasnęłam.
Oto nasze alibi.
Leslie właśnie skończyła.
O Boże.
Mówi, że FBI znalazło odcisk buta.
Tylko nie panikuj. Będzie dobrze. Wyrzuciliśmy nasze buty.
Mogą nas rozpoznać po rozmiarze stopy.
Więc na przesłuchanie założymy większe buty niż zwykle.
Dobry pomysł.
Podoba mi się.
Kupię coś znoszonego w lumpeksie. Jaki masz rozmiar?
Czterdzieści jeden.
No dobra.
A ty?
Nieważne. Wybiorę coś.
- Mamy takie same stopy? - Chciałabym.
Twoje są większe.
- Czemu o tym gadamy? - Porzucam temat.
Rzucę go na koniec pokoju, żeby nie zgniótł ci palców.
- Co tam, ministópko? - Żałuję, że zacząłem.
- Boże, to znowu Leslie? - Nie...
To Ramona.
Ostatnio nie było mi łatwo i...
słyszałam w kościele, jak zainspirowałaś Anne, więc pomyślałam:
„Przyda mi się boskie rozeznanie".
Anne nie mówiła, że się pomyliła?
Ja tylko sprzedaję domy.
Tak, mówiła.
Ale w przeciwieństwie do reszty wciąż wierzę.
Trish, chciałabym ci pomóc,
ale nie mam żadnych mocy.
Mogę w środku nocy wskazać godzinę
z dokładnością do 20 minut, ale to tyle.
Cóż...
Mogłam nie przychodzić. Mnóstwo osób się rozwodzi.
Połowa.
I nie wszyscy dogadują się z byłymi.
Nie, dlatego są byłymi.
Na pewno nie jestem jedyną kobietą, którą mąż wyśmiewał
i sprawiał, że czuła się mała i głupia.
A kiedy go w końcu zostawiła,
ukradł jej kota, zamroził konta i chciał, żeby wróciła, ponieważ...
tylko on mógłby kochać taką kobietę.
Więc jest zagubiona i samotna
i zaczyna się zastanawiać, czy może...
on ma rację.
W każdym razie coś wymyślę.
Miło było cię poznać.
Poczekaj.
Posłuchaj mnie.
Jebać tego zjebanego pojebusa.
Zasługujesz na więcej i nie wrócisz do niego,
chyba żeby kopnąć go w jaja tak mocno, że wyskoczą mu nosem.
Rety.
W Biblii tak nie mówią.
Nie mam z tym problemu.
Ktoś powinien z tobą zostać. Ktoś zaufany.
Nie wymieniaj mnie.
Moja koleżanka z pracy, Vicky.
Ale ona lubi oceniać ludzi.
Świetnie, zadzwoń do tej suki.
Przy okazji, jak się nazywa twój były mąż?
To znajoma Anne z kościoła.
Lepiej jej nie zachęcać, zabijając jej byłego.
Nie dowie się, że to ja.
Wygooglowałam gościa i jest idealny.
Bob Zekeman.
Trzykrotnie skazany za przemoc domową.
Potrącenie pieszego i totalnie zrujnował samoocenę tej biednej kobiety.
Poza tym wygląda przepysznie.
Obczaj tę szyjkę.
Na co patrzę? Na jabłko Adama?
Nie. Mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy.
Praktycznie odpada od kości.
Inaczej patrzymy na ludzi.
Ramona?
Cześć, Sheila.
Cześć, Joel.
Jezu, co ty tu robisz?
Szukam Pana Nóżki.
Sheila pisała, że choruje, więc przyjechałam.
Jak weszłaś?
Macie popsuty zamek w bocznych drzwiach... od teraz.
Gdzie on jest?
Trzymam go w schowku pod schodami, bo Joel się go boi.
To pokryta śluzem pestka z odnóżami.
A ja wolę koty.
Cześć, koleżko.
Patrz, kto tu jest. Tylko żyj.
Może cię nie widzieć, bo nie ma oczu.
Co ty mówisz? Cały jest pokryty oczami.
Po prostu otwiera je tylko w nocy.
Boże, wynieś to stąd!
Cześć, maluchu.
Wróciłam.
Pamiętasz mnie!
Jakie to urocze!
Patrz, jacy są szczęśliwi.
To jest pokryte oczami!
Nie wyjmuj go.
Ludzie tu jedzą.
Jak na filmiku, gdy żołnierz wraca do domu, a pies wariuje.
- Tutaj pies jest pokryty oczami. - Lepiej nie baw się w nurkowanie.
Przez ciebie morskie żyjątka wpadłyby w kompleksy.
- Cześć, Ramona. - Cześć, Ramona.
Eric, Abby.
Eric, przepraszam, że próbowałam cię wtedy porwać.
To było niewłaściwe.
- Zdarza się. - Czyżby?
Sheila, a gdzie twój Pan Nóżka?
Zamroziłam go, zanim wyrosły mu nóżki, więc...
Nie mam go.
Ale smutne.
Ja swojego uwielbiam.
Bez niego czułam, jakby części mnie brakowało.
Kulistej część.
Serio?
Czujesz się z nim związana?
O tak. Rozmroź swojego i sprawdź.
- Może... - Nie trzeba.
Mamy Abby.
To ci wyszło.
Za tobą też tęskniłam, Ericu.
Miau, pomruk seksownej pantery.
Ciebie też miło widzieć.
Hau, merdanie psim ogonkiem.
Mieliśmy z Sheilą coś do zrobienia.
Nawet gdyby tak nie było, mam dość tego, co tu się wyprawia...
Dziękuję za opiekę nad Panem Nóżką.
Zatrzymałam się w hotelu Golden Ridge.
Pokój 134, gdyby to kogoś ciekawiło.
Kaszelek, oczko.
- Pa! - Miło, że wpadłaś.
Do miłego, doktorze Nóżko!
Taka nasza zabawa.
- Możemy pogadać? - Jasne.
Nie idź do łóżka ze swoją porywaczką.
Przesłuchanie ci nie wystarczy?
Zwiodła mnie wizja uprawiania seksu więcej niż raz.
Wyjaśnię jej, że nic z tego.
Może być ciężko. Mam pomóc?
Sam to załatwię, ty idź kupić buty.
Zabrzmiałem jak seksista.
Załatw FBI, ja pogadam o uczuciach z Ramoną.
Dasz sobie radę?
Z babskimi sprawami? Nie, ale chcę spróbować.
Przepraszam, że mieszkasz w zamrażarce.
Ciekawe, czy ma sny.
Możesz go nie kłaść obok lodów?
Gdybyś ty miał kulkę, mogłyby się zaprzyjaźnić.
Albo ich potomstwo zniszczyłoby świat. Nie wiemy, co potrafią.
Bycie nieumarłym wydaje się oczywistym wyborem,
ale w tym sęk.
Dla ciebie to nie był wybór. Dla mnie tak.
Gdy go dokonam, już tego nie odwrócę.
Fantastycznego samopoczucia na całą wieczność?
Fakt, nie da się.
Życie z tobą już jest fantastyczne.
Że też się na to łapię.
Co myślisz o byłym Trish?
Masz rację. Bob Zekeman to skończony dupek.
Jak mógł ukraść jej kota?
Zobacz, jacy słodcy.
Przebrali się na Halloween. Mam nadzieję.
- Więc wchodzisz w to? - Tak.
To jak zwabimy tego mizogina do magazynu?
Może powiemy, że jest tam kobieta, która wyraża swoje opinie w sieci?
Cześć, Lisa, to zły...
- Anne mnie rzuciła. - Co?
Mówiła, że przechodzi duchowe przebudzenie
i musi coś rozważyć czy coś.
Zostawiła mnie.
- Gdzie wasza gorzała? - O 11 rano?
A co, wychodzi w ciągu dnia?
Przykro mi. Anne kroczy własną ścieżką, na której nie ma miejsca dla innych.
Tak mi źle. Myślałam, że nam się układa, a ona odchodzi?
Czemu zawsze trafia na mnie?
Jestem szałowa. Sama bym się rwała.
Powinnaś porozmawiać z jakimś profesjonalistą.
Nie lubię terapeutów, straszni nudziarze.
Potrzebuję terapii dla świeżych lesbijek porzuconych przez wierzące policjantki.
Chyba nie ma tak specyficznych grup.
Ale to interesujące, kotku.
Osobę z pewną przypadłością można zwabić w dane miejsce,
sugerując, że będą tam podobni ludzie.
Rzeczywiście interesujące.
Wcale nie.
Ależ tak. Dzięki, Liso. Zobacz, jak sobie pomogliśmy.
Jak wam pomogłam?
Albo wy mnie?
Dlatego że zadajesz takie pytania, wiem, że nic ci nie będzie.
- Co? - Cała ona!
Gdy Bob Zekeman się tu zjawi,
będziesz musiał wygadywać okropne rzeczy o kobietach,
żeby poczuł się swobodnie. Dasz radę?
Nie. To prawidłowa odpowiedź?
To nie był test, ale zdałeś.
Może się hamujmy? Przy nazistach nie byliśmy rasistami.
Wygadali się, a potem rozszarpałaś im gardła.
Gardło. Mam nadzieję, że Bob pali. Wtedy smakuje jak z grilla.
Po teksańsku.
LICEUM W SANTA CLARITA
- Spóźniłeś się, wszystko dobrze? - Jasne.
Włóż je.
Nie chodzę w takich do szkoły.
Rozmiar ani styl nie będą pasować do odcisku FBI.
I kosztowały tylko 45 centów.
- Jak poszło z Ramoną? - Świetnie.
Powiedziałem, że to nie dla mnie, przyjęła to, a teraz wraca do Seattle.
Mają tam świetne kapele. Wspomniała o jednej.
Jak im było? Zabójcze Ślimaki?
Rakiety Ślimaki? Nianie Ślimaki? Może nie ślimaki.
- Kłamiesz. - Nie.
Nie.
Gdy kłamiesz, dużo gadasz i powtarzasz słowa.
Jak „ślimak" i „nie".
Ramona źle przyjęła odmowę. Nie zgodziła się na nią.
Pragnie mnie i nie wyjedzie, dopóki ja też jej nie zapragnę.
Czemu mnie okłamałeś? To poważna sprawa.
Za często na tobie polegam. Pomagasz mi z przesłuchaniem,
uspokajasz mnie co najmniej trzy razy dziennie.
Nie chcę jednostronnej przyjaźni.
O Boże, Eric.
Zdajesz sobie sprawę, jak wiele ci zawdzięczam?
Bez ciebie byłabym już martwa.
Serio tak myślisz? Jakie to słodkie.
To co mam zrobić z Ramoną?
Coś wymyślimy. Obiecuję.
Ale teraz idź na przesłuchanie.
Ja idę do szkoły, a moje stopy do sądu, bronić Rosenbergów.
Dasz radę. Tylko nie mów za dużo.
Nosisz buty pewnego siebie faceta. Niech cię prowadzą.
Oby.
A kapela to Brokatowe Ślimaki. Niestety się rozpadła.
I nie byli z Seattle.
SPOTKANIE OBROŃCÓW PRAW MĘŻCZYZN DZISIAJ O 15
Zbyt oszczędnie?
Jakie inne dekoracje wyrażają antykobiecą estetykę?
Znak „żadnych dziewczyn"?
- Jak w domku na drzewie. - Zgadzam się.
Mów, co chcesz o nazistach, przynajmniej uzgodnili symbolikę.
Halo?
Jestem Bob Zekeman.
- Cześć! - Cześć!
Dostałem maila o spotkaniu na rzecz praw mężczyzn. To tutaj?
Tak. Tu spotykają się prawi mężczyźni.
Spotykamy się w magazynie,
bo tu kończą się granice nakazów sądowych naszych członków.
Co ona tu robi? Miało być bez dziewczyn.
Powiem ci, czemu tu jestem.
Nienawidzę kobiet.
Ich wysokich głosów, schludnego pisma.
„Przepraszam, znowu trajkoczę?" Typowa baba!
Są okropne! Wchodź i siadaj.
Po co ta folia?
Dla następnej grupy, to malarze.
Strasznie bryzgają. Zobaczysz.
Chociaż nie.
Co cię tu sprowadza? Jak skrzywdziły cię kobitki?
Jezu, od czego zacząć?
Zanim przyjdzie reszta, zamknę drzwi.
Bo marznę, jak typowa baba.
Cieszę się, że tu jestem. Świat jest niebezpieczny dla mężczyzn.
Nie masz pojęcia.
Już nawet nie można babie pomóc.
Ciągle mówiłem żonie, co robi źle. Czy to doceniła? Skąd.
A gdy zrobiło się gorąco, komu uwierzyły gliny?
Jej i jej koleżankom z pracy.
I jednej kamerze.
Ale i tak śmiałem się ostatni.
Zwędziłem jej durnego kota i nazwałem go Mruczyzjeb.
O kurczę. Jesteś idealny.
Trish tak nie myślała.
Baby nigdy nie są zadowolone.
Możesz być idealny, a zawsze będą chciały więcej.
Ty też tak myślisz?
Co?
W końcu tak wiele dla mnie robisz.
A teraz proszę cię o jeszcze więcej, żebyś był ze mną wiecznie.
Serio? Teraz chcesz o tym rozmawiać?
Właśnie, to nasz czas.
Już ciebie wrócimy, obiecuję.
Przecież chcę z tobą być. Chodzi o to, czym mogę się stać.
Starałem się być dobrym mężem i ojcem. A jeśli to stracę?
Znam cię.
Nie dojdzie do tego.
Ale nie mamy pewności.
Poza tym – twój jadłospis?
Surowe narządy, wędzone gardło.
Możemy uznać, że to dziwne?
Baby i te ich absurdalne diety.
Nieważne, że zrzucisz pięć kilo, młodziej wyglądać nie będziesz.
Czekaj na swoją jebaną kolej.
O to chodzi? Mój świat jest obrzydliwy?
Nie o to mi chodziło.
Wiem, że Pan Nóżka cię brzydzi. Nigdy tego nie kryłeś.
Nie brałam tego do siebie, ale bywa ciężko.
Wieczna ofiara.
Zawsze zgrywają ofiarę.
Masz rację Bob, tutaj ty jesteś ofiarą.
To prawda. Dziękuję.
Żegnaj, Bob.
Boże!
Witaj, Ericu.
Agentka Rogers. Albo Tess, jak wolisz.
Tess mi się podoba. To zdrobnienie?
Niby od czego?
Nie wiem. Tessa, Tessa Marie?
Contessa?
Contessa Marie?
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Usiądź. - Dobrze.
Bez nerwów, mam tylko kilka pytań.
Zadaję je wszystkim z klubu. Pasuje ci to?
Jasne. Mogę wyłożyć nogi?
Proszę, to nie mój dom.
Lubię wygodę.
Czy w dniach przed eksplozją
słyszałeś, żeby ktoś ją planował?
- Nie. - Wiesz, kto mógł być w to zamieszany?
- Nie. - Byłeś na terenie szczelinowania?
Nie.
Mamy odcisk, który połączyliśmy z tą sprawą.
- Naprawdę? Jaki rozmiar? - Rozmiar?
Wyraziłam się niejasno. To nie odcisk buta.
To odcisk chemiczny.
No dobra, to było totalnie niejasne.
To mikroskopijne cząsteczki,
które pozwalają namierzyć materiały wybuchowe.
To nieznana mi gałąź nauki.
Na terenie szczelinowania użyto C4.
Konkretnie tego, które zaginęło z szafki na dowody...
ze sprawy, nad którą pracował twój ojczym.
Wiesz coś o tym zaginionym C4?
Nie.
Wiedziałeś, że twój ojczym miał C4?
Widziałeś je kiedyś?
Nigdy nie widziałem żadnego C4. Dan nie wspominał o C4.
Nie byliśmy blisko. To znaczy, mieszkaliśmy razem.
Do C4, widywałem go tylko na kolacji.
Do cholery.
Przepraszam, denerwuję się. Będę z panią C4...
Dobra – szczery. Nie sądziłem, że Dan panią zainteresuje. Szlag.
Pomówmy o tym, gdzie byłeś w noc eksplozji.
Okej.
Już idę.
Nie jesteś Erikiem.
Cześć, Ramona.
Przywiozłam ci coś na drogę do Seattle.
Kartę do parków narodowych.
Odświeżacz powietrza.
Płytę Eagles, której ojciec nie powinien już puszczać.
Dzięki, ale nie wyjadę, dopóki Eric nie zechce pojechać ze mną.
Nie pozwolę ci go zabrać.
Żeby była jasność,
to kolejny prezent czy grozisz, że mnie zabijesz?
Chyba wiesz.
Nie wiem. Kiepsko odczytuję takie sygnały.
Serio?
To raczej oczywiste. Totalnie się różni od reszty przedmiotów.
Teraz czuję, że mnie zawstydzasz za nie odczytywanie takich sygnałów.
To groźba.
Napisz Ericowi, że rozumiesz, że to koniec i wyjedź z miasta.
Albo wbiję ci ten nóż w łeb.
Naprawdę musisz go kochać, skoro stawiasz na szali własne życie.
Co?
To wcale nie... To mój przyjaciel.
Och, Abby.
Może czytanie ludzi mi nie wychodzi, ale nawet ja to widzę.
W porządku.
Nie porwę go. Wygrałaś.
Nie mam ochoty za niego zginąć, a ty tak.
Wszystko gra?
Tak.
Dokończę sprzątać i spotkamy się w domu. Muszę coś zrobić.
Mochi!
Wróciłeś!
I przyniosłeś rolexa Boba.
Proszę!
Zarezerwowałaś pokój na tydzień.
Zmieniłam plany.
Mam to gdzieś. Musisz zapłacić za całość.
Wcale nie.
Nie wyjedziesz, dopóki nie dostanę mojej kasy.
Tylko się upewnię, to była groźba, tak?
Co to jest, u licha?
Mój przyjaciel.
Pozwoliłam mu rozprostować nóżki, bo czeka nas długa droga.
Nie zapłaciłaś opłaty za zwierzęta!
Co on robisz? Weź go ze mnie!
Ale super.
To ty tak potrafisz?
Kochanie?
Jestem w kuchni!
Oddałam Trish kota i była taka szczęśliwa.
Nie jestem tak boska, jak się jej wydaje, ale...
to było super uczucie.
Co się dzieje?
Nie wiem, czy chcę być nieumarłym,
ale nie dlatego, że coś w tobie mnie brzydzi.
Kocham cię. Całą.
Nigdy w to nie wątp.
Wesołej rocznicy.
To nie nasza rocznica.
Ależ jest.
Minął miesiąc, odkąd umarłaś i do mnie wróciłaś.
O rety, co ty zrobiłeś?
Mój Pan Nóżka?
Joel!
Znalazłem akwarium, wystawiłem go na słońce
i po 30 minutach wołał: „Gdzie panienki?".
Cześć, maluchu, tu Joel.
- Tatuś. - Joel.
Patrz, jaki słodki.
Jest zupełnie inny niż ten Ramony.
Na co patrzę?
- O wiele przystojniejszy. - Jasne.
Dziękuję.
Kocham jego i ciebie.
To Tommy.
Powiedziałem mu, że chcę zerknąć na dokumenty.
Cześć, Tommy!
Cześć, Sebastian. Przejrzałem te papiery.
Czy ten Serb nazywał się Poplović?
Tak. Znalazłeś coś?
Stary!
Nawet nie wiesz, w co jest zamieszany!
Wiedziałem!
- Musicie to zobaczyć. - Świetnie, możemy wpaść jutro?
Pasuje idealnie.
HAMMOND REALTY JOEL I SHEILA HAMMOND
NAJLEPSZE MAŁŻEŃSTWO OD NIERUCHOMOŚCI
Napisy: Magdalena Adamus