NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
SERBSKI KONSULAT LOS ANGELES
Wolałbyś mieć nos długości stopy
czy stopę długości nosa?
Dobre.
Kiedy zrobisz z tego książkę?
Pomogę ci z ofertą.
Idzie. Szybko!
Przyjechało!
Cudownie.
Dobrze złożone?
Sprawdziliście?
- Tak. - Jeszcze nie.
Tak.
Sprawdźmy, czy podróż do Los Angeles go nie uszkodziła.
Janko, usiądziesz?
Jak poszukiwania
pana Roya Eastmana Kodaka?
Poszliśmy tam, gdzie go widzieliśmy, ale ta agentka...
Christa Caldwell. Ale wredna.
Nie chciała z nami rozmawiać.
Zagroziła naszym jądrom niewyobrażalną przemocą.
Czyli raz spotkaliście wulgarną kobietę...
i już się poddajecie?
Moje badania są niezwykle ważne.
Jeśli w Santa Clarita żyje nieumarły, musimy go pojmać żywcem,
nim zabiją go Rycerze Serbii.
Być może...
jako wasz manager...
za słabo was motywuję.
Może to was zachęci.
Jest w tym worku.
Znajdźcie mi Roya Eastmana Kodaka.
On mnie zaprowadzi do nieumarłego w Santa Clarita.
Jak miło.
Wiem, jest gorąco.
O czym mówiliśmy?
Posiadłość Humboldt.
Judy jest zachwycona ofertą,
ale kupiec ma problem ze kredytem.
Pogadam z Cheryl z banku.
Jej pies, Levi, lubi psie paluszki. Wyślę jej trochę.
Wyciągniemy ten kredyt na prostą.
No popatrz!
Jesteś żywym dowodem, że bez nóg można wymiatać.
Nieżywym dowodem.
Następny temat: impreza otwarcia Hammond Realty.
Zamawiam fontannę z czekolady, jak chciał Joel.
Gdzie on jest?
Próbuje znaleźć Rona.
Tego cwaniaka, którego ugryzłem?
Daj mi pięć minut z jego kostkami.
Co znowu zrobił?
Ron przemienił swojego kumpla
i Joel boi się, że zrobi to znowu.
A ty nie?
Ależ boję się.
Tylko nie wiemy wszystkiego.
Może Ron miał dobry powód.
- Nie wiadomo. - Sheila.
- Tak? - Zaraziłaś kogoś?
- Może. - A Joel nie wie?
Nie.
Drama w biurze!
Uwielbiam to!
Jeśli mu powiem, spanikuje.
Mimo że kobieta, którą przemieniłam
jest uwiązaną w domu seniorką, a moja decyzja była łaskawa i przemyślana.
Nie jak u Rona, który impulsywnie kogoś zaraził
pierwszego dnia po przemianie.
Tylko ty przemieniłaś mnie w swoim pierwszym dniu.
Inne okoliczności.
Jasne, jestem po twojej stronie.
To kiedy powiesz Joelowi?
Czekam na dobrą okazję.
Jeśli będziesz zwlekać, wyjdzie, że to przed nim ukrywałaś.
- O Boże. - Co jest?
Dostaję alert, gdy „morderstwo" i „Santa Clarita"
pojawiają się razem, gdyby chodziło o mnie.
- I? - Chodzi o mnie!
Kurna mać!
Kotku, mam trop Rona.
Byłem w tym skateparku z wczoraj.
Poznałem spoko skatera Gavina.
Trochę bezczelny, ale dawał radę.
Powiedział, że widział wczoraj Rona i da mi znać, gdy wróci.
Świetnie. Wrobiliśmy kobietę w morderstwo.
- Co? - Wybacz, mogłam zrobić pauzę.
Świetnie!
Wrobiliśmy kobietę w morderstwo.
- Jak to się stało? - To wypadek.
Pamiętasz Trish?
Trish?
Zabiliśmy jej durnego byłego i oddałam jej kota?
Ta Trish z byłym i kotem!
Nic nie zrobiłam, przysięgam.
Otworzyłam drzwi, a tam stało pudło.
W środku był kot i rolex Boba.
Nie wiem, co się z nim stało.
Nie zabiłam go, uwierzcie mi!
Wygląda na winną.
My zabiliśmy Boba!
Wiem.
Sama się im podkłada, krzycząc, że go nie zabiła, choć nie mają ciała.
- Ja bym ją skazał. - Biedna.
Jest taka kochana i prosiła mnie o pomoc, a teraz pójdzie siedzieć.
Trzeba to naprawić.
Zgadzam się w stu procentach.
Na pewno?
Usłyszałam jakieś 60 procent.
Musimy znaleźć Rona. Przemienił kogoś celowo.
Każdy, kto tak robi, jest stuknięty i trzeba go zatrzymać.
Tak, ten rodzaj lekkomyślności jest problemem.
Jak to „ten rodzaj"?
Chodzi mi konkretnie o przemienianie kogo popadnie.
To nieodpowiedzialne.
- O tym mówię. - Zgadzamy się w kwestii poczynań Rona.
Ale teraz mówimy o Trish.
Nie chcę, żeby poszła przez nas siedzieć.
Dzień dobry, wspólnicy!
- Cześć, kochanie. - Jak się czujesz?
Dobrze.
Dobrze, zetrzyjcie te miny.
W końcu wczoraj kogoś zabiłaś.
Nie widzę swojej twarzy, ale minę mam adekwatną.
Powiedz nam coś więcej.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Dziękuję.
Do widzenia.
Daj spokój.
Poza tym dzisiaj masz przesłuchanie z FBI.
Musisz coś czuć.
Wszystko pod kontrolą.
FBI nic na nas nie ma.
A tamten gość był nieumarły i chciał zjeść tatę.
Tato, jak się czujesz?
Dobrze. Widzę, co robisz.
Wciągnęliśmy cię w to szaleństwo.
Gdybyś potrzebowała pomocy z czymkolwiek...
masz nas.
To urocze, że wciąż próbujecie mnie chronić.
Serio. Jestem z was dumna.
To było protekcjonalne, ale poczułam się miło.
Chociaż tyle.
Tak sobie myślę.
- Mamy ciało Boba, prawda? - Boba?
Byłego Trish.
Leży w naszej zamrażarce.
Może użyjemy go, żeby oczyścić Trish.
Porzućmy je tak,
żeby to wyglądało na wypadek.
Czyli odkładamy mój plan powstrzymania apokalipsy
i wybieramy ratowanie jednej osoby.
Tak. Aż nie odezwie się Aiden.
- Aiden? - Twój kumpel ze skateparku?
Gavin. Aiden był bezczelny, ale jeździł słabo.
Trudno z nim będzie upozorować wypadek.
Może wciągnął go silnik samolotu?
Po 11. września jest inaczej.
Już nie można wwieźć ciała na pas i wrzucić go do silnika.
Nawet to nam odebrali.
Może wniesiemy go do zoo
- i rzucimy lwom? - Dobre.
Wtedy wrobimy niewinnego lwa.
Racja. Poza tym nasze karnety wygasły.
Trzeba je odnowić. Podobno mają nową małpią wyspę.
Dzięki Bogu, ta stara była kurewsko dobijająca.
Wiem, jak małpie Alcatraz.
Bob miał na aucie bagażnik.
Może udamy, że pojechał surfować
i zaatakował go rekin?
Rekina mogę wrobić.
One jedzą foki. A foki są jak morskie pieski.
Czyżby?
Ależ tak.
Ale gdyby Bob pojechał surfować, ktoś by go widział.
Nie gdyby był pijany i była noc.
Bob pił. Złapali go za jazdę pod wpływem.
Zalejemy go alkoholem, wciśniemy w piankę
i wrzucimy do oceanu.
To może zadziałać.
Ale weźmy pod uwagę,
że właśnie planujemy coś porąbanego.
Spróbujmy.
Pomogłam Trish ze względu na siebie.
Muszę to załatwić.
- Rozumiem. - Dobrze.
Bo ten plan już zawiera alkohol, surfing i rekiny.
Wątpliwości mu nie trzeba.
LICEUM W SANTA CLARITA
Gotowa na przesłuchanie?
To dzisiaj? Żart, jestem gotowa.
To proste. Nie denerwuj się, to najważniejsze.
- Pełen spokój. - Tak?
Bo wczoraj zarżnęłaś nieumarłego, a to wstrząsa człowiekiem.
Właśnie przerobiłam to z rodzicami. Nic mi nie jest.
- Skupmy się na FBI. - Dobrze.
Novak powiedział FBI, że masz skłonności do przemocy.
Jenny powiedziała mu, że rąbnęłaś Christiana.
I mówi się, że rzuciłaś koło ekologiczne, bo było za mało radykalne.
Kurde, teraz się zdenerwowałam.
Nie słuchałaś? Nie denerwuj się.
Wyjdziesz na winną. Co jest prawdą.
Jezu, mam tam wejść za pięć minut.
To na drugim końcu kampusu!
I tak się ubrałaś?
Odpieprz się ode mnie.
Nadchodzi!
Łamanie desek do surfowania jest satysfakcjonujące.
Nie dziwię się rekinom.
Rozumiem też, czemu jedzą ludzi.
Wiele mnie łączy z rekinami.
Chyba tak.
Jak idzie z Bobem?
Średnio. Sporo pierdzi.
Może przez rozmrażanie albo alkohol, a może zawsze taki był.
Technicznie to nie pierdzenie.
To gazy z rozkładających się organów ulatują otworami.
Może poczujesz się lepiej.
Poczułem się tylko inny.
Pomożesz mi?
O kurczę. Dobra.
Dziękuję.
Wiem, że nie tak chciałeś spędzić dzień, ale tylko my możemy pomóc Trish.
Żeby była jasność,
nie mam problemu z pomaganiem. Lubię ludzi.
Kto kupił krowę temu gościowi za granicą?
Kozę w Senegalu dla szkoły?
Chodzi o to, że lubię ludzi. I wiem, że się martwię.
Nazywam to „aktywnym przewidywaniem".
Cieszę się, że niesiesz dobro Trish...
i kobiecie z wolontariatu.
Jestem dumny.
Dziękuję.
Skoro mowa o kobiecie z wolontariatu...
- Pamiętasz, mówiłam, że Jean jest chora. - Tak.
Jej córka będzie miała dziecko...
a Jean nie dożyje ich spotkania.
To smutne.
A ja mam wyjątkowy dar, który pozwala ludziom żyć wiecznie.
Spoko.
Teraz coś aktywnie przewidzę.
Chyba nie chcesz przemienić Jean?
Rozważałam to.
- Boże! - No...
Miała takie trudne życie
i przytulenie wnuczki dałoby jej szczęście.
Kotku, to szaleństwo.
Cały ranek próbuję powstrzymać Rona, a ty chcesz kogoś zarazić?
Chce tylko pożyć kilka miesięcy, żeby zobaczyć dziecko!
A potem któreś z nas ją zabije.
Któreś z nas?
Przywiązałam się do niej.
A jak zechce zarażać ludzi jak Ron?
Wszystko może pójść nie tak!
Tylko oddałaś Trish kota,
a teraz porzucamy zalane zwłoki, by wrobić rybę w zabójstwo.
Proszę, nie rób tego.
Dobrze, to był tylko pomysł.
No więc...
Dobrze, że mnie zapytałaś.
A teraz zawieźmy to ludzkie burrito nad morze.
Wali tu wódą, Bob.
A nawet nie ma jeszcze 15, Bob.
To Gavin ze skateparku.
Co tam, ziom?
Jest tam? Super.
Od godziny? Czemu nie dzwoniłeś, stary?
Nie pozwól mu odejść.
Jestem wyluzowany.
Jebany ziomal.
Trzeba jechać do skateparku.
A nasz pijak w bagażniku?
To po drodze. Wpadniemy tam i pojedziemy na plażę.
I tak trzeba zaczekać do zmroku.
Dobrze, skatepark, a potem plaża.
Teoretycznie powinno być dziś fajnie.
A kiedy skończyliśmy pizzę, włączyliśmy z Erikiem Władcę Pierścieni,
a ja od razu zasnęłam.
- Od razu? - Po kilku minutach.
Hobbici opuścili już Shire?
Tak, zostawił ich ten frajer.
Shire.
Całą noc spędziłaś z Erikiem?
- Tak. - To nam powiedział.
Super.
Ja do pani nie mam żadnych pytań...
Jestem ciekawa.
Jeśli zasnęłaś, skąd wiesz, że Eric nie wychodził z pokoju?
Co?
Podobno spałaś trzy godziny.
Więc mógł wyjść.
W tym problem. Nie mógł,
bo mam lekki sen.
Ciągle się budzę.
Przeciwieństwo narkolepsji, zapomniałam nazwy, ale to istnieje
i ja na to choruję.
Wiesz, że okłamywanie agenta federalnego to przestępstwo?
Nie kłamię, to prawda.
To ta sama kategoria co bezdech, widziałam w TV.
Kryjesz Erica,
bo to on wysadził teren szczelinowania?
Nie! Przeszukała pani jego dom i nic nie znalazła.
Fakt, nie znaleźliśmy C4, ale jego ojczym je miał,
więc Eric miał do niego dostęp.
Boże, to nie Eric.
Pasuje do profilu.
Rozwiedzeni rodzice, wysokie IQ, wycofany społecznie,
napisał referat na chemię o lotnych materiałach palnych
i felieton o korporacjach niszczących środowisko naturalne sów.
Wszystko pani przekręca.
To uroczy chłopak. Zatytułował ten tekst „Zahukaj".
Eric miał motyw, środki i sposobność.
Dorwiemy go, Abby.
Pozostaje pytanie,
czy dasz mu się pociągnąć na dno.
Jak poszło?
Bez nerwów.
- Nic nie widać. - Nie.
Ciekawe, ile innych aut przewozi ludzkie zwłoki.
Może tamto.
Poszukajmy Rona.
SKATEPARK W SANTA CLARITA
Nic nie czuję, bo jestem nieumarły!
Tak!
Boże! Masz serum?
- Jest w torbie. - Świetnie.
Bo gdy zdziczeje i zacznie zjadać skaterów,
ludzie mogą go zauważyć.
Jaki jest plan?
Namówimy go, żeby przestał zarażać, jak nie posłucha, kropniemy go w toalecie.
Nie znoszę publicznych toalet.
Jak leci, Hammondowie?
Widzieliście mnie?
Koniec strachu.
Hej, ludzie!
To oni pomogli mi zostać nieumarłym!
Ron!
Joel! Cześć, Sheila.
Cześć, Ron. Czemu do nas nie oddzwoniłeś?
Bo byliście źli, że się wślizgnąłem i kazałem głowie mnie użreć.
A nie chciałem ochrzanu, bo tak świetnie się bawię
jako nieumarły!
- Ron! - Joel!
Musimy pogadać.
Bycie nieumarłym wiąże się z wielką odpowiedzialnością.
Bez obaw, będę zabijał tylko drani.
Super, inna ważna rzecz:
nie chcemy tu stada nieumarłych,
więc nie wolno ci nikogo przemienić.
Prawda?
Tak, to zwykle bardzo dobra zasada.
- Zawsze. - Poza wyjątkowymi przypadkami.
Spoko, łapię. Nikogo nie przemieniać.
- Dokładnie. - Chyba że ktoś chce zostać przemieniony.
Nie. Nikogo nie przemieniaj, kropka.
Kropka, wielokropek, chyba że o to poproszą.
Idealnie, dzięki.
Nie ja mu namieszałem.
Nic mi się nie pomieszało.
Bycie nieumarłym jest wspaniałe i chcę się tym dzielić. Z niektórymi.
Na razie zmieniłem tylko jedną osobę.
I przemienię tylko kilka innych z mojego forum.
Trzynaście, maksymalnie 18 osób.
Chcesz przemienić 18 osób z internetu?
Oficjalnie odcinam się od podejścia Rona.
Wydaje ci się, że wiesz, co robisz, ale zaufaj mi,
myślisz, że nad wszystkim panujesz, a i tak sprawa się posypie.
Więc błagam...
obiecaj, że nikogo nie przemienisz.
Joel, nigdy nie miałem przyjaciół.
Nawet za dzieciaka przyjaźniłem się tylko z Howiem Millsem.
Byliśmy dziwakami, z którymi nikt nie chciał trzymać.
Ale pewnego lata rodzice kupili Howiemu basen
i nagle wszyscy chcieli się z nim przyjaźnić.
Możliwość przemieniania ludzi...
to mój basen.
Wybacz, Ron, nie możemy ci na to pozwolić.
Poza tym masz przyjaciół.
My nimi jesteśmy.
Naprawdę?
- Totalnie! - Pewnie!
Super, bo zostaliście beneficjentami mojej polisy na życie.
Jeśli coś mi się stanie,
dostaniecie wszystko, na co zasłużyliście.
Nie masz czasem przy sobie jedynej kopii?
Co zrobimy? Nie możemy teraz zabić tego fiutka.
Ta polisa dosłownie jest jego polisą na życie.
Przynajmniej dostał serum i nie zdziczeje.
Czyli w pełni świadomy poprowadzi armię nieumarłych,
żeby przeżarła Amerykę.
Może go porwiemy.
Z naszej piwnicy nikogo nie zarazi.
Nie chcę go w piwnicy. Miałem tam wsadzić stół do ping-ponga!
Przy okazji wiem, że Ron był strasznie uparty,
ale ty wcale nie pomogłaś.
Coraz gorzej tu śmierdzi.
Myślisz? Dla mnie lepiej.
Nie sądzę, że przemienianie ludzi jest zawsze złe.
Chodzi tylko o Jean czy o to, że chcesz przemienić mnie?
- O Jean. - Na pewno?
Bo czuję inaczej.
Wiem, że chcesz odpowiedzi i myślę nad tym,
- ale takie naciski... - Zaraziłam Jean.
Co?
Co to było?
Bob chyba eksplodował.
Niech to szlag!
A ty dokąd?
Idę sobie kupić loda.
Jak znowu zostawimy zalane zwłoki w aucie w taki upał,
uchylmy okno.
Jedyne twarde dowody, jakie na ciebie mają,
to zaginione C4 Dana.
Przekonajmy ich, że Dan zakopał je pustyni,
a ci od szczelinowania postawili na nim sprzęt.
Od tej aktywności, bum! Wybuch.
C4 tak nie działa.
Dobra, to wyślijmy drwiący list do FBI, w którym ekoterroryści biorą to na siebie.
Bo zagadkowe listy do policji nigdy się nie mszczą.
Dobra, zły pomysł! Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Nie mamy wyboru. Mają mnie za winnego i to prawda.
Niedługo mnie aresztują.
Nie, to wszystko moja wina.
Pójdę do agentki Rogers i powiem, że to ja.
- Sama. - Abby...
Nie, C4 prowadzi do mnie.
Ja i tak mam przerąbane, nie będę cię ze sobą ciągnąć.
Jeśli się przyznasz, narazisz rodzinę.
Nie, coś wymyślimy!
Nic nie możemy zrobić.
Nie możesz pójść do więzienia.
Prawdopodobnie pójdę.
Jean chce żyć tylko kilka miesięcy.
Obiecała, że nie wyjdzie z domu.
Będę ją karmić i wyprowadzać.
Jakbyśmy przygarnęli pieska.
Dokładnie.
Ale zamiast kundelka mamy kobietę ludojada,
która będzie żyła wiecznie, o ile nie wbiję jej kołka w łeb.
A ona może mieć w tej kwestii inne zdanie.
Ale tak jak z pieskiem, kiedy na ciebie spojrzy
tymi wdzięcznymi oczami, zrozumiesz, że to ona uratowała ciebie.
Kohau cię.
Nie utrudniaj mi wściekania się na ciebie.
Sorki.
Jej historia tak mnie poruszyła.
I mogłam jej pomóc.
Odkąd Anne powiedziała, że jest mi pisane coś więcej,
szukam większego celu.
Pomyślałam, że właśnie dlatego to wszystko mnie spotkało.
Wiem, ale sposób, w jaki to zrobiłaś...
Nasze życie to czysty chaos.
Trzymałem się tylko myśli, że jesteśmy zespołem.
Trzeba było przyjść z tym najpierw do ciebie.
Nadal jesteśmy zespołem.
W porządku.
To jak ocalimy Trish?
Jesteś najlepszy.
Plan z rekinem wciąż zadziała?
Nie wiem, z Boba została lepka breja. Nikt go nie znajdzie.
To jak wrzucić do oceanu balię owsianki.
Zjebałam sprawę.
Naprawdę zjebałam.
Coś nie tak?
Wszystko.
Kochanie.
Co się stało?
FBI myśli, że to Eric podłożył bombę.
Pójdzie siedzieć i to moja wina.
I nie mam pojęcia, co robić.
Spokojnie, coś wymyślimy.
Pewnie, FBI to tylko odpicowani gliniarze,
a nie takich już wkręcaliśmy.
Co robić? Eric to ich jedyny podejrzany.
No to...
trzeba im dać kogoś innego.
Jak? Nikt nie skłamie, że wysadził teren szczelinowania.
Chyba że jego też rozsadziło.
- Bob. - Bob.
Bob?
- Użyliśmy tego samego C4? - Tak, mają ten sam odcisk chemiczny.
Wyjąłem je ze śmieci, gdy mama je wyrzuciła.
Musisz z nią pogadać o wyrzucaniu niebezpiecznych odpadów.
Stara się, ale jest taka zajęta.
- Masz inny teren szczelinowania? - W Palmdale.
Nie chcę tam być, ale nie o to chodzi.
Pojedziemy tam po północy i zdetonujemy Boba.
Ja powinnam to zrobić.
Młoda damo, wciąż masz szlaban za pierwszą bombę.
Na miejscu wsadźcie cały ładunek pod brezent.
Pozostałości C4 muszą się zmieszać z DNA Boba.
Wtedy zrzucą na niego obie eksplozje i dadzą wam spokój.
Kocham cię. To, ten pomysł, kocham go.
To jej zasługa.
Będą musieli wypuścić Trish,
bo Bob zabił się sam.
Wszyscy wygrywają, poza Bobem.
On nic, tylko przegrywa.
To zabrzmi sarkastycznie, ale to genialny plan
i jestem pod wrażeniem.
Nie słuchaj jej, to genialny plan.
Wszystko gotowe.
Wiecie, jak tego używać?
Podkładamy ciało i nie wciskamy guzika, aż nie odejdziemy na 50 stóp.
- Na 50 metrów. - Racja.
- Na 150 metrów. - O kurka.
Damy radę, patrzcie na nas! Team Hammondów.
Anne miała rację, ja wszystko potrafię.
Szybko przeszłaś z „nas" do „ja".
Sorki.
Wolałbyś mieć szyję jak żółw czy jak żyrafa?
Nie mam na to ochoty.
Jesteś nie w sosie,
bo pan Poplović włożył ci worek na głowę i się popłakałeś?
Tak.
Każdy by się popłakał, Janko.
Dzięki, Radul.
Szyja żyrafy.
Ja też.
Co tam?
Musimy porozmawiać z Christą Caldwell.
- Nie mam jej. - Jesteś jej synem?
Tak.
Kocha cię?
Tak.
Masz worek?
Tak.
Co za pierdoły.
Masz szczęście.
Plastikowy worek jest dziesięć razy gorszy.
Jaki masz PIN?
Pieprz się.
No dobra!
Sześć, dziewięć, sześć, dziewięć.
Uroczo.
No to dzwonimy.
Do mamy.
Halo, Christa Caldwell?
Mamy twojego syna.
Masz teraz gadać.
Skąd miałem wiedzieć?
Mam worek na głowie, gnoju.
Jeśli chcesz go jeszcze zobaczyć, musimy znaleźć Roya Eastmana Kodaka.
Taki przystojniak, wyszedł z twojego domu.
Miał krew na koszuli.
Naprawdę?
Dzięki.
Mężczyzna, którego szukamy, nazywa się...
Joel Hammond.
Przez dwa M czy jedno?
Cześć.
To znowu ja.
Napisy: Magdalena Adamus