NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
OTWARCIE HAMMOND REALTY WITAMY
Katering ma przywieźć cztery rodzaje kanapek,
ale skasują nas za trzy. Pomagam im z lokalem na wynajem.
- Mam pytanie. - Fontanna z czekoladą będzie przed 9.
- Czy... - Pięć poziomów.
- Czy... - Gorzka.
- Czy... - Zestaw z żelkami i preclami.
Ale się zajebiście cieszę.
Chardonnay jeszcze nie przyjechało. Czy...
dzwoniłeś...
do handlowca?
Jasne, kończysz zdania tylko po Joelu, kumam.
Wkręcam cię. Mam lepszą cenę u innego sprzedawcy.
Przyjadą w ciągu godziny.
Wyluzujcie, wszystkim się zająłem.
Dzięki, Gary.
To tylko nerwy.
To przyjęcie
jest bardzo ważne.
- Bardzo bardzo ważne. - Dlatego...
Nie chcecie mnie tam.
Noszenie cię w plecaku to za duże ryzyko.
Ale wszystko załatwiłem. Chcę być w centrum wydarzeń.
Przykro mi, nie możemy tego zrobić.
A Pan Nóżka pójdzie?
Kolego, nie bądź taki.
Dobra.
Musimy pogadać o mojej przyszłości.
Przyszłości?
W firmie.
Musicie się zaangażować.
Bo co? Odejdziesz?
Dostałem inną ofertę.
- Co? - Co?
Sam nie szukałem, ale to świetna firma.
Zaimponowałem im, jak ich wyrolowałem na ofercie Thompsona.
Jak miałbyś odejść?
Bez obrazy, ale wiesz, kim jesteś.
Mieszkałbym tutaj, ale pracował przez internet.
Za 10 lat nikt już nie będzie miał ciała.
Nie wierzę.
Po tym, co dla ciebie zrobiliśmy.
W sensie zabiliście i zjedliście?
Już po tym.
Dobra, Gary.
Co cię u nas zatrzyma?
Przelewy dla mojej bratanicy, co miesiąc.
Wakacje, zabierzcie mnie na Tahoe raz w roku, wypożyczcie jacht.
Przemyćcie mnie do kasyna.
Szczegóły dogadamy potem, chodzi o to...
że jeśli mam zostać...
musicie się zaangażować w moją przyszłość.
Jest głową na stole. Mamy go w garści.
Bo mamy obie ręce.
Jego prośba wcale nie jest niedorzeczna.
Rety, nawet tuńczyk lepiej smakuje.
Rozumiem, czemu Aztekowie czcili czekoladę jako boga.
To stwierdzenie nie ma nic wspólnego z rzeczywistością.
To co zrobimy z Garym?
Zaangażujemy się. Powiemy, że wchodzimy w to na całego.
Wszyscy chcą być pewni swojej przyszłości.
Wszyscy.
Ja. Ty.
Ja.
Chcesz pogadać o nas?
Skoro zacząłeś, to nie chciałam naciskać, ale myślałeś o nieśmiertelności?
Dostaniesz taką nagrodę.
To świetna nagroda.
A jednak się na nią nie rzucasz.
- Boże. - Sheila...
Kocham cię bardziej niż cokolwiek na tym świecie.
Ale nie wiesz, czy chcesz być ze mną wiecznie.
Powiedz to.
Nie wiem, czy da się być z kimś wiecznie.
A jeśli miłość jest możliwa tylko dlatego, że życie nam ucieka?
Bo świadomość jego końca sprawia, że ludzie chcą być razem.
Czyli to, że nie chcesz jeść ludzi
i boisz się swojego id, nie było problemem.
Ty po prostu nie byłeś nas pewien.
Kochanie, kocham cię.
Przestań to powtarzać.
- Cześć. - Cześć.
Wesołego otwarcia!
Kłócicie się.
Przyniosłam tequilę, ona wszystko naprawi.
Albo pogorszy.
Doceniam, że pomagasz mi z gitarą.
Ale weź się pospiesz.
Otwieranie zamka jest trudne.
Ta strona była strasznie zagmatwana.
A wytrychy nie nadają się na prezent.
Auto, cholera!
- Kurde! - Co?
Miałam zjeść śniadanie z Erikiem, totalnie zapomniałam.
Przydałby się tutaj, byłby czujką. Albo przyniósłby śniadanie.
Chcę go trzymać z dala od takich spraw.
To słodkie, że go chronisz.
Ja spróbuję.
Może nie będę lepsza, ale mniej krytyczna tak.
Jak to z wami w ogóle jest?
Wszyscy o to pytają.
Lubię Erica, ale chyba nie w takim romantycznym sensie.
- Może to sprawdzisz. - Może skupisz się na drzwiach.
Może kozaczysz przy podkładaniu bomb,
a tchórzysz w życiu osobistym.
Może...
Może rzeczywiście.
Coś kliknęło.
A wy to kto?
- Ekipa sprzątająca. - Ja jestem od sprzątania.
Możemy zobaczyć dowód?
Sprawa wygląda tak.
Dustin zwędził jej gitarę i musimy ją odzyskać.
Dustin to dupek.
Wyrzuca niedopite puszki
i nie da mi hasła do wi-fi.
Zabierzcie gitarę.
Poza tym...
życie jest krótkie, umów się z Erikiem.
To cienkie drzwi.
Nie chcę zjebać sprawy.
Dziewczyny.
Miłość nie zawsze krzyczy.
Czasem szepcze.
Dzięki za radę...
Soniu Halloway.
To nazwa firmy.
Jasne.
Miło was poznać, a kiedy będziecie gotowi,
my będziemy gotowi znaleźć dom waszych marzeń.
Bo nasze marzenie to wasz wymarzony... dom.
Wciąż pracujemy nad sloganem, ale będzie zawierał „dom" i „marzenie".
Mamy problem.
Taki, że nie możesz mnie kochać wiecznie?
Nie, ale zakładam, że bycie człowiekiem
potrzebuje nieuchronności śmierci, żebyśmy mogli bezwarunkowo kochać.
I nie o to chodzi.
Twoja kumpela z wolontariatu,
która miała nie wychodzić,
jest w salonie.
Jeśli kogoś zabije,
nawet jeśli impreza będzie super, wszyscy zapamiętają tylko to.
Dobra, porozmawiam z nią.
A te twoje filozoficzne wynurzenia o miłości to bzdura.
Po prostu się boisz. Bałeś się ślubu,
bałeś się mieć dziecko i mam dość ciągnięcia cię za sobą.
Więc jeśli tego nie chcesz, to do diabła z tym.
To skąd znasz Hammondów?
Sheila zmieniła moje życie.
Moje też. Zmierzało w złym kierunku,
ona przejęła kierownicę i skierowała mnie na ptaki.
W samochodzie?
Co? Nie.
Już rozumiem. Nie przejechaliśmy ptaków.
Ona taka nie jest.
Zrozumiałem, że moim marzeniem jest praca z nimi.
Uroczo.
Ja całe dnie spędzałam w fotelu.
Dzięki Sheili chcę trochę namieszać i coś porobić.
Sąsiad nie chce ściszyć muzyki.
Zajebię go. Rozumiesz?
Chyba. Szczerze mówiąc, trochę mnie przerażasz.
Jean! Tommy!
Nie spodziewałam się was.
Zaprosił nas jakiś Gary.
Liczył na dobrą frekwencję, żeby was wesprzeć.
Jest super. Wybacz nam na chwilkę.
Miałaś siedzieć w domu, aż cię nie zabijemy.
Najgorszy tekst wolontariusza Posiłków na Kółkach.
Jestem ostra, ale obiecałaś.
Chcę tylko wesprzeć ciebie i...
Jezu, spójrz na te małżowiny.
To je powinni roznosić na tacy.
Jean, nie.
To przyjęcie musi się udać, nie chcę tu niczego nieumarłego,
poza mną i tobą.
Cześć, Sheila.
Jasna cholera!
Ron, Jean.
Przepraszam.
Cześć, miło cię...
Co ty tu robisz?
Pamiętasz, jak mówiliście, że zarażanie to zły pomysł?
No więc mieliście rację.
Przemieniłem dwóch gości i teraz urządzają sobie
- jakiś chory szwedzki stół śmierci. - Widzisz?
Trzeba było słuchać. Jesteś gorszy od Abby.
Jestem gorszy od Abby.
Wygadałem im, że Joel jest Rycerzem,
więc mogą próbować go zabić. No i...
podpisałem się
na cudzym prezencie.
Teraz wiesz już wszystko.
A kiedy będziesz gotowy, my też będziemy.
Bo twój dom marzeń to nasze marzenie...
i będziemy o nim marzyć, aż twoje marzenie się spełni.
I kupisz sobie dom.
Nie, to wciąż nie to.
Joel.
Jest tu facet, którego chciałabym poznać,
najlepiej bez ubrań, ale chce kupić dom.
To twoja impreza i twoje potrzeby są ważniejsze.
- Dzięki. - Pięć minut.
A potem wracam z ciężką artylerią.
Rety.
Udana impreza, co?
Chciałbym się lepiej bawić.
Zraniłem Sheilę i nie wiem, czy uda się to naprawić.
Czeka w garażu i zostały cztery minuty.
Jasne.
Witam, słyszałem, że...
Dzień dobry, panie Hammond.
Pan Poplović!
Ale byłoby fajnie, gdyby chciał pan kupić dom.
Przykro mi, jestem tu,
bo wiem, że to pan jest nieumarłym.
Popełnia pan błąd.
Czyżby?
Śledziłem pana dzisiaj rano.
Byłem w magazynie, wiem, że to pan.
Chyba że...
Masz rację.
Jestem nieumarłym.
A teraz co? Zastrzelisz mnie?
Lepiej nie spudłuj, bo rozszarpię ci szyję.
- Jak leci? - Co tam?
Nie zastrzelę pana.
Tylko wszystkich innych w tym pokoju, jeśli nie pójdzie pan ze mną.
Jedna impreza.
Jedna udana impreza, tylko tyle chciałem.
Jest udana. Jedzenie jest smaczne, ludzie rozmawiają.
Usłyszałem nowe żarty.
Nie, kiepsko się skończy.
Lisa, widziałaś Joela?
Przedstawiłam go potencjalnemu klientowi, bo jestem cudowna
i poświęcam się dla innych. Brawo ja!
Wyszli razem.
Chwila, kto to był?
Facet z dziwnym imieniem.
Coś jak... David Popsicle? Nie tak,
ale to na tyle podobne, że zareagowałby.
- Dobrivoje Poplović? - Zgadza się.
Poplović. Facet z konsulatu.
Boli mnie głowa, łyknę sobie Valium.
Jak nie będę bełkotać, to wrócę.
O Boże, porwał Joela.
Wiem, gdzie może go trzymać.
Porwali mnie tam wczoraj.
Drugi raz w tygodniu, oby to nie było do trzech razy sztuka.
Odszukam go.
Iść z tobą? Ostrzegam, troszkę zmężniałem, ale wciąż jestem tchórzem.
Nie, zostań tu. Wyślij mi adres.
Zadbaj, żeby wszyscy mieli picie.
I żeby spróbowali casserole z cebuli.
- Co jest? - Porwano Joela, Sheila idzie go szukać.
Sama?
Proponowałem.
Zrobisz z wirusa broń.
- O to chodzi? - Nie.
- Łżesz! - Nie.
- Stworzysz armię nieumarłych. - Nie.
Łżesz!
Zdradzę ci, jeśli obiecasz, że nikomu nie powiesz.
Żartuję. Już nigdy z nikim nie porozmawiasz.
Jeszcze zobaczymy.
No dobra.
Co mówiłeś?
Serbski rząd finansował moje wstępne badania,
bo obawiał się nowej dżumy.
Ale wkrótce odkryłem coś bardziej wartościowego.
Sprzedasz wirus temu, kto da więcej!
- Nie. - Serio? Ale chociaż blisko?
Nie chodzi mi o wirusa,
który stwarza nieumarłych, tylko o ciemny nekropłyn,
który płynie w ich żyłach.
Czarna maź? Czemu?
Ponieważ odkryłem, że powstrzymuje starzenie komórek.
To obietnica wiecznej młodości.
Przemysł kosmetyczny szuka jej od zawsze,
a teraz ja im ją dam za dobrą cenę.
Potrzebuję tylko stałego dostępu do nieumarłych.
Których uwięzisz i będziesz zarzynał jak zwierzęta!
Muszę przestać zgadywać.
Nie, masz rację.
Wiedziałem!
A wszystko zacznie się od ciebie.
Sukinsyn.
Ty krwawisz.
Nieumarli nie istnieją.
Nie będziesz bogaty.
Jestem Roy Eastman Kodak,
mediewista z lokalnego uniwersytetu!
Niemożliwe.
Ale jeśli to nie ty...
to kto?
Tu nie można wchodzić.
Muszę zjechać do piwnicy.
Kotku, nie ma mowy.
No weź.
Taki przystojniak jak ty.
Kobieta jak ja.
Seksowny hol jak ten.
- Idziemy. - Czekaj.
Sekundkę.
GOTÓWKA
To 200 dolców.
Łapówka?
W żadnym razie, to za twój nos.
Tu Evan z parteru, mamy intruza.
- Kogo chronisz? - Nikogo.
To musi być dla ciebie ktoś ważny.
Nie. Teraz ty źle zgadujesz.
Źle ci z tym? Czujesz się głupio?
Dla tego kogoś oddasz wszystko.
I być może ten ktoś również odda wszystko dla ciebie.
Idealnie.
POKÓJ NUMER 3-8791.
- Joel! - Sheila, nie!
Witaj.
Twój ktoś przybył cię uratować.
Oto ona. Moja królowa pszczół. Witaj.
Pierdol się.
Nie obrażaj człowieka, który wybierze rozmiar twojej klatki.
Wybacz, muszę załatwić twój transport.
Dokąd nas zabierasz?
Ciebie nigdzie,
bo cię zabiję, jeśli to nie było oczywiste.
Później może przeniosę twoje ciało, ale z twojej perspektywy...
Sam wiesz.
Ale teraz kocham tatę.
Abby?
Tutaj!
Co jest? Wystawiłaś mnie wczoraj, teraz znowu na śniadaniu.
A teraz oblewasz żarcie czekoladą i nie zadzwoniłaś?
Chciałam, dopiero wróciłam.
Przestań, jakbyś zaczęła od kanapki.
Obraziłaś się?
Nie.
To co się dzieje?
Po prostu próbuję
trzymać cię z dala od chaosu w moim życiu.
Twoje życie to sam chaos. Jak tam nie będę... nie będzie mnie wcale.
Wyjedziesz na MIT albo w inne miejsce i dokonasz wielkich rzeczy,
a ja próbuję to dla ciebie ochronić.
Kto cię o to prosił?
Twoja mama.
Pytanie retoryczne.
Ma rację, nie chcę, żebyś zrobił ze mną coś,
co spieprzy twoją przyszłość.
Sam podejmuję decyzje.
Też się wkurzałaś, gdy rodzice trzymali cię na dystans.
Pamiętasz?
Tak.
Nie rób tego ze mną.
Przez większość życia się bałem.
Teraz już nie...
aż tak.
Nie każ mi do tego wrócić.
Dobrze.
Od teraz obiecuję...
że zniszczę ci życie.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Jesteśmy Janko i Radul.
Joel Hammond w domu?
Przyszliście na imprezę Hammond Realty?
Tak.
Dokładnie na to.
Już się skończyła, a jego nie ma. Jeśli zostawicie
- swój numer... - Nie szkodzi.
Żaden problem.
Poczekamy.
Nie możecie sobie tak wchodzić.
- Nie jesteś naszym szefem. - Nie.
Nie lubimy szefowania.
Nasz ostatni szef wkrótce umrze.
Może. Nie wiemy. Życie. Tyle przypadków.
Więc...
Joel Hammond.
Jest Rycerzem Serbii, tak?
Pierwszy raz słyszę tę nazwę.
Wybaczcie.
Musimy zerknąć do piekarnika.
Oboje?
To lasagne, bardzo ciężkie.
Jesteś głodny?
Zjadłbym coś.
Ich.
Zabawne.
Czemu zawsze mówisz „Zabawne", a wcale się nie śmiejesz?
Dobra, trzeba zjeść.
Ich.
Zabawne.
Chyba...
mogę się przesunąć na koniec.
Ale nawet, jak mi się uda, tam jest...
taki duży uchwyt i przeciskanie się przez niego nie będzie miłe.
Czekaj.
Nie przykręcili krzesła do podłogi.
Jeśli się rozbujam,
może poluzuję więzy.
Działa!
To beznadziejna pozycja do umierania.
O co chodziło Poplovićowi z tą królową pszczół?
Każe ci zarażać innych i wydrenuje z ciebie całą maź,
bo zapobiega starzeniu, i sprzeda ją za kupę kasy.
Czemu ludzie nie starzeją się z godnością?
Przepraszam cię za wszystko.
To nie twoja wina.
Myślałam, że mam wielki cel.
Dar, który pomoże ludziom.
I gdzie nas zaprowadził?
Ty umrzesz, a ja będę królową.
To tylko brzmi tak dobrze.
- Będę workiem z mazią. Proszę. - Nie.
To się tak nie skończy.
Nie może.
Nikomu nie pomogłam.
I nikt nie pomoże nam.
Stać!
Rzuć kuszę!
Ale super!
Mam bliznę po bitwie!
Ta kula wciąż jest w środku.
Wyrwę temu gościowi nowy odbyt.
Nie, Jean.
Nie po to tu jesteśmy.
Ruszajmy.
On ma krew na bucie.
- To nieumarli, chcą zabić tatę. - Co robimy?
Ty uciekaj.
Nie zostawię cię.
Ona ma rację.
Mogłeś uciec.
Nie ma żadnego lasagne.
Zabijecie nas, prawda?
Taki jest plan.
Cóż...
chyba nic nie możemy zrobić.
- Co? - Eric.
Tego chce Janko.
Ewidentnie Janko jest szefem.
Tak, Janko tu rządzi. Jego słowo jest najważniejsze.
Czemu myślicie, że on jest szefem?
Ta mocna postawa. Jest pewny siebie.
- Ty stoisz niżej. - Traktuje cię jak śmiecia.
Trudno na to patrzeć.
Radul...
Nie wiesz, co robią?
Wiedzą, że ktoś musi dowodzić.
I to muszę być ja.
Ale czemu nie ja?
Ja się lepiej nadaję.
Nawet dziewczyna to widzi.
Powinienem dostać szansę.
Ja rządzę pierwsze 500 lat,
a potem, jak nie zapomnimy, pogadamy.
Teraz!
Miałem go użyć, teraz kumam.
Zabiłaś Radula!
Był moim przyjacielem.
Teraz jestem szefem niczego.
Hej, zombie!
Ty durny tłuku.
Zabijesz dziewczynę pierwszą?
Dawaj, frajerze.
Nikt nie zaczyna od dziewczyny.
I moja mama mówi, że jestem słodkim chłopcem.
Jak chcesz.
Zacznę od ciebie.
Uciekaj, Abby!
Zawsze zaczynaj od dziewczyny.
Kurwa!
Wybacz ten przypał z nożem.
Nie szkodzi. Byłeś świetny! Taki nieustraszony.
Tak? Mówiąc o mojej słodkości, nie byłem jak Indiana Jones.
Nie, byłeś kimś lepszym.
Byłeś jak Eric Bemis.
Udało się!
Uwolniłem nogę!
Dajesz, kotku!
Dało to coś?
Nie.
Chcemy kupić dom.
Może nam ktoś pomóc?
O mój Boże!
My możemy!
Co się dzieje? To Tommy?
I Jean z Ronem!
Dzięki Bogu!
Szybko, odepnijcie mnie! W sensie...
najpierw pomóżcie Sheili, ale jest mi okropnie niewygodnie.
- Nie wierzę, że po nas przyszliście. - No pewnie, kochana!
Twoje ugryzienie ocaliło mi życie, nie dam ci umrzeć.
Ja też nie. Nie po tym, co dla mnie zrobiłaś.
Wierzymy w ciebie, Sheilo.
- Naprawdę? - Absolutnie.
Jesteśmy jak sekta bez mundurów.
Chwila.
A może wszyscy
załatwimy sobie mundury?
Szybko, tu wszędzie jest ochrona.
Racja.
Przy okazji, to moja kusza?
Nie, moja.
Ta, którą zabrałeś z mojego domu? Oddawaj.
Mówiłem, że będzie afera.
Nie mamy czasu, daj mu tę kuszę.
I wynośmy się stąd.
Znajdźmy Poplovića.
Nie, musimy uciekać.
Przebił cię lancą. Ja się przewróciłem.
Nie jesteśmy w pełni sił.
Wie, kim jesteśmy i gdzie mieszkamy.
Znajdzie nas. Trzeba go zabić.
Zgadzam się, ale nie teraz.
Teraz musimy przetrwać.
Chodź.
Ani kroku dalej, pani Hammond.
Nie zabijesz swojej królowej.
O ile się nie zbliżysz.
Nie musi tak być. Dołącz do mnie, będziemy partnerami.
Nadam jakiś cel temu, co ci się stało.
Moje życie już ma cel.
Ciebie w nim nie ma, Davidzie Popsicle.
Dobrivoje Poplović, takie to trudne?
A teraz zginiesz. Ostatni raz.
Czekaj!
Masz 40 dolców.
Na co?
Twój pogrzeb.
Teraz chodźmy do domu.
To Abby.
Abby!
Abby?
- Wszystko w porządku? Gdzie jesteś? - W kuchni.
Witajcie, autorytety.
- Dzięki Bogu, jesteś cała. - Mnie i Erikowi nic nie jest.
Ciała są w garażu, zapakowane i gotowe na pustynię.
Załatwiliście Poplovića?
Tak, to koniec.
A ty zabiłaś Janko i Radula?
I...
Posprzątałaś dom?
Przyszli po ciebie.
I pomyślałam, że skoro jesteśmy zespołem,
to musimy się nawzajem chronić.
A chwilę później
układałam talerze w zlewie.
Co wyście mi zrobili?
Wciąż próbuję przetworzyć to, że moje słoneczko
wbija ludziom noże w mózgi, ale jesteśmy dumni.
Jesteś bardzo dzielna.
Jesteś cudowną dziewczyną, która...
Boże!
Myje mydłem moją żelazną patelnię?
Namaczam ją.
Chyba mordujesz.
Co się dzieje?
Nie wiem.
Może spróbujemy się dowiedzieć.
Proszę, kochanie.
Kto był grzeczny i siedział w szafie cały dzień?
Tęskniłeś za mamą?
Powiesz „mama"?
Powiedz „mama".
Cześć.
Jak poszło?
Zawsze się głowię, czy chować dwa ciała razem czy osobno.
Ktoś pewnie zna odpowiedź, ale nie chcę go poznać.
Myślałem o naszej kłótni.
Ja też.
Gdy nas schwytano, zrozumiałam,
że śmierć zawsze będzie okropna dla nieumarłych.
Nie umrzemy spokojnie we własnych łóżkach otoczeni bliskimi.
Nasz koniec zawsze będzie brutalny i bezlitosny.
Albo przez ludzi jak Poplović
nie będzie końca, tylko cierpienie.
- Sheila... - Nie chcę tego dla ciebie.
Chcę, żebyś miał normalne życie i umarł w moich ramionach.
Nie, miałaś rację.
Bycie nieumarłym mnie przeraża.
Ale kiedy miałem umrzeć, najbardziej bałem się...
że już cię nie zobaczę.
Można zaczekać, aż Abby wyjedzie na studia, ale po dzisiaj...
nie chcę już żyć ani umrzeć bez ciebie.
- Kochanie... - Proszę.
Sheilo Hammond...
czy weźmiesz tego mężczyznę za męża
na następne tysiąc lat?
A co z tymi nieumarłymi rzeczami, które cię odrzucają?
Zjadanie ludzi albo uwalnianie swojego id?
Albo ten gość?
Będzie dziwnie!
Zwłaszcza wyrzyganie czegoś takiego.
- Straszysz go. - To nieważne.
To wszystko nieważne.
Kocham cię.
Tylko to się liczy.
No to dawaj!
Dopóki jesteśmy razem,
zniosę wszystko!
Tylko nie pająka.
O mój Boże!
Gdzie on...
Kochanie!
Joel!
Mama.
Joel?
Joel!
Nie!
Joel?
Witaj.
- Fajne te mundury. - Mówiłem?
Są śliczne, ale dokąd idziemy?
- Ocalić świat. - Dla Sheili.
Dla Sheili!
W porządku.
Napisy: Magdalena Adamus