Verdorie. Nog meer papier.
Kom op, Tick. Maar één arrestatiebevel voor de Donnelly's.
AEGIS moet op de hoogte blijven van alle heldverwante incidenten.
Pas op met wat je opschrijft, maat.
Ja, ik zeg niets over de baby's.
Ik haat het dat al dat papierwerk ons dwingt te liegen.
We liegen niet, oké? We verzwijgen gewoon bepaalde details.
Daar zijn ze dan. De slimme mot en zijn grote, blauwe maat.
- Hé. - Goed werk met die bankovervallers.
Heel AEGIS heeft het over jullie.
Ze belonen ons alleen met papierwerk.
Even daarover. Ik heb wat dingen met jullie te bespreken
over de zaak-Lobstercules.
Hoe gaat het?
Zoals beloofd ben ik sinds vandaag haar advocaat.
Ik heb een verzoek ingediend tot haar onmiddellijke vrijlating
op basis van AEGIS-artikel 1026B,
dat stelt dat gedwongen crimineel gedrag geen reden kan zijn voor opsluiting.
Heel goed.
Het werd afgewezen.
Heel slecht.
Het probleem is dat ik niet weet wat de overvallers gebruikten
om jullie vriendin te dwingen.
Oké.
Ik kan daar nu niet echt over praten.
Goed. Ik snap wat je bedoelt. Misschien later thuis?
Ja. Laten we dat doen.
Lang leve de Papierkoningin.
Alsjeblieft. Helemaal klaar.
Controleer je het niet?
Jij bent het. Het is dus perfect.
Arthur is een hele expert in bureaucratie.
- Nou... - Proficiat met de grote vangst.
Ik heb trouwens gehoord dat Rathbone heel binnenkort de nieuwe Flag 5 kiest,
dus dit is een goede timing voor jullie.
Bedoel je dat we finalisten zijn?
Man, wat mis ik deze croissants.
Walter?
Vliegtuig.
Ik duizel ervan.
Oké, kinderen.
Hé.
Wie heeft er zin in een knijpgevecht?
Ik heb zitten denken. Het Lot spreekt op vele manieren.
Misschien wil het dat wij ouders zijn.
We zijn niet echt de ouders. We babysitten alleen
tot Flexon ons helpt Lobstercules vrij te krijgen.
En als dat niet lukt? We kunnen de kleintjes niet in de steek laten.
Kevin, Tick, de kreeften moeten naar de badkamer. Nu.
Oké.
Mam? Hoi. Wat doe je hier?
Arthur, ik moet met je praten. Het gaat om Walter.
Oké. Kom binnen.
Wat is er met Walter?
Hier. Lees zelf maar.
'Ik ga een tijdje weg. Zo terug. Walter.'
Oké.
Vind je dat niet vreemd?
Dat hij ergens heen is gegaan?
Het zijn minder dan tien woorden.
Heb je Walter ooit iets in nog geen tien woorden horen zeggen?
Oké, daar zit wat in.
En dan heb je je zus nog.
Wat, Dot?
Ja, die zus.
Ik blijf bellen, maar ze neemt niet op, ze belt niet terug.
Ik heb dus naar haar werk gebeld
en ze heeft dinsdag ontslag genomen.
- Wist jij dat? - Nee.
God, ik ben zo ongerust om haar.
Ze was zo vreemd in het café.
Weet je wat er met haar is?
Wat is er met jou? Je doet zo raar.
Wat? Nee. Ik doe niet raar.
Er is niets raars gaande.
Even voor de duidelijkheid.
Het monster is geen monster. Ze is een moeder.
- Dit zijn haar baby's. - Precies.
Jullie hebben in het geheim gezworen voor hen te zorgen?
Ja, zo zit het.
Mijn rol is meer die van een peetoom.
Oké, kleine scampi's, hier is jullie nieuwe oma,
Joan.
Hun eerste woord.
Oké, ze zijn eigenlijk wel schattig.
Mam, dit is maar een tijdelijke situatie.
Je had het me kunnen vertellen.
Ja, maar dat is een beetje in tegenspraak
met iets in het geheim zweren.
Goed of slecht, ik wil het weten.
We horen met elkaar te praten.
Waarom wilde ik anders al die etentjes?
Berisp ons maar.
Ik kan ook koken.
Het leven verandert. Het wordt ingewikkeld.
Ik wil deel uitmaken van jouw wereld.
Zien wie je wordt. Je helpen.
- Joan, jij bent toch een moeder? - Ja.
Wat betekent het als ze zowel druk als futloos zijn?
Toen Arthur klein was,
deed hij altijd zo als hij honger had.
Ze heeft gelijk. Ze zijn vast uitgehongerd.
Maar wat eten ze?
Zeesterren. Die roze, paarsachtige.
We moeten er meer zoeken.
Joan, jij bent een bron van moederlijke kennis.
Joan.
Hij zit ergens, blind en alleen.
Maar hij leeft toch nog?
In het kleine schip dat ik tijdens de explosie waarnam,
kon ik één persoon scannen.
- Hartslag versneld, maar stabiel. - Dat is fijn.
Toen raakte ik hem kwijt. Geen signaal meer.
Hij zou overal kunnen zijn.
Hij wordt naar de Duke gebracht.
Ik snap niet hoe je dit weet.
Je zegt dat je een AEGIS-agent bent, maar hoe kan dat?
Hoe kun je hier zijn, Walter?
Mijn echte naam is John.
John Wu.
O, mijn god.
Oké, Arthur. Je zei dat je informatie had voor onze zaak,
dus laten we ter krake komen.
Wie hebben we hier?
Dit is mijn moeder, Joan.
Mam, dit is Flexon.
Sorry. Pat Murphy. Verdomme, het spijt me.
Maak je geen zorgen. Dat gebeurt.
Wauw, Flexon. Wat aardig van je dat je Arthur komt helpen.
Ik probeer flexibel te blijven voor mijn cliënten.
Goed zo. Tem dat paard.
- Hou je vast, cowboys. - Rustig, Tick.
Wat zijn dat voor dingen?
Wat doet hij hier?
Ik heb hem uitgenodigd. We hebben zijn hulp nodig, oké?
Flexon, dit zijn de baby's van Lobstercules.
We hebben ze van de Donnelly's gered.
Daarmee dwongen ze Lobstercules de banken te overvallen.
Verdomme. Dat is ons dwangmiddel.
Ik moet dit in werking zetten.
Joan, kun je Sam en Phoebe naar de andere kamer brengen?
De grote mensen moeten even praten.
Kom op.
Kom op, we spelen later weer cowboy.
Bedankt, mam.
Hé, rubbernek.
We hebben een heldeneed afgelegd om die kreeften geheim te houden.
Helden breken hun eed niet.
Ja, maar AEGIS over de baby's vertellen is misschien de enige manier
om Lobstercules vrij te krijgen.
Is dat niet een eedbreuk waard?
- Dan kunnen we de familie herenigen. - Ja.
Arthur, het verbaast me dat je zo makkelijk je woord intrekt.
Maar wat als dat de enige manier is om Lobstercules te helpen?
Mijn woord is mijn garantie.
Rustig aan, blauwe.
Ik vertel niemand iets. Beroepsgeheim.
Probeer me niet te verwarren met je juridische gewauwel...
Tick, daarmee bedoelt hij dat hij ons geheim ook bewaart.
Heldeneer.
Het hof zal het toelaten.
Oké, gaaf. Fijne dag nog.
'Zeesterwinkels in de Stad'?
Waarom klik je niet gewoon op die ster?
Daar staat die niet voor, Tick.
Hé, jongens.
Ik heb ze gevonden.
Oké.
Er is een winkel die paarse zeesterren verkoopt,
maar die is nogal ver weg
en mijn auto is bij de garage.
Joan heeft een auto.
Die mag je wel gebruiken. Toch, Joan?
De dag dat je vader werd gedood,
merkte de Terror je broer op.
AEGIS vond dat je familie beschermd moest worden.
Lieten ze je met mijn moeder trouwen?
Ik moest jullie op afstand in de gaten houden en dat deed ik.
Maar je moeder was zo mooi.
Het is het oude cliché.
De spion werd verliefd.
Toen ik met pensioen ging,
wilde ik dat ze me leerde kennen zoals ik echt was,
dus ik ging bij haar kerkgroep, onze relatie ontwikkelde zich...
Je wilde dat ze je leerde kennen,
dus je loog tegen haar en trouwde met haar met dit geheim?
Ik wilde het haar vertellen. Jullie allemaal.
Maar ik wist niet hoe.
We waren gelukkig
en de jaren gingen zo snel voorbij.
Ik wachtte op het juiste moment, maar dat kwam er niet.
Het juiste moment was tien jaar geleden.
Ik ben dan niet helemaal eerlijk geweest over wie ik was,
maar wel over wat ik voelde.
Hoe moeten wij dat weten?
Dat weet ik niet.
Ik weet alleen dat Rathbone me gebeld heeft,
omdat hij dacht dat de Everests nog in gevaar waren.
Hij gaf mij dezelfde info als Overkill en zo kwam ik bij jou.
Je hoeft me niet te redden.
Je hebt gelijk.
Maar ik blijf het proberen.
Oké, waar is dat stomme ding?
Het moet hier ergens staan. Daar is het.
O, god.
- Hallo, Arthur. - Superian.
Wat doe je hier? Heeft iemand je zien binnenkomen?
Je wilt niemand laten weten
dat je die kleine Atlantis-bewoners hier verstopt, hè?
Wacht, wie heeft je dat verteld?
Ik ben Superian.
Ik kan je overal op de planeet horen.
Wat doe je hier?
Ik heb behoefte aan nog wat van jouw therapie.
Superian, luister. Ik ben niet bevoegd als therapeut.
Ik heb iets ergs gedaan.
Ik heb deze keer iets heel ergs gedaan.
Goed. Ga zitten.
Ik ga liever liggen. De slaapkamer is daar toch?
De slaapkamer is...
Ik hoop dat Kevin snel terug is met die zeesterren.
Het gaat niet goed met ze.
Rustig, Phoebe.
Blijf in het bad. Ho.
Het is vreemd om ouders te zijn.
En als je het nu fout doet?
Het enige wat je kunt doen, is van ze houden en je best doen.
Er moet meer achter zitten.
Een ouder zijn is een heel werk.
Niemand doet het perfect.
Maar ik ben de Tick.
Maar we maken allemaal weleens fouten.
Jij niet, Joan.
Vooral ik.
Toen Arthur en Dots vader gedood werd...
Ik had het moeilijk.
Ik was er niet voor hen.
Je bent een geweldige moeder.
En Dot en Arthur zijn fantastisch.
- Echt? - Ja.
Maar Dot zit in een crisis waar ze niet over wil praten.
En Arthur... Ik heb hem jarenlang verkeerd beoordeeld.
En nu is hij zo goed.
Ik heb gewoon een grote overwinning nodig.
Een beslissende daad waardoor mensen me weer toejuichen.
Beslissendheid kan overschat worden.
Denuclearisatie misschien?
Iedereen keurt dat goed. Ik kan alle kernwapens pakken
en in een groot net naar de zon gooien.
Ik denk dat je de mensen dat zelf moet laten oplossen.
Laat ze zien dat je respect hebt voor hun onafhankelijkheid,
hun eigen prestaties en misschien hun nationale monumenten.
Oké. Je vindt mijn gebaar met Devil's Tower ook niks.
Ik was best een beetje geschokt.
Laat de mensen weten wat je voor hen voelt, zei je.
Nu haten ze me meer dan ooit en dat zal nog erger worden.
Zei je 'nog erger'?
Wil je het daarover hebben?
Als ze het te weten komen van E. Morgan Pearl.
O, nee. Wat is er gebeurd met E. Morgan Pearl?
Ik heb hem boven op onze piramide in Guatemala achtergelaten.
Heb je hem daar achtergelaten? Alleen?
Ja. Ik probeerde mijn gevoelens te tonen.
Ik weet het. Ik heb een fout gemaakt.
Een fout gemaakt?
Hij zwerft op dit moment door de jungle.
Hij komt er vanzelf wel uit.
En dan begint hij weer te praten.
Denk je dat iemand het zou merken als ik hem bevroor
en dan in Antarctica of zo zou neerzetten?
Voor pakweg tien jaar?
Ja, ik denk dat ze dat zouden merken.
Een andere oplossing dus. Suggesties?
Vlieg naar Guatemala,
haal E. Morgan Pearl op en breng hem terug naar huis.
Andere suggesties?
Nee. Dat is de enige oplossing. En het is geen suggestie.
- Arthur? - Wat is er, Tick?
Sorry, hoor. We zitten midden in een sessie.
We krijgen nog meer bezoek. Er wordt aangeklopt.
Oké. Sorry, Superian.
Dat geeft niks.
Ik blijf nog even liggen om over mijn opties na te denken.
Ga naar Guatemala.
Wie is daar?
Ik ben agent Miranda Lee van AEGIS.
Tick, wat doet Miranda hier?
Ik laat ze onze kinderen niet meenemen.
Oké. Rustig.
Er zijn genoeg andere redenen voor haar komst waar ik nu niet opkom.
Laat je me nog binnen?
Ja, natuurlijk.
Hallo. Kom binnen.
Ben jij de leuke zus?
Hoi, Arthur.
Arthur?
Hé, kom binnen.
Sorry voor dit onverwachte bezoek, maar zo werkt een HQ Eval.
Sorry. Een wat?
Een hoofdkwartier-evaluatie.
Ik geloof niet dat ik weet wat dat is.
AEGIS voert een evaluatie uit
als iemand gekozen is als finalist voor de Flag 5.
Zijn we dan officieel finalisten voor de Flag 5?
Ja. En we willen zeker weten dat jullie geen duistere geheimen hebben.
Ik heb dit zo klaargezet.
Ja, hoor.
Wat vind jij hiervan?
Ik weet dat het je levensdroom is om bij de Flag 5 te komen,
maar AEGIS in huis brengt de kinderen in gevaar.
Ja, maar als wij bij de Flag 5 komen, hebben we meer kans
om AEGIS over te halen Lobstercules en de kinderen te helpen.
Zijn jullie klaar?
Nog heel even.
Stem je ermee in?
Als jij denkt dat dat helpt.
Dat denk ik.
Oké. Waar wil je ons hebben?
Gaan jullie daar maar zitten.
Iets dichterbij.
Dichterbij.
Heel goed.
Niet aankomen, alsjeblieft.
Dank je wel.
Tick, jij eerst.
Ik wil je een paar vragen stellen.
Ik ben een open boek. Vraag maar raak.
Op het formulier heb je het vakje aangevinkt
voor mysterieus, ernstig geheugenverlies.
Echt?
Heb je vooruitgang geboekt? Is je geheugen teruggekomen?
Helaas niet.
Heb je oncontroleerbare impulsen? Drang om geweld te plegen?
Tick doet geen vlieg kwaad.
Tenzij de vlieg een schurk is.
Was dat een slecht antwoord?
Ik moet gewoon de vragen stellen.
Helden kunnen gekke dingen doen in moeilijke situaties.
Kijk maar naar Superian.
Arthur, nu jij.
Dat is de band van mijn buurman. Ze zijn heel slecht.
Ik vind het best mooi.
De muziek heeft iets klagend en hongerigs.
Dat is zeker.
Hé, is Kevin al terug met de...
Stil.
Hallo. Ik ben Arthurs moeder, Joan.
Mam, dit is Miranda van AEGIS.
Ze ondervraagt de Tick en mij,
omdat we finalisten zijn voor de Flag 5.
De Flag 5.
Wauw.
Let niet op mij. Ik ga koffiezetten.
Arthur, hier staat dat je aan een geestesziekte hebt geleden.
Het was eigenlijk een verkeerde diagnose.
Als boekhouder.
Ik kan het uitleggen.
Nee, mam. Dat hoeft niet. Liever niet.
Het was een vergissing.
We dachten dat Arthur geobsedeerd was door de Terror
toen iedereen dacht dat hij dood was,
maar Arthur had gelijk
en wij hadden ongelijk.
Ik had ongelijk.
Het spijt me.
Het is al goed.
Alles wat me overkomen is, alles wat ik gedaan heb,
heeft bepaald wie ik nu ben.
Dat was zo erg niet, of wel?
Ik vond het vreselijk.
Bedankt voor jullie tijd en eerlijkheid.
Levering van zeesterren.
Kevin. Fijn je te zien. Je bent onze redding.
Ik breng je naar de badkamer. Sorry hiervoor.
Oké.
Kevin is onze loodgieter.
Hij is geweldig met koper.
Miranda?
Het is vast te vroeg om iets te kunnen zeggen,
maar hoe hebben we het gedaan?
Jullie doen nog steeds mee.
Arthur. Kijk eens wie hier is.
Ik heb nagedacht over wat je zei
en ik begrijp dat ik blind was voor mijn negatieve gedragspatronen.
Ik wilde je laten weten
dat ik wil proberen mijn innerlijk te genezen,
zodat ik mijn hogere ik beter kan manifesteren.
Wat? Dat bedoelde ik niet.
Vertel mijn vriend wat je onderweg tegen mij zei.
Het was fout van me om zo hard tegen Superian te zijn.
Hij doet zijn best.
Ga verder.
En ik zal in mijn hele leven
nooit iemand vertellen waar ik geweest ben.
Heb je hem bedreigd?
Ik? Nee.
Dat is mijn stijl niet.
Ik breng hem nu naar huis.
Misschien moet ik voor E. Morgan Pearl gaan zorgen
in de komende tijd.
Weet je wat ik denk?
Ik denk dat je er even uit moet.
Maak een lange wandeling.
- Op de grond? - Ja.
Ga maar op de bank zitten.
Weet je nog waar je woont?
Zal ik een Uber voor je bellen?
Of wil je gewoon in de foetushouding liggen?
Dat is...
Kom op, Phoebe.
Eet je papje.
Vreemd. Dit zijn de juiste zeesterren.
Waarom eten ze die niet?
Ze vinden het niet lekker.
Zei je niet dat Lobstercules hun voedsel voor hen voorkauwde?
- Ja. - Zet het op frappé.
Bedankt, mam.
Ik wil niet dat die lieverds honger krijgen.
Niet daarvoor. Voor wat je tegen Miranda zei.
Ik wist nooit echt of je het goedkeurde dat ik een superheld was.
Ik wil dat je bent wie je zult zijn.
Ik wil lid zijn van de Flag 5.
Oké.
Ik moet...
Jullie zijn echt de goeden, hè?
Joan, we doen ons best.
Misschien moet ik...
Hij heeft hem in zijn mond gestopt.
De smaak
die het verhemelte binnendringt
en mijn smaakpapillen aanvalt.
O, god.
O, mijn god. Tick.
Het werkt. Je doet het goed.
Joan.
Lekker, hè?
Oké.
Hier komt het eten.
Echt?
Hij doet het weer.