Belangrijke dag vandaag, Pete.
Probeer geen eikel te zijn.
Mijnheer, kunt u uit de weg gaan?
Nee, nee.
Verdorie.
Heeft hij zijn sms al beantwoord? - Nog steeds vermist, mevrouw.
Geweldig, het is enkel de belangrijkste stemming in de VN van de laatste 30 jaar
maar neem je tijd maar, mijnheer de ambassadeur.
Hoever staan we met Rusland en China? - Wringen nog steeds tegen.
Hoeveel ze willen bijdragen aan het fonds, hoeveel vluchtelingen ze opnemen.
Daar is hij dan.
Goedemorgen, ambassadeur Harriman.
New York was de enige stad waar mensen wisten hoe ze in groep moesten lopen.
Nu niet meer, dankzij mobieltjes.
Alles in orde, Peter? - Sorry, mevrouw.
Ik verloor iets op weg naar hier.
Een soort geluksbrenger.
Kan jij je pokergezicht de volgende minuten opzetten?
Het is een belangrijke dag.
Bedoeling is dus dat China en Rusland ons laten wachten in de kamer
voor de grote onthulling, maar als we hen hard genoeg aanpakken
in de raadkamers, denk ik dat we een ja van hen krijgen.
Vermits er niets minder dan het overleven van een beschaving
door een klimaatcatastrofe op het spel staat, doen we dat ook beter.
Dat hoor ik graag. Zullen we?
Wat was die geluksbrenger? - Een Bobby Kennedy campagnebutton.
Ik kreeg die als kind. - Vast beter dan een konijnenpoot.
Bestaan die nog steeds?
Dat is een smerig iets om in je broekzak mee te dragen.
Wat vind je ervan?
Mooi. Heel erg McCord voor president.
Het is prima. - Verkeerd. Het is vreselijk.
Met mooi en prima win je geen campagnes.
Dat klinkt niet strijdlustig,
ontembaar, zoals een trainingskamp van een prijsvechter in de bergen.
Dit voelt aan als de voormalige kantoren
van een lobbygroep die ten onder ging omdat ze teveel dictators plezier deden.
Wat het trouwens ook is. Ik wil nog iets met jullie bespreken.
Kom mee naar wat nooit mijn kantoor zal worden.
Jullie moeten de kinderen doorlichten. - Weet de minister hiervan?
Zouden we hier zijn, als dat niet zo was?
Ontdekken dat de zoon van Carlos Morejon verkering had met,
help me even, de middelste,
Alison. - Dat wist ik.
schudde ons wakker. - Pakte goed uit voor ons, in feite.
Maar we moeten zeker dat de kinderen geen grotere verrassing in petto hebben.
Campagnes zijn een gekkenhuis.
Praat met elk van die kinderen en tracht elk mogelijk nadeel te vinden.
Maar geef hen ook een voorproefje over hoe het zal gaan
om onder vuur te liggen. Wees hard. - Absoluut, dat krijgen we voor elkaar.
Is dat echt zo? - Wat bedoel je daarmee?
Ik kan hard zijn. Jij ook? - Natuurlijk kan ik hard zijn.
Maar je bent graag geliefd, vooral door de McCords.
Ik wil alleen niet de enige slechte agent zijn hierin.
Jongens, jullie vervelen me, ga dit ergens anders uitwerken.
Breng z.s.m. rapport uit.
De vrouw van het uur.
Bedankt.
Goed gedaan, Bess. - Dank u wel, mijnheer.
Ik weet nog niet hoe je Rusland en China aan boord kreeg.
Om eerlijk te zijn, ik ook niet.
De hele dag is in mist gehuld.
Haal diep adem. Geniet van je prestatie.
De onuitgesproken waarschuwing is dat voor het echte werk begint,
we dit door de senaat moeten proberen te krijgen.
Jij bracht ons tot hier. Laat de senaat maar aan ons over.
Eindig je ambtsperiode op BZ met een overwinning,
die je kunt gebruiken bij je presidentiële aankondiging.
Ik getuig graag voor het comité van Buitenlandse Relaties.
En Owen Callister als voorzitter
je laten inmaken voordat je de aankondiging doet?
Zeker niet. Geef zijn campagne niet die munitie.
Bess, ik hoef je niet te vertellen wat een een zware taak het is
om tegenwoordig een verdrag door de senaat te krijgen.
Vooral dit. - De stemmen liggen dicht bij elkaar.
Als we één of twee senatoren verliezen, hebben we niet genoeg stemmen.
Laat me jummie helpen om ze te krijgen.
Nooit een politicus ontmoet die meer bereid was om het makkelijker te maken
door meedingen voor president zoveel moeilijker te maken.
Dat zal ik opvatten als een compliment. Denk ik. Goedenacht mijnheer.
Wat dat betreft, heb je al besloten wanneer je officieel je ontslag aankondigt?
Ik weet niet hoe lang ik het nog stil kan houden.
In feite had ik aan morgenochtend gedacht.
Goed genoeg.
Als je van gedacht moest veranderen tussen nu en dan,
scheur ik het graag stuk. Ik kan je altijd gebruiken in het gevecht.
Dat zal ik onthouden, mijnheer.
Heb je POTUS je plannen voor morgen verteld?
Jawel.
Ik kan gewoon niet geloven dat het gebeurt.
Niet echt. - Misschien maakt dit het wat echter.
De periode tussen ontslag en presidentiële aankondiging voor
vakantie gaat officieel door. - Je hebt geboekt.
Anguilla, schat. Tien dagen.
Enkel jij en ik, uitslapen, boeken lezen en drinken uit kokosnoten.
Diepzeeduiken. - Zeker, dat ook.
Je gaat je diploma niet halen, wel? - Misschien als we daar zijn.
Ongelofelijk dat je na al die jaren dit niet met mij wilt doen.
Mensen zijn gewoon niet gemaakt om onder water te ademen.
Ook niet om uit vliegtuigen te springen en dat heb jij vaak genoeg gedaan.
Tegenargument, de oceaan is enkel één groot vissentoilet.
Henry.
We hebben ons de afgelopen vier jaar volledig gegeven.
Volgens jaar voeren we campagne. Daarna, als we geluk hebben,
zitten we terug in dit gebouw, voor de volgende vier tot acht jaar.
We zullen nooit meer stilte kennen, tot we in ons graf liggen.
Ga alsjeblieft met me mee
naar de diepe, serene schoonheid van het vissentoilet.
Als je het zo stelt.
Jason, enkele van je politieke posts online zijn er een beetje over.
Denk je dat je ze kan afzwakken of misschien een paar verwijderen?
Voor je moeder. - Nee. Vergeet het maar.
Hallo. Eerste Amendement.
Hij heeft overschot van gelijk.
Hoeveel marihuana heb jij gerookt, Alison?
Niets.
Ik eet het.
Het is hier nu volledig legaal. - Ze heeft gelijk, het is haast legaal.
Het is hier legaal.
Stevie, een mogelijke bezorgdheid voor de campagne zijn je verkeringen.
Wat is daarmee?
Arthur Gilroy, was je vroegere baas. Hij werkte voor je moeder.
Dat was degene die twee keer zo oud was als jij.
En natuurlijk kennen we allemaal je moment met de zoon van de president
en natuurlijk zijn moment met heroïne.
We kunnen je verloofde niet vergeten, die Engelse kerel
die je verliet, op weg naar het altaar. Nogal brutaal.
Hoe dan ook, je begrijpt hoe deze dingen waarschijnlijk
problematisch kunnen zijn voor de campagne van je moeder?
Juist.
In feite is het grappig, want jullie hebben zelfs niet de bevoegdheid,
om iets te weten van de grootste fout van Stevie.
Kan je ons daar wat meer over vertellen? - Dat moet je aan het FBI vragen.
Trouwens, ze kennen iedereen die je net hebt genoemd.
En ze keurden me goed om in het Witte Huis te werken,
waar ik met veel professionalisme dingen behartig
in verband met allerlei belangrijke onderwerpen.
Bijvoorbeeld, vanavond stel ik een briefingboek op
voor het klimaatverdrag, dat een beeld schildert
van onze toekomst op deze planeet, die existentieel beangstigend is.
Dus vraag ik me af wat we hier doen
ons zorgen maken over hoe een hypothetische doorslagstem
misschien een millennial zal gaan beschamen?
Verder nog iets? - Nee, dat is alles.
Mooi zo. - Bedankt.
Wat was dat verdorie?
Slechte agent?
Bent u klaar, mevrouw?
Beste baan die ik ooit had.
Tot nu toe.
Excuseer me.
Goedemorgen.
Een paar dagen geleden bood ik, en president Dalton accepteerde,
mijn ontslag aan als minister van Buitenlandse Zaken.
Met ingang van twee weken na vandaag.
- Better Angels -
Vertaling: Dweez
Mevrouw de minister,
dit verdrag gooit de deuren van onze natie wijd open
voor hordes van ongecontroleerde vluchtelingen
die zowel onze economie als nationale veiligheid zullen ondermijnen.
Wat zegt u tegen de Amerikaanse burger wiens werk of leven gestolen wordt
door die migranten? - Senator Callister,
ik zou zeggen dat u hypothetische mensen opjut
om echte mensen af te leiden van een echt probleem.
Dit is niet om mee te lachen. - Daar ben ik het mee eens.
Dit verdrag goedkeuren om de ontregeling te beheren,
veroorzaakt door klimaatsverandering, is een heel serieuze taak.
Ik dring er bij u en uw collega's op aan met spoed te handelen.
U heeft mijn vraag niet beantwoord. - Klopt.
Het goedkeuringsproces van onze natie
is al extreem streng.
In feite werd er nooit een daad van terreur
begaan in de Verenigde Staten door een vluchteling.
Een hele troost voor de familie van de slachtoffers, neem ik aan.
Ik verwacht dat echte Amerikanen troost putten uit feiten.
De raad erkent de heer uit New Hampshire,
senator Eckstad.
Bedankt, mijnheer de voorzitter.
Mevrouw de minister, ik wil u eerst bedanken
voor uw dienst aan onze natie. Ik zie u niet graag vertrekken.
Bedankt.
Ik waardeer ook het harde werk dat u deed om dit verdrag te bespoedigen.
Dat waardeer ik.
Maar hoewel veel punten erin het waard zijn, is mijn bezorgdheid
waarom het meest uitgebreide verdrag over klimaatsverandering
dat de wereld ooit heeft gezien, niets doet aan die klimaatsverandering?
Sorry. - Het verdrag doet niets
om de oorzaken aan te pakken van de verandering,
namelijk, afhankelijkheid van fossiele brandstoffen.
Senator, ik stem ermee in,
er zijn wel degelijk vele facetten aan dat probleem.
Dit verdrag concentreert zich op, volgens mij, het meest dringende,
de Amerikaanse veiligheid beschermen en het redden van mensenlevens.
Ik geloof dat u te veel gefocust bent op symptomen
en niet op de onderliggende ziekte.
Ik stem tegen dat dit naar de senaat gaat.
Met die mededeling, is deze hoorzitting verdaagd voor vandaag.
Bedankt, mevrouw de minister.
Dat liep even verkeerd. - Ik sla het 'ik zei het toch' wel over.
Technisch gezien deed je dat niet. - Denken we dat Eckstad het meent,
of bluft hij enkel? - Weet ik niet.
Als hij de rest van zijn vrienden van de Rainbow en Moonbeam meeneemt,
dan halen we geen twee-derde. - Hij bluft, maar hij wil iets hebben.
Ik ga uitzoeken waar hij naar hengelt en breng dan verslag uit.
Het is onze enige kans. Wees vriendelijk.
Stevie, ik wil enkel zeggen dat het me spijt van gisterenavond.
Dat is wel goed.
Daisy noemt me altijd Mijnheer Vriendelijk.
Ik probeerde niet om... - Betaal me een glas en het is in orde.
Ik moet gaan. - Ik bewonder uw principes.
Mijn probleem is dat het verdrag de basisoorzaken niet aanpakt.
Dat zei je daarstraks al.
Ik heb een bedrijfswet op koolstof, die dat wel zal doen.
Maar die zit vast in het comité voor Energie en Natuurlijke Bronnen.
Maar POTUS is bevriend met de voorzitter.
Als het Witte Huis jouw wet uit het comité haalt,
haal jij die van ons eruit. Komt het daarop neer?
Ik zeg altijd, mijn belangrijkste kiezer is Moeder Aarde.
Dat is geweldig.
Senator, jouw wet wordt tegen- gehouden omdat ze halfgaar is.
Wil je echte verandering?
Maak je huiswerk, zorg dat de details juist zijn.
Ik hoopte op een meer productieve discussie.
Nee, je hoopte op een beetje ranzige quid pro quo.
Dit verdrag is de laatste, beste kans voor de mensheid
om zich te redden van de verstoringen die massamigraties zullen veroorzaken.
En als het de senaat niet overleeft dankzij jou,
wel, ik zal binnenkort wat tijd doorbrengen in je thuisstaat
en ik zal je progressieve basis duidelijk maken wiens schuld het is.
Bedankt voor je tijd, senator.
Waarom moest ik zo boos worden?
Russell zei, wees vriendelijk, we hebben die kerel nodig.
Dokter genees jezelf, Russell.
Ik denk dat ik het echt verknalde. - Trek het je niet aan, schat.
Als je instinct zei niet toegeven, had je waarschijnlijk gelijk.
Interessant,
want mijn instinct vertelt me ook dat je geen plannen maakte
voor je duikcertificaat. - Niet waar.
Ik heb relevante materiaal bekeken. - Relevant materiaal?
Ik zag een video van een kerel die over een koraalrif heen dook
en er kwam een aal uit en die beet hem recht in zijn...
Hallo, Russell.
Wel, dat is geweldig nieuws.
Bedankt om me te bellen.
Eckstad bond in. We hebben de stemmen.
Het verdrag wordt goedgekeurd. - Zei ik toch.
Proficiat, schat. Je deed iets ongelofelijk.
Dat zal de tijd uitwijzen.
Maar het voelt wel aan alsof ik iets in ruil verdiend heb,
nietwaar? - Zoals?
Wat is jouw probleem met duiken?
Ik heb schrik.
Lieveling.
Zet het van je af. - Zal ik doen.
Ik haal mijn diploma voordat we op reis gaan.
Want je zult er dol op zijn. - Dat dacht die aalkerel ook.
Trouwens, ik steun je volledig met de dreiging van klimaatsverandering.
Bedankt. Ik lees de rapporten en denk, ik ben toch niet de enige
die hier nachtmerries over heeft. - O nee. Je hebt er geen idee van.
Ik las een paar jaar terug een rapport over waar de wereld in 2030 zou staan
en ik heb me rot geschrokken.
Ik bedoel volledige mentale instorting.
Er was een statistiek over... - Flamingo's.
Ken je dat? - Jawel.
Er zijn er meer van plastic dan echte.
Want mijn mam vertelde me hoe ontzet je erdoor was.
Nee, komaan. - Het spijt me.
Dat is heel erg vernederend.
Alsjeblieft. - Bedankt.
Alsjeblieft, Blake. - Nee, alsjeblieft.
Ik was een stomme ezel, ik ben je eeuwig drankjes schuldig.
Vrienden? - Vrienden.
De wereld vergaat dus en we zijn allemaal verneukt.
Wat we hebben vastgesteld. - Wat ga je doen?
Wat is het enige dat je nog wilt doen,
voordat alles in elkaar stort?
Hoeveel tijd heb ik nog over? - Zoveel je wil. Vergeet de details.
Nog meer zingen?
Misschien meedoen met een zangwedstrijd op tv.
Echt? - Ik weet het niet.
Misschien. - Dat is gaaf.
Dat zal wel. En jij?
Ik zou elke wakker moment doorbrengen met mijn geliefden.
Boe. - Jij monster.
Nee, serieus. Wat zou jij doen?
Ik weet het niet. Dat is het nu net, het leven is zo
prachtig en zo kort.
De helft van de tijd wil ik gewoon alles laten vallen en
zoveel mogelijk ervaring opdoen
voordat alles verdwenen is, of ik er niet meer ben.
Maar goed dat de wereld niet vergaat.
Dit kunnen we niet maken.
Sorry.
Niet erg. - Dat is niet wat...
Dat had ik niet moeten doen. - Ik dacht dat je...
Ben je niet...? - Ik ben bi.
Niet dat niet. Dat bedoelde ik niet.
Dat was niet... - Het was goed. Geweldig.
Maar we kunnen dit niet doen.
Moeten we nu uit ons dak gaan? - Nee, het was gewoon iets.
Het gebeurde gewoon.
Gebeurde gewoon. Het is voorbij.
Mooi zo. - Goedenavond.
Beloof me dat je niet uit je dak gaat.
Beloofd. - In orde.
O, mijn God.
Dat is alles.
Voordat je naar Genève gaat, was ik bijna vergeten
dat ik iets voor je heb.
O, kijk nu toch eens.
Ik belde de stad en liet hen
zoeken naar mijn button, zonder geluk.
Draag goed zorg voor deze. - Zal ik doen.
Ik kreeg de laatste in 1968.
Dat meen je niet.
In '68 waren mijn vader en ik het nergens over eens,
vooral niet over Vietnam.
Maar toen Bobby Kennedy in de stad campagne kwam voeren,
nam mijn pa vrij van zijn werk, en haalde me uit school
om naar hem te gaan kijken. Ik stapte in de auto en hij gaf me er zo een.
Ik zag dat hij hem droeg, dus spelde ik hem op.
We geraakten er eindelijk en er was een grote massa mensen.
Zwart, blank, mannen, vrouwen, jong, oud.
Maar wat echt geweldig was,
het leek alsof Bobby tot ieder van ons sprak.
Je zag dat hij zich helemaal gaf, dat hij zijn hele ziel erin legde.
Om te winnen, natuurlijk wel, maar wat belangrijker was,
hij vertelde Amerika de waarheid zoals hij die zag.
"We moeten weggaan uit Vietnam." Ik juichte hem toe.
"We moeten het opschorten van studentenoproepen stoppen,
zodat iedereen op gelijke wijze offers kan brengen."
Mijn vader joelde. En ik dacht als deze kerel
mij en mijn vader kan samenbrengen, dan
moet het voor het land kinderspel zijn.
Dat was Bobby.
Dus als de onzin op me begint te wegen
herinnert dat me eraan waarom ik dit gestoorde werk doe.
Heel hartelijk bedankt. Ik zal het koesteren.
Veel geluk in Genève, Peter.
En als je China en Rusland de baas kan worden, hou hen dan aan hun inzet.
Komt in orde. Ik heb begrepen dat u al snel een aankondiging gaat doen.
Wilt u even naar me luisteren?
Vergeet partijpolitiek, liberalen, conservatieven, en zo verder.
Waar Amerika naar hunkert
is een leider met de integriteit om de waarheid te vertellen
en het charisma om de mensen te doen luisteren
en de moed om daarnaar te handelen.
Dat is heel wat. - Niet voor u, mevrouw.
Dank je wel, Peter.
Tot later.
Blijkbaar zijn er geen grote waarschuwingen
met de kinderen van de McCords, met mogelijke uitzondering
van Stevies bewogen verkeringen, die beheersbaar zijn.
Mooi zo. Maar bewogen is een sterk woord, vind je niet?
Wat verkies je dan? Grillig? Onregelmatig? Wisselvallig?
Waarom zijn we zo bezorgd, als Stevie een aanwinst is voor de campagne?
Ze is dynamisch, slim, spreekt jonge kiezers aan en een overlever
van de aanval op het Witte Huis, wat van haar een held maakt.
Waar praten we hier over, mensen? - Zeg jij dat maar.
Rustig, tijger. Ik sta aan jouw kant.
Niet omkomen in het Witte Huis levert haar op zijn minst
wat slechte vriendjes op. Vergadering verdaagt.
Ik zie je terug op kantoor. - Tuurlijk.
Trouwens, ik weet dat je voor verward gaat,
maar dit is wat te wazig.
Ik denk echt dat er iemand in de voorraadkamer woont.
Mike, in het belang van volledige openheid...
O man, ongemakkelijke bekentenis.
Stephanie en ik... - Wie is Stephanie?
Stevie. McCord.
Serieus?
Het is mijn plicht om de campagne te informeren dat we contact hadden.
Contact?
We hebben gekust, één keer. We spraken af dat het nooit meer zal gebeuren.
Dat is geweldig, jullie hebben ons net Florida gekost.
O nee.
Kerel, een grapje. Is dit soms het middelbaar? Het is in orde.
Verrassend genoeg, moet ik toegeven. Maar, het is in orde.
Het is geen probleem voor de campagne?
Ga heen en zondig niet meer. Of wel. Het kan niemand wat schelen.
Wat denk je van taco's vanavond?
Tenminste één maaltijd waar we deze week van kunnen genieten.
Yeric?
Vanaf nu is het cafeteriakost en banketten met taaie kip.
Dan kunnen we beter beginnen toasten. - Of we geraken nooit thuis.
Gaat het met je?
Peter, ben je in orde?
Je bent aan het bloeden.
We...
moeten hier weg.
De Zwitserse politie is haast zeker dat het om sarin gaat.
Kleurloos, geurloos, sterk oplosbaar.
De hele VN Veiligheidsraad is gewoon weggevaagd?
Wat moeten we verdorie nu doen, mevrouw?
Ambassadeur Harriman zou...
Naar het Witte Huis gaan en deelnemen aan het gevecht.
...door een chemisch wapen...
Rapporten zeggen dat een groep blanke nationalisten de aanslag opeist.
Ze dreigen met aanvallen op elk land dat vluchtelingen wil gaan opnemen.
We moeten zo snel mogelijk onze partners en bondgenoten contacteren.
We zullen de handen vol hebben. Frankrijk weifelt al.
Bel hun minister van BZ terwijl ik bij POTUS ben en laat hen ervan afzien.
Wat weten we van die groep de Ridders van Westerse Vrijheid,
of hoe die monsters zichzelf ook noemen?
Agent Maloof van antiterrorisme zal u vertellen wat we tot nu weten.
Mijnheer, gebaseerd op een communiqué dat de groep vandaag postte,
beweren de Ridders dat ze een informeel netwerk van cellen zijn
die paradoxaal verenigd zijn door een verzet dat ze
de globale samenzwering noemen.
Ze zien het migratieverdrag als een poging tot ondermijning van
de nationale soevereiniteit en zogenaamde etnische zuiverheid.
Het zijn dus actieve cellen in meerdere landen?
Ze konden beslag leggen op de sarin en kregen twee mannen binnen
bij de vergadering van de VN. We moeten dus aannemen dat ze goed zijn.
Elizabeth, kunnen we veilig zeggen dat onze
bondgenoten en vrienden zich zullen verenigen tegen deze aanval?
De eerste tekenen wijzen op een tegenovergesteld effect.
Heel wat Europese regeringen waren al bang van hun rechterzijde.
Deze aanval dwingt hen een keuze op. Hun internationale banden opgeven,
of meer aanvallen riskeren en weggestemd worden.
Russell, ik ga vanavond de natie toespreken.
Het Amerikaanse volk moeten weten dat we alle middelen zullen inzetten
om de veiligheid op te drijven en die smeerlappen op te jagen.
Frank, Ephraim, ik wil elke twee uur inlichtingenupdates.
Bess, praat met onze bondgenoten.
Zeg hen dat we hen alle middelen aanbieden die ze nodig hebben
om hun netwerk te verstoren en die haat-ideologie terug te dringen.
Jawel, mijnheer de president. - Bedankt.
Hoe verliep het gesprek met Frankrijk? - Niet geweldig.
Beauvais praat over het opschorten van Frankrijks
deelname aan het verdrag. - Ze weet toch dat
bondgenootschappen zo niet werken? En je maakte toch duidelijk
dat we hen volledig steunen? - Ja, maar daar zijn ze niet zeker van.
Callister vaardigde een verklaring uit.
Hij wijt de aanslag aan globalistische fantasieën
die gewone burgers overal niet wilden en niet voor stemden.
Zijn eerste prioriteit als president is zich terugtrekken uit die akkoorden.
Beauvais zegt dat ze zeker begrijpt dat een Dalton of McCord regering
Frankrijk zal steunen, maar
ze twijfelt sterk dat een Callister regering dat zal doen.
Frankrijk is dus minder bezorgd om blanke terreur in hun achtertuin
dan om de mogelijkheid dat een blanke nationalist
in het Oval Office zit? - Kan hen niet compleet ongelijk geven.
Hoe moeten we andere naties
aan boord houden als ze niet zeker zijn dat ze ons woord kunnen vertrouwen?
Nina. Luister,
heb je Peters kinderen kunnen bereiken? - Jawel, mevrouw.
Zijn zoon Kevin en dochter Brooke staan op stand-by.
Mooi, ik wil hen een update geven over de stoffelijke resten van hun vader.
Hoe is het daarmee? - Onze ambassade in Genève
bracht hen in contact met het mortuarium.
Ze geloven dat zijn lichaam
en bezittingen ontsmet kunnen worden
en klaargemaakt voor transport.
Binnen afzienbare tijd. Het spijt me zo, mevrouw.
Het is gewoon ironisch. Ik huil om een man die mij deed huilen.
Maar ambassadeur Harriman was in feite
heel vriendelijk tegen mij.
Hij leerde me dat wij, kinderen van de werkende klasse, bijeen moeten klitten.
Wel, hij waardeerde moed.
Daarom mocht hij jou.
Ik bel zijn kinderen, zodra u klaar bent.
Bedankt.
Konstantin, ik wil eerst zeggen
hoe vreselijk ik het verlies vind van ambassadeur Kolkin.
Dank u.
Yeric en ik gingen samen naar school.
Hij zou waarschijnlijk deze baan hebben gekregen na mij.
Eveneens gecondoleerd met het verlies van Peter Harriman.
Yeric en Peter.
Alle twee grote diplomaten en patriotten.
Gaven hun leven voor dit verdrag.
Rusland zal hun herinnering toch eren door zich aan dit verbond te houden?
U heeft de demonstraties in Moskou gezien.
De mensen zijn bang
en terecht.
Is het het Russische volk dat bang is?
Of de politici? - Wat bedoelt u daarmee?
Nadat het Witte Huis werd aangevallen,
waarschuwde ik u dat Ruslands versterking
van dit soort ideologie op een dag terug kon kaatsen.
Wat bedoelt u?
Jullie hebben een monster gevoed en nu zijn jullie de controle kwijt.
Dat u zoiets kunt zeggen, nadat ik zijn weduwe moest troosten?
Konstantin.
We wisten allemaal dat er risico's waren, toen we dit verdrag sloten.
Maar we kunnen niet toelaten dat die moordenaars chaos
en angst gebruiken om globale stabiliteit te ondermijnen.
Rusland moet zich roeren.
Ironisch dat uw het nationalistische kwaad van het buitenland afkeurt terwijl
Owen Callister president wil worden? Ja, dat heb ik gehoord.
Maar dat is het probleem van uw zogezegde vrije meningsuiting.
Het is gewoon een ander wapen,
dat gekocht en verkocht kan worden, net zo gemakkelijk als een Kalashnikov.
Excuseer me,
maar ik moet een begrafenis bijwonen.
Tot ziens, mevrouw de minister.
Ik weet het niet. Misschien was ik verkeerd over dit alles.
Wat het ook is, dat betwijfel ik. - Het verdrag.
Ik probeer een collectieve actie te creëren tegen
wereldwijde bedreigingen.
Bedoel je de hele liberale wereldorde? Man, dan had je een loodzware dag.
Ik denk dat ik het snap.
Mensenlevens worden gevormd door die enorme krachten die ze niet begrijpen.
Misschien spreekt Callister iets aan, dat wij negeren op eigen risico.
Bijna onze hele geschiedenis trokken we als soort rond in kleine groepjes.
Misschien zijn we gewoon niet in staat tot het begrijpen
van zo een groot, abstract sociaal systeem.
Als onze problemen nog groter worden
en meer abstract, zoals klimaats- verandering, halen mensen uit.
Weet je wat me nog meer stoort?
Ik begrijp waarom Avdonin over Callister begon,
maar hij zei iets over
hoe vrije meningsuiting zoiets was als
een wapen dat gekocht en verkocht kan worden.
Het klonk bijna alsof hij beweerde dat Callister
gekocht en verkocht werd.
Denk je dat dat waar kan zijn? - Waarom zou Avdonin me dat vertellen?
Wil Rusland geen drukmiddel voor Callister?
Misschien spelen ze een spel. Proberen ze je te bewerken.
Het vertrouwen van Amerikanen in het systeem ondermijnen
door mij Callister te laten beschuldigen in de zak van Rusland te zitten.
Maar wat als dat zo is?
Dan maakt het niet uit waarom Avdonin me dat vertelde.
Onze democratie loopt gevaar.
Schat, breng de spionagediensten op de hoogte. Praat met Ephraim.
Ik heb nooit zo hard gewild dat ik ergens verkeerd over was.
Mijnheer de president. - Elizabeth.
Wat gebeurt er? Hebben we hen?
We gaan nog sporen na. - Dit is een ander soort briefing.
Bent u klaar om iets heel smerig te weten te komen?
Ik gaf uw gesprek met minister Avdonin door aan het FBI.
Het leverde ons een stukje op voor een zaak die we al lang opbouwen.
We hebben hard bewijs dat Owen Callisters
campagnemanager Dan Finnerty, geld heeft gepompt
van Russische oligarchen in het fonds van Callister.
We arresteren hem later vandaag. - Was Callister op de hoogte?
Gezien het bewijs zal de OvJ ook een onderzoek openen naar de senator.
Gezien de politieke natuur van de zaak zijn we bezorgd dat Callister
heksenjacht zal roepen en achter jou zal aankomen.
Laat hem doen. Hij is de verrader, niet ik.
Nu weten we dus waarom zoveel van Callisters standpunten
zo goed in de lijn liggen van die van Rusland, maar
waarom levert Avdonin hem uit? - Eén theorie is
dat de Russen er achter kwamen dat Callister
onder verdenking kwam en is dit een geval van schadebeperking.
Hij staat op het punt de begrafenis van een goede vriend bij te wonen
en ziet wat er gaat gebeuren.
Hopelijk drijft dit een staak door het hart van Callister.
Ik wil ook dat jij president wordt, maar dit is zelfs voor mij koelbloedig.
Onze verdragspartners gebruiken
Callisters mogelijk presidentschap om zich terug te trekken.
Als hij weg is, krijgen we onze partners terug en kan de VS weer leiding geven.
Ik wacht tot het nieuws over de campagnemanager uitkomt
en dan wil ik wat telefoontjes doen.
Bedankt, Bess.
Na de arrestatie van zijn campagnemanager op verdenking
van het aannemen van illegale campagnegiften uit Rusland
en het openen van een onderzoek door Justitie naar de kandidaat zelf,
deed senator Owen Callister uit Kentucky een verrassende aankondiging.
Dit is een politiek gemotiveerde heksenjacht
van de regering Dalton om de weg vrij te maken
voor Elizabeth McCord - Wacht even, Jay.
om het presidentschap te krijgen.
Dit gezegd zijnde, schort ik hierbij mijn presidentiële campagne op...
Ik heb de hele dag gewacht om dit te horen en ervan te genieten.
Amerika heeft de kogel ontweken.
Voorlopig wel.
Laten we... ja, het is goed nieuws.
Morgen zullen we verder met haar praten, ja?
Mooi werk, Jay.
Echt waar. Bedankt. Goedenavond.
Ik denk dat het nieuws van Callisters wat dan ook
ook in Frankrijk doordrong.
Beauvais zei dat ze terug meedoen met het verdrag.
Dat is geweldig nieuws.
Dat is het inderdaad.
En toch lach je niet?
Andere landen twijfelen nog steeds,
inclusief Rusland, dat, wat hun reden ook was
om Callister op te geven, hem nog steeds in het geheim steunen
om onze politiek te beïnvloeden.
Ik probeer dit verdrag goedgekeurd te krijgen.
Goede mensen zoals Peter Harriman stierven ervoor.
En de groep die dat deed, loopt nog steeds vrij rond
en hun ideologie maakt opgang. Terwijl we moeten samenwerken
om ons bestaan op deze planeet te redden,
verzanden we in ordinair tribalisme.
Politiek voelt aan als een smerige grap.
Ik ga uit.
Dag liefje. - Amuseer je.
Ik begin uit te kijken naar de serene stilte
van het vissentoilet.
Wacht daar nog maar even mee.
Ik heb zitten denken.
Sorry voor de willekeurige sms. - Wat als de wereld echt eindigt?
Ik weet het, het is het meest lamme excuus voor een vluggertje ooit.
Is dat wat dit is? - Neen.
Het is meer een
emotioneel niet-vluggertje?
Heb jij even geluk.
Ik was het gevoel zo moe van... - Losgemaakt? Triestig?
Ik ook.
Voel je niet slecht dat je vriendelijk bent, Blake.
Vrienden door dik en dun? - Ja, door dik en dun. Kom op.
Kom op.
Waar gaat dit over? Het klonk nogal dringend.
U zei dat als ik me zou bedenken, u mijn ontslagbrief zou verscheuren.
Je hebt het al aangekondigd.
De dingen zijn veranderd.
Alles waarvoor we hebben gevochten, offers voor brachten,
liggen momenteel allemaal onder vuur.
Ik zie me geen handjes schudden op jaarmarkten op dit moment.
Sta me alsjeblieft toe
om mijn ontslag in te trekken, mijnheer.
Dat kan ik niet doen.
Sorry. Bent u... - We worden aangevallen.
En ik heb je hulp nog steeds nodig.
Net als je natie.
Voor het bewaren en bouwen van wat we gedaan hebben.
Mijn gevecht loopt vandaag.
Dat van jou morgen.
Dit bewaar ik dus.
Bedankt voor uw diensten, mevrouw de minister.
En Gods zegen.
Dank u wel, mijnheer de president.
Weet je,
ik had mijn rechterarm gegeven om naar een jaarmarkt te gaan.
Jullie vader had een zegswijze over zichzelf.
Dat deden al zijn zegswijzen.
Hij zei, ik roep blijkbaar sterke reacties op,
gewoonlijk ergens tussen schoorvoetend respect en openlijke vijandigheid.
Dat klinkt als pap.
En hij had gelijk. Omdat ik hem erg respecteerde.
Dat voelde hij ook voor u.
Hij had gewild dat u dit kreeg.
Bedankt, ik zal het koesteren.
De memorial kan beginnen, als u er klaar voor bent, mevrouw.
We zien u daar wel.
Kom mee.
Op de avond dat dokter Martin Luther King Jr. vermoord werd,
troostte Robert Kennedy een verbijsterde
aangeslagen massa in Indianapolis
met de woorden van een Griekse dichter.
Zelfs in onze slaap, valt pijn die niet te vergeten is,
druppel na druppel op het hart,
tot in onze wanhoop, tegen onze wil in,
wijsheid komt, door de vreselijke genade van God.
35 jaar geleden, op een weg niet ver van hier,
verloor een chauffeur de controle over zijn wagen
en botste tegen een andere, die eigendom was van
Ben en Suzanne Adams.
Mijn ouders waren mijn zon en maan.
Ik was vijftien. Mijn broer Will was dertien.
En opeens waren we helemaal alleen op de wereld
met niemand die ons pad kon verlichten.
Maar hier is de wijsheid die me die dag duidelijk werd.
We waren niet alleen. We hadden ooms en tantes,
neven, nichten, vrienden, leraars en trainers,
leden van onze kerk.
Die zwaarverdiende wijsheid is wat Abraham Lincoln noemde
de betere engelen van onze inborst.
Empathie, medeleven, familie,
vrienden, gemeenschap. Dit gaat niet om mij, dit gaat om ons.
En het is dat idee dat me vandaag tot bij jullie brengt.
In de allereerste regel
van de grondwet, 'Wij, het volk,' toen die woorden geschreven werden,
was het idee dat land kon
bestuurd worden door haar burgers, revolutionair. Onmogelijk.
Maar al bijna 250 jaar hebben de Verenigde Staten
precies dat gedaan, het onmogelijke.
Ik weet dat we voor problemen staan die zo groot zijn dat ze oplossen
haast onmogelijk lijkt.
Maar wij zijn de natie die mannen naar de maan stuurde.
We zijn de reden van de afgunst van onze rivalen,
de hoop van de verdrukten, het zwaard en het schild
van vrije mensen van overal.
Wij, het volk.
Het is onze taak, van ons allemaal.
Sluit je dus bij mij aan, Amerika om samen het onmogelijke klaar te spelen.
Dat is het kloppende hart
van dit grote Amerikaanse experiment.
En dat is waarom ik vandaag officieel de aankondiging doe
van mijn kandidatuur om president te worden van de Verenigde Staten.