Overweldigende angst. Ondraaglijke pijn.
Wrede onrechtvaardigheid.
Chirurgen hebben er dagelijks mee te maken.
Onmogelijke diagnoses.
Familietragedies.
De dreiging van de dood.
Die van de patiënten, maar ook die van onszelf.
En soms, als we er midden in zitten, als het echt mis is...
weten wij het ook gewoon niet meer.
Haal me hieruit.
Ik zit vast, help me.
Kan iemand me helpen?
Blijf in je auto.
Gaat het? -Blijf bij je auto.
De mensen stoppen niet. -Ik zie niets.
Ik moet hier weg, hij mag z'n carrière niet ruïneren.
Ik kan de druk niet verlagen. Wij worden ziek, en Gus kan sterven.
Kan ik bellen? -Naar de techneuten.
Zeg maar dat je vriend zich voor je opoffert.
Ga je nou zo beginnen? Ga je nu echt kritiek op me leveren?
Wat kunnen we voor Gus doen? -Niets. Afwachten.
Hopelijk werkt de zuurstof, en komt het bloed op tijd.
Kun je me dan nu vertellen wat er met m'n vrouw is?
Bedankt, Bailey. We komen eraan.
Goed, de oppas is onderweg, Bailey weet dat we onderweg zijn.
Ik wil m'n moeder.
Oké. Zal ik haar bellen? -Ze is al heel lang dood.
Wat zou ze zeggen, als ze hier was?
Ze was heel georganiseerd, dus ze zou woest op me zijn.
Ik heb geen kinderkamer, en ik heb geen pufles gehad.
En we hebben nog geen naam.
En een geweldige man zet m'n commode in elkaar...
terwijl hij niet eens de vader is. M'n moeder zou razend zijn.
Maar toch zou ze over m'n rug wrijven en zeggen: Liefje, ik ben er voor je.
En ze zou...
Goed, daar hebben we de eerste wee.
Wat doe je? Bel een ambulance.
Als de volgende wee binnen drie minuten komt. Anders breng ik je.
Hoi. M'n moeder zei dat ik op Leo moet passen.
Wat zijn we hier aan het doen?
Kan ik je even spreken? -Ben je terug?
Kettingbotsing, m'n hoofd trauma gaat bevallen.
Haar vervanger is op een missie, m'n assistent is gearresteerd.
Wie dan? -Ik weet dat er iets met je is.
Maar als je denkt dat je kunt werken... -Ja. Ja, ik kan werken.
Als ik niet zo pissig was, zou ik dansen van vreugde.
Verkleed je en ga naar de SEH.
Ik zal je helpen.
Mijn hemel, we gaan eraan. -Is de alarmlijn al gebeld?
Prachtig.
Dat zong m'n moeder als ik niet kon slapen.
Het begon met een vrachtwagen, daarna knalde iedereen op elkaar.
Frances, hoor je die sirenes? Dat is onze ambulance.
Je moet uit de auto. Dus ik ga je dragen, net als daarstraks.
U bent zo dapper, en ik helemaal niet. -Luister, Gus leeft nog.
En je kunt hem redden. Ik snap dat je bang bent, dat was ik ook.
Maar het is een wonder dat we ongedeerd zijn.
Laten we daar gebruik van maken en een leven gaan redden.
Kom maar.
Rustig maar. -We zijn bij je.
Moeten we niet helpen? -Alleen wij kunnen Gus helpen.
Hij laat me rusten in groene weiden en voert me naar vredig water.
Ga je vaak naar de kerk? -Dat lukt niet.
Dat is ook zo. -Voortaan ga ik wel, denk ik.
Hierheen. Kom mee.
Mijn hemel, dit is echt niet normaal. -Ik denk het wel.
Hou je kop, helemaal niet. -Prima.
Sorry dat ik tegen je uitviel. -Geeft niet, dat doen barende vrouwen.
Wat doen al die auto's daar? -De snelweg is afgesloten.
Er is een kettingbotsing geweest op de snelweg.
En verderop is er dikke mist.
Hadden we misschien de ambulance moeten bellen?
Wat doe je? Waar ga je heen? -Blijf hier.
Waar zou ik heen moeten? Ik wil m'n kind niet in jouw auto krijgen.
Een hoop boze mensen hier. Het staat muurvast.
We worden platgebeld... -Agent?
Terug naar uw auto, dit is niet veilig. -Ja, maar er is een grote baby...
die door een kleine opening naar buiten wil, in m'n auto.
Kunt u ons naar het ziekenhuis brengen?
Haar vader heeft haar moeder verkracht?
En kennelijk lijkt Jo sprekend op hem.
Haar moeder wil niets met haar te maken hebben.
En haar vader... -Ik maak hem af.
Hij is al dood.
Ze gaat Bailey om verlof vragen en zorgen dat ze hulp krijgt.
Ik denk steeds aan die dag waarop ze zei dat ze erheen ging.
Ze was vrolijk, had er zin. Ik zei dat ik me zorgen maakte.
Ze zei: In het ergste geval is ze niet blij om me te zien.
Dan kom ik weer naar huis, en dan weet ik het tenminste.
Ik had haar tegen moeten houden. -Onmogelijk. Ze is Jo.
Ze is Jo niet meer, ze is een geest. -Klopt. Ze heeft hulp nodig.
Maar ik mag haar niet helpen. -Wij kunnen haar ook niet helpen.
Nico, nieuwe klus. Kari's vinger heeft bewogen.
Misschien een spasme, maar wie weet? Hou haar in de gaten.
Moet ik nu op een verlamde patiënt passen?
Nee, een mogelijk wonder aanschouwen. Misschien helpt het.
Met wat? -Voorkomen dat je het verknalt.
Ik heb je verdedigd, maar je bent onmogelijk.
Ga naar m'n patiënt, die misschien een doorbraak beleeft.
En doe alsof het je interesseert.
Bailey zei dat het druk was, dus ik...
De mist is zo dicht dat de ambulances er niet door kunnen. We wachten.
Hoe gaat het met jou?
Goed, luister naar me. Luister je? -Ja.
Twintig minuten verderop is er dichte mist.
Maar hier buiten schijnt de zon.
Dus... -Dus zeg ik...
dat de zon weer gaat schijnen.
Je moet gewoon een stukje verderop zien te komen.
Ja, dat was beroerd. -Vreselijk.
Ik schaam me. -En terecht.
Luis? Ik ben dr. Bailey, dit is dr. Fox. We hebben goed nieuws voor jullie.
We hebben Gabby's uitslagen, en de kanker is pas in fase II.
Is dat goed nieuws? -Zeker.
Non-Hodgkin kan heel goed behandeld worden.
En als het zo vroeg wordt ontdekt is de overlevingskans groot.
Ze moet nog wel behandeld worden, maar mijn stichting dekte alle kosten.
Dank u. Het is alleen...
M'n kleine meisje heeft kanker.
Stel dat er iets met haar gebeurt voordat haar mama er is?
Kijk me even aan.
Ik leef met een veel ernstiger vorm van kanker, die onbehandelbaar is.
Ik ben hier, ik doe m'n werk. Ik ben nog springlevend.
En dat geldt ook voor Gabby. We gaan ons best doen om het zo te houden.
Wacht, wat is er aan de hand? -Hou u erbuiten.
Waarom die boeien? Dit is m'n beste assistent.
Wilt u opzij gaan? -Ik heb fraude gepleegd.
Het spijt me, dr. Webber.
Wat heeft hij gedaan?
Ellis Greys naam ingevuld op het formulier van een ander kind. Vreselijk.
We moeten naar de SEH.
Ik zet je nu naast de ambulance neer. Doe rustig je open ogen en blijf kalm.
Blijf bij uw auto. -Owen Hunt, hoofd trauma Grey-Sloan.
De truckchauffeur is in kritieke toestand. Hij moet nu weg.
Ik help je, zij gaan ook mee. -Geen ruimte.
Dan maken we ruimte, er hangt een leven van af.
Pas op, hoge opstap. -Schiet op.
Volgens de GPS moeten we naar het oosten.
We hebben geen GPS nodig. Volg het pad.
Welk pad? Dit is bloedlink. -Heb gewoon vertrouwen.
Waarin? -Mij. En de grond onder je voeten.
Ik kan het pad niet eens zien. -Toch moet je vertrouwen hebben.
We doen dit stap voor stap, en we gaan...
Je valt gewoon in een rivier. Levensgevaarlijk.
Het is een beekje, niets aan de hand. -Vertrouw op het pad, zei je.
Ik ben alleen maar nat. -Ik moest zo nodig mee kamperen.
Nu ligt er een jongen op sterven en kan niemand hem opereren.
Ben je nu kwaad op mij? -Nee, maar dit is zinloos.
Ik wil gewoon zo snel mogelijk dit bos uit. Het prachtige, ongerepte bos...
dat jij zo haat. -Nee, maar dit is best ellendig.
Dat hoeft niet, we zouden elkaar kunnen steunen.
Maar nee, jij wilt mij per se de schuld geven.
Ik wilde gewoon iets moois met je delen.
Ik ben doorweekt, verwijt ik jou dat? -Ja. Je schreeuwt tegen me.
Ik wil gewoon niet praten.
Je bent echt geniaal. In een ander leven hadden we vriendinnen kunnen zijn.
We kunnen toch in dit leven vriendinnen zijn?
Ik speel een rol in Leo's leven en dat blijft zo.
We zijn samen in een politieauto beland.
Daar kunnen we om lachen als je je minachting voor mij opzijzet.
Dat lukt je vast wel. -Ik minacht je niet.
Vorig jaar wel, ja.
Maar dat je zo vervelend was, kwam door die hersentumor.
Dank je. Die tumor wordt nog steeds niet op waarde geschat.
Ben je nog verliefd op Owen?
Misschien een beetje. Maar ik word nou eenmaal snel verliefd.
Tegen de tijd dat je baby er is, ben ik alweer verliefd.
Op die agent, bijvoorbeeld. Ik ben echt licht ontvlambaar.
Toen ik Owen met Carina betrapte, was ik vooral jaloers op hem.
Want ik vond haar leuk. Daarom masturbeerde ik voor haar...
en werd die tumor ontdekt.
Owen en Carina? Mijn gynaecoloog? Die Carina?
DeLuca is opgepakt. -Weet ik, en ik kan niet weg.
Ga de politie zeggen dat ik het heb gedaan.
Ik ga niet liegen. -Maar ik heb het echt gedaan.
Jullie gingen erin mee, maar Andrew stond erbuiten.
Dit overleeft z'n carrière niet. -Je kinderen overleven het ook niet.
Je kunt alles kwijtraken. -Dat gebeurt niet.
Ik neem de beste advocaat. Ik ben een vooraanstaand chirurg.
En ik heb geen strafblad. -We moeten dit eerst goed overdenken.
Hartstilstand. -Begin met decompressie.
Start de decompressie.
Wat kan ik doen? -Bel Hunt, hij moet nu komen.
Dat is wel een heel grote naald. -Klaplong, er moet lucht uit.
Doe je ogen maar even dicht. -Daar gaan we.
Dat is echt gestoord. -Neem even op, Schmitt.
De mist trekt op. -Hou je vast.
Het is dr. Webber. -We zijn er zo. Over zeven minuten.
En twintig om bloed af te nemen. -Nog zeven minuten.
Kom op, je kunt het. Toe nou.
Deprimerende toestand, hè? -Je moet het blijven proberen.
U weet ook wel dat het zinloos is.
Lieverd, accepteer nou maar dat het gewoon een stuiptrekking was.
Het laatste spasme van een stervende spier. Het is vreselijk.
Maar ik hou van je, en...
Ze kneep in m'n hand. Ze kneep. -Nee, hoor.
Jawel, je kneep. -Ja, ik zag het ook.
Ik moet Link gaan halen. En Shepherd. Ik haal ze allebei.
Dus je voelt je echt weer beter?
Zullen we eerst levens redden en dan praten?
Prima.
Man, veertiger, pneumothorax, hypotensie, tachycardie.
En een inwendige bloeding. Kom maar, Frances.
Wie is dat?
Dit is Frances, ze komt bloed doneren. -Het gouden bloed.
Mag ik haar meenemen? -Doe maar.
Hoera, nog meer naalden.
Dr. Bailey. -Wat krijgen we nou?
Doe de deur open en help me even.
Heb je iets gehad met m'n gynaecoloog?
Het spijt me echt. -Oei, gedoe.
Het was niet echt iets... Waarom brengt de politie...
Ze gaat bevallen. -Niet doen, blijf van me af.
Alex, we moeten... -Pas als dat bloed er is.
Hij moet blijven leven, zodat hij legotorens kan bouwen...
en z'n ouders kan knuffelen. Z'n lieve ouders die er altijd zijn.
Dus nee, ik stop niet. -Dat vraag ik ook niet.
Ik zeg dat je even moet pauzeren. Je bent niet alleen.
Jawel, want jij zit straks in de gevangenis. En Jo... Jij bent straks weg...
en Jo is al weg. Dan ben ik alleen.
Nog niet, en je bent moe. Laat me helpen.
Schiet op, wisselen. Ik tel tot drie.
Ik wil niet dat je verandert, alleen dat je je horizon verbreedt.
Dat komt op hetzelfde neer. Ik ben volwassen, ik weet wat ik wil.
Tuurlijk, maar is dat echt wel zo?
Je vertelt altijd dat je in een recordtempo hebt gestudeerd.
Je zat continu met je neus in de boeken.
Zou het kunnen dat je dingen hebt gemist...
die je best leuk zou kunnen vinden? -Enig idee hoe neerbuigend dat klinkt?
We zitten niet in de nesten omdat ik een genie ben.
Jij hebt gewoon nooit geleerd dat alles wat je doet gevolgen heeft.
Je moeder en haar geld kunnen ons nu niet helpen. En dit zijn de gevolgen.
Meen je dat nou?
Denk je echt zo over me?
Ik heb geen ervaring met zomerkampen, maar jij niet met vakantiebaantjes.
Jij hebt nooit een beurs aangevraagd of geldzorgen gehad.
Werken naast je studie, een lening, bang zijn dat je die nooit kunt afbetalen.
Het gewone leven, voor mensen die niet Mr Monopoly zijn.
Mr Monopoly?
Dus je hebt geen enkel respect voor me. -En jij vindt mij niet leuk.
Maggie, ik hou van je. -Dat weet ik.
Maar je vindt me niet leuk. Niet zoals ik ben.
Ik moet m'n horizon verbreden.
Het is niet eens bij me opgekomen. -Meen je dat nou?
Je kon niet even melden dat je het met m'n gynaecoloog hebt gedaan?
Als je het wilt weten, het betekende niets voor me.
Goed, kun je even je benen spreiden?
Je voelt even een prikje. -Zeg het maar als het voorbij is.
Het is voorbij.
Was dat het? En wat gebeurt er nu?
Nu krijg je koekjes en vruchtensap.
Hoe voel ik me als m'n bloed weg is?
Duizelig, misselijk, leeg? Moet ik extra slapen of eten?
Je hebt tien eenheden bloed in je lichaam, en aan zes heb je genoeg.
Ik neem er twee, dus je zult je goed voelen. Prima, zelfs.
Want terwijl je hier je koekje zit te eten, ben je die jongen aan het redden.
Dit was de meest angstaanjagende dag van m'n leven.
Je reist niet graag, begrijp ik.
En we zaten in een kettingbotsing. Doodeng.
Als u vanmorgen had gevraagd waar ik bang voor was...
had ik een lange lijst gemaakt.
Maar daar hulpeloos zitten terwijl die auto's op elkaar knalden...
met die mist en al dat gegil, dat had ik zelfs niet kunnen verzinnen.
Maar hier zit ik dan, riekend naar angstzweet...
maar verder ongedeerd, een sapje te drinken.
Als je dwars door al je angsten heen gaat...
het ergste meemaakt dat je je kunt voorstellen...
is dat vreemd genoeg heel bevrijdend.
Ik begeleid ze, ik geef ze adviezen, ik prijs ze.
Ik hou ze op het rechte pad, alsof het m'n kinderen zijn.
En wat is m'n dank? Een misdrijf en een bureaucratische nachtmerrie.
Gaasjes.
Wist DeLuca wel wat hij deed? -Hij is slim, natuurlijk wist hij dat.
De bloeding komt van het mesenterium. -Klem.
Ik bedoel dat er ook een andere verklaring kan zijn.
Ik heb veel met DeLuca samengewerkt. Slim, getalenteerd, goed met patiënten.
Hij heeft z'n carrière verknald en die asielzoekers in gevaar gebracht.
En wij waren bijna onze collectieve zorgpolis kwijt.
Ik denk dat hij hulp heeft gehad. Greys naam stond op dat formulier.
Ik denk dat zij erbij betrokken was en dat hij haar dekt.
Echt waar? -Ja, echt.
Weet jij daar toevallig iets van?
Laten we de darmen nog een keer op letsel controleren.
Is er iemand jarig? Gaan we zingen? -Tom, wees nou even stil.
Je kunt het. Het is je al een keer gelukt. -Ik ben moe.
Doe alsof het om mij gaat.
Doe alsof je voor mij vecht, want daar ben je nog nooit te moe voor geweest.
Kijk.
Deed ik dat? Doe ik dat echt? -Kan iemand me omlaag kantelen?
Kari, wijs naar me. -Dat kan ze nog niet.
Het is me gelukt.
Ik wist het. -Nu mag ik vast wel zingen.
U hebt m'n vinger bewogen, zing wat u wilt.
Ik ben er, ik ben er.
Opzij. -Sorry dat het zo lang duurde.
We moesten het bloed nog testen.
Knijp in de zak. -Ja, zodat het sneller gaat.
Zijn we te laat? Is er genoeg? -Toe nou, Gus. Kom op.
Kom op.
We hebben een ritme.
We hebben een hartslag. Ringerlactaat en zoutoplossing.
Ik ben het, Alex. Ken je me nog? Je borst doet pijn, maar dat is normaal.
Je bent even in een andere kamer. Een medisch ruimteschip, heel cool.
Waar... waar is m'n lego?
Laten we die maar gaan zoeken.
Het gaat niet goed met me.
Ik kan in actie komen als dat nodig is.
En ik kan voor de patiënten zorgen, maar ik ben niet in orde.
Ik hou van je, en het spijt me. -We komen er wel uit.
We gaan met Bailey praten.
Heb je even? Het gaat over Meredith.
Er is iets mis. -Nee hoor, ik zie het hoofdje.
Nu al? -Bij geriatrische zwangerschappen...
Geriatrisch? -Zo heet dat.
Dat weet ik, maar ik lijd al genoeg. -Wat je nu voelt, is de ring van vuur.
Moet ik persen? -Pas bij de volgende wee.
Nee, toch?
Je kunt ook masturberen om de pijn te... Goed, dan wachten we gewoon.
Schiet nou toch op. -Onze dochter komt nu ter wereld.
Ik weet dat dit een mooi moment moet zijn, maar het doet allemachtig veel pijn.
Dit moet ik zien. -Nee, vast geen fraai gezicht.
Ik heb mannen gezien die aan flarden lagen.
Het slagveld daar beneden krijg je niet te zien. Je hebt genoeg trauma's.
Persen, Teddy. -Je kunt het, majoor.
Persen, toe maar.
Ik heb een helse dag gehad. -Ik mis je.
Ik weet dat ik irritant kan zijn.
Ik was vandaag samen met een vrouw die continu bang is.
En ze was irritant. Totdat ze zich ontpopte tot een ware heldin.
Ik weet dat ik soms emotioneel en angstig ben. En irritant.
Maar ik ben ook een goed mens.
Ik geef om de wereld. Ik zing met mensen die bang zijn.
Ik help om bloed af te leveren bij stervende kinderen.
En als je van me houdt, verdien ik beter dan wat je me hebt gegeven.
Dat weet ik.
En ik vind je helemaal niet irritant.
Maar af en toe ben ik gewoon jaloers.
Waar ben je dan jaloers op?
Sinds m'n patiënt is gestorven, sinds ik hem heb gedood...
voel ik alleen nog maar woede.
Ik was net getuige van een wonder, de anderen huilden en lachten.
En toch voel ik alleen maar die woede.
Ik weet niet hoe ik moet doen wat jij doet, maar ik wil het wel.
Daar kan ik je wel bij helpen.
De donor is gearriveerd, Gus heeft z'n transfusie gekregen. Wat goed, zeg.
Wat is dat nou? Wat is er aan de hand? -Dat is mist, die heb je ook in de stad.
Ik weet wat mist is. Maar hier kunnen we niet in rijden.
Daarom ben ik aan de kant gaan staan.
Ik ga even kijken. -Je kunt niets zien.
Daarom heb ik een zaklamp. Heb vertrouwen.
Je zit hier veilig en je weet precies wat er gaat gebeuren, oké?
Neerbuigend.
Goed zo. Het hoofdje is eruit. Nog één keer persen bij de volgende wee.
Het moet nu. -Dan scheur je uit.
Dertig seconden, blijf ademen. -Het doet pijn, leid me alsjeblieft af.
Ik hou van je. Ik hou al van je zolang als ik je ken.
Ik snapte niet dat ik gelukkig mocht zijn. Ik was bang.
Bang dat het gevoel dat jij me geeft niet veilig was.
Omdat het zo goed voelt.
Zo goed dat ik het maar alvast saboteerde, voordat het mis zou gaan.
Maar ik snap nu hoe het zit. En ik ben er klaar mee.
Ik wil de rest van m'n leven bewijzen dat ik jouw liefde waard bent.
Als je dat toelaat.
Daar komt weer een wee. Daar komt hij. -Persen, toe maar.
DeLuca wist van niets. Ik zal een verklaring afleggen.
Ik neem alle schuld op me. -Nee, jullie moeten wachten.
Dit moet je horen. -Niet nu.
Ja, wel nu. Ik heb het gedaan. -Niet waar.
Ik heb dat formulier vervalst. -Nee, ik heb het gedaan.
Nee, ik heb het gedaan. -Hou op, Alex. Ik heb het gedaan.
Is dit een grap? Dit is geen spelletje, jullie zijn geen assistenten meer.
Het gaat om een misdrijf. Kap hiermee.
We zijn allemaal schuldig. Ik wist wat Meredith had gedaan.
Ja, ik ook. Alleen DeLuca wist het niet. -Richard, dit meen je niet.
Ben jij hierbij betrokken? -Het spijt me. Ik weet dat het fout was.
Het was een emotioneel besluit, en fout.
Maar we konden het leed van dat gezin niet meer aanzien.
We zijn allemaal schuldig. Wat wil.je nu doen?
Vraag je wat ik wil doen?
Mijn hemel, wat kan ik doen? Je bent ontslagen.
Wie is er ontslagen? -Jullie alle drie.
Jullie zijn allemaal ontslagen.
Rustig maar, kleintje.
Hoe heet ze? -Allison.
Hoe lang ben je weg? -Eventjes maar.
Waar ga je dan heen?
Ik moet iets heel belangrijks gaan regelen.
Maar ik kom weer terug.
Tante Amelia is hier, en tante Maggie en oom Alex.
Kom maar.
Je bent behoorlijk geweldig.
Ik hoor een 'maar' aankomen.
Maar ik heb me te snel op jou gestort.
Te snel na Owen, en het leven dat ik met hem dacht op te bouwen.
Ik was een pleister op de wond. -Dat was je zeker.
Maar ik weet niet of je dat nog bent.
Dus wat zeg je nou eigenlijk?
Dat ik opensta voor nieuwe mogelijkheden.
En daar kun jij bij horen. Als je me nog een beetje de ruimte wilt geven.
Ik heb gewoon wat tijd nodig. Om uit te zoeken wie ik ben, zonder Owen.
Moest je nou in die boom klimmen?
Z'n gezicht doet pijn. En waar is z'n bril? Zo ziet hij niets.
Ik hoorde My Girl, dus heb ik soep voor je gemaakt.
Zware week? -Bedankt, mam.
En wie is je vriend? -Dit is Nico.
Hij is m'n vriendje.
En hij heeft pas echt een zware week.
Dan spreek ik je later wel.
Nico, hou je van kippensoep? Dan is dit voor jou.
Lekker, zeg. -Geniet ervan.
Vada, ik was net naar je op weg. Is alles goed?
Je bent geweldig.
Als er geen duidelijk pad is...
kunnen we alleen de ene voet voor de andere zetten.
Dr. Karev, komt u mee?
Ik hou van je. -En ik van jou.
Het komt wel goed. Ze heeft medicijnen en therapie nodig.
Maar het komt goed.
Hoe weet je dat? -Ze is depressief.
Angstaanjagend en zwaar. Maar behandelbaar.
Ben ik echt ontslagen? -Luister eens.
Ik vind het nog erger dan jij.
We kunnen alleen het juiste doen.
En dat blijven doen.
Wat een stomme actie. Dacht je dat ik je zou bedanken?
Je verknalt je carrière. Je mag niet meer werken.
Wat moest ik dan? Ik werd onderworpen aan een kruisverhoor.
Had ik je moeten verraden? Is dat nobeler?
Als je een relatie met me wilt, moet je wel wat aan zelfbehoud gaan doen.
Laat me m'n eigen rotzooi opruimen en m'n geweten volgen.
Het was fout, maar wat ik wilde rechtzetten was veel fouter.
En daar blijf ik bij.
Zou de rechter dat pikken? -Geen idee.
Hoe dan ook, ik ga mezelf aangeven. -Niet doen.
Luister, het was heel stom van me.
En ik vind het doodeng.
Maar ik hou ook van jou.
In het duister en in de mist...
kunnen we alleen op de tast vooruitkomen.
En erop vertrouwen dat we er op de een of andere manier uit komen.
Vertaling: BTI Studios