NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Zacznij pracować nad lekiem.
Co jest?
- Lea? Co się stało? - Byli tu.
- Kto? - Obcy. A teraz są martwi.
Na pewno jeszcze wrócą. Zaczynajmy.
Rasmus musi odpocząć.
Nie wiemy, jak na to zareaguje.
Wyleczy go.
Jak się czujesz?
Jesteś rozpalona.
Chodź.
Wszystko dobrze?
A jak myślisz?
Idziemy.
Nie rób tego.
Jakiś pieprzony cud.
Pamiętaj, przez co przeszedł. Jest słaby.
Frederik, zrozum, co to znaczy.
Dla całego świata. On nas uratuje.
Rasmus...
Wiem, że nie śpisz i nas słyszysz.
- Tata mówi, że jestem słaby. - Nie jesteś.
Twój tata boi się własnego wynalazku.
Ale to dlatego, że nie wie, że jesteś...
cudem.
Uratujesz całą ludzkość.
Z każdym dniem będziesz coraz silniejszy.
Aż w końcu zrozumiesz swój potencjał.
- Jesteśmy gotowi? - Już niedługo.
Fie sprawdza wyniki, by się upewnić.
Wiesz, jak to zadziała?
Nie na 100 procent.
Chcę tego.
Chcę być normalny.
Wiem, co robię.
A co, jeśli coś pójdzie nie tak?
- Miałam cię chronić. - A może jestem już dorosły?
- Nie umiesz zawiązać sznurowadeł. - Nie, ale nie muszę.
Spadaj.
Może gdybyś przestała wszystko na siebie brać,
mógłbym decydować w końcu sam.
- To przez nią? - Przez kogo?
Serio? Masz mnie za głupią?
Sarah.
Nie.
Spadaj.
Nie potrzebujemy lekarstwa.
Zabije nas.
- Nie jesteś prawdziwy. - Zabijmy ją.
Mamy moc, której ona nie rozumie.
Ma z nami wygrać?
Hej.
Cześć.
- Mogę? - Oczywiście.
Gdzie Martin?
Odszedł.
Patrick też.
Nie wrócą.
To nie twoja wina.
Ci, których tu nie ma...
podjęli taką decyzję.
To oni rozczarowują nas. Pamiętaj o tym.
Oszukała nas, Martin. Nie miałeś wyboru.
Masz wyrzuty sumienia, a to żałosne. Takie są kobiety.
Wkradają ci się do głowy i sikają na szare komórki.
Nie gadajmy o tym.
- Jasne. - Wyjaśnij mi,
jak chcemy wyjąć kapsułki, gdy dotrzemy do Apollonu?
- No... - Nie wiesz?
- Ale... - Słyszałeś, że komuś się udało?
Nie.
Czyli wiemy, dokąd idziemy, ale nie mamy pojęcia, co dalej?
- Trochę tak. - Świetnie.
Doskonały plan.
Staram się grać tym, co mamy.
- Jakiś lepszy pomysł? - Nie.
To wyciągnijmy kapsułki i spieprzajmy stąd.
Masz rację. Masz pieprzoną rację!
I jak?
Faktycznie. Są dwa geny kontrolne.
- I co to znaczy? - Że chyba mamy lek.
Ale?
Rasmus musi wiedzieć, na jakie ryzyko się naraża.
Wie.
A ty?
Rozumiesz, że możesz go stracić, a leczenie jest nieodwracalne?
Fie...
Muszę go zabić, jeśli lek zawiedzie.
Co?
Nie dojdzie do tego. To nasza szansa.
- Ostatnia. - Więc się przyłóżmy.
- Dobra? - Tak.
Cześć.
- Co tu robisz? - Chciałem sprawdzić, co u ciebie.
Wiesz, że robię to wszystko... żebyśmy byli razem.
Jeśli dożyję.
Wybacz.
W porządku.
Zacząłem mieć wizje.
- Widziałem siebie jako dziecko. - OK.
I co ty, jako dziecko, mówisz?
Że nie powinienem brać leku.
Zgadzam się.
Nie rozumiem. Ja tylko chcę, byśmy...
Byli razem?
Rasmus, rozejrzyj się.
Żyjemy w zasranej dziurze.
- Nigdy stąd nie wyjdę. - Nieprawda.
Jeśli ze mną zostaniesz, utkniemy w sterylnym pudełku,
a potem umrę od prostej infekcji.
- Dlaczego tak mówisz? - Bo taka jest prawda!
Nie będzie więcej dobrych dni. I tyle!
Przepraszam.
Nie możesz mnie dotknąć!
Zabawne, co?
Chcesz się pozbyć tego, czego ja potrzebuję.
Niedługo mnie wyleczą.
Może ty w nas nie wierzysz, ale ja tak!
Masz.
Ona chce nas osłabić.
Chce nas zniszczyć.
Wybacz, nie chciałem cię przestraszyć.
W porządku.
Co tam?
Jesteś dziewczyną.
Tak, z tego, co mi wiadomo.
- Mogę cię o coś spytać? - Jak mogę ci pomóc jako dziewczyna?
Co się dzieje?
Chodzi o...
Leę?
Lubisz ją, a ona lubi ciebie.
Tak.
To w czym problem?
Boję się.
- Czego? - Że ją stracę.
To głupie...
Hej.
Nic się jej nie stanie, ale możesz jej powiedzieć, że się boisz.
Ale tobie i Martinowi się nie udało.
- Z nami jest inaczej. - Tak?
Ciągle coś nam stoi na drodze.
Wirus.
Koniec świata.
Myślałam...
że tak miało być.
Że mieliśmy być razem.
- To mi obiecał. - Tak.
Gdyby tu był, co byś mu powiedziała?
Że jest idiotą.
Dobra, Lei powiem coś innego.
To bardzo dobry pomysł.
Dzięki, Simone.
Petra!
Tak?
Jedzenie!
Pełno tu czarnego wirusa. Wywal to.
No już!
Wstawać!
Macie wstać!
Idziecie z nami.
Chodźcie.
Ruchy.
- Idziemy. - Dobra.
Chodź.
Jestem z Apollonu.
Wiem, że niektórzy z was się nas boją,
ale dziś odłóżmy na bok nieporozumienia.
Potrzebuję waszej pomocy.
Widzieliście, że...
wirus, który przyszedł z deszczem,
zabił naszych bliskich.
Wydaje się nie do powstrzymania,
ale niedaleko stąd jest chłopak – klucz do rozwiązania problemu.
Przetrzymywany jest przez złych ludzi, dlatego przed wami stoję.
Potrzebuję waszej pomocy.
Ci, którzy znajdą chłopca...
Ci, którzy nam go przyprowadzą....
dostaną pozwolenie na opuszczenie zony.
Znajdziemy go, dobrze? Znajdziemy.
Pierwsza rzecz, jaką zrobisz po wyjściu z zony?
Znajdę czystą toaletę.
Walnę ogromną kupę i podetrę się czystym papierem, a potem umyję ręce.
- Mydłem. - O tym właśnie mówię.
- Myślę o tym od sześciu miesięcy. - To jasne.
A ty?
Co zrobisz?
Chcę domu.
Żony...
Kogoś, kto mnie zechce.
Pracy.
Raz w życiu pozbierać wszystko do kupy.
Co?
Gdzie jest Patrick?
- Nie mogę być wrażliwy? - Możesz.
Kwiatuszku.
Spadaj.
Patrick.
Co to jest?
Powinniśmy zawiadomić resztę? Żeby temu zaradzili?
Nie, idziemy dalej.
Zaufaj mi.
Ona chce nas zniszczyć.
Uwierz mi.
Lea? Muszę z tobą porozmawiać.
Coś ci najpierw pokażę.
Co to?
Wejdź.
To my.
Wszystko, co zrobiliśmy.
Te dobre rzeczy.
Tu pomagałam ci gotować.
- Słaba byłaś. - Przypaliłam jedzenie.
- Nie jedliśmy trzy dni. - Fakt.
- Ale się nie zezłościłeś. - Nie zrobiłaś tego celowo.
Nie.
A to?
Gdy pomagałam ci znaleźć nowe okulary.
Wciąż je masz.
To w naszych czasach towar deficytowy.
To prawda.
Wiem, że się boisz. Też się boję.
Ale skup się na dobrych wspomnieniach, gdy przyjdzie kryzys. W porządku?
Dobra.
Chodź.
- Kiedy dostanę lek? - Co ty robisz?
- Kiedy dostanę lek? - Jutro.
- To nie może tyle czekać. - Rozumiem...
Nic nie rozumiesz. Ja wariuję!
Nie słuchaj jej.
Ona kłamie.
- Rasmus... - Zróbmy to teraz.
Lek nie jest gotowy.
Chcę go teraz.
Rasmus, przestań! Przestań!
Idź do pokoju.
Dam ci znać.
Jesteśmy zdrowi.
Ona chce nas osłabić.
Chcesz wziąć lek, bo ona ci każe.
Chce, byśmy byli słabi. Tata tak mówił.
Zamknij się!
Niech to się skończy!
Nie!
Rasmus!
Przecież odeszliśmy.
Znajdziemy inną drogę?
Ta jest właściwa.
Tam.
Co jest, kurwa?
Nie podoba mi się to.
Opuszczone miejsce.
Maszyna magnetyczna pewnie jest w piwnicy.
Gotowy?
Działa?
POZIOM -1 OGRANICZONY DOSTĘP
SKAŻONY...
- Powinniśmy... - Cicho.
Chodź.
Co to jest?
Mówili w wideo o laboratorium?
Nie, tylko że magnes jest w piwnicy.
Mówiłam, że nie jest gotowy.
Nie wziął za dużo, wirus wciąż w nim jest.
Dlaczego to zrobił?
Bo nie miałem innego wyboru.
Jak się czujesz?
Dlaczego to zrobiłeś?
Bo...
miałem halucynacje, słyszałem głosy...
Mówiły...
Co?
Co mówiły?
Chce, byśmy byli słabi. Tata tak mówił.
Potrzebujesz mnie.
Co mówiły?
Nie pozbędziemy się wirusa.
Jest częścią mnie.
- Dlaczego tak mówisz? - Bo...
Bo tak się czuje.
Prawda?
Wirus potrzebuje żywiciela, by przetrwać. Dlatego ci to podpowiada.
Ale to kłamstwo. To tylko uczucie.
- Bardzo realne. - Wiem, tak bywa.
Co oni tu robili?
Musimy stąd wiać.
- A jeśli nigdy nie znaleźli maszyny? - Niemożliwe. Musi tu być.
Wątpię.
Powinniśmy stąd odejść.
Cześć.
Hej.
Będziemy gotowe za godzinę. Rasmus też.
Wiem.
Słuchaj...
Nie zabijecie go ani ty, ani lek.
Ale... nie wiem, czy on wciąż tego chce.
Po prostu się boi.
Wiem.
Ja też się boję.
Cud. Dzieło sztuki.
Jesteś przyszłością.
Sarah.
Co się stało?
Podobno chciałeś podać sobie lek.
Tak.
Nie zadziałał?
Nie.
Nie wziąłem pełnej dawki.
A to, co wziąłem, sprawiło, że poczułem, jak się rozpadam.
W środku... Na kawałki.
Ciężko to wyjaśnić, ale mam złe przeczucia.
Bo może to błąd.
Rasmus, jesteśmy do siebie podobni.
Zawsze byłam chora.
Nie pamiętam innego życia. I ty nie pamiętasz tego sprzed wirusa.
Jeśli źle się z tym czujesz, nie rób tego.
Może lepiej wiesz, co robić, niż twoja siostra.
Sarah...
Wirus to część ciebie.
Pomocy!
Martin, tatuaż.
Co jest?
Nie powinniście byli wchodzić.
Kim jesteś?
Hej!
Jeśli tego nie zrobię, wirus zostanie wypuszczony do pokoju
w ciągu...
jednej minuty i 53 sekund.
Co ty, kurwa, robisz?
Hej!
Drzwi!
- Ej, stary! - Jak otworzyć drzwi?
Jak je otworzyć?
Zwiększona dawka, tak.
0,05 miligramów.
Jakiś pojebany!
Powinno wystarczyć.
- Minuta i 20 sekund. - Kurwa!
Natychmiast nas wypuść!
Odsuń się. Na bok!
Kurwa!
Otwieraj drzwi!
Nie mogę, muszę to zatrzymać! On musi żyć.
Dobrze, ale najpierw nas wypuść.
- Otwórz drzwi. - Możecie być zarażeni.
Muszę was przebadać. Nie wypuszczę was.
Spójrz na mnie.
Ej.
Wiesz, czy to działa?
Co?
Próbowałeś już?
Dwadzieścia cztery sekundy. Okaże się.
Dziesięć, dziewięć...
osiem, siedem...
sześć, pięć...
cztery, trzy...
Otwieraj te drzwi!
Patrick, ręka!
Chodź tu!
Wyłaź!
Zamknij drzwi!
- Zadziałało. - Nie.
Typie!
Co to jest za miejsce?
Tu mieliśmy wszystko rozwiązać.
Mieliśmy zwalczyć wirusa, ale ten się nie poddawał.
Chcieliście go zabić?
Nie kontrolujemy go.
Z każdym eksperymentem stawał się bardziej agresywny.
Zabił każdego badanego.
Zniszczy nas.
Widzicie ten bezsens?
Zabijcie mnie.
Nie zniosę tego dłużej.
Zabijcie mnie!
Idź!
Cześć.
Już czas?
Tak.
Niedługo.
Jak Rasmus? Zgadza się na wszystko?
Tak.
OK.
Hej.
Chodź do mnie.
Jesteś silna, Simone.
Odsuń od siebie wątpliwości. Jesteś silna jak byk.
Wierzyłaś w to od początku, to twoja zasługa.
- Nie wiem, czy wierzę. - Ja wiem.
Dopóki tu jesteś, wszystko się uda.
Wiele poświęciłaś, a teraz nas wszystkich uratujesz.
To bardzo duża presja.
Tak, ale wiem, że sobie poradzisz.
- Masz. - Dzięki.
- Wszystko gra? - Tak.
- Nie chcę. - Czego?
Leku.
Mam złe przeczucia. Nie chcę tego robić.
Rozumiem, ale...
Fie mówi, że to tylko przeczucie, ale nie wie, jak to jest.
- Nie chcę tego robić. - Apollon po nas przyjdzie.
Nie boję się ich. Ale obawiam się tego, co zrobię, jeśli...
Nie kontroluję go.
Wycofuję się.
Nic nie powiesz?
Hej.
Robię to dla ciebie.
Kurwa!
Musimy wrócić.
Zanim zaczną go leczyć.
Bo inaczej...
wszyscy umrą.
Hej...
Rasmus...
Spokojnie.
Nie ruszaj się.
- Podamy ci teraz lek. - Nie chcę go.
To się zaraz skończy. Kochanie...
- Simone? - Uspokój się.
- Podają lek? - Tak.
- Rasmus, spokojnie. - Simone...
Nie chcę go!
Wypuść mnie!
Fie.
Nie chcę. Wypuść mnie!
Nie, nie chcę!
Fie, przestań!
Nie! Stój!
Stój! Wezwij Sarah! Nie rób tego!
Simone!
Simone, wyjdź!
Simone!
- Simone... - Spokojnie.
- Nie kontroluję go. - Uspokój się.
Nie kontroluję go!
Simone!
Rasmus...
Simone!
Simone, uciekaj!
Nie.
Tak.
Lea, nie!
Musisz wyjść, Lea. Wyjdź!
Lea, nie...
Nie!
Nie, Lea! Nie!
Nie!