NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dziś moją rodzinkę wam przedstawię
Będziemy od teraz mieszkać razem
- Big Moz - Kochasz mnie?
- Tak - Jestem Cocoa!
Ja jestem Jade i mam gadane
Na każdy temat mam własne zdanie
Mówcie mi Shaka
Nie ma większego debeściaka
Mazzi – to ja
A między wami ja – Ami
Śpiewamy i dobrze się bawimy
To Zjazd rodzinny
Zjazd rodzinny nakręcono przed publicznością w studiu.
Byłaś piękną panną młodą, Buniu.
Dziękuję.
Jebowi kolana drżały z takim klekotem, że ledwo słyszałam przysięgę.
Ciociu, miałaś śliczną suknię ślubną.
Którą? Trzy razy wychodziła za mąż.
Cztery. Za Charliego wyszłam dwa razy.
Dla miłości tracę głowę.
Tracisz głowę dla półgłówków.
A gdzie zdjęcia z twojego ślubu?
Buniu, w którym są albumie?
Komuś dolewkę?
Zależy, czego dolewasz.
Jest dziesiąta rano. Herbaty.
Z prądem?
Tylko jeśli podłączysz kabel.
Nie widzę zdjęć z naszego ślubu.
Chyba spłonęły w pożarze kuchni.
O nie!
Ale mam je na telefonie. Pokażę siostrze Baker.
- Masz je na telefonie? - Otóż ma.
Dobrze.
To ja i Moz w uroczej kapliczce przy bulwarze w Vegas.
Las Vegas.
W Nevadzie.
Wiem, gdzie jest Las Vegas.
Czy to jest czarny sobowtór Elvisa?
Tacy muszą ciężej pracować.
Bo są czarni.
Wiem, że ślub nie był tradycyjny, ale był wyjątkowy.
Nie wiem, co jest wyjątkowego w...
Cocoa...
Mogłaś wziąć ślub przed Królem królów,
ale wybrałaś ślub przed tak zwanym „królem rock and rolla”.
To żenujące. Po prostu żenujące.
Poza tym każdy wie, że prawdziwym królem rock and rolla
był Chuck Berry.
Święte słowa.
Katy Perry ma cienkie warkoczyki?
Już nic nie może być nasze?
Dwa pytania.
Jeden: skąd masz wisiorek? I dwa: dasz mi go?
To mojej babci. Wybacz, siostro, spraw sobie własny.
To nie wisiorek. Mogę?
Widzicie? To medalion.
Kto to jest?
Nie wiem. Pewnie zmarli krewni.
Pasował mi do stroju.
Robić z przodków ozdobę?
Powinnaś się wstydzić.
Wyluzuj, to tylko wisiorek.
Niech ktoś ustawi alarm, bo ta siostra musi się obudzić.
Ja nie śpię!
Zapiekanka. Ja pierwszy!
Nie. Ty drugi.
Wreszcie cię w czymś pokonałem.
Pierścień z Super Bowl... Zapiekanka...
Chyba wygrywam.
Ale pierścienia nie zjesz.
Nie dokuczaj bratu, Daniel.
I czemu masz różowe spodenki?
To jest łosiowy.
„Łososiowy”. Ale to jest różowy.
Skoro mowa o ślubach...
Kto mówi o ślubach?
Jestem za młody, niegotowy.
Nic nie obiecywałem Debrze Sue.
Daniel, siadaj na samotnym tyłku, bo nikt do ciebie nie mówi.
Moz, powinniście z Cocoa odnowić śluby w kościele.
Czemu? Cocoa coś mówiła?
Nie musiała. Dziewczynki marzą o wielkim ślubie.
Nie znam ani jednej,
która chciałaby wziąć ślub przed czarnym Elvisem.
Ale możecie odnowić śluby.
Tym razem mogłyby być romantyczne.
Czemu uważasz, że za pierwszym razem nie były?
A co jest romantycznego w „Ej, chodźmy to zrobić!”?
Co ty robisz?
Nic nie mów.
Tylko słuchaj i patrz.
Chcę podarować ci coś, o czym marzyłaś od dziecka.
Różowe corvette?
Lepiej.
Cocoa,
czy wyjdziesz za mnie... znowu?
Żadnego corvette?
Wstawaj, Moz.
Bunia mówi, że marzysz o ślubie.
I stąd ten błazeński taniec?
Seksowny. To był seksowny taniec.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Podobał mi się nasz ślub.
Ale Bunia mówi...
Czyli znowu robimy to, czego chce Bunia?
Nie. Chyba że chcesz.
Nie.
Odkąd tu mieszkamy,
twoja matka poucza mnie, jak mam wychowywać dzieci,
jak mam gotować, a nawet jak mam się ubierać.
Nie pozwolę unieważnić naszego ślubu.
Cześć, Cocoa.
Cześć, Daniel.
Moz, wiem, że jesteś gaszony, ale kiedy skończysz,
wytańcz smutki w barze Saddleback.
To jeszcze istnieje?
Tak. Ty też przyjdź, Cocoa. Moz stawia.
Chwila,
mogę pożyczyć ten pasek Gucciego?
Nie możesz...
- Już go masz! - Dzięki.
Co...?
Spokojnie, to podróbka.
Co? Kupiłaś mi Smucci?
Moz, mamy dzieci do wykarmienia.
Nie możemy oboje nosić Gucciego.
Egoista.
Co do...
Czy to Folex?
Cocoa!
Bunia.
Odkładałam medalion.
Wiesz, jak niektórzy mówią: „Co moje, to twoje”?
Ja nie jestem jedną z tych osób.
Nie ruszaj moich rzeczy.
Wybacz, to się nie powtórzy.
Oby nie,
bo to bardzo wyjątkowy medalion.
Kto to jest?
I po co ten kompas?
To twoi praprapradziadkowie.
Urodzili się jako niewolnicy, ale uciekli na Północ i zdobyli wolność.
Nie wyobrażam sobie, żeby być czyjąś własnością.
Ja też nie.
Ale ten dom znajduje się na terenie,
który należał kiedyś do tej plantatacji.
Naprawdę? Nie wiedziałam.
Zawołaj braci i siostrę.
Nauczę was trochę o waszej historii.
- Wszystko gra? - Udrożnić drogi oddechowe!
Co im napisałaś?
„Pokój Buni, alarm”.
Ja nie dostałem, ale widząc czarnych w biegu, nie zadaję pytań.
Usiądźcie, dzieci.
Opowiem wam o waszych praprapradziadkach,
Solomonie i Fannie Joe Williamsach.
Czy to długa historia?
Czas się nie liczy, kiedy opowiada się o historii rodziny.
Tak! Uwielbiam długie historie.
Zgłupiałeś?
Kiedy skończy, będzie za późno na koszenie trawy.
- Jesteś geniuszem zła. - Się wie.
Dzieciaki.
To było w 1852 roku,
dziewięć długich lat przed rozpoczęciem wojny secesyjnej.
Plantacja brzoskwiń obejmowała sto akrów żyznej ziemi
rozciągającej się aż po rzekę Chattahoochee.
Właściciel, Randall T. Williams, posiadał 60 niewolników,
którzy przekształcili farmę w dobrze prosperujący biznes.
Ślubuję ci miłość i troskę, Solomonie Williamsie.
Zapomniałaś o posłuszeństwie.
Nie zapomniałam.
Niewolnicy nie mogli brać ślubów, więc urządzali własne ceremonie,
jak choćby skakanie przez miotłę.
Byli szczęśliwi?
Niby jak?
Byli niewolnikami.
Racja.
Właściciel postanowił sprzedać Solomona na daleką plantację, aż w Missisipi.
- Słabo. - To prawda.
- Wspaniała opowieść. - Siadaj.
- Pić mi się chce. - Przełknij ślinę.
- Boję się, Solomonie. - Ja też.
Nie mogę żyć bez ciebie.
A my bez ciebie.
Postanowili uciec na Północ.
To była niebezpieczna podróż, ale Solomon pragnął,
żeby jego dziecko urodziło się wolne.
- Jak im się udało? - Pomogła im kolej podziemna.
Ludzie umieszczali wskazówki we wzorach na narzutach.
Dzięki Bogu!
A nawet zostawiali jedzenie.
Jestem taki głodny.
Rodzynki w sałatce ziemniaczanej?
Abolicjoniści są uroczy.
Zajęło im to ponad dwa miesiące, ale w końcu dotarli do Pensylwanii.
I z Bożą pomocą ich córka, Alice, urodziła się wolna.
Solomon podarował Fannie Joe medalion
i wyjaśnił, że kompas w środku pozwoli im zawsze się odnaleźć.
Medalion jest w naszej rodzinie od 166 lat.
- Jest przepiękny. - I stary.
Tak jak ty... twoja siostra.
Dobry unik.
Ile jest warty?
Jest bezcenny.
Jak vibranium.
Cokolwiek to jest – tak.
Do kogo potem trafił medalion?
Fannie Joe podarowała go córce, Alice,
a Alice oddała swojej córce Francine, siostrze mojej babci.
Francine pracowała w klubie Cotton Club.
Chwila,
potomkowie niewolników nie powinni tak reagować na taki klub.
To było serce renesansu harlemskiego.
Grali tam najlepsi jazzmani.
Czy znała Duke’a Ellingtona?
Tak, byli przyjaciółmi. Ciocia miała anielski głos.
- Jak Lena Horne. - Kto to?
- Taka wcześniejsza Diana Ross. - A to kto?
Czy wy chcecie, żebym zeszła? Taka wcześniejsza Beyoncé.
Cofnijmy się do roku 1928,
zaledwie dwa lata przed Wielkim Kryzysem.
To była era jazzu, chłopczyc i prohibicji.
Siostra waszej praprababci miała 22 lata i była piękna.
Wszyscy mężczyźni marzyli o Francine, ale ona marzyła tylko o menadżerze klubu,
Tommym O’Sullivanie.
Mógłbym cię słuchać całą noc.
Dzięki, Tommy.
Musicie z Tommym uważać.
Ludzie nie lubią mieszania ras.
Masz rację.
Ale chciałabym całemu światu powiedzieć, jak go kocham.
To jest napad!
O nie!
Niezła z ciebie ślicznotka.
Daruj sobie tę gadkę i wynoś się.
Lubisz błyskotki, co? Mogę ci parę kupić.
Zostaw ją.
Jeśli ty ze mną nie pójdziesz,
wezmę to.
To chyba twoje.
Tak jak i ty.
Francine!
Co się z nimi stało?
Nie chcę was zanudzać,
wiem, że macie swoje xboxy, Facetime’y i Instabooki.
Buniu, prosisz się o guza.
Nie możesz opowiadać super historii
o gangsterach i zakazanej miłości bez zakończenia.
W porządku, opowiem wam.
Ale najpierw muszę pójść do łazienki.
Moje przekąski z błonnikiem naprawdę działają.
Myślałam, że idziemy w ładne miejsce.
Tu jest ładnie.
Na podłodze jest siano.
Ale jakie dobre siano!
To nie ekskluzywny klub, ale będzie fajnie.
Debra Sue!
Co ty tu robisz?
- Zaprosił ją, ale udaje, że nie. - Zaprosiłeś mnie.
Serio? Chyba zadzwoniłem niechcący. Ale skoro już jesteś, to jak leci?
Cześć, Debra Sue, miło cię...
Tak, możemy pogadać?
Zwariowałeś?
Przypomniałem sobie, jak było nam dobrze.
Było dobrze, ale skończyło się źle.
Trzydziestoma sześcioma szwami.
Teraz jesteśmy starsi i dojrzalsi.
A wczoraj wygasł zakaz zbliżania się.
To moja nuta!
Widziałem, jak grali ten utwór w Nashville.
Myślałem, że padnę!
Kim jesteś?
Co?
Chodź, misiaczku!
Znów ten krok?
- On się nie starzeje! - Starzeje.
- Chodźmy. - Nie, idź sam.
Na razie popatrzę.
Dobra.
Jesteśmy 15 lat po ślubie
i nie miałam pojęcia, że mój mąż tańczy jak SpongeBob.
Popcorn w moim łóżku?
Powariowałyście, dzieci?
Ten jest słodki.
Trzeba było mówić.
Buniu, powiedz nam. Co z Francine i Tommym?
Pobrali się.
Wielu osobom się to nie podobało,
w tym rodzicom Tommy’ego, ale oni byli szczęśliwi.
Ale nie mieli dzieci.
Dlatego ciocia Francine dała mi medalion na moje 16. urodziny.
- Potrzebujemy dramatyzmu! - I napięcia.
Nie jest ciekawe, jak go dostałam.
Ciekawe jest, jak go odzyskałam.
Urodzona gawędziarka.
Cofnijmy się do 1966 roku.
Malcolm już nie żył, ale wciąż mieliśmy Martina.
To były burzliwe czasy,
ale Columbus, tak jak i dziś, było dobrym miejscem do dorastania.
To był sobotni wieczór,
dwa tygodnie po tym, jak ciocia podarowała mi medalion.
Siedziałam w domu i czytałam Biblię, myśląc o swoich sprawach.
O Boskich sprawach.
Tata zasnął w kuchni.
Świetnie. Chodźmy.
Schody skrzypią. Obudzi się i nas złapie.
Moja żądna wrażeń siostra koniecznie chciała pójść na potańcówkę.
- Maybelle, idziemy na potańcówkę. Chodź! - Skręcimy sobie kark.
Nie zamierzam umrzeć przed pierwszym pocałunkiem.
- Chodź. - Ale...
To była zabawa studentów, więc wszyscy byli od nas starsi.
Czułam się bardzo niezręcznie.
Cześć, Amelia!
Cześć wszystkim!
Pośpiesz się, Maybelle!
Złamałaś mi kostkę.
Do tańca wystarczy ci jedna.
Chodźmy!
Wtedy podszedł do mnie Jebediah.
Zatańczymy?
Co z twoją Biblią?
- A z twoją pracą domową? - Touché.
Wasz dziadek nie umiał tańczyć,
ale był z niego gorący kubek czekolady.
Więcej nie wypiję czekolady.
Świetnie się bawiliśmy,
aż tu nagle...
Maybelle i Amelio Williams.
W tej chwili zabierajcie stąd siedzenia albo nie ręczę za siebie.
Jakby tego było mało, zgubiłam medalion.
Myślałam, że już nigdy nie zobaczę ani jego, ani Jebediaha.
Chodź, to łatwy utwór. Nie bój się.
Jasne, że się boję. Niektórzy tu noszą ostrogi.
Jeden fałszywy krok i wyląduję w szpitalu.
Co? No chodź.
- Będzie fajnie. Chodź. - Dobra.
I obrót.
Świetnie.
Na szczęście myliłam się w kwestii Jebediaha.
Jeb? Co ty tu robisz?
To chyba twoje.
Znalazłeś mój medalion!
Bardzo dziękuję.
Panno Amelio Williams, chcę się o ciebie starać.
- Przyjmiesz mnie? - Nie przyjmie.
Won z mojej werandy.
Twój tata to hejter.
Po prostu myślał, że jestem za młoda.
I oczywiście żaden chłopiec nie był dość dobry dla jego córeczki.
Ale wasz dziadek się nie poddawał.
Dziękuję, uwielbiam czekoladki.
Oby były bez orzechów.
Kura?
I jajka.
Krowy nie było?
Jeb był zakochany i nic nie mogło go powstrzymać.
Nawet mój tata.
Młody człowieku, co pozwoli mi się ciebie pozbyć?
Sosnowa trumna.
Skończysz w takiej, jeśli ją skrzywdzisz,
znieważysz ją...
albo się z nią spóźnisz.
- Rozumiemy się? - Tak, proszę pana.
Amelio!
- Jeb! - Amelia?
Zatrzasnęłaś drzwi?
Rozumiem. Widziałem cię w szlafroku i maseczce.
Koszmar.
- Chłopcze... - Uciekaj!
Kiedy dorosnę, chcę być tobą.
Ja też.
No dobra!
Pokonałaś mnie.
Szacun, Cocoa!
Świetnie się bawię.
Ja też, ale mam złe buty.
To je zdejmij, tak jak ja.
Uwielbiam tę piosenkę. Chodź, Moz!
Serce chce, ale stopy mówią: „Siedź na tyłku”.
Chodź, Cocoa.
Twoją żonkę bolą stopy.
Co to ma być?
Cześć.
- Ja i Daniel... - Nie świruj. Nic się nie dzieje!
Prosisz o drugą szansę i już mnie zdradzasz?
- To mój szwagier. - Nikt cię nie pytał, raszplo.
Jakiś problem?
Ta raszpla nazwała mnie raszplą.
Bo kleisz się do mojego faceta.
- Nie jestem... - Owszem.
Włosy na klacie!
- Owszem, jesteś. - Dobra.
- Ty mnie kochasz. - Kocham.
I tym razem weźmiemy ślub, dobra?
Odczep się!
O mój Boże. Nie wierzę, że podniosła na mnie rękę.
Nikt nigdy na mnie nie podniósł ręki.
- Czas na nas. - Zdecydowanie.
Nie o to chodziło. I idzie ochrona.
Oni też dostaną.
Co?
Nie!
- Postaw mnie! - Daniel, chodź!
- Moz! Postaw mnie! - Zostaw ją!
Ona się budzi! Biegiem!
Ten medalion ma niesamowitą historię.
Dasz mi go kiedyś?
Albo mnie?
- Jestem starsza. - A ja urocza.
Przykro mi,
już go obiecałam waszej cioci Grace.
Ale kiedy przyjdzie czas i będziecie gotowe wziąć ślub,
możecie wziąć udział w innej rodzinnej tradycji.
Skakaniu przez miotłę rodziny Williamsów.
- Tę, co Fannie Joe i Solomon? - Owszem.
Super! Możemy ją zobaczyć?
Chodźcie, pokażę wam.
Czemu wybiegacie przede mną, skoro nie wiecie, gdzie jest?
Co za noc.
Prawie wdałam się w pierwszą bójkę.
I jeszcze jesteś dumna.
Jestem z Rancho Cucamonga. Jesteśmy twardzi.
Wysłałem wam mój nowy numer. Zapiszcie sobie.
- Czemu zmieniłeś? - Widzieliście ją.
Albo to, albo sfingowanie śmierci.
Skąd ona już go ma?
Zapomniałem, jej kuzyn pracuje w telekomunikacji.
Pewnie mnie obserwuje.
Wiecie co?
Wyjeżdżam z miasta.
Gdyby Debra Sue pytała, to znowu umarłem.
Wariat z niego.
Powiedziała uczestniczka bójki?
- Lubisz niegrzeczne dziewczyny. - Jasne.
Dzięki, że dałaś się namówić na taniec.
Nie wiem, czemu miałam wątpliwości.
Z tobą zawsze dobrze się bawię.
Więc trzymaj się mnie.
Jak klej, olbrzymie. Jak klej.
- Chcesz...? - Tak.
- Cześć! - Cześć!
Patrz, miotła rodziny Williamsów!
Co to jest?
Bunia opowiadała nam o rodzinie.
- Nasi prapradziadkowie... - Pominęłaś „pra”.
Fannie Joe i Solomon skakali przez tę miotłę.
- Niesamowite, że ją macie. - Wiem.
Muzeum prosiło, żebym ją przekazała,
ale jej miejsce jest w rodzinie.
A skąd te kolorowe wstążki?
Każda para wiąże wstążkę w kolorach ślubu.
Fajna sprawa.
Koralowa jest moja.
A która jest wasza?
My żadnej nie mamy.
Dlaczego?
Uciekliśmy razem, więc tego nie robiliśmy, choć teraz żałuję.
Próbowałam wam powiedzieć, ale mnie nikt nie słucha.
Moz, nie każda dziewczynka marzy o wielkim ślubie w kościele,
ale...
Jeśli tego chcesz...
Nie ruszać się, mama zgubiła zęby!
Nie.
Mosesie Deuteronomy McKellanie...
ożenisz się ze mną znowu?
Powiedz „tak”!
Tak!
Fannie Joe i Solomon pewnie się uśmiechają.
Jestem tego pewna.
Za młodzi, co?
- Będzie wiele planowania. - Oj, tak.
ODCINEK DEDYKOWANY WIELEBNEJ SHIRLEY JORDAN
Napisy: Juliusz P. Braun