Dr. Milton, bent u dat?
O, dag, Victor.
Wat doet u hier zo laat nog?
Ik ben m'n agenda kwijt. Ik heb alleen hier nog niet gezocht.
Gebruik uw gsm. -Pardon?
Als agenda. Nu ja, zo doe ik het. Heel praktisch.
Oké. Maar mag ik even in de spreekkamer kijken?
Zeker. Als u maar niks steelt. -Bedankt, Victor.
Weten we allemaal wat we moeten doen?
Jamie? -Ja?
Wat is jouw taak? -Rijden.
Maar als we er zijn?
De deur. -Juist. En wat nog meer?
Het busje laden? -Zo eenvoudig is het.
Oké, we zijn er. Bedek jullie gezicht.
Jezus. -Shit.
Binnen twee minuten weg. Vooruit, opschieten.
Zet deze in het busje. Nu.
Vooruit, opschieten.
Kom op, vlug. -Vooruit.
Ja, dat weet ik. Dat is mooi.
Dat is geweldig. Nee, niet aan je moeder vragen.
Je weet wat ze... Shit, ik moet ophangen. Sorry.
Ik hou van je. Nee, ik vergeet 't niet.
Wat doe jij nu? -M'n vriendin belde.
Je vriendin? -Ja, ze is zwanger. Ze wou dat ik...
Allemachtig, dat meen je niet. Vooruit.
Sorry, Sebastian. -Nu.
De deur.
Verdomme, dit is toch niet waar. Wat nu, Sebastian?
Idioot. -Het spijt me.
Stomme klungel. -Het spijt me, Sebastian.
Sorry, jongens.
Wat nu?
Dr. Milton? Ik dacht er net aan dat ik niks over uw verlies gezegd heb.
Dat geeft niet.
Hoe is het met u? -Het gaat wel.
Komt u binnenkort terug? -Voorlopig niet, denk ik.
Gecondoleerd. -Dank je, Victor.
Aardig van je.
O, hebt u uw agenda nog gevonden?
Nee, helaas niet.
Gebruik uw gsm. We leven in de 21 e eeuw.
Dat zal ik doen.
Het is vaak duidelijk te zien dat iemand schuldig is.
Niet altijd. -Meestal wel.
Hoe dan? -Zweten, bijvoorbeeld.
Stotteren of een zenuwachtige intonatie.
Maar niet altijd. -Daarom zeg ik ook: meestal.
Daar komt iemand aan.
Goeiemorgen, mevrouw. Hebt u misschien uw rijbewijs bij u?
Jazeker.
Waar gaat u heen? -Shepherd's Bush.
Ik ben bij m'n vader in Ealing geweest.
Om vijf uur 's nachts? -Hij heeft beginnende dementie.
Juist, ja. Dat spijt me.
Wat is er aan de hand? -Maak u geen zorgen.
Goeie reis, verder.
Zie je? En de onschuldigen zijn meestal rustiger.
Niet altijd. -Behulpzamer.
En nogmaals: ik zei niet altijd, Jim. Ik zei meestal.
Ik moet even pissen.
Verdorie.
Morgen, meneer. Hebt u misschien uw rijbewijs bij u?
M'n rijbewijs? -Ja.
Eh, nee. Helaas niet.
Maar als het belangrijk is, kan ik 't misschien morgen bij u langs brengen?
Bill? -Ja?
Kun je even komen? -Naar het politiebureau of zo?
Mag ik vragen waarom u zo vroeg op pad bent?
Een noodgeval. M'n hond is weggelopen.
Ik rij al de hele nacht rond om hem te zoeken.
Juist. En hoe heet hij? -Pardon?
Uw hond. -O. Lassie.
Lassie?
Wilt u even uitstappen? Bill. -Ja, ja, ik kom eraan.
Wilt u even uitstappen? -Ik moet weg.
Eerst even praten. -M'n hond...
Genoeg over die hond. U moet nu uitstappen en...
Wacht. -Ga weg.
Nee, u moet stoppen.
Stoppen, verdomme.
Bill.
Wie een ramp overleefd heeft...
moet onthouden: hoe goed we ons ook voorbereid hebben...
twee belangrijke zaken hebben we eenvoudigweg niet in de hand.
Ten eerste: toeval.
Hoe kunnen we ons voorbereiden op wat onmogelijk te voorspellen is?
Ten tweede: de feilbaarheid van de mens.
In de kern zijn wij een fundamenteel irrationele soort...
geneigd emotioneel te reageren, wat niet altijd verstandig is.
Verdorie.
Lee? -Ja.
Lee, ik heb een schotwond. -Wat zeg je?
Ik ben in m'n maag geschoten. Overal is bloed.
Waar heb je het over? Waar ben je? -Ik ben bang, Lee.
Ja, maar waar ben je? Je moet me vertellen waar je bent.
Bij de oude fabriek. -Ja.
Achter het gebouw. -Oké, goed. Shit.
Verdomme.
Daniel. Sorry. -Anna. Fijn om je te zijn.
Ik ben ook blij dat ik jou zie.
Hoe gaat het? -Goed.
Je ziet er moe uit. -Vind je?
Een beetje.
Hoe gaat het met Jack? -Goed. Ja, goed.
Hij had vanmorgen een projectvergadering in Manchester.
Dus hij kon niet komen. Ik moet hem verontschuldigen.
Hé. Dag, jongens. -Dag, Daniel.
Hoe gaat het? -Goed.
Bedankt dat jullie dit geregeld hebben. Goed idee, een herdenking.
Ze heeft het verdiend. -Absoluut. Barry...
Zullen we dan maar?
Jamie?
Shit. -Ja, ik weet het.
Ik weet dat iedereen hier van Beth hield.
Maar ik vermoed dat velen van jullie teleurstelling of boosheid voelen...
jegens haar, over de manier waarop ze is gegaan.
Maar m'n vrouw was een zeer trotse vrouw.
Heel vastberaden en onafhankelijk.
En toen ze uiteindelijk geen hoop meer had...
nam zijzelf het besluit...
egoïstisch, misschien, ik weet het niet...
om haar trots en onafhankelijkheid te behouden.
Zelfs bij 't afscheid van dit leven.
En ik weet niet of dat goed of slecht was.
Ik weet alleen: zo was Beth.
Hallo, pap. -Hoe gaat het?
Wel goed. -Mooie toespraak, Daniel.
Dank je, Adam. -Het was echt een mooie toespraak.
Dank je, lieverd.
Wel, vertel eens? -Wat bedoel je?
Waarom ontloop je me? -Ontloop ik jou?
Ja. -Ik ontloop je niet.
We hebben een week geleden nog gepraat.
Dat was twee weken geleden.
En daarna heb ik je al een paar keer gebeld.
Je hebt gelijk. Sorry. -Nee, ik maak me zorgen om je, pa.
Zullen we dan nu echt afspreken om elkaar te zien?
Ja? Lunchen of zo? Dan kunnen we bijpraten.
Neem maar op. Nee, ga je gang. Geeft niet.
Ik wacht daar wel even.
Wat is er? -Daniel, je moet me helpen.
Waarmee? Weet je waar ik ben? -Bij dat gedoe van je vrouw. Sorry.
Maar hoor je dat? Dat is een man met een kogel in z'n maag.
Een kogel? -Ja, en hij bloedt als een rund.
Je moet hem helpen. -Ga naar het ziekenhuis.
Dat kan niet. -Waarom niet?
Ik ben onderweg naar de kliniek. -Nee, niet doen.
Het kan niet anders. -Jawel.
Hij gaat dood als jij hem niet helpt. Ik moet ophangen.
Je mag niet met hem... Verdomme.
Het beste. -Dag.
Daniel, gaat het? -Ja, hoor. Zeg...
Het spijt me, maar ik moet gaan.
Werk. -Weer in het ziekenhuis?
Nee, ik heb een nieuwe baan. -Zo?
Slechte timing, maar het is een noodgeval. Het spijt me, schat.
Wat is er aan de hand? -Dat vertel ik later.
Ik bel je nog om af te spreken, goed? Dat beloof ik.
Het spijt me ontzettend. Het was een mooie plechtigheid.
Goed dat hij weer aan 't werk is.
Het komt goed, Jamie. Rustig maar. Wakker blijven.
Sorry, Daniel. -Ga opzij.
Welke bloedgroep heeft hij? -Geen idee.
Haal O-negatief uit de koelkast. -O-negatief.
Ik kan geen...
Hier. -Is dat alles?
Kijk of er meer is.
Ik denk het niet. -Er moet nog een zakje zijn.
O, mooi zo.
De zakjes hangen.
Zou hij... O, man. -Stil.
Ik moet z'n milt verwijderen. -Waarom?
Omdat er een kogel in zit. Anders gaat hij dood.
Hou vast. -Waarom?
Om de incisie open te houden. -Wat?
De incisie. Pak aan. Duw ze erin.
In de incisie? -Ja.
Voorzichtig. Zo openhouden dat m'n handen erdoor kunnen.
Goed zo. -Verdomme.
Gaat het?
Ga je niet overgeven of zo? -Nee. Nee, het lukt wel.
Goed.
Is hij dat?
Dat is hem. -Oké.
Lee, concentreer je. We zijn nog niet klaar.
Geef me die even aan.
Mam.
Is het een zwijnenstal? -Nee, echt niet.
Weet je het zeker? -Ja. Kom maar eens kijken.
Misschien doe ik dat wel. Maar ik bel niet, ik kom onverwacht.
Liever niet.
Wil je nog steeds doorgaan met die studie?
Daar gaan we weer. -Ik vraag 't maar.
Ja, ik hou van dat vakgebied. -Veranderen kan altijd.
Sorry, even naar het toilet.
Laat haar toch. -Ik plaag maar wat.
Nu ja, plagen...
Ze zal nooit de kost kunnen verdienen.
Maar je hoort wat ze zegt. -Ze houdt van wat ze doet.
En ze is een volwassen vrouw.
Ze mag slagen of mislukken zoals ze zelf wil.
Het wordt er niet makkelijker op.
Nee, dat is zo.
Ik hou van je, Daniel.
Waarom zeg je dat nu ineens?
Geen idee.
Ik hou ook van jou.
En 't spijt me dat ik de laatste tijd steeds met andere dingen bezig was.
Nee... -Nee, echt.
En ik heb spijt dat ik daarom... -Zo kwaad was?
Geef me een kus.
Jezus, nee, hè. -Je verpest ons moment.
Jullie hadden tenminste geen ruzie.
Nee, het was juist heel leuk. Ik heb zelfs m'n excuses aangeboden.
Waarvoor? -Altijd werken, tot 's avonds laat.
Wat zei hij toen? -Hij bood ook z'n excuses aan.
Dat is toch goed? -Ja.
Fijn dat de situatie nu wat minder gespannen is.
En? -De motorcellen gaan nog steeds dood.
Maar het gaat nu veel langzamer. -En dat is weer X331?
Ik denk niet dat we een effectievere verbinding vinden.
Spannend.
Goed, eh... Zullen we van nu af aan...
Het is Eleanor. -Wat heb je gedaan?
Je hebt ook geld voor het Progeria- onderzoek overgeheveld...
naar het Lancaster-onderzoek. -Ja, is dat goed?
Daar maken we vorderingen mee.
Prima, maar je moet James een specificatie geven van je overuren.
Natuurlijk.
Zo gauw mogelijk, want hij valt mij ermee lastig.
Ja, dat weet ik. Komt goed. -Oké.
Dat was het? -Ja.
En hoe gaat het verder? -Prima.
Mooi. Bedankt hiervoor. -Graag gedaan.
Tot ziens. -Dag.
vier arrestaties bij beroving van depot
nog één dader voortvluchtig
de beroving vond vanmorgen vroeg plaats in Zuid-Londen
Kon hij daarom niet naar het ziekenhuis?
Wat? -Omdat je wist wat hij gedaan had?
Ben je gek? Nee. -Dus je wist het niet?
Nu pas. Hij zei alleen: geen ziekenhuis.
Maar je wist dat het iets onwettigs was.
Misschien had ik iets kunnen vermoeden.
Maar zoiets had ik niet verwacht. -Hoe wist hij van mijn bestaan?
Wist hij niet. -Waarom belde hij jou dan?
Hij weet dat ik toegang heb tot bepaalde zaken...
waaronder mensen als jij, neem ik aan. Rustig maar.
Hoelang ken je hem al? -Jaren.
Hij logeerde vroeger wel bij ons. -Waarom?
Z'n moeder was een junkie. Hoezo?
Omdat het belangrijk is dat deze plaats geheim blijft.
Wat had ik dan moeten doen? Hij belt en zegt dat hij doodbloedt.
Naar het ziekenhuis gaan. -Dan was hij gepakt.
Wat kan jou dat schelen? -Hij is m'n vriend, zei ik toch.
Goed.
Ik heb nog werk te doen.
Werk? -Ja.
Ga je niet terug naar dat gedoe?
Jij moet bedenken wat we met hem gaan doen.
Hij kan hier niet blijven, begrijp je?
Ja. -Mooi zo.
Ik kan niet bevatten dat ze dood is. -Ja, ik weet het.
Niemand kan dat.
Het spijt me dat ik niet langer kon blijven.
Dat geeft niet. Je was er, daar gaat het om.
Natuurlijk. -En jammer dat Daniel weg is.
We herdenken Beth. Daar gaat het om. Ja, toch?
Ja, zo is het.
Rustig. -Waar is het geld?
Waar is het geld? -Welk geld?
Je moet...
Hallo?
Hallo, is daar iemand?
Dr. Milton?
Hallo. -Wat is er gebeurd?
Ze zakte in elkaar. -Wat nog meer?
Meer weet ik niet. Ze zijn nu allerlei onderzoeken aan het doen.
Dr. Milton? -Ja?
Dr. Copefield. -Wat is er aan de hand?
Het spijt me, maar de ziekte van uw vrouw heeft uiteindelijk...
Wat zegt u? Welke ziekte?
De ziekte van Lancaster. -Wat zegt u?
Die heeft ze niet. -Toch wel.
Echt niet, wat er ook uit 't onderzoek gekomen is.
Ze heeft het me zelf verteld.
Heeft ze het u verteld? -Ja. Toen ze binnengebracht werd.
Ze had het al bijna een jaar, zei ze. Wist u dat niet?
Ik wou niet dat jij eronder zou lijden, of Eve.
M'n ouders.
Eigenlijk dacht ik dat ik de ziekte voor zou zijn.
Waarmee? -Dat ik 'n behandeling zou ontdekken.
Dat duurde toch nog maanden? Ik had voor je gezorgd.
Dat was niet nodig. -Ik had je geholpen.
Hoe dan? -Met je onderzoek.
Dat had niet gekund. Jij bent geen onderzoeker.
Vroeger wel. -Eén week.
Anderhalf jaar. -Hoeveel decennia is dat geleden?
Ik had vaker bij je kunnen zijn, meer aandacht aan je kunnen besteden.
Ja. Het spijt me.
En nu? -Ik ben nog niet verslagen.
Ik heb nog wat tijd. Er is niks veranderd, alleen de deadline.
Ik wil je helpen. -O, Daniel.
Ik haal koffie voor je. Ik maak je bunsenbranders schoon.
Denk je dat ik een grapje maak?
Ja, jij bent gek.
O, lieverd. Kom hier. -Waarom lachen jullie?
Het is wel goed, schat. Het is goed.
Het komt allemaal goed.
Het komt goed.
Verdomme. Daniel? Daniel.
Wat is er?
De hechtingen zijn gescheurd toen hij viel. Haal wat...
O, shit. -Wat is er?
Het is op. -Wat is op?
Het bloed, O-negatief. -Verdomme.
En nu? -Ik moet nadenken.
Daniel, wat doen we nu? -Laat me nadenken.
Hallo. -Hallo. Waar ben je?
Ik ga terug naar m'n werk. Waar ben jij?
Kun je iets voor me doen? -Natuurlijk. Wat?
Kun je naar metrostation Temple komen?
Waarom? -Ik heb je hulp nodig.
Daniel... -Het...
Het gaat om leven en dood. -Leven en dood?
Dit is serieus. -Wacht even.
Kunt u me afzetten bij metrostation Temple?
Dank u. Waar spreken we af, bij de ingang?
Nee, op perron west. -Op het perron?
Goed.
Maar ik ben er niet. -Hoe bedoel je?
Je treft mij daar niet. -Nu snap ik het niet meer.
Wie tref ik daar dan?
Ben jij Anna? Deze kant op. Vlug.
Meen je dat nu? -Ja.
Waar gaan we heen? -Dat zie je wel.
Dat zie ik wel? Hoe bedoel je?
Waar is hij?
Daar. Het is niet ver meer.
Dit slaat nergens op. -Kom mee.
Het was toch niet ver meer? -Opschieten.
Wat moet dit voorstellen?
Anna. -Daniel?
Wat is dit? -Ik heb 'n transfusie van je nodig.
Bloedtransfusie? -Ja. Daar ligt 'n jongen.
Is dit een grap? Ik geef m'n bloed niet aan jou.
Ik weet niet eens welke bloedgroep ik heb.
Je bent onder de grond. -Dat zie ik. Wat voer je hier uit?
Vertel ik later. -Nee, nu.
Geen tijd. -Maar je wilt m'n bloed.
Doe nu wat hij zegt, verdomme.
Lee...
Wat mankeert jou?
Anna. -Hoe kom ik hieruit?
En wie mag jij zijn? -Niemand, George.
Schending van m'n privacy. -Sorry.
Wat is dit hier?
Er ligt 'n man op sterven. Hij heeft 'n universele donor nodig.
Hij heeft jou nodig, jouw bloed. -Dat geef ik niet.
Alsjeblieft. -Nee. Ik bel de politie als je...
Wat is dat? Chloroform of zo?
Ja. -Dat meen je niet.
Het spijt me ontzettend.
Het is moeilijk te accepteren.
Te bedenken dat ze het al die tijd wist...
terwijl wij ons uitleefden. -Deden we dat?
Niet dan?
Ja, ik denk het wel.
We zien elkaar zeker een tijdje niet?
Nee, ik denk het niet. -Goed.
Dat lijkt me passend in dit geval.
Heb je spijt van ons? -Nee.
Ja.
Ik weet het niet. -Ik ook niet.
Nee, geen spijt.
Geen spijt.
Ik ook niet.
Het is een privékliniek. -Oké. Ja, ik snap het.
Er is een slachtoffer van een ongeval binnengekomen.
Wat was het? -Het ongeluk?
Een auto-ongeluk. Er was 'n probleem met de chirurg die dienst had.
Echt? -Ik moest wel gaan.
Had je niet nee kunnen zeggen? -Had je dat liever gehad?
Nee, ik denk het niet.
Hoe ging het verder?
Ik miste je, maar het was fijn om oma en opa te zien.
Zoals gezegd, we moeten maar eens lunchen, dan kunnen we...
praten over...
Waarom je de laatste tijd zo ontwijkend bent?
Ja, onder andere.
Ik zal erover nadenken. -Dat is goed.
Heeft hij het overleefd? -Wie?
Degene van het ongeluk.
Dat moeten we afwachten.
We zijn voorzichtig optimistisch.
Dag, schat. -Dag, pa.
Wat zijn dat? -Kijk maar eens.
Wat is dit? -Had hij verstopt waar ik hem vond.
Zo'n 2 miljoen, zo te zien. -Waarom heb je het meegenomen?
We kunnen het wel gebruiken. -Waarvoor?
Ik weet niet, voor... -Allemachtig.
Ik snap dat je je vriend wilt redden, maar dit is iets anders.
Hoezo? -Als ze dit vinden, zijn we erbij.
Sowieso als ze zien wat we hier doen. -Dit is iets anders.
Het is gewoon anders. -Hoezo?
Dit hadden we niet afgesproken. Dit is gestolen.
De politie is op zoek naar dit geld. Het is 2 miljoen, verdomme.
Ben je nu echt zo stom... -Zeg dat niet.
Waarom heb ik me hier ooit mee ingelaten?
Dat was omdat je mij nodig had. Ja? Wacht even.
We profiteren hier allebei van. -Ja, maar...
Als we ermee stoppen, heb jij meer te verliezen dan ik. Of heb ik 't mis?
Maar... -Niks maar. Heb ik het mis?
Nee. -Denk daaraan...
als je me weer uitscheldt. -Uitscheldt?
Je noemde me stom.
Ik kan een eind maken aan deze stomme regeling wanneer je maar wilt.
Goed, het...
Het spijt me.
Ik ga het niet uitgeven, als je daar bang voor bent.
Ik dacht alleen: beter hier dan ergens anders.
Goed dan.
Blijf je hier vannacht?
Ja, ik wil...
wat dingen afmaken waar ik mee bezig was.
Hoe gaat het allemaal?
Langzaam.
Oké, dan zal ik die tassen wegzetten.
Blijf jij ook? -Ja, natuurlijk.
Ik woon hier praktisch. Ik kom nauwelijks meer thuis.
Tot straks. -Ja.
Tot straks.