NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
Jaka piosenka leciała?
- Kiedy? - Gdy to się stało.
„Kiss the Devil".
Największy hit.
Czekaliśmy na nią.
Chyba mieli zamiar...
zaatakować, gdy pochłonie nas muzyka.
Stała pani pod sceną, gdy wszystko się zaczęło?
- Nie. - Jak to?
Po prostu.
Ponoć stała pani pod sceną.
Ale nie wtedy.
Byłam przy barze podczas tego kawałka.
Chcemy usłyszeć, co dokładnie się wydarzyło.
Kupiłam nam piwo i powoli wracałam do Alexa,
przedzierałam się przez tańczących ludzi.
Wszyscy byli podekscytowani.
Nagle usłyszeliśmy huk,
jakby wokół strzelały petardy.
Piosenka się urwała,
zespół przestał grać.
Zapadła grobowa cisza.
Potem...
znowu usłyszeliśmy te same odgłosy.
Ogarnął nas strach.
Jedni padali na podłogę,
inni krzyczeli, próbowali uciekać.
Proponuję przerwę.
Pani też upadła?
Tak.
Doszłabym do Alexa,
ale rzuciłam się na podłogę jak reszta ludzi.
Wtedy właśnie...
zauważyłam, że Alex już leżał na ziemi.
Obok pani?
- Twarzą do dołu? - Tak.
Był już martwy?
Skąd ta pewność?
- Krwawił? - Chwila.
- Nie oddychał? - Wystarczy!
Jak mogła go widzieć? Światła zgasły.
Ale tylko na moment. Po chwili znów się zapaliły.
To, co ujrzeliśmy, było przerażające...
Wiem, że ciężko jest o tym mówić.
Nasi znajomi też stracili wtedy przyjaciół.
Agencja terrorystyczna przesłuchiwała już moją klientkę.
Wiemy.
Musimy jednak zrobić to ponownie.
Alex został postrzelony na samym początku?
Widziała pani oprawców?
Ilu ich było?
Chyba trzech, może czterech.
Więc ilu dokładnie?
Trzech.
Mieli karabiny maszynowe. Chodzili i sprawdzali,
czy ktoś się nie rusza.
Nagle zadzwonił czyjś telefon.
Znowu rozległ się huk.
Zaczęli strzelać w nas na oślep, nie chcieli...
żebyśmy wezwali pomoc.
Udawała pani martwą?
Nie miałam wyboru.
W pewnym momencie
jeden z nich się ruszył
i zatrzymał tuż obok mnie.
Wtedy...
zacisnęłam oczy, a on poszedł sobie dalej.
Widuję go w koszmarach.
Stoi tuż obok i strzela do mnie
na dźwięk mojego telefonu.
Zdołała pani uciec.
Gdyby nie to, byłabym teraz z Alexem.
Upadła pani na podłogę. Co się potem stało?
Zapadła głęboka cisza.
Widziałam Alexa, leżał tuż obok.
W powietrzu unosił się dziwny zapach.
Czułam krew i proch strzelniczy.
Zauważyłam, że jestem mokra.
Może przez rozlane piwo, może zsikałam się ze strachu.
Narażasz ją na ogromny stres.
Normalna procedura.
To gruba przesada.
Chcecie więcej szczegółów?
Jak udało się pani wydostać?
Między seriami strzałów usłyszeliśmy...
trzask metalu.
Musieli przeładowywać broń.
Ludzie leżący przede mną wstali i pobiegli w stronę wyjścia.
Ruszyłam za nimi.
Nie pamiętam, jak udało mi się wyjść.
- Zapomniała pani o swoim chłopaku? - To insynuacje.
Gdyby moja żona tam leżała, nie opuściłbym jej.
Którędy wyszliście?
Drzwiami przy scenie.
Po prawej?
Po lewej, tuż za zasłoną.
Prowadzą do Pasażu Amelot.
Biegliśmy przed siebie...
ile sił w nogach.
Pamiętam, jak ktoś kurczowo trzymał się parapetu.
Dziewczyna, która biegła przede mną, spojrzała nagle za siebie,
uderzyła w słup i upadła.
Pomogła jej pani?
Nie.
Biegłam tak szybko, jak szalona,
i cały czas myślałam o Aleksie.
Zauważyłam go, gdy weszłam do klubu.
Poszłam najpierw do baru kupić piwo.
On czekał na mnie pod sceną.
Stał tam...
i kołysał głową w rytm muzyki,
jakby dobrze się bawił.
Nie znosił tego zespołu,
słuchał innej muzyki.
Był ilustratorem.
Razem z przyjacielem Léonardem
chcieli wydać własną powieść graficzną.
Nikt już nie pozna jego twórczości.
Namówiłam go na ten koncert.
Teraz jestem na siebie wściekła.
Gdyby nie był tak uprzejmy i miły,
nadal by żył.
Czy to wam wystarczy?
Skończyliście?
Związek Wsparcia dla Ofiar Przemocy i moja klientka
współpracują z wami. Czego jeszcze chcecie?
- To twoja praca. - Nie chodzi o pieniądze.
Ledwo wychodzę na zero.
Sensowni z was ludzie.
Kończmy to.
Chyba że nadal macie jakieś podejrzenia.
Wróćmy do chwili, gdy leżała pani na ziemi
w klubie obok Alexa.
Ile czasu minęło
od oddania strzału, zanim się pani podniosła?
Nie wiem, minuta?
Jedna?
Może półtorej.
A może dwie?
Powtórzy to pani do mikrofonu?
- Niecałe dwie minuty. - Dobrze.
Na górze byli ludzie?
Słucham?
Leżała pani na ziemi, widziała oprawców, więc pewnie też i balkon.
Niekoniecznie.
Ktoś był na górze?
Spanikowani ludzie, jak wszędzie wtedy.
Jakieś szczegóły?
- Słucham? - Co robili w panice?
Uciekli przez okno w dachu, nie widziała ich pani?
O czym pan mówi, jakie okno?
Tam nie ma okna.
Ukryli się na poddaszu, weszli tam przez loże,
wszyscy to wiedzą.
Pańskie imię?
Omar.
Pański kolega wie, że jestem ofiarą?
Tak nas określono.
Wiem o tym.
Porozmawiajmy o oprawcach.
Mówi pani, że było ich trzech.
Mieli kominiarki?
Nie.
Wyglądali na wysokich, grubych...
- Może... - Byli zwyczajni.
Zwyczajni?
Właśnie.
Mam powtórzyć?
Inni poszkodowani
widzieli postawne sylwetki.
Nie pamiętam już.
Słusznie im się wydawało,
bo terroryści nosili pasy szahida.
To niedorzeczne, o co wam chodzi?
Ktoś złożył donos na twoją klientkę.
- Uważaj na słowa. - Uważam.
- Pamiętaj, co przeszła. - W tym problem,
że nie przeszła. Nie było jej wtedy w klubie.
Dlatego ją wezwaliśmy,
by powiedziała prawdę.
Dobrze.
Jest postęp.
Jak tam u was?
Ubaw po pachy!
Nie wiem, czemu Audrey dostała tę robotę.
Nie ma się z czego cieszyć.
Czemu męczymy tę biedną dziewczynę?
To strategia Audrey.
Mocno przesadza.
Ktoś złożył na nią donos.
Jeśli się mylił, bekniemy za to.
Audrey beknie, nie my.
Jedyny plus tej sytuacji.
Jest zły, że nie kieruje zespołem.
Serio?
Przesłuchanie wznowiono
o godzinie 14.28.
Skład nie uległ zmianie.
Moja klientka dość przeszła.
- Mogę użyć tabletu? - To rzadki zwyczaj.
Tak czy nie?
Niektórzy świadkowie robili zdjęcia,
na pewno macie je w aktach.
To Pasaż Amelot.
Zdjęcia są rozmazane,
były robione w popłochu.
Jeśli się dobrze przyjrzymy...
Tutaj.
Widzicie, byłam tam.
Do mikrofonu.
Jest pani na zdjęciu.
Należą mi się przeprosiny.
Była pani w klubie?
To zdjęcie tego nie dowodzi.
- Zdjęcie przedstawia klub. - Pasaż Amelot.
Przy którym jest klub, była tam!
Przed klubem, nie w środku.
Czemu mi to robicie?
Ile jeszcze mam znieść? To jakiś zakład?
Czy na zdjęciu znajduje się pani w klubie?
Proste pytanie, tak czy nie?
- Nie. - Nie!
Dziękuję.
Czemu na jednym ze zdjęć Alex wchodzi do klubu sam?
Dotarł tam pierwszy.
- Nie mógł zaczekać? - Mógł,
ale miał nam zająć miejsce pod sceną.
Nie chcemy pani ranić. Ktoś twierdzi,
że nie mówi pani prawdy.
Kto?
- Proszę... - Kim jest ten człowiek? Znam go?
Spokojnie.
Wielu ludzi kłamało, żeby dostać odszkodowanie.
Potępiła ich pani na Twitterze.
Mamy dobre zamiary.
Musimy jedynie ustalić, czy nasz świadek ma rację.
Chcemy poznać prawdę,
więc współpracujmy.
Już wróciłaś?
Nic ci nie umknie.
Nie mogłam wytrzymać w domu,
więc przyszłam.
Aż tak nudne wiedziesz życie?
Wystarczy jeden dowód,
który potwierdzi pani słowa.
A macie dowód, który im zaprzecza?
Proszę zrozumieć, chcemy to wyjaśnić...
O co chodzi?
Tłumaczę wam, że tam byłam.
Śledzę ją na Instagramie, ma tysiące fanów.
Udziela wsparcia ofiarom przemocy.
To twardzielka, przeżyła atak.
Rzekomo.
Wie pani, ile środków przekazano
na odszkodowania dla ofiar ataku?
- Nie. - 300 milionów.
Pani też coś dostała.
W sumie 28 tysięcy euro.
- Na co poszły? - To nie ma związku.
Wręcz przeciwnie.
Coś panu powiem.
Gdy dostałam tę przeklętą forsę, nie miałam pojęcia,
co zrobić.
Czemu właściwie mi ją przyznano?
Bo mój chłopak został brutalnie zabity?
Bo zmarł, leżąc w kałuży krwi?
Nadal ją pani ma?
Tak?
Mamy dostęp do pani wyciągów.
Wydałam ją.
Zadowoleni?
Kupiłam wszystko i nic.
Ciuchy, wakacje,
na które pojechałam z jego matką.
Chciałyśmy zapomnieć.
To jednak nie rozwiązało naszych problemów.
Byłyśmy tam razem, ale czułyśmy się samotne.
Kiedy wróciłam do domu,
spojrzałam na życie inaczej.
Nie chciałam już wymazać tych wspomnień,
pragnęłam dzięki nim pomóc innym.
Dlatego założyłam bloga.
Piszę o swoim życiu, chcę poskładać je na nowo.
Na pewno czytaliście moje wpisy.
Jeśli miałabym was okłamywać,
czemu porywałabym się na to wszystko?!
Myślicie, że zmyślam?
Tego wciąż nie wiemy, choć chcemy wiedzieć.
Jeśli kłamie, robi to doskonale.
Bo zawsze ma odpowiedź?
Bo trudno jest udawać takie uczucia.
Proszę o odpowiedź.
Żadna z ofiar nie pamięta, żeby pani tam była.
Też nikogo nie kojarzę.
- Nie? - Nie.
- Absolutnie nikogo? - Alexa.
Oprócz niego.
To był koncert, nie kolacja.
Poszłam posłuchać muzyki.
Lubi pani Eagles of Death Metal?
- Lubiłam. - Czas przeszły?
Mój chłopak umierał przy muzyce tego zespołu.
Dziwicie mi się?
Zaczęliśmy ze sobą chodzić w liceum.
Uchodziliśmy za świetną parę.
Tamten wieczór wszystko zepsuł.
Moja klientka jest z wami szczera.
Zwolnijcie ją albo postawcie zarzuty.
Kłamie?
Jej znajomy złożył donos.
Nie było jej tam?
- To jakiś żart! - Laetitia.
To wstrętne.
Moi przyjaciele tam byli,
Cécile Boisson postrzelono.
Zaszyła się w domu, nie odpowiada na telefony.
Uspokój się.
Jest sparaliżowana!
Nie ignoruj mnie. Gdzie byłaś tamtej nocy?
Powiedz.
Uczyłaś się?
Pewnie wkuwałaś do egzaminów?
Zwariowałaś?
Gérard, jak myślisz, co robiła 13 listopada?
Nie ma pojęcia o tej pracy!
- Kto tu jest oszustem? - Wystarczy!
Laetitia,
nie powinno cię tu być.
Przestań łgać, pierdolono suko!
Cholera!
Kończymy to, komisarzu.
Ja o tym decyduję.
Koleżanka cię wyręczyła.
Zostańcie!
Oszalałaś? Chcesz spieprzyć całe przesłuchanie?
Co tu robisz?
I tak miałam wrócić za trzy dni. Zapomniałeś już o Cécile!
Pamiętam o niej.
Nie wierzcie jej, kłamie.
Najpierw muszę to udowodnić.
Nie możesz tu wpadać i się awanturować.
Powinnam tam siedzieć,
a ty kierować zespołem.
Ale tego nie robię!
- Sprawdzałeś jej billingi? - Tak.
Pokażą, gdzie wtedy była.
Miała wyłączony telefon, nic nam to nie da.
To potwierdza jej wersję.
Dlaczego?
Telefon wyłączasz tylko w uzasadnionych przypadkach.
Koncert jest takim przypadkiem?
A co z jej kartą?
Użyła jej tylko raz, gdy kupowała obiad.
Płaciła też nią za piwo w klubie.
Omar poszedł to sprawdzić.
Są pewne punkty zaczepienia,
ale to wciąż za mało.
Napiłbym się piwa
i zapalił.
Myślałem, że rzuciłeś używki ze względu na żonę.
Wracaj do środka, to jeszcze nie koniec!
O czym one rozmawiają?
Chyba już pójdziemy, macie inne problemy.
Radzę zostać i posłuchać. Coś pani jednak zataiła.
Skądże.
Jeszcze tylko kilka pytań.
Czyżby twój kolega już się poddał?
Zabawne.
Wyłączyła pani wtedy telefon.
Rozładował się.
- Całe szczęście. - Nie.
Gdyby nie to, miałabym dowód, że tam byłam.
Pański kolega wróci?
Szkoda, był dla mnie miły.
Wyrzucasz mnie z klasy?
Dość, Laetitia. Nie jesteśmy w szkole.
Jeśli chcesz, możesz tu zostać, ale nie chcę mieć przez to kłopotów.
Znalazłem coś.
Komisarz Omar Matif wrócił do pokoju
o godzinie 14.52.
Miała pani rację,
mamy w aktach pani zdjęcie.
Zrobił je Alain Berbizier, który należy do związku.
Zdjęcie zostało zrobione o godzinie 21.59,
dokładnie 19 minut po strzelaninie.
To niemożliwe.
Telefon zapisał zdjęcie o tej godzinie.
- Oto dowód. - To pomyłka.
- Wykluczone. - To jakiś błąd,
tak czasem się zdarza.
- Doprawdy? - Mylicie się.
Ale nie jego telefon.
Godzina innych zdjęć się zgadza.
Oszaleję...
Jak pani to wyjaśni?
Ruszyła pani do drzwi
niecałe dwie minuty od strzałów.
Dokładnie półtorej minuty.
Może zajęło mi to dłużej?
Byłam przerażona.
Aż 17 minut dłużej?
Może tam wróciłam?
Uwierzcie,
nic nie pamiętam, mam luki w pamięci.
Nie damy się nabrać.
Mój psychiatra wspominał, że to możliwe.
To mechanizm obronny,
mam rację?
Pod wpływem traumy można opowiadać tę samą historię
na różne sposoby.
Wytłumacz im.
Nie znam się.
Adwokat jej nie ufa.
Zobaczmy, co trzyma pani w dłoni.
Papierosy.
Tak, kupiłam je przed koncertem.
Pada pani ofiarą ataku terrorystów
i idzie zapalić?
Kłamie pani!
Dochodzenia przedłużają się przez oszustwa.
My wszystko sprawdzamy.
Prawdziwe ofiary są rozżalone.
Pomagam im z ramienia związku!
Więc proszę im pomóc i się przyznać.
Byłam tam!
Ale za późno...
Telefon padł, gdy wychodziłam z pracy.
Straciłam poczucie czasu.
Gdy zaszłam do sklepu po papierosy Dumarak,
sprawdziłam godzinę.
Dumarak?
Te ze zdjęcia.
Indonezyjskie,
z goździkami.
Alex palił tylko takie.
Próbował rzucić, ale bez skutku.
Kupiłam mu paczkę i trzymałam ją w ręku.
Było późno, koncert się zaczął.
Spieszyłam się, więc złapałam taksówkę.
Byłam już niedaleko.
Kierowca opowiedział mi o atakach,
o tym na stadionie Stade de France.
Mówił, że to nie koniec.
Nigdy nie zapomnę jego słów.
„Żadne syreny nie przestraszą Paryża".
Podrzucił mnie,
ale nie pod sam klub.
Nie chciał się narażać.
Policja już tam była?
Nie wiem,
wokół zebrał się tłum.
Nie mogłam przestać myśleć o Aleksie.
Szłam Bulwarem Voltaire'a,
potem skręciłam w Pasaż Amelot.
Stąd zdjęcie?
Tak.
Martwiłam się o niego.
Nie chciałam nikogo okłamywać...
Cały czas się zastanawiałam, czy uciekł z klubu.
Mieliście być tam razem,
na koncercie.
Dlatego pani kłamała.
Nie mogłam dostać się do środka.
Myślałam, że zwariuję.
Wymyśliła pani tę historię,
nabrała nas wszystkich. Dlaczego?
Czułam się winna.
Podobnie jak inni, którzy tam byli.
Ale oni nie kłamali.
Mogę wam pokazać coś na telefonie?
Nie pamiętam nawet, jak dotarłam do domu.
Źle się czułam, miałam dosyć.
Kiedy wróciłam, znalazłam tę wiadomość.
Słuchałam jej ze 100 razy, zanim oddzwoniłam.
Émilie, nie możemy się do was dodzwonić,
Alex nie odbiera.
Wiemy, co się stało.
Gdzie jesteście?
Alex mówił coś o koncercie, nie pamiętam o jakim.
Daj znać, czy wszystko w porządku.
Bardzo was kochamy.
Nadal nie mogę w to uwierzyć...
Oddzwoń, proszę, gdy tylko odsłuchasz wiadomość.
To matka Alexa?
Co miałam jej powiedzieć?
Że jej syn zmarł, bo na mnie czekał?
Że to ja namówiłam go na ten koncert?
Gdy znów zadzwoniła, bił od niej spokój, pocieszała mnie.
Nie chciałam jej zawieść,
więc brnęłam w te kłamstwa.
Powiedziałam, że udało mi się uciec, Alexowi już nie.
Od tamtego momentu zaczęła traktować mnie jak własną córkę.
Nie sprzeciwiałam się,
nie miałam wyjścia.
Jedno kłamstwo budowało kolejne.
Spotkania ze znajomymi, posty na blogu...
Musiałam być wiarygodna.
Momentami sama zaczynałam w to wierzyć.
Wierzyć w bzdury.
Oskarżamy panią o oszustwo i krzywoprzysięstwo.
PAUZA
Co ty wyprawiasz?
Mam propozycję.
Wspominaliście,
że musimy współpracować?
To już nieaktualne.
Ty tu dowodzisz?
Nie.
Chcę mówić z osobą decyzyjną.
Przyślijcie ją.
Laetitia czeka na korytarzu.
Nie wiedziałam, że tu dowodzisz.
Już wiesz.
Studiowałyśmy razem.
Moja klientka potrzebuje przerwy,
plącze się w zeznaniach, jest skołowana.
Nie wie, co mówi.
Dość już wycierpiała.
Dopuściła się oszustwa, to przestępstwo.
Przeszła przez piekło.
Jej chłopak umierał, a ona była tuż obok.
Jak to wyceniacie – 30 tysięcy, może 15?
Darujcie jej.
Zrobię to samo.
To znaczy?
Zapomnę o wybryku komisarz Serry.
Nie powinno jej tu być,
jest na chorobowym.
Skąd o tym wiesz?
- Kto ci powiedział? - Przyszła tu,
straszyła mi klientkę.
Uderzała pięściami w szybę,
obrażała ją.
Potem zaczepiła mnie na korytarzu.
Zlekceważyła zasady.
Rozkojarzyła moją klientkę,
jej zeznania są nieważne.
- Okłamała nas. - Czego żałuje.
Bo ją przejrzeliśmy. To co innego.
Obecność Serry niczego nie zmienia.
Chcesz się przekonać?
Nie macie dość zmartwień?
Chcecie jeszcze raz to przerobić?
Olivier, co ty na to?
Sądzisz, że ukradłam ci stołek. Więc?
Powinnaś się zgodzić.
Nikt wtedy nie ucierpi.
Postawimy zarzuty.
Jeśli chcesz na nas donieść, śmiało, odpowiemy za to.
Chodźmy.
Czeka panią postępowanie sądowe.
Prokuratura przejmie sprawę
i panią przesłucha.
Możemy mieć przez ciebie kłopoty,
więc wracaj do domu.
- Trzymaj, więcej nie zjem. - Obiecałem żonie, że nie tknę słodkiego.
Aż tak nudne wiedziesz życie?
Owszem.
Chwileczkę!
Podczas przesłuchania pytała pani,
kto złożył donos.
Nie zdradziliśmy tego.
Zgadza się.
Zrobił to pan Meier,
przyjaciel Alexa.
Papierosy Dumarak... Ciężko jest je dostać.
Można kupić je tylko w jednym miejscu.
Wiem, bo sam paliłem wiele lat.
Mają je w sklepie przy ulicy Belgrand,
tuż obok mieszkania pana Meiera.
Nie ma ładowarki do telefonu?
Do czego pan zmierza?
Mówiła pani, że spóźniła się na koncert,
bo musiała zostać dłużej w pracy.
Sądzę jednak, że wstąpiła pani do pana Meiera.
A więc...
co pani tam robiła, że musiała wyłączyć telefon?
Czym była pani tak zajęta, że straciła poczucie czasu i zapomniała
o koncercie?
Co sugerujesz?
Wszystko zaczęło się jeszcze przed atakami.
Kłamaliście oboje.
Jak długo to trwało?
Alex bezskutecznie próbował wydać swoją książkę.
Ciężko było z nim wytrzymać.
Léonard był jednorazową przygodą.
Ciągle do mnie wydzwaniał
po tej tragedii.
Mówił, że ona nas do siebie zbliży.
Nie dawał mi spokoju.
Zerwałam z nim kontakty.
Dlatego złożył donos.
Alex mnie kochał, choć powinien nienawidzić.
Możemy to powtórzyć?
Słucham?
Przesłuchanie. Chcę wszystko wyjaśnić.
To nie ma znaczenia.
Dla mnie ma.
Jestem to winna Alexowi
i jego matce.
O godzinie 15.25
przesłuchanie wznowiono. Na sali obecni są
komisarz Hagen i sierżant Matif.
Proszę się przedstawić i powiedzieć,
czemu się tu spotykamy.
Nazywam się Émilie Weber.
Opowiem, co naprawdę wydarzyło się 13 listopada.
Napisy: Sylwester Stachowicz