APOLLO 15 – CZAS MISJI:
4 DNI, 3 GODZINY, 46 MINUT
Warrenie, mam wydruk współrzędnych.
Dzięki.
Endeavour, mamy was. Molly jesteś na żywo we wszystkich stacjach.
Jestem w telewizji? Naprawdę?
Trzeba było uprzedzić. Uczesałabym się.
Podoba mi się. Wyglądasz świetnie. O mój Boże. Moja dziewczyna.
Dlaczego wszyscy skupiają się na niej?
Bo to coś nowego, wiesz? Pierwsza kobieta astronauta.
Tak, ale tata jest jej szefem.
Okej... Jedz płatki.
Molly, miliony ludzi na całym świecie chcą usłyszeć, co myślisz,
gdy jesteś na orbicie Księżyca.
To uczy pokory.
Z okna widać cały świat.
Trudno uwierzyć, że wszyscy, których znam,
każdy kraj, każda cywilizacja
mieści się na tej maleńkiej niebiesko-białej kuli.
Mamy tysiące listów od kobiet, które zainspirowałaś.
Mam list od ośmioletniej Abigail Crouse z SoIvang w Kalifornii.
Chciałbym ci go przeczytać.
„Droga Molly. Kocham kosmos, odkąd tylko pamiętam.
Mój brat ma modele statków Apollo
i wpadałam w kłopoty, bo się nimi bawiłam.
Ale gdy wybrano cię do misji Apollo 15,
tata kupił mi mój własny model.
Nazwałam moduł dowodzenia Cobb,
a moduł księżycowy Molly po tobie.
Niektóre dzieci w szkole mówią, że na Księżycu nie ma wody
i twoja misja to bzdura.
Ale ja w ciebie wierzę i wiem, że ją znajdziesz.
Twoja przyjaciółka, Abigail".
Chcesz coś powiedzieć Abby? Na pewno ogląda.
Abigail, postaram się cię nie zawieść.
I cięcie. Nie jesteśmy już na wizji. Dobra robota.
Narodziny gwiazdy.
Nie zapomnij o maluczkich, którzy ci pomogli.
Tak szybko jak zdołam.
Endeavour. Nim Molly zacznie szukać agenta,
mam dla ciebie dobre wieści.
Ray i spece od geologii
przeglądali dane z ostatniego rozpoznania
i sądzą, że znaleźli lód.
Mnóstwo lodu. Dosłownie.
Powiedz gdzie, a przywieziemy ci rożka.
Odmawiam, Endeavour.
Geolodzy wykorzystają te dane, by wybrać miejsca na kolejne misje,
bo lodu nie ma w okolicy Mare Frigoris, miejsca waszego lądowania.
A gdzie jest?
Na południowym biegunie. Krater Shackleton.
To zmieńmy plan. Wylądujmy tam.
To spora zmiana, Ed.
Bez jaj. 4000 kilometrów.
Nie.
Dyrektor lotu się nie zgadza.
Za duże ryzyko i nie macie sprzętu na taką misję.
Wylądujecie według planu.
Zmienimy misję Apollo 16 na krater Shackleton.
Nim wyruszyliśmy, jajogłowi mówili że lodu we Frigoris
jest około 250 części na milion.
A ile jest w Shackleton?
Podobno 500 razy więcej.
To sugeruję, byście to przemyśleli.
Nie przylecieliśmy tutaj, by nic nie znaleźć.
Houston, przez chwilę zapadnie cisza.
Przyjąłem, Endeavour.
Mów, Mol.
Co się stało z „trzymaniem się planu misji"?
Mieliśmy znaleźć lód.
Przelecieliśmy nad Shackleton,
by zdobyć dane, o których pieją.
- Jesteś za? - Zmianą miejsca lądowania w trakcie lotu?
To niebezpieczne i głupie. I podoba mi się.
Oczywiście. Nie ty tam schodzisz.
- Chcesz się zamienić? - Hej.
CIA się martwi, że Sowieci rozmieszczą pociski na Księżycu.
Po co rozmieszczać pociski na Księżycu?
Wiem tylko, że prezydent chce bazę.
Potrzebujemy przyczółek przeciw Sowietom.
Shackleton się nadaje,
więc jeśli Apollo 15 może tam wylądować, zróbmy to.
Moja załoga zdecyduje.
Porozmawiaj z nimi.
Trenowaliśmy do Frigoris.
Nikt nie wie, co zastaną w Shackleton.
Nikt nas nie doceni, jeśli się rozbijemy, bo nie byliśmy przygotowani.
To zabawne, bo kiepskie przygotowanie
to twoje podejście.
Tak było wtedy.
Czasem trzeba podjąć ryzyko.
Co to ma znaczyć?
Bez ryzyka nie będzie wody z Księżyca.
Gdyby chodziło tylko o mnie, okej.
Ale jeśli się nie uda, nie powiedzą „Baldwin schrzanił",
tylko „kobiety nie powinny latać w kosmos".
A co powiedzą, jeśli wrócimy z pustymi rękami?
To, co prasa mówi cały czas:
Ta misja zorganizowana jest pod publikę.
Właśnie.
Endeavour, Houston.
Przemyśleliśmy lądowanie w Shackleton.
Dynamika lotu zrobiła symulację lądowania,
ale nie wiemy, jaki teren tam zastaniecie.
To duże ryzyko, więc... decyzja należy do was.
Piszecie się na to?
Twój wybór, Cobb. To ty musisz się zgodzić.
Kurwa. Zróbmy to.
O tym właśnie mówię.
Houston, tu Endeavour. Lądujemy w Shackleton.
Pamiętasz, co mi mówiłaś przed startem?
To teraz naprawdę coś zrobisz.
DO OTCHŁANI
WIADOMOŚCI KSQT KANAŁ 6
Moduł księżycowy Seahawk opuścił orbitę po niewidocznej stronie Księżyca
i rozpoczęli przygotowania do lądowania w kraterze Shackleton.
To kolejny krok dla astronautki Cobb,
by stać się pierwszą Amerykanką na Księżycu.
Przepraszam.
Celem tej historycznej misji jest odpowiedź na pytanie,
czy na powierzchni Księżyca jest lód.
Naukowcy mówią, że może się on znajdować we wnętrzach kraterów,
gdzie rzadko docierają promienie słoneczne.
Odkrycie lodu, i tym samym wody, umożliwiłoby budowę bazy na Księżycu...
Karen, cześć. Wybacz spóźnienie.
Zdążyłeś przed lądowaniem.
Posłuchaj,
wiem, że lubicie alkohol, więc mam nadzieję, że także mezcal.
Nigdy nie piłam.
To spróbujesz.
Ten destylowano w Oaxace.
Pije go konsul w Pod wulkanem.
To film?
Nie. To świetna powieść o alkoholiku.
Który ma też wiele dobrych cech.
Na pewien pokręcony sposób jest bohaterem tragicznym,
- powinnaś przeczytać... - Okej.
Możesz wejdziesz? Zaraz będą lądować.
Seahawk, pięć sekund do zejścia.
Przyjąłem. Dziewięćdziesiąt dziewięć. Zaczynaj.
Spróbujmy tego nie schrzanić, Cobb. Okej?
Stawka nigdy nie była wyższa.
Seahawk dzieli osiem minut
od niebezpiecznego lądowania na niezbadanym terenie.
Krytycy nazywają zmianę planów NASA:
„najbardziej lekkomyślnym pomysłem agencji...
Chodź, mały.
...i nieuzasadnionym ryzykowaniem życia
pierwszej Amerykanki podróżującej na Księżyc".
Oby się mylili.
Zmniejszam dopływ paliwa.
Wszystko wygląda dobrze.
Faza hamowania zakończona.
Dobra prędkość, schodzenie nominalne.
Utleniacz na poziomie jednego procenta.
Okej.
Houston, Seahawk. Wyrównamy wysokość.
Przyjąłem, Seahawk.
PNGCS i AGS się zgadzają.
Tak blisko byłem podczas Apollo 10.
Trzymaj się mnie, młody. Ja cię tam zabiorę.
Takiej Cobb szukałem.
RCS działa. Brak ostrzeżeń.
Kontrola pozycji. Brakuje 15 mil morskich.
Ciśnienie DPS w porządku.
Lecimy nad Shackleton.
Ciemno tam.
Wciąż nad kraterem, około cztery mile morskie od brzegu,
więc wysokość jest duża.
Siedemnaście procent paliwa.
To może stać się problemem.
Dawaj, Ed.
PNGCS i AGS porównywalne.
Paliwo i utleniacz na poziomie jednego procenta. Jest dobrze.
Czas znaleźć miejsce do lądowania.
Dobra, Houston, wyznaczyłem ładne płaskie miejsce
około 400 metrów od Shackleton na lądowisko.
To będzie lądowanie na żyletki.
Za to mi płacą.
Sześćset dziesięć metrów.
Okej.
To dobre miejsce.
Dwieście czterdzieści cztery metry.
Seahawk, Houston. Lądujcie.
Okej. To jedziemy.
Sto dwadzieścia dwa metry. 6,1 m/s.
Dobra. Kod P66.
Piętnaście metrów, trzy minuty.
Dobra prędkość. Siedem procent paliwa.
Zbieracie dużo pyłu.
Cztery i pół metra. Minuta. Sześć procent paliwa.
Dwa i pół metra. Minuta.
- Kontakt. - Wyłączam silniki.
Houston, baza Shackleton. Seahawk wylądował.
Naprawdę tu jesteśmy.
Nigdy w życiu aż tak nie pragnęłam zapalić papierosa.
Daleko zaszłaś.
Dobra, niech każdy zda raport z minuty po lądowaniu.
Co myślisz o tacie?
- Jest najlepszy. - Prawda?
Hej. Kochanie!
Co za widok. Przepiękny widok.
- Wzajemnie. - Tak.
Co robisz w NASA?
Niezbyt wiele.
Chodzę na różne imprezy jako przedstawicielka czarnych.
I to tyle?
Po tym, co zrobiłaś, by zdobyć przypinkę?
Tak.
Chcą, żebym zrobiła coś jeszcze.
Co?
Poleciała na Księżyc.
Czekaj. Mówisz, że...
Tak! Przydzielono mnie do misji Apollo 18!
Jaja sobie robisz!
Nie, Clay! Lecę!
Mówiłem! Mówiłem, że cię nie powstrzymają!
Nigdy nie było nowocześniejszego, bardziej przyjaznego rodzinie auta...
Mam tu kukurydzę.
Możemy pooglądać serial, nim znowu pojawi się tata?
Pewnie, tylko cicho.
Pomogę sprzątnąć ze stołu.
Dzięki, Trace.
Chciałam zrobić kurczaka, ale brakło mi czasu,
więc Sheila zrobiła. Jest w kuchni. Przyniosę.
Nie, nie trzeba. Jest mnóstwo jedzenia.
Niech zostanie w kuchni, przyniesiemy go później.
- W porządku. - Nie.
Nie sądzę, by pan Nixon stał nieruchomo podczas „No to dawaj".
No to dawaj?
Należą ci się gratulacje.
Słyszałam, że przydzielili cię do załogi Apollo 25.
Tak. Wieści szybko się roznoszą.
- Cieszysz się? - Bardzo.
Gdyby dwa lata temu ktoś powiedział,
że będę naprawiać satelitę na orbicie,
pomyślałabym, że jest stuknięty.
Ja też.
Kiedy bierzecie ślub?
Nie wiem.
Spotykamy się od niedawna, więc...
Co z tego? Mój Frank wiedział, że jestem tą jedyną, gdy na mnie spojrzał.
Widać, że za sobą szalejecie. Na co czekacie?
Nie sądzę, że Larry jest gotowy...
Nonsens. Mężczyźni nie wiedzą, czego chcą.
Musiałam zaciągnąć Franka przed ołtarz.
Ale wiedziałam, że się cieszył, że to zrobiłam.
Miło cię widzieć, Glorio.
Cześć. Kukurydzy?
Dzięki.
Pewnie.
Pewnie czujesz ulgę, że Molly wylądowała.
Nie masz pojęcia.
Nie mogłem spać od kilku dni.
Ja...
Ty...
Śni ci się, że Ed się rozbije?
Tak mówią. Kiedy samolot...
Tak, tak mówią, ale odpowiedź brzmi nie. Nigdy.
- Naprawdę? - Tak. Ja nie mam snów.
Nigdy w życiu nic ci się nie śniło?
Może gdy byłam dzieckiem, ale...
pewnie z nich wyrosłam.
To masz wielkie szczęście, Karen.
Mój wczorajszy sen dał mi w kość.
Postaraj się o tym nie myśleć.
Gdyby to było takie proste.
Był dziwaczny.
Szedłem po powierzchni Księżyca, całkiem nagi.
Bez skafandra.
To absurd.
Tak, ale we śnie wydawało się naturalne.
Czułem ziarenka piasku przesuwające się między palcami.
A potem natrafiłem na ogromny krater
i zobaczyłem dym, który się z niego wydostawał...
Wiesz, Wayne,
myślę, że rozmowa o tym nie pomoże.
Musisz przestać o tym myśleć. Okej?
Zaczekaj. Posłuchaj, proszę.
Muszę to powiedzieć komuś, kto zrozumie.
Wspiąłem się na szczyt krateru, spojrzałem w dół,
a na dnie płonął statek Molly.
Zacząłem biec w dół krateru potykając się,
do oczu i ust wpadał mi piasek.
Wołałem ją, ale nikt nie odpowiadał.
Nie mogłem jej znaleźć.
Obiegłem statek dookoła i wtedy zobaczyłem...
Co zobaczyłeś?
Jej głowę.
Odciętą głowę Molly i jej...
Jej hełm był otwarty,
jej twarz była cała poparzona, a czarne...
Wayne, dość.
Wystarczy.
Nie rozmawiamy o tym. Nigdy.
Zrób krok w prawo. Obejmiemy wzgórze za tobą.
Ile jeszcze ich zrobimy?
Żadna ze mnie Raquel Welch, na litość boską.
To część misji, więc to robimy. Unieś osłonę.
Okej.
Houston, kończmy. Mam nadzieję, że któreś spodoba się Shorty'emu.
Na pewno będzie wniebowzięty.
Obróćcie się, by stanąć twarzą do kamery,
bo prezydent Stanów Zjednoczonych chce porozmawiać z Molly.
Jasna cholera. Jaja sobie robisz?
Nie i przypominam, że jesteśmy w telewizji.
Wybacz. Wypikacie to sobie.
Dzień dobry, panie prezydencie.
Dzień dobry, Molly.
Rozmawiam z tobą przez telefon z Gabinetu Owalnego w Białym Domu.
Chciałem powiedzieć, jacy jesteśmy dumni z tego,
co zrobiłaś dla swojego kraju i dla kobiet na świecie.
To zaszczyt, panie prezydencie.
Przywiozę tyle lodu, żeby starczyło do drinka.
Wiem, że lubi się pan napić.
Przywieź dość na dwa, to napijemy się razem.
Nie mogę się doczekać.
Modlę się, byś ty i pozostali członkowie załogi wrócili bezpiecznie.
Dziękuję, panie prezydencie.
Na żywo z Księżyca.
Nie wierzyłam, że to zobaczę.
Czasy naprawdę się zmieniają.
- Zdrowie Molly. - Zdrowie Molly.
Wygląda na to, że astronautka Cobb ma nadzieję, że znajdą lód.
Przez następne trzy dni
Cobb i Baldwin będą jeździli pojazdem księżycowym.
Nie chcę was wyganiać, ale muszę się położyć spać.
Tak wcześnie? Jest dopiero 18.
Tak. Skończyli spacer kosmiczny i Ed będzie się kładł,
a wiecie, że gdy on idzie spać na Księżycu, to ja się kładę tu.
I wstaję, gdy on wstaje.
Dzięki.
Dziękuję za wszystko. Doceniam waszą pomoc.
Do zobaczenia jutro.
- Dziękuję, Karen. - Pa.
- Przepraszam, jeśli... - Dzięki, że przyszedłeś.
- Okej. Do zobaczenia. - Cześć.
Pa, Wayne.
Ten gość jest dziwny. I śmiesznie pachnie.
To dlatego, że pali trawę.
- Co? Chodzi ci o... - Marihuanę.
Jezu, Trace. W moim domu?
Nie. Sądzę, że zanim przyszedł.
Dzięki za zaproszenie.
Tak, jasne.
CENTRUM KONTROLI LOTÓW
- Hej, Margo. - Cześć.
DRUGI DZIEŃ NA KSIĘŻYCU
Dzień dobry, bazo Shackleton. Zespół biały jest z wami.
Miło to słyszeć, Fred.
Zespół czerwony mówił, że widzimy dane, ale nie obraz.
Wciąż montujemy kamerę na pojeździe.
Czy zbiornik z piciem Molly wciąż tryska jej w twarz?
Nie. Odgięłam mikrofon od ustnika.
Świetnie się nadaje do drapania po nosie.
Zapiszę to dla astronautów z szesnastki.
Podłączam zasilanie.
Widać was wyraźnie.
Kamera działa.
Dobra. Chodźmy znaleźć trochę lodu.
Przyjąłem.
Czy dowódcy misji tutaj prowadzą spotkania?
- Ten tak. - Okej.
Danielle. Witaj w załodze Apollo 18.
Dziękuję.
- To Clayton, prawda? - Zgadza się.
Przyniosę szklankę.
Będziesz musiała ciężko harować.
Nie wyobrażam sobie, by było inaczej.
Spotkamy się w przyszłym tygodniu,
usiądziemy z Dekiem i przejrzymy plan misji. Na zdrowie.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Jestem zaskoczona, że tak szybko dostałam przydział.
A ja nie. Twoja przyjaciółka Molly naprawdę daje czadu.
Położyła kres poglądom, że kobiety nie dadzą sobie rady.
Ja nigdy w to nie wątpiłem.
Ja też nie,
Wróciłeś właśnie z Wietnamu?
Tak.
Ktoś zabrał twoje odznaczenia?
Nie. Rzuciłem nimi wartownikowi w twarz wychodząc.
Ostatnio często się to zdarza.
Muszę znaleźć moje medale.
Jest kilka twarzy, w które chciałbym nimi rzucić.
Jesteś fanką Louisa Armstronga?
Tak, wielką.
Płyty Hot Five i Hot Seven
zmieniły DNA amerykańskiej muzyki.
Nie znam ich.
Ale uwielbiam jego wersję „Hello, Dolly!".
Tak.
„Hello, Dolly!". Jest dobra.
Wiadomo.
Karen. Co tu robisz?
Chciałam z tobą porozmawiać.
Jasne. Wejdź.
Zaparzyć ci herbaty?
Nie trzeba.
Mogę sobie zrobić?
Pewnie.
POD WULKANEM MALCOLM LOWRY
AMERYKAŃSKA BIBLIOTEKA ANTOLOGIA
To dla Santany. To taki zespół.
Grają w Houston w przyszłym miesiącu.
Ładne.
Tak.
KONCERT THE VULCAN GAS COMPANY
O mój...
To mój sen.
Malujesz go?
Tak, żeby się go pozbyć z głowy.
To też po to ci potrzebne?
To skręt.
Nie, to marihuana.
Kariera Molly by się skończyła,
gdyby ktoś się o tym dowiedział.
Marihuana to nie narkotyk. To zioło.
To dlaczego posiadanie go jest przestępstwem?
Nie wiem. Zapytaj lobbystów od alkoholu.
Rozumiem. Uważasz, że to żart.
Że możesz robić, cokolwiek zechcesz.
Że możesz się naćpać i mieszać w głowie spokojnej kobiecie.
Rety. Niezłe z ciebie ziółko.
Myślałem, że jesteś jedyną osobą w całym programie, która zrozumie.
- Co zrozumie? - Że moja żona może tam zginąć!
Może ty potrafisz udawać, że wszystko jest w porządku, ale ja nie.
- Uspokój się, dobrze? - Uspokój się? Co?
Jak mam się uspokoić?
Mam wrażenie, że kora mózgowa mi eksploduje.
Więc jeśli muszę malować koszmary, by o nich nie myśleć
albo zapalić jointa, by nie oszaleć,
to to zrobię!
Powiem ci, co nie pomaga.
To, że przychodzisz i mnie oceniasz. To nie pomaga.
- Ja nie... - Bo jeśli stracę Molly...
Jeśli ona nie...
Nie stracisz Molly.
Ed nie pozwoli, by coś jej się stało.
Pozytywne myślenie nie wpływa na rzeczywistość.
Nie rozumiecie tego? Nie mamy nad tym kontroli.
Szybko zużywasz pojemniki, Mol.
Chciałabym wypełniać je lodem, a nie kamieniami.
Jeśli się nie uda dziś, znajdziemy go jutro.
Uwierzę, jeśli ty uwierzysz.
Są minusy bycia astronautą,
ale to lepsze niż kopanie rowów.
Co dla mnie masz?
Więcej kamieni.
Houston, to kolejny ślepy zaułek.
Jeśli jest tu lód, to głęboko albo w kraterze.
Przyjąłem, Shackleton. Macie kończyć i wracać do statku.
Brzmi dobrze.
Golnij sobie. To dobre dla duszy.
„Dobre dla duszy". Podoba mi się to.
Gdzie stacjonowałeś?
Da Nang, 21. pułk piechoty.
Znałem stamtąd kilku pilotów helikopterów. Ciężka sprawa.
Delikatnie rzecz ujmując. Służyłeś w Korei?
Byłem za młody.
Kosmos uchronił mnie przed Wietnamem.
No jasne.
Dobrze to rozegrałeś.
Mój tata służył w marynarce na Pacyfiku.
Nigdy o tym nie mówił, ale czytałem sprawozdania.
Potworność.
Zastanawiałem się, jak poradziłbym sobie pod ostrzałem.
Ale nie dość,
by oddać przypinkę astronauty i się przekonać, co?
Co chcesz przez to powiedzieć?
Spokojnie.
Mówię tylko, że lepiej, że nie wiesz.
Jasne.
To jak to jest?
W walce?
Najpierw jesteś przerażony.
Nieszczęśliwy.
Ale gdy zaczyna się walka, nagle wszystko jest na szali.
Twoje życie. Życie twoich przyjaciół. Tego się nie da pojąć.
Bo już nie jesteś człowiekiem.
Jesteś plutonem.
A plutonu się nie da pokonać.
Doświadczasz takiej dzikiej radości, gdy pokonasz wroga.
Tak było w My Lai?
Dzika radość?
Nie byłem w My Lai.
Wiem. Pytam tylko, co tam się stało.
Skoro jesteś ekspertem.
W porządku. Wystarczy.
Nie. Chciałeś wiedzieć, jak wygląda walka.
To nie to samo co morderstwo.
Ale rozumiem twoje zmieszanie, bo nie walczyłeś.
Tylko pozwoliłeś kolegom bombardować wioski i szkoły.
Tak. Masz rację.
Tę dziką radość pewnie da się odczuć,
tylko gdy jesteś dość blisko, by widzieć kule.
Fascynujące spostrzeżenie.
Jeszcze jedno,
a będziesz łykał zęby.
Jestem tu.
Clayton!
Clayton! Co ty wyprawiasz?
Przepraszam, kochanie.
To mój świat. To wpływa na moje życie.
Wyjdź stąd. Dobrze?
Idź. Spotkamy się na zewnątrz.
Szlag.
Przegiąłeś.
Ja przegiąłem?
Jest w domu jeden dzień.
Przyprowadziłam go, by o tym nie myślał,
a ty go do tego zmusiłeś!
Dziękuję, że zostałaś.
Nie dziękuj.
Wiesz...
Eda zestrzelono w Korei.
Przez tydzień nie wiedziałam, czy żyje, czy jest martwy.
Zaczęłam mieć powracający koszmar.
Czyli jednak śnisz.
Tak.
Jak długo?
Do tej pory.
Zawsze, gdy Ed leci w kosmos.
Nie mówiłam mu o tym.
Nie wiem. Ja...
Nie wiem, dlaczego ci to mówię.
Nie. Proszę, powiedz.
Mówienie o tym głośno pomaga.
O czym jest sen?
Biegnę przez dżunglę...
i goni mnie zwierzę.
Nie widzę go, ale słyszę jego warczenie.
Biegnę i biegnę...
aż dobiegam do polany.
Co wtedy?
Nie. Jaki to ma sens? Szczerze.
Posłuchaj...
Po prostu powiedz. Co jest na polanie?
Pantera.
Czarna jak noc z wielkimi, błyszczącymi, żółtymi oczami.
I pożera Eda.
Zjada jego wnętrzności.
Ale Ed wciąż żyje.
I patrzy na mnie.
Boi się. Jest przerażony jak mały chłopiec.
Woła mnie, a ja nie mogę mu pomóc.
Cholera.
Szlag. Przepraszam.
Przepraszam. Nie po to tu przyszłam.
Właśnie po to.
Tak.
Muszę ci podziękować za pomoc w tej sprawie z pieluchą.
Worek foliowy nie był tym, co miałam na myśli.
Myślałem, że chcesz równouprawnienia.
Z Gordem używaliśmy ich przez dwa tygodnie podczas misji Gemini 7.
Dzięki za ten obraz.
Płetwonurkowie, którzy nas wyciągali,
mówili, że śmierdziało jak w latrynie.
Było źle.
Czas spać.
Houston, myślę, że to koniec na dziś.
Przyjąłem, Shackleton.
Chcielibyśmy wyłączyć dziś czujniki.
W porządku.
Shane, mam nadzieję, że słuchasz.
Zrobiłem dla ciebie coś wyjątkowego.
Napisałem twoje imię na powierzchni Księżyca.
Będzie tam miliony lat.
Długo po naszej śmierci.
Ale zajebiście.
Dobranoc, Karen.
Tęsknię za wami.
My też tęsknimy.
Śpisz?
Nie.
To było fajne. Co zrobiłeś dla syna.
To bzdura.
Moją domeną są wielkie gesty, ale codzienne sprawy...
Nie mam dzieci.
Wymagają sporo pracy.
Ja...
nie jestem dobry w byciu ojcem, wiesz?
A co się na to składa?
Uczenie jeżdżenia na rowerze.
To totalnie spierdoliłem.
Serio? Jesteś niezłym nauczycielem.
Nawet gdy mnie wkurzasz.
To moja praca. Z Shane'em jest inaczej.
To znaczy?
Jak na przykład z rowerem.
Zaczął się denerwować...
i bać.
A to mnie wkurzyło.
Wtedy przyjechał Deke, więc...
miałem wymówkę, żeby odejść.
Ja...
Zostawiłem go tam samego.
Nigdy nie zapomnę jego miny.
Pomyślałem sobie...
„Co jest ze mną nie tak?".
Jesteś samolubnym kutasem.
Ale ja też.
Gdy dostałam ten lot...
Wayne był przerażony.
Ale ja tego chciałam.
Pozwoliłam mu myśleć, że tego nie dostrzegam.
Pozwoliłam mu się bać...
żeby móc lecieć na Księżyc.
To samolubne.
Karen to przechodzi od lat.
Od Korei.
Pogódź się z tym.
Jesteśmy egocentrycznymi narcyzami.
Kolumb i Magellan pewnie też tacy byli. I musieli, by zrobić to, co zrobili.
Zdrowie samolubnych kutasów.
Bo to dzięki nam ludzkość posuwa się do przodu.
DZIEŃ TRZECI: OSTATNI DZIEŃ NA KSIĘŻYCU
Właśnie trwa ostatni spacer i wciąż nie znaleziono lodu.
Czy astronauci z Apollo 15 wrócą z pustymi rękami?
Nie. Jestem pewien, że jest tam lód i że astronauci go znajdą.
Powinniśmy zakończyć misję.
Najlepiej byłoby wysłać tam Apollo 16 ze sprzętem do wspinaczki,
by zbadać sam krater.
To nie jest najlepsze wyjście.
Jest całkiem do dupy.
Jeśli zaczekamy na Apollo 16, Rosjanie wygrają.
Wytłumaczysz to prezydentowi?
Przestańmy marnować ich czas. Niech idą do krateru.
Jest trzy razy głębszy od Wielkiego Kanionu.
Jak głęboko muszą zejść?
Na głębokości stu metrów powinno być zimno.
Słońce nie zaglądało tam od dwóch miliardów lat.
Jeśli na Księżycu jest lód, to tam.
Jak widzicie, trochę tu stromo.
Damy radę zejść, ale pytanie brzmi, czy wejdziemy z powrotem.
Chłopaki nad tym pracują.
I nie mamy za wiele tlenu.
Szkoda, że nie mam starego pickupa.
Miał wciągarkę. Nadałby się idealnie.
Wciągarka to po prostu półoś z kablem, nie?
Mamy w cholerę kabla typu S.
Pytanie, czy nas utrzyma.
Chcesz zaryzykować?
Houston, czy możemy przerobić pojazd na wciągarkę?
Muszę przyznać, że rozwalanie własności rządu to super zabawa.
Zmienisz zdanie w drodze powrotnej.
Dlaczego? Ładny dziś dzień.
Przez zwiększoną aktywność
zużywają tlen szybciej niż zakładaliśmy.
Do modułu księżycowego mają trzy kilometry.
Daj znać, gdy trzeba będzie przerwać.
Przyjąłem.
To dobra prędkość.
Gdy się przypnę i zacznę schodzić...
trzymaj kabel obiema rękami
na wypadek, gdyby coś się stało, okej?
Nie przemyślałeś tego, szefie.
Uczyłam się wspinaczki w Camp Fire Girls.
A ja się wspinałem w akademii. Koniec dyskusji.
Mamy problem techniczny i nieważne, kto jest szefem.
Ta konstrukcja jest słabsza niż twoja z auta.
I nawet przy niższej grawitacji ważę połowę tego co ty.
Taki chudzielec ma asekurować twoje grube dupsko?
Wyślij mnie na dół.
Boeing zgadza się z Molly.
Wiesz, że chcą zminimalizować ryzyko.
To twoja decyzja.
Dam radę. Zaufaj mi.
Kilka lat temu podjęcie się takiego przedsięwzięcia
byłoby nie do pomyślenia w NASA.
Ale w wyścigu o bazę na Księżycu
kontrola lotów zrezygnowała z ostrożności.
W konsekwencji porażki misji Apollo 10
i krytykowanej „kultury ostrożności"...
Przepraszam.
...w kontekście pierwszego lądowania Sowietów...
Znowu spóźniony?
Nie chciałem cię zawieść.
Coś ci przyniosłem.
Robiłem to cały dzień. Z twojego snu.
Tak. Wiem, z czego to jest.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Chodźmy przed telewizor.
Molly schodzi do krateru Shackleton.
Co? Kiedy to się stało?
Wejdź. Wszystko ci wyjaśnię.
Zwykle astronauci trenują latami, nim polecą na Księżyc.
Ćwiczą każdą procedurę każdego najmniejszego aspektu misji.
Nic nie zostaje pozostawione przypadkowi.
W tym kontekście
decyzja Baldwina i Cobb, by podjąć się tego skomplikowanego
i nieplanowanego przedsięwzięcia jest odważna i niespodziewana.
Houston, jesteśmy na miejscu zejścia.
Przyjąłem. Możecie schodzić.
Gotowa, Mol?
Asekuruję cię.
Popuść.
Molly zniknęła w kraterze.
Powoli, Ed.
Asekurowana za pomocą cienkiego kabla, astronautka Cobb schodzi...
A co jeśli kabel pęknie? Krater jest głęboki.
Wayne, oddychaj.
Molly, słabiej cię słychać.
Przyjęłam.
Piękny skafander Albeda.
Nie widzę skał wulkanicznych.
Napnij.
Zrozumiałem.
Schodzę w ciemność. Będę szła wolniej.
Przyjąłem, wolno.
Wolniej.
- Napnij. - Trzymam.
Przyzwyczajam oczy.
Mol, sprawdzisz kamerę?
Jak teraz?
Dobrze.
Niewiele widać. Tylko skały. Niewiele pyłu.
Ed, niżej.
Napnij.
Trzymam.
Trzydzieści metrów od krawędzi. To może być punkt wyjściowy.
Wszystko w porządku?
Molly?
Mol, wszystko okej?
Tak, trochę się pogubiłam.
Zobaczmy, co tu mamy.
Niewiele tu pyłu. To chyba bazalt.
Nie, brekcja. To skała macierzysta.
Nie ma lodu.
Spróbuję jeszcze raz sześć metrów niżej.
Zużycie tlenu Molly jest wyższe niż zakładane.
Nie ma go dość, by szukać dalej.
Ile jeszcze ma czasu?
W tym tempie jeszcze około dwie minuty.
To i tak duże ryzyko. Czeka ich długi spacer.
A nie wiadomo, co się może schrzanić po drodze.
Jak długo to może trwać?
Mają tylko 91 metrów kabla...
Dziewięćdziesiąt.
Masz.
Proszę.
Dalej nie pójdziesz. To by było na tyle.
Przyjęłam. Sprawdzę obie strony krateru.
Nic z tego.
Młotkiem przebijam się o cztery centymetry.
Więcej bazaltu, zero lodu.
Wystarczy. Czas się skończył.
Kończcie, Fred.
Ed, Molly, kończy wam się tlen.
Przestań i wracaj na górę.
Odmawiam, Houston.
Chcę spróbować czegoś innego.
Wciągam cię na górę.
Potrzebuję więcej czasu.
Nie każ mi ciągnąć cię po skałach.
Nie rób tego, Ed.
Co ona wyprawia?
Jej tętno skoczyło do 170. Wciąga tlen jak oszalała.
Flight?
Odmawiam, Molly. Czas wracać.
Powtórz, Houston. Nic nie słyszałam.
Durny żółtodziób.
Ona się zabija i Baldwina przy okazji.
- Fred! - Molly, przestań się wygłupiać.
Udowodniłaś, co miałaś udowodnić.
Czas wracać.
Słyszysz mnie?
Słyszysz?
Przyjęłam. Jeszcze tylko jedna rzecz.
Dam ci 30 sekund, a potem cię wciągam.
Umowa stoi.
Houston, widzisz to na ekranie?
Przyjąłem, Molly.
Wygląda na to, że miałeś rację.
To... To może być lód.
Chcą, żebyś przyniosła to do badań.
Domyśliłam się.
Ale tu macie dowód.
O mój Boże.
Mamy tu kanał po lawie pełen lodu.
Boże. Niemożliwe.
- Zabierz stamtąd Molly. - Tak.
Ed, wciągnij ją.
Przyjąłem. Ruchy, Molly.
Na co czekasz? Wciągaj.
Szlag, przytyłaś tam?
No jasne, kobieta odwala całą robotę, a facet narzeka.
Fred.
Niech skończą gadać i oszczędzają tlen.
Mogą gadać, ile chcą, gdy dotrą do modułu księżycowego.
Woda na Księżycu.
Ryzykowne posunięcie NASA się opłaciło.
Krater Shackleton może stać się pierwszą amerykańską bazą na Księżycu.
Weszli.
Są bezpieczni z powrotem w module księżycowym.
- Są cali. - Niesamowite.
- Zaraz zwymiotuję. - Ciężki dzień, co?
- Napijmy się. - Tak.
...razem z lodem z Księżyca.
Przed twoim domem jest prasa.
Nie pójdą sobie, póki nie dostaną oświadczenia.
To wyjdźmy do nich.
Może wy pójdźcie. Ja nigdy nie rozmawiałem z prasą.
Bzdura. Dasz sobie radę. Chodź.
Okej.
Nie sądziłem, że oddychanie to takie super uczucie.
Houston, nie wiecie, jak wam dobrze.
Myślę, że wiemy. Nawet Margo się śmieje.
Niech ktoś jej zrobi zdjęcie.
Doktor Chase nalega, byśmy zmienili plan o 15 minut,
żeby dać wam czas pooddychać.
Wprowadzić trochę tlenu do organizmu. Powinniście się nawodnić.
- To możemy zrobić. - Tak.
Co?
Muszę zobaczyć, po co to było.
Topi się.
PAŹDZIERNIK 1971
Seahawk, możecie startować.
Przyjąłem, Houston.
Mamy lód w zamrażarce i możemy trochę polatać.
Naprowadzanie włączone.
Okej. Ramię też.
Wystartowaliśmy.
Zgodnie z planem.
Rety, ale widok krateru.
Dobra trajektoria.
Dobry kierunek. Zgodnie z planem.
DWA LATA PÓŹNIEJ
Siedemdziesiąt osiem godzin, 33 minuty.
Naprowadzanie jest na celu.
Wygląda na to, że moduł mieszkaniowy
właśnie przeleciał nad miejscem lądowania modułu Apollo 15.
Dwieście pięćdziesiąt. Paliwo 12 procent.
Sto sześćdziesiąt, 0,9 m/s. 15 metrów.
0,6 m/s.
Kontakt. Wyłączam silniki. Potwierdzam lądowanie.
Przyjąłem, FIDO.
Baza Jamestown wylądowała na krawędzi krateru Shackleton.
Zostawmy włączone światła dla Apollo 21.
PIERWSZA BAZA NA KSIĘŻYCU 12 PAŹDZIERNIKA 1973
Co wy na to? Zostajemy na Księżycu.
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska