Een pintje?
Ik ben erg veel onderweg. Al een hele tijd nu.
Ik ben een fan
van gelegenheden zoals deze hier.
Geloof het of niet, maar die zijn niet makkelijk te vinden.
Echt waar. Want veel van die plaatsen,
veel van die plaatsen zit vol met uitschot.
Maar dit etablissement niet.
Nee, nee.
Goed koud bier, zoals dit hier goed gezelschap zoals jij.
Weet je,
mensen die naar een gelegenheid als deze komen,
die verdienen iets groter.
Mensen die naar een zaak als deze komen, die verdienen vrijheid.
Ja, fijne mensen zoals jullie verdienen een Bang-A-Rang.
Hoe krijg jij je haar zo glad en kleverig?
Dit zijn de danseressen.
Space Time Sally en Rocket Horn.
Het is een duo en wat voor een duo.
Ze houden van blaasinstrumenten.
Ze kunnen zich het best uitdrukken in kleine, jazzy nummers.
Waar is de raket?
Degene die weg kwam.
Snare drum, bas, macht.
Ze laat je achter met een sterk gevoel van verlatenheid.
Maar laat je terugkeren voor meer.
De Bang-A-Rang, heren, is een ontsnapping.
Het is een verdomde toevluchtsoord.
Alles wat je nodig hebt.
Wil je iets drinken?
Welkom op de Bang-A-Rang. Wil je vechten? We hebben een vechtkuil.
Welkom op de Bang-A-Rang. Wil je een show?
Makker, wat heb ik iets voor jou.
Welkom op de verdomde Bang-A-Rang.
En die daar?
In je zak. Wie is dat?
O, dit is...
dit is Katherine,
Katherine Harlow.
Ze is hier niet meer veel.
Maar toen ze dat wel was...
Dat waren nog eens tijden.
Zij was de originele sirene van de Bang-A-Rang.
Zij baande de weg voor al de anderen.
Wat is er met haar gebeurd?
Wat jullie moeten doen, is naar Bopa gaan.
Bopa?
Laat je haren knippen.
Vraag dan naar een kaartje.
Hoe zit dat met de organisatie waar jij zegt voor te werken?
Het is meer een onderneming, in feite. Het is een privé-organisatie.
Is dit iets waarvan jij denkt dat ze er interesse voor hebben?
Owen mijn vriend, ik waardeer dat je me rondleidt, maar
dit is meer werk dan we willen aannemen.
Kan je me hier ergens een goede steak aanbevelen?
Dit is voor jou. -Bedankt.
Excuseer me.
Ja? Kan ik je helpen?
Niets.
Het is gewoon
dat je me bekend voorkomt. -Hebben we elkaar al ontmoet?
Nee.
Niet officieel, maar...
Vroeger heette jij Katherine, niet?
Ik vrees van niet.
Ben je daar zeker van?
Nog een prachtige namiddag, mijnheer.
Wil je beweren dat jij dat niet bent?
Jij bent niet Katherine Harlow?
Jij bent dus een Brawler?
Ze hebben nooit...
Nee.
Vroeger hielp ik hen om het woord te verspreiden.
Zoiets als guerrilla marketing.
In de begindagen.
Nu ben ik enkel een soort verkenner.
Ik rij rond,
op zoek naar oude gebouwen die ze kunnen transformeren.
Hoe heb je mij gevonden?
Gaat het?
Nog in geen miljoen jaar
had ik ooit vermoed dat iemand uit die wereld door die deuren zou stappen.
En nu begrijp ik waarom.
Mijn echtgenoot en ik
kregen net nieuws.
Heel recent.
En dat,
wel,
dat plaatste alles in perspectief.
Ik vroeg me af, Witt,
of ik jou om een gunst kan vragen.
Er is iets waarvan ik hoopte dat jij het voor me kon terughalen.
Witt,
ik wil met je bespreken hoe we verder kunnen gaan.
Weet je?
Vanaf hier.
Wat is dat?
Betty's telefoon.
Tijdje geleden.
Ben je zeker dat zij het was?
Als ik zeg dat het Katherine was, Joel, voel jij je dan ongemakkelijk?
Ze hadden maskers op.
Jij zei dat ze gewoon verdween.
Ik wil je iets vragen, Burt.
Waarom reageerden jullie zo. Waarom schoten jullie haar niet neer?
Was het de gedachte eraan?
Het idee van wat jij haar kon laten voelen?
Ze verdiende meer dan een pistoolschot.
Wat Brawlers doden, dat begrijp ik.
Maar de kluis leegroven?
Dat snap ik niet.
Hier zat veel geld in, toen Katherine hier nog rondhing.
Misschien wilde ze een bonus, weet ik veel.
Dat zoeken jullie maar uit.
Kutzooi. Wij hadden hier moeten zijn.
Dat had geen verschil gemaakt. Ieder van ons zat achter hen aan.
Ze konden toch wegkomen.
We zullen haar vinden.
Als we op de route zitten, zullen we haar vinden. Ze kan niet ver zijn.
Je gaat je rustig houden, Matty. Je gaat hier blijven, dat ga je doen.
We riepen je niet terug voor een opdracht.
Je blijft een paar extra dagen weg van de route
tot we dit hebben uitgezocht.
Goed, zoek geen moeilijkheden op.
Ik zeg je, dit is niet het juiste moment.
Johnson, kun je dit geloven?
Jawel.
Wat als zij het al de hele tijd was? -Wat?
Katherine Harlow die terugkomt om af te maken wat ze begon,
die terugkomt om een oorlog te beginnen.
Matty. -Ja, Bru heeft het al gezegd.
Ik heb je hulp ergens bij nodig. Kom op.
Heb je ons ook nodig, Joel?
Ik ben trots op jullie meisjes. Op jullie allemaal.
Want dat is wat we bedoelen, als we zeggen dat we ons huis beschermen.
Queenie.
Wat is er aan de hand?
Wat er gaande is? Jij was erbij.
Nee.
Er is iets mis. Dat weet ik gewoon.
Weet je,
als je hier ooit echt weggaat,
wil ik dat jij je iets herinnert.
Het verleden houdt nooit op.
Jij en die andere.
Doris, ja.
Jullie probeerden Lander Graham erin te luizen
zodat jullie het restaurant konden overnemen dat met recht van hem is.
En was dat jouw idee, Molly?
Of van Doris?
Het was Doris.
Sorry.
Ik probeerde alles te verdoven met...
We hadden niets om te verdoven, dus...
Niets.
Ga ik eraan?
Hemeltje, neen.
Ik moet eerlijk zijn, in het begin was ik er niet zo zeker van.
Dit is niet de eerste keer dat ik neergestoken werd.
Vast niet.
Het 37ste was vooral steekwonden.
Gewoon één groot steekfeest.
Als je ammunitie op raakt, dan heb je je bajonet nog.
Was je bang, gisterenavond?
Ja, natuurlijk.
En jij?
Ik denk dat het meer was...
hoe moet het nu verder?
Wat bedoel je? Je bent hier.
Ik heb vijf mensen gedood in die club.
Denk dat het er zes waren. -Het waren er vijf.
Wat bedoel je? Naar huis gaan?
Op dit punt bestaat naar huis gaan niet meer.
Hou je van films? -Zeker.
Ooit Blood of the Heart gezien? -Waar gaat die over?
De veldslag van het 37ste.
Was die...? -Neen.
Niets kan uitdrukken hoe het 37ste was.
Alleen dat je erdoor verandert, dat je er niet van terugkomt.
Je bent wat je bent omdat, of je dat toegeeft of niet,
dit is wie je wilde worden.
Jouw mannetje heeft het verkloot.
Ik weet niet of ik het daarmee eens ben. -O, ben je daar niet zeker van?
Want ik denk... -Het was niet zijn schuld.
Het was die van mij.
Ik nam het gewoon aan.
Vroeger zat er heel wat geld in die kluizen en
ik had nooit gedacht dat ze hun routine zouden veranderen.
Als het geld dus niet in de kluis ligt, waar dan?
Dat weet ik niet. -En als deze kluis leeg was...
Dan betekent dat...
Dat de anderen dat vast ook zijn. -Zo is dat.
Dottie... -Je gaat vertrekken.
Ik werd gisterenavond bijna 100 keer gedood.
Cordell?
Mijn man heeft geluk dat hij nog ademt.
Allemaal voor niets.
Als het een troost mag zijn... -Dat is het niet.
Wat je ook wilde zeggen, dat is het niet.
Luister, ik denk dat je dit totaal verkeerd hebt aangepakt.
Je had geen ploeg nodig.
Je wist hoe je moest binnenraken, je wist hoe je weg moest komen.
Ik denk dat je gewoon bang was.
Dat kun je moeilijk toegeven, niet?
Maar het was zo, je was bang.
En je hoeft het niet toe te geven,
maar het is wat het is.
Je hebt ons niet nodig, Dottie.
Kijk me aan.
Je moet alleen,
je zaakjes uitwerken.
En verder gaan.
Dit vond ik in de oude schakelkamer.
Kon nooit door de deur zijn gekomen.
En toch is het hier.
Een tas.
Er zaten wapens in.
Het hoeft niet altijd zo simpel te zijn, Bru.
Denk maar na. Hoe hebben ze die anders hier binnen gekregen?
We laten de barmannen niet achterin. Daar zijn we heel zeker van.
Tenzij iemand hen hielp.
Je praat wel over je familie.
Maar is dat echt zo?
Ik probeer enkel... -Nee, nee.
Wat je zegt klinkt logisch.
Enkel hard. Want, weet je...
niemand van ons mag jou echt, Avron.
Lieten jullie de tas achter? -Wat zeg je, erwtje?
Van de wapens. Je liet die achter en nu weten ze het.
Weten ze wat? -Dat er iemand van binnenuit werkt, Doris.
Verdomme.
Het moet voorbij zijn tussen ons.
Deze hele zaak is voorbij.
Dit is vast niet het eerste dat jullie willen horen, maar
ik heb een idee. Als jullie gewoon
naar me willen luisteren.
Ik dacht dat je alleen zou komen. -Wel,
dat leek me niet de meest slimme zet.
Het gaat niet altijd om aantallen.
Jullie pleegden een aanslag op de dochter van Burt.
Wat dachten jullie verdomme? -Maakt dat nu nog echts iets uit?
Konstantinov was een probleem,
maar wij hadden een afspraak. -Ik dacht dat je die verbroken had.
Deden we niet. -Weet ik.
We werden erin geluisd, Jukes. Gemanipuleerd.
Door wie?
Het verleden.
Het punt is, we kunnen dit nu meteen laten ophouden.
Je vroeg me om hem onder controle te houden.
Dat deed je niet. -Je gaf me geen kans.
En toen doodde je Konstantinov.
Nu begint het er dus op te lijken dat hier maar één uitweg uit is.
Stel je voor dat het er één van jou was.
Dat ik enkel...
wel, je weet wat je gedaan hebt en je weet ook waarom.
Omhels de oorlog, oude vriend.
Het zal allemaal snel voorbij zijn.
Wat moeten we doen?
Wel,
ik ben al heel lang niet meer dronken geweest.
Wat?
Jezus nog aan toe.
In orde, dit is je kans, knul.
Smeer 'em, nu meteen.
Ga weg en hou je gedeisd, doe iets. Want als ze ontdekken dat jij het was...
Je snapt dat mijn leven ook op het spel staat, ja?
Je wilde toch vertrekken, niet?
Wel, goddomme.
Jij hoort erbij, niet dan?
Ik denk dat het mijn schuld is. Ik zei dat jij je moest aanpassen.
Je hebt je verdomme aangepast. -Dat niet alleen, maar ook...
Wat?
Wat nog meer? Kameraadschap?
Ben jij nu één van hen?
Ik had het verdomme mis.
Er was al lang geen oorlog meer geweest en nu...
nu is er een verdomde oorlog en ik zeg je, daar wil jij niet bij zijn.
Geen van ons twee wil daar bij zijn, als ze ontdekken dat wij hem hielpen beginnen.
Ik vind hem lelijk. -Ik hou van lelijk.
Hoorde je dat zij het was? -Daar heb ik iets over gehoord.
Kende je haar? -Toen ik nog jong was, zeker.
Maar ik was erg jong.
Ik wilde enkel zeggen, als je iets nodig hebt...
Dat is erg lief.
Welke zaken mijn tante ook heeft met mijn vader,
of wat dat betreft, met welke clown hier ook,
dat moeten zij uitzoeken.
Je vriendje is terug.
Jullie hebben me het feestje wel gemist.
Wil je vanavond nog vertrekken?
En waar naartoe gaan?
Ergens waar het plezierig is.
Plezier klinkt leuk.
Ik heb je nog nooit zo zien drinken.
Ik zie jou te vaak zo drinken.
Ik ben al lang niet meer hier geweest.
Vroeger keek ik daarnaar uit.
Wat klote autowrakken opkalefateren.
Ermee racen.
Sommige wonnen, andere verloren.
En op het einde,
vochten we allemaal.
Dronken idioten.
Nu is het niet meer zoals vroeger.
Nu gaat het allemaal om geld. Dat beschermen.
Nee, dat is niet zo.
Mijn ouders waren goede mensen, maar ze wisten niet wat ze me moesten vertellen.
Ze wisten niet hoe ze me konden vertellen wat de juiste manier was.
Het ontbrak hen aan visie.
Verdomde visie.
Ze hadden het niet, weet je wel?
Dus deed ik het goed op school en toen hoorde ik over de Brawlers.
En toen wist ik...
Toen wist ik waar ik thuishoorde.
Toen wist ik waar ik die visie zou vinden.
Wel,
een Brawler zijn, Matty
laat je vreselijke dingen doen.
Op deze plaats, op deze renbaan,
viel ik voor iets dat niet bestaat.
Je kunt je er wel goed onder voelen, op dat moment.
Maar dan verstrijken de jaren.
En de echte gevolgen,
alles wat je verdomme hebt gedaan?
Wel...
Daar zijn ze dan.
Katherine Harlow.
Zij kwam terug voor wraak.
En dat neem ik haar niet kwalijk. -Haar wraak?
Neem niet op.
Op dit uur van de nacht kan er geen goed nieuws komen.
Het is iets vreemd, dit leven.
Dat is het.
Hoe heet dat café waar
ze me naartoe stuurden om je te zoeken?
Ze vormde geen bedreiging voor ons. Ze zorgde gewoon voor ons.
Maar jij,
jij vertelde ons dat al die anderen,
dat die ons allemaal wilden verslinden.
Verslinden.
Dat is kleurrijke taal.
Terwijl ze echt enkel wilden wat van hen was.
Ze wilden geen moeilijkheden.
Jij,
jij wilde moeilijkheden.
En ik volgde wat jij wilde.
Ik geloofde
in al die nonsens die je uitbraakte.
Verloren zielen die een familie bouwen,
zichzelf herdefiniëren,
alles ervan.
Over...
Verdomme.
Wat is geloof?
Want zie je, de enige persoon
waar ik vaagweg iets om gaf...
De enige persoon op deze verdomde planeet,
ik stond toe dat jij haar doodde.
Ik liet jou haar doden.
Omdat ik geloofde.
En toch zit je hier nog.
Je gelooft nog steeds, Bash.
Nee.
Dat doe ik niet meer.
Ze heeft Percy gedood.
Ze doodde hem omdat ze wist wat dat met mij zou doen.
Ze wist hoe dan ook,
dat ik haar dat nooit zou vergeven.
Ze wist dat ik haar zou willen doden.
Dus, ja...
hier zit ik.
Popcorn?
Je bent niet gestopt met bewegen sinds we gingen zitten.
Ben jij je ademhaling vergeten?
Je lijkt in orde te zijn. -In tegenstelling tot?
Gewoon, alles van gisterenavond, de Ghouls vorige week,
alles wat verkeerd liep.
Ik moet heel wat regelen.
De Ghouls waren anders.
Ik was alleen, in de minderheid.
Maar gisterenavond...
Gisterenavond was ik thuis.
Ze is jouw tante.
Dat werd mij altijd verteld.
Heb je ooit ontdekt wat er met haar gebeurd is?
Heel wat geruchten door de jaren heen.
Heel wat verschillende versies van hetzelfde verhaal.
Je hebt je moeder nooit echt gekend.
Dat is waarom je echt wilde weggaan, nietwaar?
Pardon?
Ik heb het nergens gehoord.
Het is gewoon... noem het maar instinct.
Ik weet het niet, echt niet.
Maar ik kende die van mij.
Mijn moeder.
En zij was geen geweldig mens.
Liet me vaak vreselijk afzien.
Ooit heb je...
Ooit vroeg je me wat mij hier heeft gebracht.
En eerlijk waar, ik had niet echt een antwoord.
Maar nu...
Verdomme, nu?
Voelt dit aan als de enige plaats waar ik thuishoor.
Knapperd.
Ik wist dat jij hier thuishoorde, van het moment dat ik je zag.
Ik ga even naar toilet.
Ik ben niet meer naar een poppenkast geweest sinds ik een kind was.
Wat doe jij hier, verdomme? -Weet ik. Raar, is het niet?
Om eerlijk te zijn, ik was op zoek naar een stoere Cadillac,
en toen had ik geluk, toen ik jou en mama zag aankomen in die roestbak.
Hoe dan ook, we moeten praten.
Ik ben hier met iemand. -Ze zal het wel begrijpen.
Nee, je mag niet... -Ethan.
De kluis was leeg, dus hebben we je nodig voor plan B.
Je moet met me meekomen
en dat echt niet voor discussie vatbaar.
Begrijp je me?
Kom mee.
Vooruit.
Verdomme.
Hallo, zoetje. -Wat scheelt er verdomme met jou?
Ik zat in een openbare plaats, Doris.
Wel,
ik moest met je praten en het kon niet wachten.
Ik ben er klaar mee. Met dit allemaal.
Ja, je bent er klaar mee.
Dat wilde ik je vertellen.
Wat?
Ik moet nog één telefoontje doen naar een advocatenvriend van Thomas
en dan is dat allemaal voorbij en kan je teruggaan naar Detroit,
of waar je maar wilt. -Zomaar?
Ja, zomaar.
Waar is je telefoon? -Wat?
Je telefoon. -Buiten.
Neem niet op.
Op dit uur van de nacht kan er geen goed nieuws komen.
Matty, jij verdomde klootzak.
Excuseer me.
Geef me de sleutel van kamer 126.
Wist je dat de kluis leeg was, Ethan?
Nee, ik had toch gezegd dat ik de kluis nooit heb gezien.
Als ik jullie was, zou ik vanavond vertrekken.
Ik zou vertrekken voordat de hel...
Ze was gevaarlijk, niet dan?