Ik doe mijn best voor Joy. Zij heeft de echte ik nodig.
Zijn die van jou? - Heb jij je pillen genomen?
Ja, ik heb ze teruggekregen.
Ik heb dingen in mijn hoofd.
Mensen die rondrennen, herinneringen. Er scheelt iets met me.
Jij wordt als eerste herboren, mijn lief
en ik zal de laatste zijn.
Al 400 jaar bouwt ze snelheid op,
onderweg naar deze plaats op deze tijd en jij denkt dat je haar kan tegenhouden?
Morgen bij zonsondergang keert ze terug.
Rennen.
De train. Vooruit.
We zullen je een rustig einde geven. Ingekapseld in één van ons.
Pop?
Kan je praten, Pop?
Geef antwoord, Pop.
Amity keert terug bij zonsondergang
en dit is nu onze wereld.
Het is de wereld die zij aan ons gaf.
Die hij aan ons gaf.
We hebben 400 jaar gewacht.
Nu weten we waarom.
De mensen zijn vergeten
dat dit land toebehoort aan de Engel.
Nu nemen we het terug in zijn naam.
En als de profeet vanavond naar ons terugkeert,
dan zal het echte werk beginnen.
Maar eerst moeten we onze nieuwe plaats beschermen
in deze oude, rottende wereld.
Daarna nemen we rest
van degenen die ons tegenwerken.
De lege zielen buiten deze muren hebben een doel.
Zij zullen haar leger zijn. Zijn leger.
We zullen dit gevecht tot het einde voeren.
Hun einde is ons begin.
- Clean -
Vertaling: Dweez
Ze volgden het naar het huis, dus als wij het kunnen wegdoen...
Zullen ze ontwaken uit de trance waar ze inzitten?
Gaan we dat echt doen?
We halen Joy op en jij vernietigt wat dat ding ook is.
We weten nog niet wat er zal gebeuren als we op het standbeeld slaan.
Kerstmis nog aan toe. Wat is dan jouw plan?
Daar zo.
Dat is waar ik viel.
Blijf van die rode knop af tot ik Joy naar buiten heb gekregen.
We krijgen maar één kans.
Over minder dan een uur gaat de zon onder.
Verwittig ons als je haar hebt, Anne.
Kom op, we gaan.
Waarom doen we dit, verdomme?
Voor de mensen daar boven.
Als ze haar niet op tijd krijgen, moeten we het toch nog doen.
Etienne, je ziet er
beter uit dan hij ooit deed,
zelfs voor de verwoesting bij hem toesloeg.
In het begin vroeg ik me af
waarom je zo een door ziekte geteisterd omhulsel koos.
Nu denk ik dat ik het begrijp. Hij wist dingen.
Die leerde hij van een afvallige.
Degene die onze Engel gevangen hield, die directeur Lacy?
De directeur schreef brieven.
Wat stond erin?
Ze hadden het over een geluid,
iets dat ze het schisma noemden. - Ja, het geluid van de Engel.
Wat nog meer? - Castle Lake.
Er is iets speciaal aan het meer.
Inderdaad.
Het is een deur naar andere hiers,
andere nu's, andere dimensies.
Onze Engel reist er doorheen zoals hij verkiest.
Kom, doorlopen.
Het moet vlak boven ons zijn.
Doe voorzichtig.
Nee.
Neen.
Hou verdomme je kop. - Neen.
Geef me het pistool.
Hou vast.
Ze namen Chance gevangen.
Joy, ze zit nog binnen.
Je kunt het niet laten ontploffen.
Hallo?
Je moet haar redden.
Een goede moeder zou dit nooit laten gebeuren.
En wat was je hiermee van plan?
Ik wilde het in je reet stoppen.
Ze zitten onder het huis.
Je moet Joy weghalen.
Haal Joy weg.
Anne, geef antwoord. Anne.
Wat als ze Joy niet hebben gevonden?
Ze heeft tot zonsondergang. Dat was de afspraak.
Het is geen afspraak, het is een meisje.
Anne?
Ze zijn in de tunnels. - Wie zit in de tunnels?
Wat?
Wie zit in de tunnels?
Nadia en Abdi. En ze hebben dynamiet. Ze gaan de boel opblazen.
Hou je kop. - Je moet Joy hier weghalen.
Breng haar weg.
Laat me los. - Ga de tunnels in.
Dood alles wat niet één van ons is. Vooruit.
Ik ga met hen mee.
Anne?
Laat je wapens vallen.
Pop?
Waar zijn de andere bommen? Zeg op, of hij sterft nu.
Niet doen.
Abdi, ik ben het.
Wel verdomme.
Ja, ik ben het. Voorlopig.
Die Franse klootzak is aan het brallen in mijn achterhoofd.
Ik heb vast maar een paar minuten. Gebruik ze goed.
Nam je de Haldol? - Ja.
Voor die zak me neerschoot
Daarna gaf ik ze net genoeg uit Lacy's brieven, zodat ze me vertrouwden.
Heb je nog meer bommen? - In de crypte en onder het standbeeld.
Goed. Sta op en laat ze ontploffen. - Wat ga jij doen?
Naar boven. Heb je een walkie?
Als ik boven ben, ontsteek je de eerste twee.
Ik haal Chance.
Als zij veilig is, blaas je deze smeerlap op, in orde?
Maar we moeten snel zijn.
Hij komt eraan. - Wie komt eraan?
Ga. Ga nu.
Ik ben het, Pop. - Wat?
Neen.
Hier, neem dit. - Bedankt.
Joy.
Abdi, geef antwoord.
Pop, ik ben het.
Goed, doe het.
Pop?
Je moet het nu doen, Nadia.
Ik ben er geweest. Dat ding in me heeft me bijna te pakken.
Doe het.
Ik verdien het. Doe het.
Joy.
Helemaal beneden op het einde van de gang.
Kijk in de kelder. - Nadia,
doe het. - Ik twijfel.
Ze kunnen overal zitten.
Hier zo.
EEN WEEK LATER
Goedemorgen, lieveling.
Mag ik je voorlezen?
Dat is goed.
Misery Chastain woonde in Little Dunthorpe
gedurende al haar zestien jaren
en nu, op de drempel van haar zeventiende verjaardag,
wilde ze meer.
Getrouw aan zijn naam,
was Little Dunthorpe mager in omvang
en verstoken van mogelijkheden.
Op een dag zou ze de kans krijgen haar reislust opnieuw te overwegen,
zelfs er spijt van te krijgen.
Maar vandaag, op de zondag dat haar oom Percy
voorbestemd was om te sterven en haar avonturen niet konden beginnen,
was niet die dag.
Een goed begin.
Ja meesteres, zei mevrouw Ramage, haar gezicht bleek als de maan.
Ze brachten de knul, Ian naar de dokter,
terwijl hij tegenspartelde. Hij is nu vast al overleden.
Ze maakten vooruitgang, vertrouwend op hun eigen middelen...
in de volstrekt duistere...
U hebt gelijk, meesteres, laten we gaan...
Lieveling?
Heb je iets nodig?
Wil je praten over... - Nee.
Verzorger gezocht voor een ouder persoon.
Kijk eens aan hoe prachtig.
Wat met Montreal? - Maar een uur hier vandaan.
Joy, de patiënt is bedlegerig,
dus hebben we bijna het hele huis voor onszelf.
Het lijkt op Dunthorpe.
Bijna als een huis uit een verhaal.
Blijkbaar heb je overal gewerkt. Waar kom je oorspronkelijk vandaan?
Van nergens, eigenlijk. Een soldatenkind.
Mijn vader, die goeie ouwe kerel,
God hebbe zijn ziel, verhuisde ons nogal wat.
Is dit goed zo? - Perfect, bedankt.
Kies maar een kamer uit, schat.
Neem die naast de mijne, lieveling.
De hormonen slaan toe. Alsof een vreemdeling in je huis woont.
Gregory was als een ander mens teruggekomen van de Krim.
Het was niet alleen de soldatenbaard
of het gearceerde litteken op zijn linker onderarm.
Het waren zijn ogen.
Ze keken niet meer uit naar Misery.
Ze keken naar binnen, naar iets dat hij alleen kon zien,
iets waar oorlog en tijd op hadden geschreven.
Prachtig, is het niet?
Ik denk echt dat dit het kan zijn, Joy. De Lachende Plaats.
De volgende keer dat ik de stad in ga, kan ik misschien haarverf meenemen.
Het terug normaal kleuren. - Ik vind het zo mooi.
Dat is wel genoeg.
Misery greep mevrouw Ramage bij de hand en trok haar de trap af.
Morgen dan. Ik wacht wel.
Morgen.
Joy?
Tegen wie was je aan het praten?
Wat? - Aan de telefoon. Je praatte met iemand.
Ik heb niet gebeld.
Was het... - Wat?
Iemand van daar?
Voel jij je goed?
Zijn je pillen weer bijna op?
Dit gaat niet om mij. Tegen wie praatte je?
Ik heb niet gebeld.
Wat wil je dat ik zeg?
Annie.
Die smerigheid komt er nooit meer uit.
Je moet haar zuiveren.
Ik moet je iets vragen. - Ik heb niet gebeld, zei ik.
Je zei dat je niet wilde praten over wat er in dat huis is gebeurd,
maar ik moet het weten, Joy. Wat ze met je hebben, gedaan,
die mensen, die man,
voordat wij aankwamen.
Dat weet ik niet. - Wat bedoel je?
Ik herinner het me niet. - Je herinnert het je niet?
Joy. - Wat?
Ik zal je leiden naar waar je niet naartoe wilt gaan.
Mijn Joy.
Wil jij ook wat? - Nee, dank je.
Sinds wanneer lust jij geen ijs?
Sinds wanneer lust niemand dat?
Vind je het lekker?
Het smaakt vreemd.
Is er,
heb je er iets in gedaan? - Medicijn.
Welk medicijn? - Haldol.
Godverdomme. - Wat een vieze woorden,
helemaal niet mijn Joy. - Drogeerde je me? Ben je gek?
Dacht je dat ik het niet wist? Mijn eigen dochter, mijn lieve meisje
en je dacht dat ik niet zou weten dat jij één van hen bent?
Jij hebt medicijn nodig.
Jij bent het monster. - Hou je mond.
Mam, nee. - Maar ik ben je moeder niet, ofwel?
Mam, stop. Help.
Hou ermee op. - Je hebt een grotere dosis nodig.
Kom terug.
Denk je dat je mijn Joy kunt pakken?
Wacht, wacht.
Mam, het spijt me.
Ik hoop dat het niet voor altijd is, maar nu moet ik gaan.
Ik weet dat je het niet begrijpt. Ik hoop dat je me niet haat.
Ik wil niet dat je me haat. Ik moet alleen een tijdje iemand anders zijn,
omdat ik niet meer weet hoe ik je kleine meisje moet zijn.
Het gaat niet om wat er in Maine is gebeurd,
daar herinner ik me niet veel meer van, om eerlijk te zijn.
Ik werk eraan om het te vergeten.
De waarheid is, wat er met ons aan de hand was, gebeurde lang voor Maine,
zelfs voor Rita. Misschien weet ik nog niet wie ik ben,
maar dat kan ik niet uitzoeken met jou erbij.
Ik loog over de telefoon. Ik moest wel.
Ik wilde niet dat jij je gek voelde,
maar ik moest met een advocaat praten over mijn vrijheid krijgen,
hoe ik het wettelijk kan maken, net zoals Chance deed.
Probeer me alsjeblieft niet te vinden.
Ik zal jou op een dag vinden, dat beloof ik je.
Als ik er klaar voor ben.
Joy.
Alsjeblieft.
Ik kan jou nooit pijn doen.
Joy.
Kom terug, Joy.
Kom alsjeblieft terug.
Alsjeblieft.
Joy.
O, lieve... mijn lieveling.
Mam.
Wat?
Wat is gebeurd?
Wat gebeurde er?
Je viel in het water.
Je verdronk bijna.
Jij hebt me gered.
Even proeven, lieveling? - In orde.
Ik zit voorin.
Kun je geloven dat we echt hier zijn? Ik ben zo opgewonden.
Kijk toch eens naar al die mensen.
Gaan we hem ontmoeten? - Dat hoop ik.
Hij heeft het erg druk met zijn lezingen.
Denk je dat ik op een dag zijn omslagen mag tekenen?
Natuurlijk. - Denk je echt dat ik goed genoeg ben?
Joy, ik denk dat je de beste kunstenaar ter wereld bent.
Is deze plaats bezet?
Natuurlijk, mijnheer.
Sorry daarvoor, lieveling. - Niet erg, mam.
Ik ben zo blij dat we hier samen zijn.
Ik ook.
Kijk eens.
We moeten hem zover krijgen dat hij een boek aan jou opdraagt.
Natuurlijk doet hij dat.
Ik ben zijn allergrootste fan.