De meeste mensen denken dat ze hun hele leven hetzelfde blijven.
Hoe was je vlucht? -Prima, hoor. Dank je, Meredith.
Ik bedoel Maggie, sorry. -Je hebt dus niet geslapen onderweg.
Dat ging niet. Ik heb m'n praatje wel twintig keer herschreven.
Meredith kon helaas niet komen. De oppas is ziek.
Ik ben blij dat jij er bent.
Ons brein vertelt ons dat onze hele geschiedenis...
elke keus, elke verandering, elke kans...
tot dit ene moment heeft geleid, dat we 'nu' noemen.
Je ziet er goed uit. Opgewekt.
Die PATH Pen is m'n grote trots. Ik wil er zo graag over vertellen.
Je springt te ver, bij die laatste. -Ik hoef geen hulp.
Laat mij nou. -Nee, wacht.
Hou op. Anders mogen jullie nooit meer mee.
Weer mis. -Kom mee, jongens.
Je was zo dichtbij.
Liam, let op je broer. -Moet dat nou?
Toe nou.
Had ik m'n kinderen moeten meenemen?
Hun tante woont hier, die gaan ze opzoeken.
Ik ga naar het Hartklep Happy Hour. Ga je mee?
Net zo erg als het klinkt? -Erger. Wel gratis drank.
Misschien kom ik ook. -Leuk.
'Het is een zekere nieuwsgierigheid die de mensheid heeft gedreven...
sinds de ontdekking van het vuur.'
Nee. 'Sinds de toepassing van het vuur.' Nee, ook niet.
'Sinds het temmen van het vuur.' Ja, dat is hem.
Geen kamermeisje nodig, dank u. -Richard, ik ben het.
Vraag je me niet binnen? -Ik kan niet geloven dat je hier bent.
Kom je het congrescentrum kopen? Zodat ik geen praatje kan houden?
Ik kom een einde maken aan deze dwaasheid.
Je wilde m'n excuses, zei je. Nou, het spijt me.
Het spijt me echt heel erg, van alles.
Ik heb spijt van m'n gedrag.
Dank je.
Heb jij niets te zeggen? -Er is niets tussen Gemma en mij.
Ik heb het met eigen ogen gezien.
Nou, er is wel bijna iets gebeurd.
We gingen samen ontbijten, en toen zoende ze me.
Ik heb haar tegengehouden. -Maar je hebt het verzwegen.
Dat klopt, en het spijt me.
We komen hier wel uit, Richard. Dat weet jij ook.
Er zijn dingen waar jij geen macht over hebt.
Ook niet over mij. -Dat wil ik ook niet.
Je hebt m'n ziekenhuis gekocht omdat je boos was.
Slechtste investering ooit. Kost alleen maar geld.
Het bestuur denkt dat ik dement ben geworden.
Hou op, ik meen het. -Ik ook, dit is grappig.
Niet waar. -Je had ruzie met je man...
en kocht een heel ziekenhuis om hem een hak te zetten.
Pac-North draagt nu mijn naam. Mijn naam.
De ergste plek waar ik ooit heb gewerkt.
Zou er ooit een ander stel zo'n dure ruzie hebben gehad?
Nee. Misschien Antonius en Cleopatra.
Geef me een kus, Cleopatra.
Vertaling: Sofia Engelsman Iyuno Media Group
Hoi, hoe is het ermee?
Welkom bij het Hartklep Happy Hour. -Dank je. Beste feest van het jaar.
Ik zie wel bekenden hier, maar niemand die ik mag.
Ik heb er ook een voor jou. -Toe maar. Herbruikbare rietjes.
Zo blij dat je er bent. -Dankzij Evelyn. Ze past op Allison.
Voor het eerst in tijden...
rekent er niemand op m'n borsten om te overleven.
Proost. -Ja. Dank je.
Die congressen zijn stom, maar toch ook wel leuk.
Een zomerkamp voor mensensnijders.
Geen ervaring mee. Ik dacht meer aan een Olympisch dorp.
Ja, de grootste talenten verzameld in één gebouw.
Overdag werken, 's nachts seks. -Het ging me meer om die talenten.
Gaat het zo in een Olympisch dorp? -Echt wel.
Wauw, hij is... Ken je hem? -Ja.
Nee, eigenlijk niet. Een beetje.
Een van m'n assistenten bij Tufts. Hij herkent me vast niet.
Hij is zo sexy. Bloos ik? -Check of hij single is en bespring hem.
Daar doe ik niet aan.
Je doet niet aan seks? -Niet met vreemden.
Je zei net dat je hem kent. En trouwens...
hij staat achter je. -Maggie Pierce.
Jij... -Je weet niet meer wie ik ben, hè?
Jawel, hoor. -Natuurlijk. Dr. Winston Ndugu.
We hebben samengewerkt bij Tufts. -Klopt.
Ik bedenk me net dat m'n keycard niet werkt. Ik ga een nieuwe halen.
Ik kom hier al drie jaar, en eindelijk zie ik je een keer.
Ben je me aan het stalken?
Nee, dat niet. Maar ik was wel naar je op zoek.
Mag ik eerlijk tegen je zijn?
Ik viel voor je op m'n eerste dag als assistent.
Maar je was m'n baas, wat je alleen maar leuker maakte.
Daarom heb ik me ingehouden.
Maar toen vertrok je, vlak voordat ik arts werd...
en kon ik je niet meer mee uit vragen.
Maar nu zie ik dat je gek genoeg geen trouwring draagt.
Hopelijk maak ik nog een kans.
Ik wil dus alleen maar zeggen dat ik graag wat met je wil drinken.
We hebben 36 uur om elkaar te leren kennen. Snel vragenrondje.
Niet te veel nadenken. Klaar? -Ja.
Favoriete snack? -Pretzels.
Je bent bij de eerste vraag al gezakt. -Hoe kan ik hiervoor zakken?
Pretzels zijn alleen favoriet bij gevangenen, die niets meer gewend zijn.
Ik zak nooit, dus doe nog maar een vraag.
Favoriete film? -Amélie.
Waarom? -Het gaat over hoop en veerkracht.
Perfecte vrije dag.
Hardlopen bij zonsopgang.
's Ochtends naar een museum, 's middags naar een park.
Cocktails drinken, ergens aan het water.
Lekker eten, en dan nog een ijsje terwijl je door de stad slentert.
Vroeg naar bed met een boek.
Dus je perfecte avond is een romantische komedie.
Ik zei niet met wie ik dat allemaal deed. -Met wie dan?
Met mezelf. -Dus je bent graag alleen.
Ja, inderdaad.
Tot op zekere hoogte. Favoriete film? -Ghostbusters.
Perfecte vrije dag? -Wakker worden.
Lang na zonsopgang.
Me omdraaien naar de prachtige hartchirurg die naast me ligt.
En dan dat ene bij haar doen waardoor ze haar rug kromt.
Nu even serieus.
Wie is je lievelingspersoon? -M'n moeder.
Ze heeft me altijd beschermd. Ze was echt zo'n felle moederleeuwin.
Ze liet niemand in m'n buurt.
Ook m'n vader niet.
Maar ze is overleden.
Twee jaar geleden. Ze had eierstokkanker.
Het ging heel snel.
Mijn moeder is ook twee jaar terug gestorven.
Aan borstkanker. Nee, het is al drie jaar terug.
Alweer zo lang geleden.
Vreselijk om de vrouw die je tegen alles beschermde achteruit te zien gaan...
terwijl je er niets aan kunt doen.
Goed, vertel eens. Doe je dit vaker?
Avontuurtjes bij medische congressen. -Ik heb wel eens iemand ontmoet, ja.
Maar dit heb ik nooit gedaan.
Wat bedoel je met 'dit'? -Zo snel zo hevig verliefd worden.
Ik ook niet.
Die congressen zijn allemaal hetzelfde. -Vol wanhopige mensen.
Die hun spullen slijten voordat ze gedateerd zijn. Of verboden.
Echt jouw ding dus. Waarom ben je hier?
Ik ben de nieuwe, en Bailey vroeg me te gaan.
Weigeren was geen optie. En de jongens kunnen naar hun tante.
Je zus, of... -M'n schoonzus.
Hallo, daar. Dane Pinettie, van Wilkes and Boon.
Teddy Altman. Van Grey Sloan, in Seattle.
Je ziet eruit alsof je iets nodig hebt.
O, ja? Wat heb ik dan nodig?
Ik weet niet precies wat ik hiermee moet.
Je drukt dat dingetje hier in en dan schrijf je met de andere kant.
Het heet een pen. -Een cadeautje van Thrivea...
fabrikant van erectiepillen. -Echt waar?
Wist je dat dan niet?
Ik krijg 500 dollar om pennen uit te delen en te glimlachen.
Weinig voor een arts, maar veel voor een arme kunstenaar.
Daarom willen al die mannen die pennen niet.
Wat voor kunstenaar, behalve arm? -Mixed media.
Gecombineerde lagen en polaroid-transfers.
Dat zegt je niets, hè?
Ik herken de woorden, maar daar blijft het bij.
Wil je wat drinken? -Ik wil wel, maar ik moet deze uitdelen.
Ik gebruik veel pennen.
Wil je nu wat drinken?
Nog een paar minuten.
Dus het gaat echt gebeuren. Hebben ze niet nog een paar jaar nodig?
Liefje, dit... -Een hysterectomie bij een 33-jarige.
Ze halen een belangrijk deel weg.
Als je zegt dat het niets voorstelt, wurg ik je, waar onze zoons bij zijn.
Een routineoperatie, wilde ik zeggen.
Die chirurg heeft dit al heel vaak gedaan.
Minimaal invasief, snel herstel, weinig complicaties. Je bent in goede handen.
Of ik bloed dood. Of ze snijdt in m'n blaas. Of ik sterf aan een infectie.
Dan leven de jongens en ik gewoon verder.
De eerste dagen zullen zwaar zijn.
En dan komen de single vrouwen met stoofpotjes, omdat ze me zielig vinden.
Chirurg. Sexy weduwnaar. Alleenstaande vader.
Ik moet ze vast van me af slaan. -Tuurlijk. Ik haat je.
Ik hou van je.
Mrs Douglas van school had huidkanker, en die is weer beter.
Dat is een andere soort kanker.
Maar dat is fijn om te horen, lieverd.
Kunnen jullie een ginger ale voor me halen? Dan voel ik me vast beter.
Mrs Douglas zei dat hij scheldwoorden op z'n tafel had geklad. Rotmens.
Luister even naar me. -De verpleegkundige komt zo.
Als dit niet werkt... -Het moet werken.
Dit is de tweede trial die we proberen.
Hierna is er niets meer. Het komt niet goed.
Ik heb ergere gevallen meegemaakt.
De kans is groot dat je er straks alleen voorstaat, dus je moet luisteren.
Nee, dat gaat niet gebeuren.
Maak de jongens duidelijk dat ze best mogen huilen.
Dat ze mogen voelen. Alles mogen voelen.
Ik wil niet dat ze het opkroppen, dat het aan ze gaat vreten. Hou je niet goed.
Laat je gaan. Laat ze weten dat je best mag instorten.
Dee dit alsjeblieft niet.
En beloof me dat de jongens m'n zus mogen opzoeken.
Ik weet dat ze geschift is, maar ze heeft een goed hart.
En ze houdt van ze.
En als je problemen met ze hebt, bel dan je moeder.
Jij bent het bewijs dat ze weet hoe ze moet opvoeden.
En het geeft niet als Austin stopt met pianospelen.
Ik heb gezegd dat hij moet blijven studeren, maar het lijkt me hopeloos.
En let een beetje op Liams temperament.
Ik denk dat hij dat van mij heeft.
En we weten allebei wat het kan aanrichten.
En je mag ook best weer verliefd worden.
Ik vind het goed.
Dat wil ik niet.
Daarom zeg ik je juist dat het oké is.
Je hoeft jezelf niet te straffen, of je schuldig te voelen.
Je verdient het om gelukkig te zijn.
En het mooie is, je hoeft er niets voor te doen.
Sexy weduwnaar, chirurg, alleenstaande vader.
Je zult ze van je af moeten slaan.
Goed, jongens. Dat was het.
Kunnen we niet nog heel even blijven?
Ik vind het hier griezelig. -Rustig maar, Austin.
Het is goed.
Blijf zolang als je wilt.
Ik wil mama.
Ik ook.
Kom eens bij me.
Heb jij die besteld? -Die zijn van mij.
Doe je dat bij iedereen?
Niet iedereen hier werkt voor Catherine Fox.
Benader haar dan.
Die krijg ik niet te spreken. Dit is echt een kans.
We willen ook buiten onze laboratoria onderzoek doen.
Samen met het juiste ziekenhuis.
Nou, dat is... -Ik ken jullie apparaten.
De C-30 Power Morcellator. Ken je die? -Ja, dat is ons populairste model.
Magisch, ga je vast zeggen. -Wat is dat?
Voor hysterectomie.
Het is een apparaat dat fibromen aan mootjes hakt.
Maar er is een probleem mee.
Dit fibroom is geen fibroom. Het is een tumor.
Maar dat weet je niet van tevoren.
Dus daar komt je Morcellator, en... -Wat doe je nou?
Wat begon als een makkelijk verwijderbare tumor...
heeft nu talloze kankercellen verspreid.
Kanker die zich uitzaait en groeit. Niet tegen te houden.
Minder dan één procent van de fibromen wordt kwaadaardig.
Mijn vrouw hoorde bij die ene procent. Ze heette Abigail.
Jullie apparaat heeft haar gedood. De moeder van m'n zoons.
Jullie verkopen het nog, hoewel dit bekend is.
En jullie houden bewijs achter. Dus nee, ik hoef je drankje niet.
En je mag blij zijn dat die pen nog niet door je strot zit.
Mijn excuses, dr. Altman.
Teddy?
Er is een tweede explosie geweest, hier in Manhattan bij het Trade Center.
We krijgen zojuist te horen dat een deel van de toren, de tweede toren...
iets ten zuiden van ons, is ingestort. We gaan het nu na.
Maar er waren al mensen aan het werk daar, toen het gebeurde.
We weten niet hoeveel gewonden er zijn. We hebben nu nog geen idee.
Claire?
Mag ik erbij komen zitten? -Ja, natuurlijk.
Een whisky, graag. En nog een glas wijn voor haar.
Hoe is het met je? -Goed, hoor.
Fijn je te zien. -Ja, vind ik ook.
Gek dat ik je nu pas tegenkom. -Ik heb een tijd in Duitsland gewerkt.
Spannend. Ik zit nu in North Carolina. En dat is prima.
Clara en ik... Zo heet m'n vrouw. Claire en Clara, ik weet het.
We hebben een praktijk in haar geboortestad.
Nooit gedacht dat je New York zou verlaten.
Ik ook niet. Maar na de aanslagen, was ik...
Er was daar te veel verdriet.
Alles was ervan doortrokken. Ik heb je niet meer gezien, na haar dood.
Waar was je? -In Afghanistan.
Ben je bij het leger gegaan? -Ja, nu lijkt het idioot.
Je was bijna een socialist, vroeger. -Dat klopt. Ik kan het niet uitleggen.
De enige verklaring die ik heb, is dat ik...
Ik wilde helpen de moordenaars van Allison te pakken.
Het klinkt niet logisch, maar op dat moment...
Er was niet veel logisch, toen.
Het is moeilijk uit te leggen aan anderen.
Ik mis haar.
Mis jij haar ook?
Elke dag van elke week van elk jaar van m'n leven.
Waarom heb ik dit altijd, en jullie nooit?
Ik verzin dit niet. Hier, pak aan.
Die man was z'n nagels aan het knippen. In de metro. In de spits.
Dat kan alleen in New York.
Goed, ik ga naar bed. Morgen vroeg een vergadering.
Het is pas tien uur.
Ik ben niet zoals jullie. Ik kan geen twaalf uur opereren na drie uur slaap.
Zestien uur. -Precies.
Niet te lang op blijven. Ik wil zo die kont tegen me aan voelen in bed.
Ik kom er zo aan.
Geen melding. Vast iets vasculairs. -Ja, ik ben het.
Tot later. -Wees alsjeblieft voorzichtig.
Het is niet fijn op straat, om deze tijd. -Pas op m'n meisje.
Ik doe m'n best. -Slaap lekker.
Gaat het wel? -Ja, ik ben gewoon moe.
Moet je morgen werken? -Ja, de hele dag.
Jammer. Ik wou met je gaan ontbijten boven in het WTC.
Je zei net dat je moet vergaderen.
Zodat ik met jou kon gaan ontbijten.
Ik heb een kind. -Gefeliciteerd.
Heb je ook foto's? -Ja, hier.
Mijn hemel, ze is echt perfect. Moet je die wangetjes zien.
Hoe heet ze? -Allison.
Dat is wel vreemd. -Wat is vreemd?
Dat ze is vernoemd naar... -M'n beste vriendin.
Het is bijna twintig jaar geleden. Je kunt het nu wel toegeven.
Wat bedoel je?
Toen Allison zei dat ze een geweldige huisgenoot had gevonden...
dacht ik: Gelukkig is ze niet lesbisch.
Ik moest beloven dat ik jou niet leuker zou vinden, omdat je ook arts bent.
Wat ik nooit had verwacht was jullie twee samen.
Vertel het nog eens.
Je droeg je bloemenjurk met je kistjes eronder...
en je zat op je fiets. Die met het mandje voorop.
En dat zat vol met nepvogels. -Ik schaam me zo voor mezelf.
Stil nou, ik moest het vertellen.
Je reed me bijna aan, omdat ik op een kaart liep te kijken.
Ik keek op en zei: -Ga weg met je vogels, raar mens.
Ik was gestrest. Ik was net begonnen als arts.
Je was gemeen, en beeldschoon. En ik was meteen smoorverliefd op je.
Niet waar. -Oké, eerst vond ik je stom.
Je liep op het fietspad.
Maar toch heb ik een bagel voor je gekocht.
Ja, gelukkig maar.
Ik kan hier niet mee doorgaan.
Met mij zoenen? -Met stiekem doen...
en liegen tegen Claire. Ze is onze beste vriendin.
Ja, ik weet het. Ik ben een vreselijk mens.
Nee, je bent een fantastisch mens.
Ik ga het haar vertellen.
Morgen.
En dan gaan we gezellig met z'n allen haar spullen inpakken en verhuizen?
Wij kunnen ook verhuizen. -Dan zit ze in haar eentje met de huur.
Ja, je hebt een punt.
Maar ik kan ook niet blijven liegen.
Ik hou van haar.
Maar ik hou meer van jou. -Zeg dat niet.
Zeg het nog eens. -Ik hou meer van jou.
Ik hou meer van jou.
Hoe lang wist je het al? -Ik vermoedde het al maanden.
Dacht je ook aan mij, of liet het je koud? -Ik vond het vreselijk...
Maar je ging er wel mee door.
Ik heb haar belgegevens bekeken, na haar dood.
Ik probeerde me voor te stellen hoe haar laatste minuten waren.
Wat deed ze, wat zag ze, had ze pijn?
Dus heb ik de gegevens opgevraagd, van dat lompe mobieltje.
En ik zag dat jij de laatste was die ze had gebeld.
Om 8 uur 57, op 11 september 2001...
probeerde Allison Robin Brown jou te bellen...
terwijl de Twin Towers om haar heen instortten.
Terwijl ze zelf omlaag stortte.
Ze belde niet mij, of haar ouders. Maar jou.
Zo kwam ik erachter.
Ze was m'n grote liefde.
En jij was de hare.
Het beste, Teddy.
Ik mocht een keer assisteren bij een transplantatie.
Ik was zo zenuwachtig. Ik was bang dat ik het hart zou laten vallen.
Dit is zo maf. Want zo voelde ik me elke keer als ik jou zag.
Behalve in de OK, dan ben ik een superheld.
Maar in het gewone leven ben ik een neurotisch wrak.
Dat zie ik helemaal niet. -Misschien ben ik dat ook niet. Met jou.
In elk geval niet de afgelopen paar uur.
De afgelopen twaalf uur? Is het al ochtend?
Kijk, de zon komt op. Tijd voor je hardlooprondje.
Naar welke praatjes ga jij?
'Bio-ethiek in crisisgebieden.'
En 'Innovaties in de pathologie', over... -De PATH Pen. Van Richard.
En dat is... -M'n biologische vader, weet je nog?
Ja, dat is waar ook.
Is het raar als ik hem ontmoet bij onze eerste date?
Ja, heel raar.
Maar alles aan deze nacht was raar. -Raar en...
perfect.
Congres.
Vooruitgang.
Kennis vergaren.
Chirurgische...
innovatietechnologie.
Hallo, lieverd.
Goedemorgen, Cleopatra.
Ik heb koffie voor je.
Misschien is het wel goed dat we altijd overhoop liggen.
En moeten we ons zorgen gaan maken als we geen ruzie meer maken.
Gezonde cellen gaan altijd door met zich opsplitsen.
Pas als ze beschadigd zijn, stopt de groei.
Maar kankercellen...
blijven groeien, ook onder mindere omstandigheden.
Je vergelijkt ons toch niet met kanker?
Het probleem is dat de kankercellen blijven groeien...
terwijl de goede cellen ermee stoppen.
Catherine, je bent een genie.
Je hebt nog maar een paar uur. -Ik doe het zo snel als ik kan.
Ruik ik naar seks?
Ik heb gedoucht, maar ik weet niet of het weg is.
Moet ik echt aan je ruiken?
Ik wist niet dat je iemand die je nauwelijks kent zo leuk kunt vinden.
Ik spreek je straks weer, goed?
Ik wil me verontschuldigen. -Hoeft niet.
Ik had te veel op, gisteren. Het is allang voorbij.
Nee, dat is het niet. Helemaal niet. En dat weet jij ook wel.
Ik ontmoette de vader van m'n kind in Afghanistan.
Als hij er niet was geweest, was ik gestorven van verdriet.
Jarenlang hield ik zo veel van hem...
dat ik me schuldig voelde omdat ik meer van Allison hield.
Schuldig omdat hij al iemand had, en schuldig omdat...
Omdat ik misschien niet in staat was om iemand van me te laten houden.
Allison hield van me, dat klopt.
Maar ze hield ook van jou.
Allison hield van ons allebei, en ik kon dat toen niet geloven.
Ik dacht dat niemand van meer dan één persoon tegelijk kon houden.
Ik dacht dat liefde niet gedeeld kon worden.
Maar nu weet ik dat het wel kan.
Het spijt me dat ik gelogen heb, het spijt me dat ik je heb verraden.
Ik was een slechte vriendin, ik was egocentrisch.
Maar ik wilde je geen pijn doen.
Ik kan je niet kwalijk nemen dat je van Allison hield.
Ze was onweerstaanbaar.
Volgens mij ben ik eruit, liefje. -Dat is heel mooi.
Goed, daar gaan we dan.
Dank u wel. Ik kan gewoon niet zeggen...
hoe blij ik ben om hier te staan. -Maak het wat grappiger.
Goed punt: er moet een grapje in.
En ik kan u ook niet zeggen...
hoe vaak ik dit praatje heb herschreven.
Zenuwachtig? -Enthousiast.
Succes.
Wat zie jij er goed uit. -Kom mee naar Boston.
Samen met mij.
Je wilt dat ik naar Boston terugga om bij jou te zijn.
Of anders kom ik naar Seattle. Ja, het is krankzinnig.
Maar we kunnen er niet omheen. Soms weet je gewoon dat iemand het is.
En na de dood van m'n moeder ben ik wat meer van 'pluk de dag'.
'O, kapitein.'
Dead Poets Society. M'n op één na favoriete...
Ik heb tijd nodig om beslissingen te nemen.
Ik moet alles afwegen en spreadsheets maken.
Ik begrijp het. Neem de tijd. Haal er desnoods een panel bij.
Doe onderzoek, schrijf een paper.
Maar over een paar uur denk ik er echt niet anders over.
Of over een paar maanden. Maar doe gewoon je ding.
Meer dan drie decennia als chirurg, docent en hoofd chirurgie...
bij Grey Sloan Memorial in Seattle.
Jackson, ik zie nog niets. -Ik weet het, ma. Rustig maar.
Je zei dat het zou werken. -Ga nou maar zitten.
Ik ben ermee bezig.
Onze volgende spreker heeft een geweldige reputatie, wereldwijd.
Ik snap niet hoe je dat kunt. -Iedereen kan dit, mam.
En z'n medisch inzicht is ongekend.
Graag een warm applaus voor m'n collega en vriend dr. Richard Webber.
Ik hoorde tante Maggie juichen. -Ik ook.
Is het al begonnen? -Hij begint nu.
Sorry.
Hartelijk dank, Cynthia.
Ik kan niet zeggen hoe blij ik ben om hier te staan.
En ik kan ook niet zeggen hoe vaak ik dit praatje heb herschreven.
Ik heb hard gewerkt om... -Hij ziet er goed uit.
Ik zeg het alleen maar. -Maar daarvoor ben ik hier niet.
Want vanmorgen heb ik, met de hulp van m'n geniale vrouw...
bedacht hoe we kanker kunnen genezen.
Goede cellen hebben gunstige omstandigheden nodig.
Omstandigheden waarin ze kunnen groeien.
Wat doet hij? Wat gebeurt er? -Geen idee.
Beeld u in dat alles in uw leven, elk moment, elke cel, elk atoom...
een positieve of negatieve lading heeft.
Die lading is dus gewoon goed of fout.
Er is iets mis.
Goed, even kijken.
Ja, daar gaan we. Het is niet eerlijk...
om het milieu de schuld te geven, of gifstoffen, of de familiegeschiedenis.
Cellen hebben recht op excuses. -Mijn hemel, hij is dronken.
We moeten zeggen dat het ons spijt.
Wat zegt oom Richard? -Geen idee.
Wil je m'n telefoon even pakken?
Cirkel. Ik heb de cirkel nodig.
Hoe komt... Ik heb een cirkel nodig.
Als we een cirkel in vieren delen, en we verwijderen één deel...
Hij moet daar weg. -Ik regel een brancard.
Dan heb je een derde van de rest, begrijpt u?
En dan blijven alle delen samen het geheel vormen.
Als het geheel is gevuld met bewijs.
We hebben het over bewijs dat... -Richard?
Ik breng je naar huis, het gaat niet goed. -Het gaat prima.
Het spijt me, dames en heren. De historische illusie...
Toe nou.
Wie ben jij?
Ik ben het, Maggie.
De historische illusie... Blijf van me af.
Ik wil je helpen. -Bel de alarmlijn, hij heeft een beroerte.
En doe het licht aan. -Ik moet m'n praatje nog houden.
Maggie, wat gebeurt er? -Dat weet ik niet.
Ik kan niet geloven dat je hier bent. Ik heb koffie voor je. Goed punt.